‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เป็นไงบ้าง รูเบน
‪ฉันก็ไม่ใช่คนตื่นเช้าเหมือนกัน ‪ดื่มชาหรือกาแฟหน่อยไหม
‪ผมต้องการทนายของผม
‪เราแจ้งทนายของคุณไปแล้ว
‪เราจะเริ่มสอบสวน ‪อย่างเป็นทางการเมื่อเขามาถึง
‪นี่แค่คุยกันแบบไม่เป็นทางการ
‪คุยแบบไม่เป็นทางการเหรอ
‪กับพวกคุณเนี่ยนะ
‪เห็นเราจดอะไรไหมล่ะ รูเบน
‪ผมไม่ได้บันทึกอะไรเลยนะ
‪ทุกอย่างที่คุยจะอยู่แค่ในนี้
‪โอเค
‪ในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา ‪ตำรวจได้หยุดรถจำนวนหนึ่ง
‪ที่วัยรุ่นแก๊งนักเลงในเขตเป็นคนขับ
‪รถพวกนั้นหลายคัน ‪จดทะเบียนด้วยชื่อคุณ รูเบน
‪รถผม
‪มีประกันและภาษีการใช้ถนน
‪ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวัยรุ่นแก๊งนักเลงเลย
‪รู้ไหมว่าวัยรุ่นแก๊งพวกนั้นไปไหน ‪หลังจากที่ตำรวจหยุดรถพวกเขา
‪พวกเขาขับรถวนไปรอบๆ นิดหน่อย
‪คิดว่าเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามมา
‪จากนั้นพวกเขาก็ทิ้งรถ
‪รถที่ลงทะเบียนด้วยชื่อคุณน่ะ จำได้ไหม
‪ในโรงรถเล็กๆ โทรมๆ ของคุณในแทนเนอร์เลน
‪แน่ใจนะว่าไม่เอากาแฟ รูเบน
‪เพราะเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ
‪อย่างเช่น
‪คุณรู้จักผู้ชายคนนี้ไหม
‪เขาถูกยิงตาย
‪โดนยิงที่หัว ที่ปั๊มน้ำมันในลอนดอนเมื่อปีที่แล้ว
‪เขาขับรถคันหนึ่งของคุณ
‪ก็แปลว่าเขาเป็นเหยื่อ
‪ถ้าเขาถูกยิงตาย ใช่ไหม
‪ตอนนั้น คุณกรีนเกี่ยวข้องกับเหตุยิงกัน
‪กับพวกผู้ชายในรถคันที่สอง
‪รถบีเอ็มดับเบิลยูเอ็กซ์ห้า
‪คุณมีบีเอ็มดับเบิลยูเอ็กซ์ห้าไหม
‪ทำไมถึงถามผมแบบนี้
‪นี่มันก็แค่คำถามเชิงสมมุติฐาน
‪บีเอ็มดับเบิลยูเอ็กซ์ห้า
‪มีเอ็กซ์ห้าอยู่บนถนนเป็นล้านคัน
‪ผมจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น จนกว่าทนายผมจะมาถึง
‪ช่วยเราหน่อยเถอะ รูเบน
‪เพราะจริงๆ แล้วคุณไม่ใช่คนที่เราสนใจ
‪คนที่เราสนใจคือเพื่อนคุณ ดูเชน ฮิลล์
‪เราเฝ้าดูดูเชนอย่างจริงจังมาสักพักแล้ว
‪และฉันขอพูดแบบนี้นะ
‪ดูเชนจบเห่แล้ว
‪ที่จริงเขาจบเห่นานแล้ว
‪เราจะจับเขาเข้าคุก
‪และคุณช่วยเราได้
‪คุณจะช่วยตัวเองได้อย่างมาก
‪ฉันจะให้คุณลองคิดดูละกัน
‪ไม่ต้องรีบ เราจะไปเอากาแฟมาให้
‪เข้ามา
‪- รองเท้า ‪- เออใช่ โทษที
‪อย่าถามนะพวก
‪ก็ได้
‪ซัมเมอร์เฮาส์ไปได้สวยเลยนะ ไปได้สวยมาก
‪แต่มันก็มีปัญหาเสมอแหละ รู้ไหม
‪มีผู้พักอาศัยสองสามคนทำตัวงี่เง่า
‪ซึ่งแปลว่าเราเอารถเกลี่ยดินเข้าไปไม่ได้ ‪จนกว่าพวกเขาจะออกไป
‪นึกว่าคุณกับนักลงทุนของคุณ ‪ควรจะรู้วิธีรับมือกับเรื่องแบบนี้ซะอีก
‪เมื่อก่อนเรื่องแบบนี้ไม่ใช่ปัญหา
‪มันง่ายมาก ก็แค่ส่งลูกน้องไปสองสามคน
‪ขู่ว่าจะหักขานิดหน่อย
‪แต่เดี๋ยวนี้มีเรื่องของ
‪สุขภาพและความปลอดภัย รัฐที่ครอบงำประชาชน
‪เดี๋ยวนี้เราทำได้แค่ทำให้ชีวิตพวกเขา
‪ไม่มีความสุข นึกออกไหม
‪ปัญหาคือต้องใช้เวลา
‪และเวลาของเราก็คือเงิน
‪เงินเยอะมากด้วย
‪นักลงทุนเริ่มหมดความอดทน ‪และประเด็นคือคุณรู้จักคนพวกนี้
‪พวกที่ไม่ยอมออกไป
‪เหรอ
‪หนึ่งในนั้นคือแม่คุณ
‪นักลงทุนขอให้ผมมาถามคุณ
‪ว่าช่วยไปคุยให้หน่อยได้ไหม
‪ได้
‪เยี่ยม
‪ดีมาก เยี่ยม
‪อยากอยู่ล้างจานหรือยังไงเนี่ย
‪(แทนเจียร์ โมร็อกโก)
‪(อาคารหนึ่ง)
‪บินชั้นธุรกิจมาเหรอ
‪เปล่า
‪บินชั้นธุรกิจไม่คุ้มหรอกถ้าเดินทางระยะสั้น
‪เที่ยวบินแค่สามชั่วโมงเองใช่ไหม
‪ใช่ ประมาณนั้น
‪การบินราบรื่นดีไหม ‪นั่งสบายไหม ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ดี ดีหมดเลย
‪ดี
‪ดีใจด้วย
‪ฟังนะ ฉันต้องแวะไปหาลุง
‪แป๊บเดียวเอง เขาอยู่ที่นี่ บนถนนเส้นนี้แหละ
‪นายจะว่าอะไรไหม
‪ไกลแค่ไหน
‪ไม่ไกลมาก แถวๆ นี้แหละ
‪ได้ไหม เขาเป็นคนแก่
‪ใจดีมาก สุภาพมาก
‪ได้ไหม
‪เดี๋ยวฉันมานะ
‪อยากดื่มน้ำหรือกาแฟไหม อยากได้อะไรไหม
‪ไม่ละ ไม่เป็นไร
‪โอเค
‪นายจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนเนี่ย
‪เพราะนายทำให้ฉันรู้สึกว่า ‪นายไม่จริงจังกับเรื่องนี้เลย
‪ใช่
‪- ใช่อะไร ‪- อะไร
‪ฉันอยากรู้ว่าทำไมฮวน เอล บูเอโน ‪ถึงเอาแต่นั่งรอเฉยๆ
‪มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‪ไม่ต้องห่วง เราจะหาคำตอบมาให้ได้
‪ฉันจะไม่ห่วงได้ยังไง
‪นี่มันสถานการณ์ร้ายแรงนะพวก
‪และหัวหน้านายสัญญากับเรา ‪ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪แต่ตอนนี้มันไม่ใช่
‪พวกนายรับประกันเองนะ
‪ใช่
‪และฉันสัญญา
‪เราจะแก้ไขเรื่องนี้
‪(ร้านทำเล็บเชลลีย์)
‪ฉันคิดว่าเราจองคิวให้คุณ… ทำเล็บเท้า
‪- รู้ไหม ฉันคิดว่ามัน… ‪- โอเค ได้ค่ะ ได้
‪- หวัดดีค่ะ ‪- ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา
‪- คราวก่อนคุณใช้อะไร ‪- เชลลีย์
‪ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
‪ได้ ขอเวลาเดี๋ยวนะ
‪ฉันรอข้างนอกนะ
‪รอในนี้ก็ได้นะคะ
‪ฉันจะหาชา กาแฟให้คุณ หรือนวดมือให้ก็ได้
‪ไม่เป็นไร ขอบคุณ
‪หล่อเกินห้ามใจจริงๆ
‪ขอโทษด้วยนะ
‪ไม่เป็นไร
‪กิจการรุ่งเรืองดีไหม
‪ก็ดี ใกล้จะรุ่งแล้วละ
‪เธอรู้จักแมนดี้ แม่ของลูกดริสไหม
‪ไม่ได้รู้จักกัน แต่รู้ว่าคนไหน
‪หล่อนติดคุกอยู่พักนึง เพิ่งออกมา
‪พวกเขาให้หล่อนอยู่ในหอพักนั่น บนถนนเจน
‪แมนดี้ลำบากมามาก
‪ฉันไม่อยากจะขอหรอกนะ
‪แต่ไม่ค่อยมีงานให้คนอย่างหล่อนทำมากนักหรอก
‪ที่จริงช่วงนี้งานก็หายากด้วย
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอจะอยากได้
‪ผู้ช่วยหรืออะไรไหม
‪หล่อนเป็นคนดีนะ
‪เป็นคนใช้ได้เลย
‪โอเค ได้ บอกให้หล่อนมาหาฉันละกัน
‪โอเค
‪ไม่ว่าเธอจะจ่ายเท่าไหร่หรือว่า…
‪ถ้าเธอให้งานหล่อนทำ ‪ไม่ว่าเธอจะจ่ายให้หล่อนเท่าไหร่
‪ฉันจะมาจ่ายคืนเธอแน่นอน
‪นี่ ไม่เป็นไรหรอก
‪ไม่ ฉันอยากทำแบบนั้น ‪และอย่าให้หล่อนรู้นะว่าเป็นเงินฉัน
‪ฟังนะ ถ้าฉันช่วยอะไรได้ ฉันก็จะช่วยอยู่แล้ว
‪- ไม่เป็นไรเลย ‪- โอเค
‪ฉันจะบอกให้หล่อนแวะมานะ
‪ฉันว่าเธอก็คงรู้ว่ามันบ้ามาก ‪ที่ฉันมาขอร้องเธอที่นี่
‪เพราะฉันกับดูเชนไม่… เธอคงรู้แหละ
‪ฟังนะ ซัลลี่ นั่นเป็นเรื่องระหว่างนายกับดูเชน
‪โอเค
‪ชอบโมร็อกโกไหม
‪พูดตรงๆ นะ
‪นี่คือสิ่งที่เราเห็นแค่ในหนังเท่านั้นแหละ
‪โห พวก
‪ชอบที่นี่ไหม
‪โคตรสวยเลย
‪- นี่ มูนีร์ ‪- ใช่ ไม่เป็นไร
‪ได้โปรด สำหรับคุณ เงิน ได้โปรด สำหรับคุณ
‪- ได้โปรด ‪- ไม่ได้หรอก เสียใจด้วยนะ
‪ไม่ได้ว่ะ เสียใจด้วยนะ ไอ้หนู
‪นั่งสิ
‪คนพวกนี้จะมาเมื่อไหร่
‪มากันแล้ว
‪นี่แชช
‪สบายดีไหม พวก
‪แชชใช่ไหม
‪ประมาณนั้น
‪เกิดอะไรขึ้นกับดูเชน นึกว่าเขาจะมาซะอีก
‪เขางานยุ่งน่ะ โชคไม่ดี นายเลยต้องเจอฉัน
‪แน่นอนว่าเรื่องที่เกิดขึ้น ‪บนชายหาดจะเกิดขึ้นไม่ได้อีก
‪ดูเชนเชื่อใจเรา แต่เราทำพัง
‪แต่ฉันอยากให้ทั้งนายและดูเชนรู้ ‪ว่าฉันจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
‪- เมื่อไหร่ ‪- เมื่อไหร่หมายความว่าไง
‪หมายความว่านายจะจัดการเรื่องนี้เมื่อไหร่
‪ฉันได้ยินแต่คำสัญญาปากเปล่าเต็มไปหมด
‪มันอาจจะแย่สำหรับนาย ‪แต่มันก็แย่สำหรับฉันเหมือนกันนะ
‪ฉันจะหาหนอนบ่อนไส้ให้เจอ ฉันจะจัดการมัน
‪จะให้คนพูดไปทั่วไม่ได้ ‪ว่าคนของฉันกำลังหักหลังฉัน
‪ความยำเกรงคือดอกไม้ที่บอบบาง
‪ฮวน เอล บูเอโนจะเหยียบย่ำมัน ‪หน้าตาเฉยไม่ได้ ได้ก็บ้าแล้ว
‪เจ๋ง
‪- แล้วนี่ใครรู้เรื่องเรือบ้าง ‪- ฉัน
‪นายแล้วใครอีก
‪ฉันกับวัยรุ่นสองคนที่ขับเรือ ‪แต่พวกมันไม่ได้บอกอะไรตำรวจหรอก
‪- รู้ได้ยังไง ‪- เพราะพวกมันไม่รู้ว่าจะไปไหน
‪จนกว่าจะขนของขึ้นเรือและพวกมันอยู่บนเรือ
‪เคยลองส่งข้อความ ‪บนเรือเร็ว 130 กม.ต่อชั่วโมงไหม
‪รับรองว่าตกเรือแน่
‪แล้วบอดี้การ์ดของนายล่ะ
‪เฮ้ย พูดถึงลูกน้องฉันดีๆ หน่อย
‪เขาเป็นยิ่งกว่าลูกน้อง เขาเป็นน้องชายฉัน
‪เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ก่อนติดคุก
‪ถ้าคริโตมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ‪ชีวิตฉันก็พังยับแล้ว
‪มูนีร์ล่ะ
‪ฉันรู้จักมูนีร์มานานมาก เขาทำงานกับพ่อฉัน
‪น่ากอดนิดๆ เชยหน่อยๆ
‪แต่เขาซื่อสัตย์
‪แล้วไงเนี่ย ไม่มีใครน่าสงสัย
‪- แล้วพวกคนขนของล่ะ ‪- พวกเขาก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน
‪พวกเขาได้ค่าจ้าง 200 ยูโร ‪เมื่องานเสร็จ แล้วก็ไป
‪ฉันคิดว่าเราต้องไปสเปน
‪และถามไอ้พวกเวรที่ขนของลงจากเรือ
‪เฮ้ย พูดภาษาอังกฤษสิวะ
‪ฉันฟังไม่ออก
‪มีคนที่นี่หักหลังเรา ‪ฮวน เอล บูเอโนเป็นตำรวจแห่งชาติ
‪แต่ตำรวจแห่งชาติไม่ได้ลาดตระเวนตามชายฝั่ง
‪ต้องเป็นหน่วยพิทักษ์พลเรือน
‪วันนั้นฮวนรอเราอยู่เลย
‪มันเลือกช่วงเวลา
‪มาแบบใจเย็น
‪แปลว่ามีคนฝั่งนี้
‪คอยส่งข่าวให้มันตลอด
‪หนอนบ่อนไส้อยู่ในโมร็อกโกนี่แหละ
‪พวกนายหลอกฉันใช่ไหมเนี่ย
‪ตอนแรกฉันนึกว่าเขาเป็นหัวหน้า
‪เห็นได้ชัดว่าฉันคิดผิด
‪เป็นนายต่างหาก
‪นายคือหัวหน้าแก๊งตัวจริง
‪นายฉลาดนะ
‪หลอกไม่ได้เลย
‪บางทีนายน่าจะเป็นหัวหน้าของดูเชนนะ
‪ใช่
‪คุยธุระกันเสร็จแล้วใช่ไหม ‪เพราะฉันหิว ฉันจะกินข้าว
‪นี่กวนตีนรึเปล่าวะ
‪คุยธุระกันเสร็จแล้วใช่ไหมอะไรวะ
‪นายต้องแก้ไขสถานการณ์ ‪ก่อนที่ของล็อตต่อไปจะพร้อมส่งนะ
‪เดี๋ยวนะ
‪- นายคุยกับหมอนี่ไปเหอะ ‪- เดี๋ยวก่อน
‪ขอเราคุยกันแป๊บนึงนะ
‪ขอบใจ
‪ตามฉันมา
‪เฝ้ามันไว้นะ
‪มองเชี่ยไร
‪คุยอะไรกัน
‪ฟังนะ เราแก้ไขเรื่องนี้ให้นายได้
‪แต่วันนี้เราต้องลองส่งของกันอีกครั้ง
‪เชื่อใจเราได้ ไม่พลาดแน่ พอใจยัง
‪ขอบใจ
‪โย่ ร็อบ ขอชาที่นึง
‪ว่าไง
‪มีตำรวจอยู่เต็มโรงรถของรูเบน ‪ตอนที่คีรอนกับพวกนั้นไปถึง
‪พวกมันยึดรถเขาไป ยึดทุกอย่าง
‪- แล้วบ้านเขาล่ะ ‪- ตำรวจไปถึงที่นั่นก่อนเหมือนกัน
‪ใครเป็นทนายให้เขา ‪เราต้องการคนที่ไว้ใจได้จัดการเรื่องนี้
‪- ฉันให้วิลสัน ลีดูแลแล้ว ‪- ดี
‪ฟังนะ ฉันอยากรู้ทุกคำถามที่ตำรวจถามเขา
‪และทุกคำตอบที่เขาตอบ เข้าใจไหม
‪- เข้าใจแล้ว ‪- ดี
‪ขอบคุณ
‪มีอะไร
‪เรื่องลอรินน่ะ
‪หล่อนท้อง
‪ไม่ใช่ลูกฉันใช่ไหม
‪ดีใจด้วยนะ อยากให้ฉันพูดว่าไงเหรอ
‪หล่อนท้องกับไอ้โรคจิต
‪และไอ้โรคจิตนั่นก็มีพี่สาวเป็นโรคจิต
‪ซึ่งแม่งโรคจิตกว่าหมอนั่นเยอะมาก
‪หล่อนกลัว ดูเชน
‪หล่อนกลัวมากว่าจะโดนพวกมันฆ่า
‪หล่อนรู้ว่าซัลลี่เป็นใครใช่ไหม
‪หล่อนรู้ใช่ไหมว่าเขาน่ากลัวแค่ไหน
‪ฉันรับประกันได้เลยนะ
‪ว่าไอ้โรคจิตของลอรินไม่โรคจิตไปกว่าซัลลี่หรอก
‪อย่างน้อยหล่อนก็มีโอกาสกับคนของหล่อน ‪เพราะหล่อนไม่มีโอกาสกับเรา
‪มีแค่สามคนที่รู้ว่าลอรินเคยทำอะไร
‪นาย ฉัน และเชลลีย์
‪ฉันจะไม่บอกซัลลี่ ‪และเชลลีย์ก็จะไม่บอกเหมือนกัน
‪ฟังนะ ลอรินจะไม่กลับมา
‪จบนะ
‪แจ็ค ไปทำงานได้แล้ว
‪โย่ ดูเชน
‪เป็นไงบ้าง
‪สบายดีไหมครับ แม่
‪กำลังสงสัยอยู่เลยว่าแกจะโผล่หน้ามาไหม
‪แม่ดูดีนะครับ
‪มีเคล็ดลับอะไรเหรอ
‪ต่อสู้กับพวกทำอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ ‪เพื่อสิ่งที่ถูกต้อง
‪การต่อสู้กับพวกเขาทำให้แม่ไม่แก่
‪โอเค
‪อะไรก็ตามที่แม่ทำอยู่ มันได้ผลนะ
‪แม่กินอาหารดีๆ ใช่ไหม ‪กินของเพื่อสุขภาพใช่ไหม
‪เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก
‪มันสำคัญสำหรับผม
‪เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแม่ ‪เราอย่าเสียเวลากันเลยดีกว่า
‪แม่รู้ว่าแกเป็นส่วนนึงของ "แผนการพัฒนาใหม่"
‪ผมรู้ว่าแม่รู้
‪- และอะไรก็ตามที่เชลลีย์บอกแม่… ‪- เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเชลลีย์
‪นี่เป็นเรื่องของนิสัย นิสัยของแก ดูเชน
‪และมันบอกอะไรเกี่ยวกับแม่เยอะเหมือนกัน
‪แม่เนี่ยนะ
‪แม่เลี้ยงแกมา
‪แม่ทำเป็นไม่รู้ว่าแกจะโตมาเป็นคนยังไง
‪แม่สวดมนต์แล้ว แม่ตรวจสอบ ‪ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของแม่แล้ว
‪ตอนนี้แกก็ต้องตรวจสอบบ้าง ดูเชน
‪ฟังนะ…
‪ผมมาที่นี่เพื่อพยายามทำสิ่งดีๆ
‪แม่เข้าใจไหม
‪แม่อยากได้อะไร ผมจะซื้อให้
‪บ้าน แฟลต…
‪ที่ไหนก็ได้ ผมจะซื้อให้
‪โอเคไหม ผมจะจ่ายให้ทุกอย่าง
‪แม่รู้ว่าเงินแกมาจากไหน แม่ไม่อยากได้เงินแก
‪แม่ แม่ไม่รู้หรอกว่าเงินผมมาจากไหน
‪แกขายยา
‪แม่ ผมลงทุน
‪โอเคไหม
‪ผมลงทุนในธุรกิจ ผมลงทุนในอสังหาริมทรัพย์
‪เงินผมมาจากการลงทุนพวกนั้น
‪ลูกชายแม่ขายยา
‪แกไม่รู้หรอกว่ามันทำให้แม่อับอายแค่ไหน
‪โอเค
‪อยากให้ผมพูดความจริงไหม
‪ผมขายยา
‪เพราะคนเราอยากเมา
‪ใครๆ ก็เมายา
‪นักการเมืองทุกคนที่แม่เห็นในข่าว
‪ทุกคนเมา รู้ไหม
‪ไม่ว่าจะสมัยเรียนมหาลัย
‪หรือปาร์ตี้ส่วนตัวเล็กๆ ที่เดี๋ยวนี้พวกเขาไปกัน
‪พวกเขาเมากันหมด
‪และนั่นคือชีวิต
‪มันเป็นแบบนี้แหละ
‪ขนาดนายกฯ ยังพูดออกทีวีเลย ‪ว่ามีคนเอายาให้เขายังไง
‪ทำไมเขาถึงไม่ติดคุกล่ะ
‪ผู้ชายคนนั้นไม่มีศีลธรรม
‪อย่าพยายามใช้เขาเป็นข้ออ้างในสิ่งที่แกทำเลย
‪และตอนนี้แกกำลังใช้เงินที่หามาได้ ‪เพื่อทำลายชุมชนนี้
‪แม่ ฟังนะ
‪ถ้าคนที่ซัมเมอร์เฮาส์อยากอยู่ต่อก็อยู่ได้
‪- นั่นคือประเด็นทั้งหมดของเรื่องนี้ ‪- แกไม่เชื่ออย่างนั้นหรอก แกไม่ได้ไร้เดียงสา
‪งั้นก็บอกผมสิว่ามีทางเลือกอะไร
‪จริงๆ นะ ลองคิดดูสิ แม่จะทำยังไง
‪แม่จะใช้เงินที่เก็บมาทั้งชีวิต
‪เพื่อฟ้องร้องงี่เง่าอะไรนั่น ‪แล้วจะเป็นไงต่อเหรอ
‪เราชนะ
‪ไม่เอาน่า แม่ แม่ก็รู้ว่าโลกไม่ได้เป็นแบบนั้น
‪ถ้าไม่ใช่ผม
‪ถ้าไม่ใช่ผมที่ทำเงินจากสิ่งนี้
‪ก็จะมีคนอื่นที่ทำ
‪แล้วแม่ก็รู้ว่าคนอื่น
‪จะไม่สนซัมเมอร์เฮาส์หรอก
‪ไม่สนแม่ด้วย
‪ไม่สนชุมชนเล็กๆ นี่ด้วย
‪แล้วใครจะมีสิทธิ์มากไปกว่าผมอีก
‪รู้ไหมว่าทำไมแม่ไม่ชวนแกดื่มกาแฟ
‪- ไม่รู้ ‪- พวกเขาตัดน้ำแล้ว
‪และนี่ไม่ใช่ครั้งแรก
‪ผมเสียใจด้วย แล้วแม่คิดว่า ‪ผมอยากให้แม่อยู่โดยไม่มีน้ำใช้เหรอ
‪ไม่เอาน่า
‪ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้ ผมจะแก้ไขให้ โอเคไหม
‪ช่างน้ำเถอะ ดูเชน
‪แก้ไขตัวเองเถอะ
‪ผมมารบกวนแม่ทำไมก็ไม่รู้
‪ฟังนะ
‪ขอบอกไว้เฉยๆ
‪ซัมเมอร์เฮาส์มันก็แค่ตึกเน่าๆ
‪ผมแม่งกำลังช่วยทุกคนที่นี่
‪ด้วยการทุบมันทิ้งแล้วสร้างใหม่
‪และทำให้มันดีขึ้นเพื่อทุกคน
‪แกใช้ช่วงชีวิตวัยรุ่นทั้งหมดของแกขายยา
‪เพื่อทำเงินจากที่นี่
‪และตอนนี้แกจะขายมันเพื่อทำเงินมากขึ้น
‪นี่คือบ้านของฉัน
‪นี่คือที่ที่ฉันเลี้ยงแกกับน้องชายแกมา
‪นี่คือที่ที่ฉันอยู่
‪แกกลับไปได้แล้ว ดูเชน
‪ผมกำลังจะกลับ
‪แล้วเจอกันนะครับ
‪เรารู้ว่าบีเอ็มดับเบิลยูเอ็กซ์ห้า ‪ที่เราได้มาจากโรงรถของคุณ
‪คือรถที่ใช้ยิงจามาล กรีน
‪แล้วทายสิว่าเรารู้อะไรอีก รูเบน
‪มันลงทะเบียนด้วยชื่อคุณ
‪คุณจะช่วยเราไหม รูเบน เรื่องดูเชน
‪เราต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้ รูเบน
‪ผมอยากคุยกับทนายของผม
‪เป็นการส่วนตัว
‪คุณมีเวลาห้านาที
‪คุณได้ยินแล้ว คุณได้ยินพวกเขาแล้ว ‪พวกเขาอยากรู้เดี๋ยวนี้
‪พวกเขากำลังเร่งคุณ คุณไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น
‪ไม่ใช่ตอนนี้
‪เราซื้อเวลาได้
‪ใจเย็นๆ
‪ฉันเคยเป็นช่างเสริมสวยก่อนติดคุก
‪ตามเคาน์เตอร์เครื่องสำอาง
‪โอเค ฉันอยากได้คนมาอยู่ที่แผนกต้อนรับ
‪ต้อนรับลูกค้า ช่วยฉันกับนาโอมิ ‪เรื่องบันทึกประจำวัน
‪ถ้าคิดว่าดีและเธอสนใจ ‪ฉันว่าเราก็สอนงานให้เธอได้
‪แล้วเธอก็อาจจะเริ่มบริการลูกค้าเองได้
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪ทำไมถึงดีกับฉัน
‪ฟังนะ เธอมีลูกสาว
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันเข้าใจ
‪เราต้องคอยอยู่เคียงข้างกัน ‪นี่คือสิ่งสำคัญของซัมเมอร์เฮาส์ไม่ใช่เหรอ
‪เริ่มงานพรุ่งนี้ได้ไหม
‪ได้สิ พูดจริงเหรอ
‪เธออยู่ไหน เธอบอกว่าตอนนี้เธอจะมาถึงแล้ว
‪ฉันก็ไม่แน่ใจ เธออยู่ด้านหลัง
‪โอเค ไม่เป็นไร เธอมาแล้ว ดูสิ
‪- นาโอมิ นี่แมนดี้ ‪- หวัดดี
‪ขอรายละเอียดการติดต่อเธอไว้นะ ‪ฉันต้องไปคุยกับเพื่อนข้างนอกหน่อย
‪- ได้เลย ‪- โอเค
‪ขอเบอร์มือถือหน่อยได้ไหม
‪- เบอร์มือถือฉัน ศูนย์ศูนย์เจ็ด ‪- จ้ะ
‪ศูนย์ศูนย์…
‪จ้ะ
‪เก้าศูนย์ศูนย์…
‪หกหก
‪- สอง ‪- จ้ะ
‪แล้วเธอมีอีเมลไหม แมนดี้
‪มี อีเมลของฉัน…
‪ไม่ เธอไม่ได้บอก
‪แต่เธอบอกว่าจะให้ฉันดูพรุ่งนี้ ‪ตอนที่ฉันเข้ามา
‪บอกว่าจะใช้เวลาแค่ประมาณสิบนาที
‪เยี่ยม งั้นก็เรียบร้อยแล้ว
‪- เจอกันพรุ่งนี้นะ ‪- โอเค บาย
‪แล้วเจอกัน บ๊ายบาย
‪ฟังนะ ขอบคุณมาก เชลลีย์ เธอใจดีจริงๆ
‪แล้วเจอกัน
‪- เจอกันพรุ่งนี้นะ ‪- เจอกันพรุ่งนี้
‪ฉันจะไม่ส่งจูบให้เธอหรอกนะ ‪ฉันแค่จะบอกว่าขอบคุณ แต่ฉันพูดจากใจจริง
‪ไม่เป็นไร แล้วเจอกันนะ
‪แล้วเจอกัน
‪ไปเอาเรือมาแล้วโทรหาพวกเขา
‪พวก ฉันฟังภาษานายไม่ออก
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪- ซื้อลูกอมของผมหน่อย ‪- ลูกอมเหรอ
‪นายจะเอาลูกอมมาขายฉันกี่ครั้งวะเนี่ย
‪สั่งเลย ราคาดี ขายไม่แพง
‪ราคาดีนะ
‪นายเนี่ย เป็นพวกมิจฉาชีพนะรู้ไหม
‪เอ้า
‪- ไหนล่ะเงินทอน ‪- ไม่มี
‪ไปเลยไป
‪พาผมไป ผมไปด้วย
‪ไปไหน
‪ก็ไปกับน้าไง
‪ไม่ได้หรอก เวลาฉันไป ฉันบินไป
‪นายไปด้วยไม่ได้
‪พี่สาวผม สเปน
‪อยากให้ผมไปสเปน
‪ฉันไม่ได้จะไปสเปน
‪ฉันอยู่ที่ลอนดอน อังกฤษ
‪เสียใจด้วยนะ ไอ้หนู ฉันก็อยากช่วยอยู่หรอก
‪นายมาที่นี่ทำไม
‪บ้านนายอยู่ไหน นายนอนที่ไหน
‪จะพาฉันไปไหน จะพาไปบ้านนายเหรอ
‪ซามาร์
‪ไม่ เดี๋ยวสิพวก
‪แขนฉันจะหลุดอยู่แล้วนะ ไอ้หนู
‪นี่บ้านนายเหรอ
‪นายนอนที่นี่เหรอ
‪บ้านผม บ้านน้า
‪ขอบใจ
‪ชอบรถเหรอ
‪พี่สาวผม
‪นี่พี่สาวนายที่นายพูดถึงเหรอ
‪คนที่อยู่ที่สเปนใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- โอเค ดูนี่
‪นี่…
‪นี่น้องชายฉัน
‪นี่แอรอน นี่สเตฟาน
‪แอรอน สเตฟาน น้องชายฉัน
‪ใช่
‪นั่นพี่สาวนายใช่ไหม
‪ไปเลย!
‪ทำไมฉันต้องทำอาหารตลอดด้วย
‪ถ้าอยากกิน นายก็ต้องทำ
‪เราจะซื้ออาหารกลับบ้าน เจมี่ทิ้งเงินไว้
‪- ทำไมฉันต้องซื้อด้วย ‪- ทำไมนายถึงอารมณ์บูดวะ
‪- ฉันเปล่า ‪- อีกสองอาทิตย์ฉันมีสอบว่ะ
‪ไม่มีเวลาเถียงด้วย ‪ถ้าอยากกิน ก็ไปหาอะไรกินซะ
‪เอาเงินไป
‪สเตฟ
‪โย่
‪พวก เป็นอะไรรึเปล่า
‪เปล่า ไม่ได้เป็นไร
‪ได้ข่าววัยรุ่นคนนั้นที่ถูกตามล่าเมื่อวันก่อนไหม
‪ไม่ เกิดอะไรขึ้น
‪สงสัยเขาจะไปย่านที่อยู่ติดกันมา
‪เขาโดนผู้ชายสี่คนตามล่าและโดนซ้อม
‪ตามล่าที่ไหน
‪นี่ ฉันต้องทำเรื่องลงชื่อไร้สาระนี่ก่อน
‪รอฉันแป๊บนะ
‪- ได้ ‪- แค่สองนาที
‪- ให้ไวละกัน ‪- สองนาทีพวก สองนาที
‪เทีย
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- อะไร
‪อะไรหมายความว่าไง
‪ฉันมาแล้วไง
‪รู้ไหมว่าเธอควรมาที่นี่กี่โมง
‪ก็ยังเหลือเวลาอีกตั้ง 30 นาทีนะ
‪ฉันมั่นใจว่าฉันพูดทุกอย่าง ‪ที่อยากพูดได้ใน 30 นาที
‪ไม่เป็นไรหรอกน่า
‪แต่ช่วยฉันล็อกจักรยานให้หน่อยนะ
‪นั่นมันจักรยานเช่านี่ เอาเข้ามาทำไม
‪ไม่ นี่ของฉัน ฉันซื้อมาจากเพื่อน
‪เธอซื้อนี่มาจากเพื่อน
‪น่าเชื่อมาก
‪เอาละ ก็…
‪เขียนชื่อเธอไว้ตรงกลาง
‪แล้วพ่อแม่เธอล่ะ
‪พวกเขาทำไม
‪พวกเขาชื่ออะไร
‪ใช้เวลานานชะมัด ‪ทำไมเราต้องทำเรื่องไร้สาระนี่ด้วย
‪แผนภูมิครอบครัวอาจจะมีประโยชน์มาก ‪ในการลงรายละเอียดความสัมพันธ์ของเธอ
‪คนที่สนิทกับเธอที่สุด
‪ช่างแม่งเหอะ
‪เราต้องพยายามทำความเข้าใจว่า ‪เธอมาลงเอยในที่ที่เธออยู่
‪ได้ยังไง
‪ฟังนะ พ่อแม่ฉันไม่สนหรอกว่าฉันอยู่ที่ไหน
‪ฉันกับพวกเขา ไม่มีอะไรเหมือนกัน
‪ฉันใช้ชีวิตของฉันเอง
‪ช่างหัวพวกเขาเหอะ จริงๆ นะ
‪ช่างหัวพวกเขา ฉันใช้ชีวิตของฉันเอง
‪เธอไม่อยากทำ ‪แผนภูมิครอบครัวจริงๆ ใช่ไหม เพราะฉัน…
‪- ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ ให้ตายสิ ‪- เทีย เรามา…
‪ไปไหนมาวะ นี่ไม่ใช่สองนาทีนะ
‪จะไปไหนน่ะ
‪เฮ้ย นั่นอะไร
‪ใช้ได้เว้ย
‪เจ๋งเว้ยเฮ้ย
‪ทำอะไรน่ะ
‪สเตฟ เร็วเข้า เลิกป๊อดได้แล้ว ขึ้นรถเร็ว
‪- เธอจะไปไหน ‪- หล่อนทำอะไรน่ะ
‪- เทีย นี่ไม่ใช่ความคิดที่ดีนะ ‪- เดี๋ยวนะ ทำอะไรน่ะ
‪ไม่เป็นไรหรอก ขึ้นมาเถอะ
‪เออ อะไร
‪เอาเลย
‪สตาร์ตแล้ว!
‪- เดี๋ยว เฮ้ย ‪- อะไรเนี่ย
‪ช่วยออกไปจากลานจอดรถได้ไหม
‪- เฮ้ย พวก! ‪- ทำอะไรน่ะ
‪เกิดอะไรขึ้น ทำอะไรน่ะ
‪- เปิดประตู ‪- ดูสิว่าฉันทำอะไร ดูฉันสิ
‪ลงมานะ
‪พวกนายถอยไป เป็นอะไรรึเปล่า
‪นี่รถฉันนะ เทีย
‪รู้ใช่ไหมว่าเธอฉิบหายแล้ว
‪งานนี้ซวยจริงๆ
‪หรือเราจะขายมันก็ได้
‪ไม่ เราลองขายให้แฟนเธอแล้วไง จำได้ไหม
‪ใช่ แต่ไม่มีอะไรหยุดเราไม่ให้ขายอีกได้ ‪เราแบ่งเงินกันได้นะ
‪เว้นแต่ว่ามันไม่ใช่ของของเรา ‪เธอถึงได้ซวยอยู่นี่ไง
‪มันเป็นของเพื่อนเธอ คาดีมกับไซปรัสน่ะ
‪- ช่างพวกแม่งดิ ‪- ตอนนี้ "ช่างพวกแม่ง" แล้วเหรอ
‪หนูเป็นคนเสี่ยงทุกอย่างนะ ‪เหมือนชื่อหนูเลย เพ็บส์หน้าโง่
‪ดูเหมือนเธอจะลืมนะ ‪ว่าเรื่องทั้งหมดนี้เริ่มต้นยังไง
‪เธอเอาของของพวกมันมา
‪พวกมันเลยกลับมาหาเธอ
‪เธอเลยมาขอให้ลุงช่วย นั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นน่ะ
‪ใช่ หนูเข้าใจนะ ลุง ‪แต่เราจะทำเงินได้เยอะเลยนะ
‪คิดว่าลุงโง่สินะ
‪เราจะไปกันแล้ว
‪พอพวกเขาไปถึงสเปนแล้วยังไงต่อ
‪แน่ใจได้ยังไงว่าจะไม่เป็นแบบคราวที่แล้ว
‪พวก ฉันสัญญา
‪คราวนี้เราควบคุมทุกอย่างได้
‪พวกเขาขนของขึ้นเรือเสร็จแล้ว
‪เหลือแค่ต้องรู้ว่าให้ไปที่ไหน
‪ชายหาดเล็กๆ ใกล้บาร์บาเต
‪บอกพวกเขาว่าถ้าไม่มีใครไปเจอพวกเขา ‪พวกเขาต้องขนของลงจากเรือเอง
‪อะไรนะ
‪หมอนั่นทำเหมือนรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ‪แต่ทุกอย่างฉิบหายหมด
‪แม่งเป็นแบบนี้ตลอด
‪ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ
‪ฉันให้คนเดินทางไปที่นั่นแล้ว ‪อีกไม่นานพวกเขาจะไปถึง
‪โอเค
‪คิดว่าหนูน่าจะไปนิวยอร์ก ‪หรือแอลเอ หรืออะไรสักอย่างได้
‪ใช่ แถวๆ นั้นแหละ
‪หนูว่าหนูเกิดผิดที่ว่ะ ลุง
‪หนูต้องออกไปจากที่นี่
‪แล้วเธอมายุ่งกับเรื่องไม่ดี ‪มาเป็นแก๊งสเตอร์ทำไม
‪ไม่ใช่แบบนั้นหรอก
‪ลุงไม่ฟังเลยอะ
‪เหมือนแม่กับเทย์เลอร์เลย ไม่ได้เรื่องพอกัน
‪แล้วเธอได้เจอแทชบ้างไหม
‪เจอสิ เด็กคนนั้นคือราชินีน้อยของหนู
‪เราถ่ายติ๊กต็อกด้วยกัน แป๊บนะ จะให้ดู
‪แทชสบายดีไหม
‪สบายดีสุดๆ เลยละ
‪ที่โรงเรียนก็เจ๋ง มีเพื่อนเพียบ
‪เธอคุยว่าอยากเป็นสัตวแพทย์หรืออะไรสักอย่าง
‪หนูแบบว่า "ต้องเรียนมหาลัยตั้งเจ็ดปีนะ" ‪ต้องใช้เงินเยอะมาก
‪นี่ แทชไม่ต้องกังวลเรื่องเงินหรอก
‪เธอโอเค จะมีคนดูแลเธอ
‪ถ้าลูกสาวลุงบอกว่าอยากเป็นอะไร ‪ช่วยบอกว่าเธอเป็นได้ได้ไหม
‪ได้
‪ลุง ยิมอยู่ตรงนี้
‪จะยิงมันเหรอ
‪อย่าตั้งความหวังมากนัก
‪เผื่อพวกมันไม่อยากคุยด้วย
‪- นั่นพวกมันเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪รอตรงนี้นะ
‪อย่าไปไหนเด็ดขาด
‪ระวังตัวนะ
‪คนไหนไซปรัส คนไหนคาดีม
‪แล้วนายเป็นใคร
‪จำฉันไม่ได้เหรอ
‪ไม่ ฉันจำไม่ได้
‪ไม่รู้จักซานตาคลอสเหรอ
‪ฉันจำหน้านายได้
‪เขาชื่ออะไรแล้วนะ ซูลี่
‪หรือซัลลี่ ซัมเมอร์เฮาส์ใช่ไหม
‪วันนี้ไม่ใช่
‪วันนี้เป็นซานตาคลอส ฉันเอาของขวัญมาให้
‪ฉันเจอของที่พวกนายทำหาย
‪พูดเรื่องอะไรวะ ‪ของที่อยู่กับเพ็บเบิลส์น่ะเหรอ
‪ฉันไม่ได้ทำหาย เธอขโมยไป ‪ถ้านายกำลังพูดถึงเรื่องนี้อยู่
‪ไม่รู้สิ นายอาจทำอย่างอื่นหายก็ได้
‪ซึ่งฉันจะไม่แปลกใจเลย
‪ไม่ๆ เดี๋ยวก่อน
‪แล้วของของฉันอยู่ไหนล่ะ
‪ซานต้า
‪มาทำความเข้าใจกันหน่อยดีกว่า
‪เราจะทำกันแบบนี้ ‪ฉันคืนยาให้นาย นายขอบคุณฉัน
‪ไอ้นี่มันบ้าว่ะ
‪ทุกคนกลับบ้านได้อย่างมีความสุข หัวเราะแบบนั้น
‪หรือเราจะมีปัญหาเพราะเรื่องนี้กันก็ได้
‪นี่นายโง่หรือไงวะ
‪ปัญหามันมีอยู่แล้ว เพราะนายเอาของของฉันไป
‪เพราะฉะนั้นเอาของคืนมา ไม่งั้นมีปัญหาแน่
‪- งั้นเหรอ ‪- เออ
‪อีกเรื่องนะ เพ็บเบิลส์เป็นครอบครัวฉัน
‪ไม่ว่าพวกนายจะเคยมีเรื่องอะไรกัน ‪ฉันไม่รู้ แต่ตอนนี้มันจบแล้ว
‪พวก ยัยเด็กนั่นเป็นหัวขโมย
‪ฉันจ้างให้เธอขนของมา ฉันจ่ายเธอไปตั้งเยอะ
‪เธอแค่ต้องเอามันมาส่งให้หมอนี่
‪แต่ไม่ เธอเอาเงินฉันและยาไป
‪ไม่เอาน่าพวก เห็นฉันโง่เหรอวะ
‪แล้วโง่ไหมล่ะ
‪เธอทำพลาดไป
‪ฉันมาที่นี่เพื่อแก้ไข
‪งั้นก็แก้ไขซะ
‪รู้อะไรไหม ช่างแม่งเหอะ ‪คุยกันเยอะเกินไปแล้ว
‪- พวก ‪- ไม่ สิ่งที่อีนั่นทำมันหยามกันว่ะ
‪แบบนี้มันต้องชดใช้
‪จะไม่มีการชดใช้อะไรทั้งนั้น
‪- จะไม่ชดใช้งั้นเหรอ ‪- ใช่
‪คิดว่านี่เป็นเรื่องเล่นๆ รึไงวะ
‪งั้นจะเอาไง
‪เชี่ย!
‪แม่งเอ๊ย!
‪ไอ้เด็กโง่นี่เป็นห่าอะไรวะ
‪ทำแบบนี้ทำไม
‪ฉันเข้าใจนะ พวกนายเสียหน้ามาก
‪เป็นเรื่องของศักดิ์ศรี
‪เอางี้นะ ลองกลับไปนอนคิดดู
‪ถ้าอยากได้ของ พรุ่งนี้ก็ไปหาฉัน
‪แล้วมาจบเรื่องนี้กัน
‪ลุงยิงพวกมันรึเปล่า
‪- ลุง ‪- อะไร
‪คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่นๆ รึไง
‪เออ ลุงยิงแม่งทั้งคู่เลย
‪ลุงจะติดคุก 30 ปีแทนเธอ ยัยโง่เอ๊ย
‪- หนูเป็นห่วงนะ ‪- ไม่ ลุงไม่ได้ยิงพวกมัน
‪แล้วพวกมันว่าไงบ้าง
‪ก็ไม่ดีหรอก
‪ยัยโง่
‪พวกมันจะคิดดูก่อน
‪เธอไม่ต้องกังวลใช่ไหมล่ะ
‪เพราะเธอไม่ใช่คนแก้ปัญหานี่
‪โอเค ขอบคุณค่ะ ลุง
‪ทำอะไรน่ะ
‪- หนู… ‪- ปิดประตูซะ!
‪จะทำอะไร
‪- หนูพักอยู่แถวนี้ ‪- คิดว่าจะกลับบ้านได้เหรอ
‪ไม่ แต่หนู… หนูควรไปที่ไหนเหรอ
‪ถึงลุงจะอยากให้เธอกลับบ้านแค่ไหน
‪แต่มีเรื่องแบบนี้ เธอกลับบ้านไม่ได้
‪- ไม่ แต่… ‪- ไม่เข้าใจเหรอ
‪หนูเข้าใจน่ะ
‪ลุงไม่มีเวลาจะอธิบายหรอกนะ
‪- แล้วจะให้หนู… ‪- หุบปากซะ
‪แล้วจะให้หนูไปอยู่ที่ไหน
‪- ทิ้งไว้บนชายหาดเฉยๆ เหรอ ‪- ใช่ ทิ้งไว้ตรงนั้นแหละ
‪นี่มันอะไรกันวะ
‪เชี่ยเอ๊ย!
‪ว่าไง
‪ฉันคิดถูก
‪ไอ้สารเลวนั่น ฮวน…
‪- โอเค ‪- แชช
‪นายต้องจัดการเรื่องนี้เดี๋ยวนี้เลยนะ
‪ได้ ไม่ต้องห่วง
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- มันเกิดขึ้นอีกแล้ว
‪ไอ้พวกตำรวจมันรอเราอยู่
‪แล้วทำไมพวกนายถึงใจเย็นกันนักวะ
‪ฉันจะจัดการให้น่ะ
‪- จัดการนี่หมายความว่าไง… ‪- ก็บอกว่าจะจัดการให้ไงวะ!
‪ไปกันเถอะพวก
‪- ทุกอย่างเรียบร้อยไหม ‪- ไม่
‪ไม่มีอะไรเรียบร้อยเลย
‪ฉิบหายหมดทุกอย่าง
‪ได้ไงวะ
‪นั่นสิ ได้ไง
‪ทำไมวะพวก
‪เชี่ยไรวะเนี่ย
‪คริโตเป็นคนที่หักหลังเรา
‪ไปกันเถอะ
‪- ฮัลโหล ‪- ฮัลโหล
‪นั่นแอรอน โทเวลล์ใช่ไหม
‪ใช่ครับ
‪นายมีน้องชายชื่อสเตฟานใช่ไหม
‪ใช่ครับ
‪ปัญหาคือประกัน
‪พวกเขาจะอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪และถ้าฉันบอกพวกเขา
‪ตำรวจต้องมายุ่งด้วยแน่นอน
‪ไม่ พวก เทียต้องชดใช้
‪เทียชดใช้ไม่ได้หรอก เธอไม่มีอะไรเลย ‪ยิ่งกว่าไม่มีอะไรซะอีก
‪เท่าไรเหรอครับ
‪อย่างน้อยก็หลายร้อย
‪- ได้ครับ เดี๋ยวผมจ่ายเอง ‪- พวก เงียบไปเลย
‪โอเค ได้
‪ถ้าผมจัดการเรื่องค่าเสียหาย
‪คุณก็ไม่ต้องบอกตำรวจใช่ไหม
‪มันอาจเป็นพันเลยนะ หรือมากกว่านั้น
‪ผมจะจ่ายให้เอง
‪ไม่ต้องห่วง ฉันว่าจะไปค้างบ้านญาติสักคืน
‪เธอจะได้มีที่นอน และเธอจะสบายมาก
‪ขอบคุณนะ ผมจะให้เธอ ‪ดูแลที่นอนคุณให้ดีเหมือนเดิมเลย
‪ขอบคุณ
‪เธอเป็นเด็กดีนะ
‪ไม่ เธอคือตัวปัญหา
‪แต่ฉลาดมาก
‪พลังงานทั้งหมดนั้น ความเชื่อมั่นนั้น
‪ฉันอยากให้ตอนที่ฉันอายุเท่าเธอ ‪รู้สึกมีพลังแบบนั้นบ้างจัง
‪ใช่ เธอมีพลังจริงๆ
‪รู้ไหมว่าสตอร์มซีย์ติดตามไอจีเธอด้วยนะ
‪เธอเล่าให้ฉันฟัง
‪แล้วนี้เธออยู่ไหน
‪เธอบอกว่าจะล้างจานให้
‪กระเป๋าสตางค์คุณอยู่ไหน
‪ฉันไว้ใจนะ แต่ก็มีเหตุผล
‪เสร็จแล้วค่ะ
‪เยี่ยมเลยจ้ะ ขอบใจนะ
‪ดูคุณสองคนสิ
‪หนูจะถ่ายรูปไปลงไอจี
‪ทำอะไรน่ะ
‪คุณจะไปไหน ‪ไม่ไปเน็ตฟลิกซ์แอนด์ชิลที่เรือลุงเจอร์รี่เหรอ
‪- เบาได้เบา ‪- ไม่ใช่คืนนี้ ไม่
‪ห่วงเรื่องตัวเองเหอะ
‪น่าจะเป็นบียอนเซ่
‪ขอบคุณสำหรับเรื่องนี้นะ
‪ไม่มีปัญหา
‪โอเค ฉันไปดีกว่า
‪หลับให้สบายนะ
‪โย่ ไปไหนมา
‪รู้ไหมว่าผมโทรหาตั้งหลายรอบ
‪ผมไปบ้านแม่มา
‪ตอนผมออกมา ใจผมเต้นเป็นบ้าเป็นหลังเลย
‪ล้านกิโลเมตรต่อชั่วโมงได้
‪คุณน่าจะไปหาหมอนะ
‪หาหมอทำไม
‪ตรวจไง
‪ไม่ต้องตรวจหรอก ผมไม่ใช่คนแก่
‪เป็นเพราะแม่ผมน่ะ แม่โกรธ
‪มันน่าโมโห
‪ปล่อยฉันนะ!
‪วางปืนลง
‪- บอกให้วางปืนลง! ‪- โอเค
‪- หนูขอโทษจริงๆ ‪- หยิบปืนมา ไปกันได้แล้ว
‪เอาตัวอีนี่ออกไป ‪ส่วนนายกลับเข้าไปซะ ไปได้แล้ว!
‪บอกให้เข้าไปไง!
‪จับมันไว้นิ่งๆ
‪จับมันเข้ามุม
‪หาของให้เจอ
‪ของไม่อยู่ที่นี่ โคคา
‪เฮ้ย ไอ้งั่ง
‪ของอยู่ไหน
‪ที่นี่ไม่มีอะไรเลย
‪กูถามว่าของอยู่ไหน
‪รอเดี๋ยว พวกเขาติดต่อมาแล้ว
‪โย่ ว่าไงพวก
‪โย่ ไซปรัส มันอยู่ที่เรืออย่างที่เธอบอกจริงๆ
‪แต่ของไม่อยู่
‪อยากให้ฉันทำไง ซ้อมแม่งให้อ่วมเลยไหม
‪ในหัวโตๆ ของนายแม่งมีสมองอยู่บ้างไหมวะ
‪ฉันไม่อยากให้นายซ้อมมันอยู่แล้ว
‪เพราะฉันอยากได้ของของฉันก่อน
‪พามันมาที่นี่ ให้ไวด้วย ‪เลิกทำให้ฉันเสียเวลาได้แล้ว
‪พวกเขาจะพาไอ้โง่นั่นมาที่นี่เดี๋ยวนี้
‪เออ มาเหอะ กูจะตบแม่งให้หัวหลุดเลย
‪ไม่เห็นต้องบุกมากลางดึก
‪และทำร้ายเขาเลย
‪- หุบปาก! ‪- ไซปรัสบอกว่าเราตกลงกันแล้ว
‪- หมายความว่าไง ‪- แค่ฉันบอกว่าของอยู่ไหนก็จบ
‪- ไม่มีใครสนที่เธอพูดหรอก ‪- ลุง!
‪ลุงอะไร เธอจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪- ปล่อยเขานะ จะพาเขาไปไหน ‪- หุบปากได้แล้ว เฮ้ย จับมันไว้
‪ลุง หนูขอโทษ ‪หนูพยายามจะแก้ไขมันแล้ว สาบานได้
‪- หุบปาก เธอจะทำให้ลุงตายแล้ว ‪- บอกไปเถอะว่าของอยู่ไหน
‪- อะไรวะเนี่ย ‪- ฉันขอโทษ โคคา
‪ขอโทษแล้วไงวะ ฮาสแมน หุบปาก!
‪เฮ้ย เพ็บเบิลส์ เจอกันคราวหน้าระวังให้ดีนะ
‪ฉันเป่ากบาลเธอแน่ ได้ยินไหม แม่งเอ๊ย!
‪เราต้องไปจากที่นี่แล้ว พามันขึ้นรถ
‪โอ้พระเจ้า
‪เข้าไป
‪ไปเร็ว!
‪เร็วเข้า!
‪ว่าไง ปีนี้ซานต้ามาเร็วจริงๆ ใช่ไหม
‪- ซัลลี่ ‪- ว่าไงพวก
‪ตอนนี้ใครขายหน้าวะ
‪พูดอะไรของมึงวะ
‪เฮ้ย! นาย… คาดีม!
‪พวก ฟังที่ฉันพูดนะ นายรู้ว่าต้องจบเรื่องนี้ยังไง
‪บอกเรามาว่านายซ่อนของไว้ที่ไหน ‪นายจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว
‪ไม่งั้นนายอ่วมแน่ ‪แต่ไม่ว่ายังไงนายก็จะต้องบอกฉัน
‪ตกลงว่าไง
‪ว่าไงวะ
‪ค็อกส์ จัดการเลยพวก
‪ไอ้หัวดอ!
‪รุมแม่งเลยพวก ไอ้มืดนี่ ฉันจะถ่ายคลิปไว้
‪กระทืบหน้าแม่งเลย!
‪หักนิ้วมันเลยพวก ไอ้หัวดอ! มึงแม่งขี้ขลาดว่ะ!
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล