SERIAL NETFLIX
Czas na kolejnych zawodników. Zróbcie hałas dla Blissa i Keziah!
- Rah, rah. - Wciąż tu jestem.
No i nie będzie błogo. Będzie opór.
- Spoko. - Dajemy.
No dobrze.
Mną nikt nie zakręci Obyty, wiem, co się święci
Flow z mocą tysiąca ton młóci Słowną żyletą flex ci skróci
To nie TED Talk Tu ci nikt nie odpuści
Rytmem walę aż ci łeb zarzuci Mała w bitwie się nie liczy
Po jej ciasteczkach tylko okruszki
Skoro jestem niedoświadczona Czemu tak cię to tyka?
Twój brachu mnie obczaja Na coś liczy i się zasadza
Chwila, a to co? Gdzie ciuchy? Masz łachy tylko
Pukasz do nagrody bram
Chcesz mną zakręcić To się odkręciłam
Poćwicz jeszcze, nie masz expa Lepiej ci pójdzie sprzedając Maca
Zarób hajs, zamknij japę Uwaga, zaboli, jak cię zrzucę
Tu wiedzą, że mój flow pulsuje A z tobą tu energia wykituje…
Użyj flow, bo brak ci prestiżu
Widać nie unikniesz blamażu
Na trzeźwo dostajesz lanie srogie Ziomie, już po tobie
To jasne, jesteś na głodzie Kasa już stracona…
Nie do wiary… Wszyscy skandowali jej imię.
- Tak? - Wymiatałaś.
Dość, wymiękam już od tego.
- Wszyscy śpiewali… - Kocham was.
Odlotowo… Wszystko na żywioł.
- Byłam sztos. - Lecimy do Dextera na aftera.
Nie mogę. Mama się wpieni, jeśli się nie zawinę.
- Nie mogę. Muszę iść. - No chodź!
Strzelmy fotkę, zanim każe nam płacić.
Chwila. Na Instagram.
Dobra. Kocham was!
- Na razie. - Cześć.
Kocham was.
Na razie.
Co tam, Keziah?
Jestem przyjaciółką Atsa. Wsiadaj do pieprzonego wozu.
Potrwa dłużej, niż musi, tylko wtedy,
jeśli zaczniesz nam tu kozaczyć.
Przysięgam, nie wiedziałam, że zrobi to dzieciakowi. Błagam!
Essa. Ziomie, spójrz.
Mamusia dzwoni. Dobija się na całego.
Pewnie się martwi.
Pogadamy z twoją mamą? Może ona coś wie.
Nie, błagam was.
To zacznij mówić, ty młotku!
Jeśli wam powiem, znajdzie mnie i moją mamę.
Zaufaj mi, że nie.
Bo ziom będzie trupem.
Wystarczy, że podasz mi jego imię,
i cię puścimy. Serio!
Jakby to się nie wydarzyło.
Powiedz mi tylko imię tego, który zdjął Atsa,
i gdzie go znajdę, a potem możesz sobie pójść.
Koleś ma na imię Dexter. Laska zna go przez swojego kuzyna.
Mówił, że dał jej hajs, żeby skumała się z młodym.
Włączyła bajerę i zaciągnęła go do wozu.
Mówi, że tylko tyle wie.
Wierzysz jej?
Raczej nie jest zżyta z ulicą.
Cienizna z niej. Nie zna życia na dzielni.
- Gdzie znajdę tego jebańca Dextera? - Ma jamę w Bow. Mam tam zajrzeć?
Nie.
Zostań z dziewczyną, upewnij się, że niczego nie rozpowiada.
Wy tam.
Sprawdźcie tę jamę. Zaczekajcie na niego.
Kiedy przyjedzie, dajcie mi znać. Chcę z nim porozmawiać osobiście.
No dobra.
Tylko jednorazówki.
Zostawcie telefony Jaq.
A co z dostawami?
Niebawem będą.
- Lecimy już na oparach. - Pracujemy nad tym.
Dobra. No to spoko.
- Proszę bardzo. - Gracias. Dolicz do pokoju 402.
Wiem, że wydłużyło mi się o kilka dni, ale wy się tam nie pozabijajcie.
Odezwijcie się. Tęsknię za wami.
Na razie.
AARON NAGRYWA
Jestem zajęty, nie? Muszę zakuwać.
A ty co? Nie spodziewałem się ciebie.
Przyjechałem wyjaśnić parę spraw.
Próbowałem coś zmontować.
Tak?
- No tak. - Dwadzieścia pięć?
Dobra.
Pewnie powinienem zająć się tą zaliczką.
Samemu poznać tego Juana.
Dogadać się.
Właśnie to robię.
Szefie, mów wprost albo weź zluzuj. Traktujmy się serio.
Hej. Nawet ze mną nie próbuj.
Myślisz, że zapomniałem?
O czym?
O czym ty mówisz?
- Dushane mówi, że przeszłość już nie… - Tak mówił?
Właśnie tak.
Wyjaśnijmy sobie jedno, Jamie.
Dushane nie mówi za mnie.
Źle na mnie spojrzysz i kaplica.
Przysięgam, że ci tu, kurwa, wykopię grób.
Mam cię na oku.
Skończyłeś już?
Spotkasz się z tym Juanem?
Tak.
Wraz z tobą.
Bądź pod telefonem.
- Jak tam? - Cześć, skarbie.
Powiedziałaś mu?
Daj mi wodę z cytryną i imbirem. Proszę.
Mogłabym też poprosić?
- Pewnie. - Dziękuję.
Dzięki.
Już ci mówiłam. Powiedzenie Dushane’owi źle się skończy.
Zajebie cię, jak odkryje, że wróciłaś.
Kurwa!
Wszystko będzie dobrze.
Nie mogę tu zostać. Widzę, że mnie nie chce!
Nie mogę odwiedzić mamy?
Co ci, kurwa, odbiło? Już to obgadałyśmy.
Jeśli cię szukają,
zaczną od Summerhouse’u.
Wyluzuj.
Kurwa!
Kurwa…
Jebana kanapa…
Doceniam, że ją przygarnęłaś.
Nie potrwa to długo.
Wszystko gra?
Skarbie, to już prawie tydzień.
Nie złość się. Tylko mówię.
- Chcę pomóc. - Nie, spoko.
- Chcę, ale… - Rozumiem.
Jakoś ci ją zdejmę z głowy.
- Jesteś niesprawiedliwa. - Załatwione.
Lauryn?
Nie odbieraj.
- Jaqui. - Wyluzuj.
- Jaqui! - Wyluzuj!
Lauryn, gdzie, kurwa, zniknęłaś? Ja się tu zamartwiam.
Lauryn tu nie ma.
Kto to, kurwa, jest? Gdzie jest moja siostra?
Pytam, gdzie jest moja siostra i czemu dzwonisz z jej telefonu?
Lauryn go zostawiła.
Jak to zostawiła? Dokąd poszła?
Zadaję ci pieprzone pytanie! Gdzie jest Lauryn?
Nie martw się, znajdę ją.
Jakie „nie martw się”, Curtisie?
Właśnie. Dobrze wiem, kim jesteś.
Posłuchaj mnie. Jeśli jakoś ją skrzywdziłeś,
- przysięgam, że… - Jaq…
Miło, że mówimy sobie po imieniu.
Kurwa mać.
W końcu oboje pragniemy tego samego.
Bezpieczeństwa Lauryn.
I jej szczęścia.
Groźby nic tu nie pomogą.
To nie były groźby, brachu.
Rozumiem, że się niepokoisz.
Ale Lauryn jest dla mnie wszystkim.
Nie pozwoliłbym jej skrzywdzić. Ona o tym wie.
Chcę wiedzieć, że jest bezpieczna. Lauryn i dziecko.
Pieprzyć to! Sama przyjadę ją poszukać.
To dobry pomysł.
Poszukamy jej razem.
Zadzwoń do mnie, jak tylko się odezwie.
Dzięki, Jaq.
Bądźmy w kontakcie.
Uwierzysz?
- Jaq przysięga, że jej nie widziała. - Czego się spodziewałeś?
Chciała przyjechać i ją poszukać.
Tak, jest przebiegłą suką, tak jak jej siostra.
Nie mów tak o niej. Nosi moje dziecko.
Pieprzyć ją.
Uciekła.
Nie chce cię.
Jest szumowiną i wróciła tam, skąd przyszła.
- Nie uciekła. - Zapomnij o niej.
To tymczasowe.
Muszę tylko z nią pogadać. Będzie dobrze.
Porąbało cię na całego?
Myślisz, że to będzie takie proste? Ma przyjaciół.
Gangsterów. Uzbroją się po zęby.
Nie oddadzą ci jej tak po prostu.
Charles czeka.
Ma pieniądze.
Dobra.
Chodźmy.
Zaraz.
- Powiedz Charlesowi, że dostanie pięć. - Zamówił siedem.
Daj mu zniżkę.
Curtisie?
Idź.
Nie rób tego.
Idź.
Nie wierzę, że wciąż każą wam wyjechać.
Wiedzą o leczeniu twojej mamy?
Tak.
Mają to w dupie.
Ale są sposoby.
- Będę tęsknić. - Ostrożnie z rzeczami mamy.
Nie martw się. Będziesz miała mnóstwo gości.
Zawsze chciałam zobaczyć blask świateł Boltonu.
- Pat! - Mówiłem im…
Co za bezczelność.
- O co chodzi, Ralphie? - Deweloperzy.
Zakłamani zasrańcy.
Głęboko to zakopali, ale udało mi się wygrzebać.
Zmienili liczbę lokali socjalnych.
Zmienili? O ile?
Wcześniej mówili o 29%, prawda?
Tu piszą już tylko o pięciu.
- Pięć? - Pięć procent?
- Nie mogą tego zrobić, nie? - Mogą.
Śliskie dranie.
Posmarowali komu trzeba.
- Mamo, czas na tabletki. - Dobrze.
Wiedzieliśmy, że tak będzie.
Te ich brudne sztuczki.
Kiedy będzie nasz raport?
Co to za różnica? To ich teraz nie powstrzyma.
To koniec.
Wygrali.
- Mamo! - Tak?
Nie ma wody.
Są bez serca.
Traktują nas jak zwierzęta.
Wiesz, co to znaczy?
Nalej mi szklaneczkę whisky, żebym popiła tabletki.
- Whisky? Mamo? - Myślisz, że żartuję?
Kupię ci wodę w sklepie.
SĄD KORONNY
Następny na wokandzie jest pan Ruben Michael Miller.
Numer 89119.
Czy ktoś reprezentuje pana Millera?
- Tak jest! - Panie Lee, dziękuję.
Składa pan jakieś wnioski?
Tak jest. Złożymy wniosek o zwolnienie za kaucją.
Jest pan Miller?
- Tak, Wysoki Sądzie. - Proszę go wprowadzić.
Proszę podać sądowi pełne imię i nazwisko, narodowość i datę urodzin.
Ruben Michael Miller.
Brytyjczyk.
Czternasty stycznia 1982 roku.
Proszę potwierdzić, że pana adres to 18 Woodland Terrace,
E20 7AC.
Potwierdzam.
Wydaje pan na tym etapie jakieś oświadczenia?
Nie, Wysoki Sądzie.
Chciał pan wnieść o zwolnienie za kaucją.
Tak jest.
Pan Miller jest ważnym i poważanym członkiem lokalnej wspólnoty.
Jest też głównym opiekunem nowo narodzonego syna, Noaha.
Pani Blissett?
Wysoki Sądzie.
Oskarżonemu przedstawiono poważne zarzuty
współudziału w zabójstwie
i dostarczania broni palnej z zamiarem narażenia życia.
Prokuratura dowodzi, że pan Miller dostarczał samochody i broń
różnym gangom narkotykowym,
co poskutkowało minimum trzema zabójstwami.
Z uwagi na charakter i powagę zarzutów,
na potencjalną wysokość wyroku
i na ryzyko ucieczki oskarżonego,
prokuratura stanowczo sprzeciwia się kaucji.
Przydałoby się wysłuchać śledczego prowadzącego sprawę.
Proszę podać nazwisko i wiek.
Sarah Francis Morrison. Powyżej 21 lat.
- Jaki ma pani stopień? - Sierżant.
Policja ma dowody fizyczne, które łączą pana Millera
z morderstwem trzech mężczyzn powiązanych z gangiem w Londynie.
Istnieją mocne dowody łączące pana Millera
z szerszą międzynarodową współpracą ze znanymi przestępcami,
by importować, dystrybuować i sprzedawać narkotyki klasy A
o wartości ulicznej 25 milionów funtów.
Co więcej,
pan Miller ma bliską, wieloletnią, osobistą relację
z osobą, która, zdaniem policji, przewodzi zorganizowanej grupie przestępczej.
Są przyjaciółmi
i wspólnikami.
Śledztwo policyjne przybiera na sile
i spodziewamy się kolejnych aresztowań
w następstwie informacji pozyskanych po zatrzymaniu pana Millera.
Odmówili kaucji.
Brachu…
Co za suka! Przez prawie rok była tajniaczką w Summerhousie.
Nie znalazła tego, czego chciała, inaczej już by cię zgarnęli.
Nie ona jest tu problemem.
Tylko Ruben.
Zaczyna się pocić, martwi się o syna.
- Może cię skrzywdzić? - Co chcesz przez to powiedzieć?
Zakładam, że w domu nie masz niczego, czego nie powinieneś, bo złożą ci wizytę.
Moja chata jest czysta.
Dobrze. W międzyczasie nie wychylaj się
i spróbuj zadbać o spokój na ulicy.
- To nie zależy tylko ode mnie. - Nie chcesz teraz szumu wokół siebie.
Skarbie, chyba są słodkości.
- Nie wolno. - Ale chcę.
Są dla przyjaciela. Nie możesz. Babciu!
- Możesz ją zabrać? - Chodź. Zostaw tatę.
Dłużej nie dam rady. Zaraz się rozkleję.
Musisz być silna.
Bądź twarda.
Dla dziewczynek.
I dla Sofíi. Proszę.
Wejdź.
WINDA ZEPSUTA WEJŚCIE TYLKO SCHODAMI
Pomogę pani.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
- Wniosę to dla pani. - Nie trzeba.
Jest pani dzielna. Oferuję pomocną dłoń…
- Dziękuję bardzo. - Jasne.
Przeklęta ta rada, że odcięła windy.
Wiem.
To pani piętro?
Wszystko dobrze?
Dobrze.
A co z ochroną? Ma jeszcze kogoś?
No jasne.
Ilu?
Zwykle jeden facet.
To on będzie miał broń?
Juan też.
Pewnie dwie spluwy.
No tak.
Ten Juan zabił twojego przyjaciela.
Czemu sądzisz, że nas nie zabije?
Chciwość.
Jeśli Juan myśli, że żywy pozwolisz mu więcej zarobić,
pozwoli ci odejść.
No dobrze.
- Gdzie się podział Jamie? - Nawet nie wiem.
Wyjechał do pracy.
Koleś pracuje tylko nad tym, jak zakutasić.
- Ej, nie gadaj. - Co?
Myślisz, że Jamie nie liże chętnych cipek?
To mój brat. Ohyda!
Czyli to ty nie liżesz chętnych cipeczek?
Co? Nie zesraj się! Właź!
Taki jesteś?
Widzę, jak jest.
Co się stało?
O co chodzi?
Cholera!
Aro, nic ci nie jest?
Obudź się.
Aro.
- Aro! - Wszystko gra?
Nie, chyba coś zażyła. Aro, słyszysz mnie? Aro!
- Musimy wezwać karetkę. - Nie!
Zobaczą nas i wezwą opiekę.
Obudź się. Coś ty brała?
- Potrzebuje pomocy lekarza! - Reanimuj ją!
- Nie umiem. - Zehro, wyjdź!
Słyszysz mnie?
Zrób coś! Chyba nawet nie oddycha. Aro?
Obudź się! Aro!
Kurwa!
Dobra. Pomóżmy jej wstać.
Zamówiłem ubera. Wyjdźmy z nią.
Hej!
- Chodź. Dobra. - Co jej jest?
- Ma epilepsję. - Musi pojechać do szpitala.
Dobra, wskakujcie.
No dobrze.
SALON PAZNOKCI
- Mogę dokończyć. - Na pewno?
Oczywiście. No idź.
- Jesteś wielka. Stokrotne dzięki. - Nie ma sprawy.
Zostawię klucze na stole, więc…
Spoko.
Dzwoń w razie problemów…
Bez obaw. Nie będzie żadnych. Dam radę.
- Super. - No zmykaj.
Dziękuję!
- Do zobaczenia. Pa. - Pa.
I jak, Shelley?
Jestem niczym bumerang, co? Zawsze wracam, kiedy tego nie chcesz.
- Nie ma mowy. Muszę lecieć. - Dokąd to, Shelley?
Nie każdy ma tyle szczęścia, co ty.
Niektórzy mają gówniane i samotne życie.
Jak się miewa Tish?
Pewnie jest kochaną córeczką, co?
To byłaby tragedia, gdyby coś ci się stało.
Nie dostaniesz już ode mnie ani grosza. Rozumiesz?
Zrobisz, co chcesz, ale nie boję się ciebie.
Nigdy nie byłaś dobrą kłamczuchą.
Nie masz do tego smykałki.
Posłuchaj.
Za 20 patoli zamknę się na dobre.
- Dwadzieścia jebanych patoli. - Nic ci nie jest, Shelley?
Shelley?
Co ona ma na ciebie?
Tam, gdzie byłam, uczysz się rozpoznawać kurewstwo.
Podczas odsiadki spotkałam wiele takich zdzir.
Mój były
przyjaźnił się z facetem Bev, Ryanem.
Zamoczony był w różne głupoty.
Chlał,
jumał auta.
Przechowywałam mu rzeczy. Hajs, czasem nawet prochy.
Ale nigdy spluwy. Unikałam tego.
No i co się stało?
Możesz mi zaufać, Shelley.
Ja pieprzę, po tym, co dla mnie zrobiłaś?
Nie będę cię osądzać. Nieważne co.
Dowiedziałam się, że jestem w ciąży z Tish.
Bev i Ryan przyszli świętować.
Cała trójka po prostu piła, jarała…
Cisnęli sobie bekę, wymyślali imiona dla dziecka.
Zaczęli pluć na siebie.
Tak nagle.
Wszystko potoczyło się szybko.
Mój były zamachnął się na Ryana.
Głowa Ryana walnęła o róg stołu.
Kurwa!
Bev się darła.
Wszędzie była krew…
Chciałam wezwać karetkę.
Mój były powtarzał, że nie.
„W mieszkaniu jest towar. Zamkną nas.
Odbiorą dziecko”.
A ja mu uwierzyłam.
I co zrobiłaś?
Mój były…
zawinął ciało Ryana
w kołdrę z mojej sypialni.
Pojechaliśmy całą trójką na bagna.
O nie.
Kurwa, zakopaliście go?
Gdyby go znaleźli…
moje DNA…
Kurwa.
Co Dushane na to?
Nie wie i nie będzie wiedział.
- Shelley. - Nie!
Nie wplątam go w to.
Lecę. Jestem spóźniona. Muszę odebrać Tish od jej koleżanki.
Chwileczkę.
Co zrobisz?
Muszę zapłacić Bev.
Nie wiem jak, ale muszę jej wybulić.
Dasz tej suce kasę i to się nigdy nie skończy.
Mówię serio.
Jaki mam wybór?
Co chcesz?
To.
Na pewno? Jak wrzucę monety, będzie po sprawie.
Jesteś pewna?
Fajnie.
- Proszę. - Otworzysz mi?
Dobre?
Co z Arą?
Wypłukali jej żołądek.
Twierdzą, że wyjdzie z tego.
A twoja mama?
Szpital nie pyta o nią?
W końcu się zjawi,
gdy wytrzeźwieje.
Przybiegnie, udając niewinną, zszokowaną i zmartwioną.
Potrwa to jakieś pięć minut.
Ludzie tacy jak moja mama…
nie zasługują na dzieci.
Ja pierniczę, jestem zmęczona.
Obudź mnie za pięć minut. Albo gdy ktoś przyjdzie.
Spoko.
Nie rób nic dziwacznego. Nie wąchaj mi włosów, gdy śpię.
Cicho tam.
Ile tu będziemy sterczeć?
Muszę zmieniać opatrunek co osiem godzin.
Jeszcze raz usłyszę coś o tym, że cię postrzelono…
Ledwie cię drasnęło, brachu!
Wal się. Chcę uniknąć zakażenia.
Nie piernicz. Chcesz po prostu zalec w chacie.
Co z wami, ludzie? Kurwa!
Ale pierdolicie.
Takie przeznaczenie.
Muszę wycisnąć porządnego wafla.
Wytrzymaj. Ile ty masz lat?
Co? Kiedy trzeba…
- To trzeba! - Taka natura.
Nie ma nic naturalnego w tym, jak często walisz kloce!
Mam bardzo sprawny układ trawienny.
Cicho!
Mówię tylko! To oznaka zdrowego jelita…
Hej.
To samo auto, ziomie.
Ten koleś ubił Atsa.
- Jesteś pewna? - A kto inny?
- Co robisz? - Dzwonię do Dushane’a.
Nie. Kazał się upewnić, że to on.
To auto z nagrania. Wiadomo, że to on.
Chcesz, żeby Dushane przyjechał i odkrył, że to nie on?
Tak właśnie myślałem!
Zaczekajcie tu. Zaraz wrócę.
- Co ty odwalasz? - Pogięło cię?
Co on, kurwa, robi?
Pieprzyć to.
Kit? Co ty tu robisz?
- Spieprzyłeś sprawę, więc jestem. - O co biega?
Po drugiej stronie ulicy siedzi trzech ziomów w bryce.
Zaraz tu wparują i cię odpalą.
Że co? Ściągnąłeś ich? Powaliło cię?
Nie dam się zabić przez dzieciaka, którego nie znam!
Trzeba było o tym pomyśleć, zanim wciągnąłeś jakąś dziołchę do roboty!
Niedorobiony jesteś?
Wal się! Czemu nie dałeś znać, że obserwują miejsce?
Czemu go nie wystraszyłeś, jak ci kazałem?
Chciał mi wyrwać kosę. Co miałem zrobić?
Nikt nie kazał go zabijać. Co ci odjebało?
Co?
Co jest, kurwa?
Cholera.
Co tu się odpiernicza?
Co jest? Mieliście czekać.
- Nie wiem. Kit wbiegł. - Już tam wszedł.
Coś mu odwaliło.
Czy to…
To Dushane Hill.
- Co on tu robi? - Spokojnie.
- Chodźmy. - Jasne.
Ten sam wóz, co na nagraniu.
- Jest tam? - Tak.
- To twoja wina! Zrobiłem to dla ciebie! - Co, kurwa?
Miałeś jedno zadanie i je spieprzyłeś!
Jaka moja wina?
- W co on gra? - Nie wiem.
Chciał mi wyrwać kosę. Nic nie mogłem zrobić!
- Pogadaj z nim i wyjaśnij mu. - Nic z tego.
- Jak to? - Nie mogę tego zrobić.
Musisz mu, kurwa, powiedzieć!
Nie mogę mu tego powiedzieć. Nie mogę.
Pieprzyć to. Spadam stąd!
Ożeż kurwa!
Kurwa!
Próbował zabrać mi broń.
Sięgnął po broń.
Ludzie wychodzą z domów. Musimy się zawijać.
Co tak na mnie patrzysz? Próbował odebrać mi broń.
Idź po nagrania.
Kit, chodźmy.
Spieprzajmy stąd.
Nic ci nie jest, ziomie?
Czego chcesz?
Chodzi o mamę. Jest w szpitalu. Przyjedź szybko.
Mamo!
Mamo.
To ja.
Brachu, słyszy nas?
Nie odezwała się, odkąd tu jestem.
Mamo, to ja. Jestem przy tobie.
Co mówią lekarze?
Jest osłabiona.
Cukrzyca, nadciśnienie.
Mówili jej już, że musi bardziej uważać.
Bez zbędnego stresu.
Ale znasz mamę.
Wiesz, jaka jest.
Mamo.
Jestem przy tobie.
Przepraszam cię.
Zabierz mnie do domu.
Chcę wrócić do swojego domu.
Żadnego szpitala.
Żadnego zamieszania.
Proszę cię.
Zabierz mnie do domu.
Ręce na samochód.
Chodźcie tu!
Wcześniej był jeden.
Teraz jest dwóch.
To dużo pieniędzy.
Dushane akceptuje moje warunki?
Ja i Dushane zgadzamy się na te warunki.
Twoja zaliczka, 25%.
Znakomicie.
Bardzo mnie to cieszy.
Mogę cię jeszcze bardziej uszczęśliwić, bo osobiście uważam,
że myślimy zbyt skromnie.
Chcielibyśmy dostawy raz na tydzień.
Mówimy o tonach, nie o kilogramach.
Wielka kasa.
Dobrze.
Czy to problem?
Nie.
Ale od czasu do czasu
musimy coś przechwycić.
I kogoś aresztować.
Dla zachowania pozorów.
Ale suma może być niewielka,
a aresztowani ludzie nieistotni.
Czy to problem?
Nie.
Wspominałeś o zaliczce.
Jest w aucie.
Przeszukaj.
Wszystko byłoby dużo prostsze…
bez…
bez tego całego…
Emilio, jak się mówi…
- Płaszcza i szpady. - Płaszcza i szpady.
Szanujemy cię, Juanie.
Bez ciebie nie będzie interesów.
Ale ty za to…
jesteś dziś bardzo cichy.
Ostatnio miałeś wiele do powiedzenia.
Mocne słowa i wielkie plany.
Chciałem zawrzeć umowę dobrą dla wszystkich, nie?
Załatwione, więc działajmy.
Dwadzieścia pięć procent to niby dużo.
Ale tak nie jest, zważywszy na to, co kupujecie.
- Oby kupiło ochronę przed Los Duques. - Kupi ją?
Nie będą dla was problemem.
To chyba mamy umowę.
Czas, abyśmy się wszyscy wzbogacili.
Łatwizna.
Tak, wzbogaćmy się.
Podobno lubisz słodycze.
Niestety to prawda.
Mogę ci coś przynieść?
- Śmiało. - Dobrze.
W porządku?
Juanie.
Co to jest, stary?
Mały gest.
Za długą i owocną współpracę biznesową.
Ja pierniczę, stary!
No dobra.
Ten.
Co ty odpierdalasz?
- Chcesz 25%? Masz mnie za idiotę? - Nie!
Sully. W ramach przysługi, proszę.
Za Antonia.
Chodźcie.
Wielkie plany, co?
- O co ci chodzi? - Myślisz, że nie wiem?
- O czym? - Skumałeś się z Juanem.
- Miałbym się skumać z gliną? - Uciekajmy!
Zabijasz psa w Hiszpanii? Po to mnie tu zabrałeś?
Co z moim bratem?
Załatwione.
Napisy: Przemysław Stępień