SERIAL NETFLIX
Wszystko gra, Rubenie?
Też nie jestem rannym ptaszkiem. Przynieść ci herbaty albo kawy?
Chcę swojego adwokata.
Został już powiadomiony.
Gdy dotrze, zaczniemy przesłuchanie.
To tylko nieformalna pogawędka.
Nieformalna pogawędka?
Niby z wami?
Widzisz, żebyśmy coś spisywali?
Niczego nie nagrywam.
To zostanie między nami.
No dobrze.
Przez ostatnie pół roku policja zatrzymała
szereg pojazdów kierowanych przez młodych członków gangów.
Wiele z tych aut jest na twoje nazwisko.
Moje pojazdy
mają ubezpieczenie i płacę za nie podatek drogowy.
Nie wiem nic o młodych członkach gangów.
Wiesz, dokąd udali się po tym, jak zatrzymali ich policjanci?
Trochę pokręcili się po dzielnicy.
Chyba upewniali się, że nikt ich nie śledzi.
A potem zostawili samochód.
Ten zarejestrowany na ciebie.
W twoim nędznym garażu na Tanner Lane.
Na pewno nie chcesz tej kawy?
Mamy dużo do omówienia.
Przykładowo, czy znasz tego człowieka?
Został zastrzelony.
Rok temu dostał kulę w łeb na stacji benzynowej w Londynie.
Jechał twoim pojazdem.
Czyli był ofiarą,
skoro został zastrzelony.
Pan Green brał udział w strzelaninie
z mężczyznami z drugiego pojazdu.
BMW X5.
Posiadasz BMW X5?
Po co mnie o to pytasz?
To tylko pytania hipotetyczne.
BMW X5.
Jeździ ich milion.
Nie powiem nic więcej, dopóki nie zjawi się mój prawnik.
Pomóż nam.
Tak naprawdę nie ty nas interesujesz.
Tylko twój przyjaciel, Dushane Hill.
Od dawna mu się przyglądamy.
Ujmę to w ten sposób.
Dushane’owi kończy się czas. Właściwie to już dawno minął.
Zamkniemy go.
Możesz nam w tym pomóc.
Wyświadczysz sobie dużą przysługę.
Damy ci czas do namysłu.
Nie spiesz się. Skoczymy ci po kawę.
Wejdź.
- Buty. - Jasne, przepraszam.
Nie pytaj.
Dobrze.
Summerhouse idzie nieźle. Wręcz doskonale.
Ale nigdy nie jest prosto.
Paru mieszkańców wydziwia,
przez co buldożery nie mogą wjechać.
Ty i inwestorzy mieliście umieć sobie z tym poradzić.
Swego czasu to nie był problem.
To było łatwe. Wysyłało się paru zbirów,
groziło złamaniem nogi.
Ale teraz mamy BHP, państwo opiekuńcze i te sprawy.
Możemy co najwyżej
uprzykrzyć im życie.
Ale to wymaga czasu.
A czas to pieniądz.
Dużo pieniędzy.
Inwestorzy się niecierpliwią, a ty znasz tych ludzi.
Tych, którzy odmówili odejścia.
Tak?
Wśród nich jest twoja mama.
Inwestorzy prosili, bym się ciebie spytał,
czy możesz z nią pomówić.
Załatwione.
Świetnie.
Doskonale.
Chcesz zostać i umyć naczynia?
TANGER, MAROKO
Leciałeś w klasie biznes?
Nie.
Nie opłaca się przy krótkim locie. Trwał ile? Trzy godziny?
Jakoś tak.
Lot był udany? Wygodny? Wszystko dobrze?
Tak. Wszystko gra.
To dobrze.
Cieszę się.
Muszę odwiedzić wujka.
Bardzo szybko. Mieszka tu na końcu ulicy.
Może być?
- Jak daleko to jest? - Niedaleko.
Dobrze? To staruszek.
Bardzo miły i troskliwy.
Dobrze?
Zaraz wracam.
Chcesz wody? Kawy? Cokolwiek?
Nie, spoko.
No dobrze.
Jak długo cię nie będzie?
Mam wrażenie, że nie traktujesz tego poważnie.
No tak.
- Co ty gadasz? - Tak?
Muszę wiedzieć, dlaczego Juan El Bueno czekał.
To bez sensu.
Spokojnie, rozgryziemy sprawę.
Jak mam się nie martwić?
Sytuacja jest poważna.
Twój szef obiecał, że pójdzie jak z płatka.
Na razie nie idzie.
- Wasi dali nam swoją gwarancję. - Oczywiście.
I masz moje słowo.
Naprawimy to.
SALON PAZNOKCI
Zapisaliśmy panią na pedicure.
- To było chyba… - Dobra.
- Cześć. - Nie ma sprawy.
- Co ostatnio robiłyśmy? - Shelley.
Mogę na słówko?
Jasne, daj mi chwilę.
Poczekam na zewnątrz.
Możesz tu zaczekać. Herbaty? Kawy? Masaż dłoni?
Nie, dzięki.
Nie zaszkodzi spróbować.
Wybacz za tamto.
Nie ma sprawy.
Interesy idą?
Tak, jest coraz lepiej.
Znasz Mandy, babeczkę Drisa?
Osobiście nie, ale kojarzę ją.
Siedziała jakiś czas. Właśnie wyszła.
Mieszka w hostelu na Jane Street?
Wiele przeszła.
Nie lubię pytać,
ale dla takich jak ona nie ma zbyt wiele pracy.
W ogóle nie ma dużo pracy.
Gdybyś potrzebowała…
asystentki czy coś.
To dobra babka.
Naprawdę porządna.
Jasne. Powiedz, by przyszła do mnie.
Dobra.
Jeśli dasz jej tę pracę,
cokolwiek od ciebie dostanie,
oddam ci to.
Serio, nie trzeba.
Nie, chcę to zrobić. Ale nie mów jej, że to ode mnie.
Pomogę, jak tylko mogę.
- Spoko. - Świetnie.
Powiem jej, żeby wpadła.
Pewnie wiesz, że głupio robię, pytając,
bo między mną i Dushane’em nie jest… Wiesz?
Sully, to sprawa między tobą a nim.
Jasne.
- Jak ci się podoba Maroko? - Będę szczery.
Takie rzeczy widuje się tylko w filmach.
O stary!
- Jak miejsce? - Zajebiście piękne.
- Mounirze! - Wszystko gra.
Proszę. Pieniądze.
- Proszę. - Nie mogę. Sorki.
Wybacz, mały.
Proszę usiąść.
Ile im to zajmie?
Już idą.
To Chaash.
Jak tam, brachu?
Chaash, tak?
Coś w tym stylu.
Gdzie Dushane? Myślałem, że przyleci.
Zajęty z niego koleś. Niestety, utknąłeś ze mną.
Wiadomo, że powtórka z plaży nie przejdzie.
Dushane nam zaufał, a my spieprzyliśmy.
Ale ty i Dushane musicie wiedzieć, że zajmę się tym osobiście.
- Kiedy? - Jak to kiedy?
Kiedy się tym zajmiesz?
Słyszałem tylko obietnice bez pokrycia.
Sytuacja jest równie zjebana dla mnie.
Znajdę przeciek i pozbędę się go.
Nie może roznieść się wieść, że mam u siebie kapusia.
Szacunek to delikatny kwiat.
Juan El Bueno nie będzie mi po nim deptać.
Spoko.
- Kto wiedział o łodzi? - Ja.
Ty i kto jeszcze?
Ja i para młokosów za sterami, ale oni się nie wygadali.
Skąd to wiesz?
Nie wiedzą, dokąd płyną, póki łodzie nie są załadowane.
Próbowałeś wysłać SMS-a na motorówce pędzącej 130 km/h?
Wypadniesz za burtę.
A twój ochroniarz?
Uważaj, co mówisz o moim ziomie.
To mój brat. Trzymamy ze sobą, jeszcze zanim mnie zamknęli.
Jeśli Khrito w tym mieszał, zrąbałem sobie życie.
Mounir?
Znam Mounira od zawsze. Pracował z ojcem.
Trochę potulny i staroświecki,
ale jest lojalny.
To kto? Nikt?
- A co z ładującymi? - Też nic nie wiedzą.
Dostają 200 euro i spieprzają po robocie.
Powinniśmy przesłuchać skurwieli wyładowujących towar w Hiszpanii.
Hej, po angielsku. Dalej.
Nie rozumiem.
Ktoś tutaj nas sprzedał. Juan El Bueno to policja,
ale ona nie patroluje wybrzeża.
Tylko Gwardia Cywilna.
Juan na nas czekał.
Wybrał swój moment.
Spokojnie i bez pośpiechu.
Czyli ktoś po tej stronie
ostrzegł go z wyprzedzeniem.
Przeciek jest tutaj, w Maroku.
Oszukaliście mnie, co?
Myślałem, że to on jest szefem.
Widać, że się myliłem.
Ty nim jesteś.
Ty tu jesteś prawdziwą szychą.
Jesteś bystry. Nie dasz sobie wciskać kitu.
Może powinieneś być szefem Dushane’a?
Wiem o tym.
Dość gadki o interesach? Jestem głodny. Chcę zjeść.
Robisz sobie jaja?
Jak to dość gadki o interesach?
Musicie rozwiązać sprawę przed kolejną dostawą.
Chwileczkę.
- Lepiej pogadaj z nim. - Chwileczkę.
Przepraszam na chwilę.
Dziękuję.
Chodź ze mną.
Zostań z nim.
Na co się, kurwa, gapisz?
O co chodziło?
Możemy to naprawić,
ale musimy znów dzisiaj ruszyć.
Zaufaj nam. Nic nie zjebiemy. Szczęśliwy?
Dziękuję.
Siema, Rob. Mogę prosić o herbatę?
Co powiesz?
Gliny zalęgły w garażu Rubena, zanim dotarł Kieron.
Zabrali mu wozy i wszystko.
- A co z jego domem? - Też byli pierwsi.
A adwokat? Musi mieć kogoś godnego zaufania.
- Wilson Lee się tym zajmuje. - Dobrze.
Słuchaj, chcę znać każde zadane mu pytanie
i każdą jego odpowiedź.
- Jasne. - Dobrze.
Dzięki.
- Co się dzieje? - Chodzi o Lauryn.
Jest w ciąży.
Nie ze mną, co?
Cieszę się. Co mam powiedzieć?
Jest w ciąży z psycholem,
a ten psychol ma psychiczną siostrę,
która jest jeszcze większą psycholką od niego.
Boi się, Dushane.
Jest przerażona, że zechcą ją załatwić.
Wie, kim jest Sully? Tak?
Wie, jaki jest zatrważający?
Gwarantuję, że psychol Lauryn nie umywa się do Sully’ego.
Ze swoim ma jakąś szansę, bo z naszym nie ma żadnej.
Tylko trzy osoby wiedzą, co zrobiła Lauryn.
Ty, ja i Shelley.
Nie powiem Sully’emu. Shelley także.
Posłuchaj. Lauryn nie wróci.
Koniec tematu.
Jaq, wracaj do pracy.
Siema, Dushane!
Co tam?
Co słychać, mamo?
Zastanawiałam się, czy nie wpadniesz.
Dobrze wyglądasz, mamo.
Jak to robisz?
Walczę w słusznej sprawie przeciwko dużym deweloperom.
Ta walka mnie odmładza.
No dobrze.
Cokolwiek robisz, odnosi skutek.
Dobrze się odżywiasz? Zdrowo?
To jest nieistotne.
Dla mnie jest, mamo.
Nie chodzi o mnie, więc nie traćmy czasu.
Wiem, że bierzesz udział w tak zwanym planie przebudowy.
Wiem o tym.
- Cokolwiek Shelley ci powiedziała… - Ona nie ma z tym związku.
Tu chodzi o godziwość. Twoją, Dushane.
Wiele też mówi o mnie.
O tobie?
Wychowałam cię.
Przymknęłam oko na to, kim się stawałeś.
Modliłam się. Zrobiłam rachunek sumienia.
Teraz ty zrób rachunek swojego.
Słuchaj…
Chciałem zrobić tu coś dobrego.
Rozumiesz?
Kupię ci, cokolwiek zechcesz.
Dom, mieszkanie…
Gdziekolwiek zechcesz.
Zapłacę za wszystko.
Wiem, skąd biorą się twoje pieniądze. Nie chcę ich.
Mamo, nie masz pojęcia, skąd mam pieniądze.
Sprzedajesz narkotyki!
Mamo, inwestuję.
Dobrze?
Inwestuję w biznes i nieruchomości.
Tak zarabiam pieniądze.
Mój syn sprzedaje narkotyki.
Nawet nie wiesz, jaki wielki to dla mnie wstyd.
Dobra.
Mam być szczery?
Sprzedaję narkotyki.
Bo ludzie chcą być na haju.
Wszyscy to robią.
Politycy w wiadomościach…
też biorą.
Na uniwersytecie
czy na tych ich prywatnych imprezach,
też biorą.
Takie jest życie.
Tak to działa.
Nawet premier opowiadał w telewizji, że ktoś dał mu narkotyki.
Czemu on nie siedzi?
To człowiek amoralny.
Nie próbuj usprawiedliwiać nim swoich czynów.
Teraz wykorzystujesz zarobione pieniądze, by wyburzyć tę wspólnotę!
Mamo, posłuchaj.
Mieszkańcy Summerhouse’u mogą tu zostać.
Taki był cel.
Nie wierzysz w to. Nie jesteś naiwny.
To jaka jest alternatywa?
Serio, zastanów się nad tym.
Wydasz całe swoje oszczędności
na ten głupi raport i co dalej?
Wygramy.
Daj spokój, mamo. Wiesz, że świat tak nie działa.
Jeśli to nie ja zarobię na tym kasę,
ktoś inny to zrobi, mamo.
A ten ktoś inny…
będzie miał w dupie Summerhouse.
Albo ciebie.
Albo tę małą wspólnotę.
Kto ma więcej praw ode mnie?
Wiesz, czemu nie zaproponowałam ci kawy?
- Nie. - Odcięli wodę.
Nie pierwszy raz.
Przepraszam cię. Myślisz, że chcę, żebyś żyła bez wody?
Daj spokój.
Zajmę się tym. Naprawię to. Dobrze?
Zostaw wodę, Dushane.
Napraw siebie.
Nawet nie wiem, po co się staram.
Posłuchaj.
Do twojej wiadomości, Summerhouse to zasrana dziura.
Wyświadczę wszystkim przysługę,
burząc tę ruderę i przebudowując ją, by wszystkim było lepiej.
Całą młodość sprzedawałeś narkotyki,
żeby się dorobić na tym budynku.
A teraz sprzedajesz go, by zarobić więcej.
To jest mój dom.
Tu wychowałam ciebie i twojego brata.
Tu mieszkam!
Możesz już iść, Dushane.
Już idę.
Na razie.
Wiemy, że BMW X5 znalezione w twoim garażu zostało użyto
podczas zastrzelenia Jamaala Greena. Zgadnij, co jeszcze wiemy, Rubenie?
Zarejestrowano je na ciebie.
Pomożesz nam z Dushane’em?
Potrzebna nam odpowiedź.
Chcę porozmawiać z adwokatem.
Na osobności.
Masz pięć minut.
Słyszałeś ich. Chcą odpowiedzi już teraz!
Naciągają cię. Nie musisz nic mówić.
Nie teraz.
Możemy kupić czas.
Zachowaj spokój.
Przed odsiadką byłam kosmetyczką.
Na stoisku.
Dobra. Potrzebuję kogoś w recepcji.
Do witania klientów, wspierania mnie i Naomi z kalendarzem.
Jeśli się sprawdzisz i zechcesz, możemy cię przeszkolić
i będziesz mogła sama robić zabiegi.
Nic ci nie jest?
Czemu jesteś dla mnie miła?
Masz córeczkę.
Ja też.
Rozumiem cię.
Musimy się wspierać. O to chodzi w Summerhousie.
Możesz zacząć od jutra?
Oczywiście. Mówisz serio?
Gdzie ona jest? Miała być w domu.
Nie wiem. Pewnie jest z tyłu.
Wszystko gra. Już przyszła.
- Naomi, to Mandy. - Cześć!
Weźmiesz jej dane kontaktowe? Pogadam z koleżanką na dworze.
- No tak. Jasne. - Dobra.
Podasz mi numer komórki?
- Zero, siedem, siedem… - Tak.
Zero, zero…
Tak.
Dziewięćset…
Dziewięćset.
Sześć, sześć…
- Dwa. - Dobra.
Masz e-mail, Mandy?
Tak, mój e-mail…
Nie mówiła nic,
ale powiedziała, że może mi to pokazać jutro.
Ponoć zajmie to jakiś dziesięć minut.
Świetnie. Wszystko załatwione.
- Do zobaczenia jutro. - Dobra. Pa.
Na razie. Cześć.
Wielkie dzięki, Shelley. Jesteś kochana.
Na razie.
- Do jutra. - Do jutra.
Nie prześlę ci buziaka. Podziękuję ci. Ale mówię szczerze.
Spoko. Na razie.
Na razie.
Idź po łódź i zadzwoń po chłopaków.
Nie rozumiem twojego języka, brachu.
Nic nie jarzę.
- Kupić cukierki. - Cukierki?
Ile razy zaproponujesz mi słodycze?
Zamów, dobra cena, świetna cena.
Dobra cena.
Jesteś naciągaczem.
Masz.
- Gdzie jest reszta? - Nie.
Spadaj, stary.
Zabierz mnie.
- Dokąd? - Pójść z tobą, wujku.
Nie, ziomie. Ja polecę. Nie mogę cię wziąć.
Moja siostra, Hiszpania.
Chce mnie, w Hiszpania!
Nie lecę do Hiszpanii.
Mieszkam w Londynie. W Anglii.
Wybacz, mały. Chciałbym ci pomóc.
Co ty tu robisz?
Gdzie twój dom? Gdzie śpisz?
Dokąd idziemy? Zabierzesz mnie do domu?
Samarze!
Nie, zaczekaj.
Wyrwiesz mi rękę ze stawu, mały.
To twój dom?
Śpisz tutaj?
Ja dom. Ty dom.
Dziękuję.
Lubisz samochody?
Moja siostra.
O tej siostrze opowiadałeś?
To ta w Hiszpanii?
- Tak. - Słuchaj.
To…
są moi bracia.
To Aaron, a to Stefan.
Aaron, Stefan. Moi bracia, tak?
No tak.
To twoja siostra?
Dajecie!
- Czemu zawsze muszę gotować? - Musisz, jeśli chcesz coś zjeść.
Kupmy na wynos. Jamie zostawił kasę.
- Czemu na wynos? - Skąd ten zły humor?
- Nie mam. - Za dwa tygodnie są egzaminy.
Nie mam czasu na kłótnie. Chcesz zjeść, idź po coś. Weź pieniądze.
Stefie!
Hej!
Brachu. Nic ci nie jest?
Jest spoko.
Słyszałeś o ziomie, którego ścignęli?
Nie. Co się stało?
Musiał wparować w nie swoją dzielnię. Czterech się do niego przysadziło.
Gdzie?
Muszę podpisać jakieś gówno. Proszę, łejtnij na mnie.
- Spoko. - Tylko dwie minuty.
- Pospiesz się. - Dwie minuty, brachu.
Tio.
- Co ty robisz? - Co?
Jak to co?
Jestem tutaj.
Wiesz, o której powinnaś tu być!
Mamy jeszcze 30 minut.
Zdążę się nagadać.
Daj spokój.
Ale proszę, schowaj to dla mnie.
Jest wynajęty. Po co go wniosłaś?
Nie, jest mój. Dostałam go od firmy.
Kupiłaś go od firmy?
Widać.
Dobra…
Dam cię w środku.
Co z twoimi rodzicami?
A co z nimi?
Jak mają na imię?
Za długo to trwa. Po co robimy te bzdury?
Drzewa rodzinne mogą być przydatne do rozrysowania relacji.
Z kim jesteś najbliżej.
Jebać to.
Musimy zobrazować sobie, jak doszłaś do tego punktu.
Moi rodzice mają gdzieś, gdzie jestem.
Nie jesteśmy do siebie podobni.
Dbam o siebie.
Pieprzyć ich! Serio.
Jebać ich. Dbam o siebie.
Nie chcesz tworzyć drzewa rodzinnego, bo…
- Idę do toalety. Jezu. - Tio, po prostu…
Gdzie byłaś? To nie były dwie minuty.
Dokąd idziesz?
Co to jest?
Działa!
O tak!
Co robisz?
No chodź. Nie bądź cipa. Ładuj się.
- Dokąd jedziesz? - Co ona robi?
- To zły pomysł. - Chwila. Co robicie?
Spoko. Wsiadaj.
Tak, co?
No dalej.
Tak jest!
- Chwila. - Co?
Proszę opuścić parking.
- Rany! - Co ty robisz?
Co jest grane? Co robisz?
- Otwórz drzwi! - Zobacz, co robię! Patrz na mnie!
Wysiądź!
Odsuńcie się. Wszystko dobrze?
To mój samochód, Tio!
Wiesz, że nawaliłaś?
Zwalona sytuacja.
Możemy go sprzedać.
Nie, już tego próbowałaś z chłopakiem, pamiętasz?
Co nam szkodzi znów sprzedać? Możemy się podzielić hajsem.
Tyle że to nie jest nasze, stąd tkwisz w gównie po uszy.
Należy do twoich ziomali, Khadeema i Cyprusa.
- Pieprzyć ich. - Co ty nie powiesz?
To ja ryzykowałam, jak ta ameba.
Chyba zapominasz, jak to się zaczęło.
Zabierasz to, co jest ich. Oni, nie bez powodu, idą po ciebie.
Przychodzisz do mnie zapłakana po pomoc.
Tak, wiem, wuju. Moglibyśmy zarobić porządny szmal.
Masz mnie za idiotę?
Idziemy.
Co się dzieje, gdy dotrą do Hiszpanii?
Skąd pewność, że nie skończy się tak samo?
Ziomie, obiecuję ci.
Mamy wszystko pod kontrolą.
Skończyli ładować zodiaca.
Muszą tylko wiedzieć, dokąd płyną.
Plaża koło Barbate.
Powiedz im, że jeśli nikogo nie spotkają, mają sami wszystko wyładować.
Co?
Facet udaje, że wie, co robi, ale cała sprawa się zrypała.
- Kurwa, typowe. - Spoko, zapomnij o tym.
Mam ludzi w drodze. Niedługo tam będą.
Dobrze.
Myślisz, że mogłabym żyć w Nowym Jorku albo Los Angeles.
Tak, gdzieś tam.
Serio, urodziłam się w złym miejscu.
Muszę stąd wybyć.
To czemu zgrywasz gangsterkę?
To nie tak.
Nie słuchasz.
Tak jak moja mama i Taylor. Jesteście siebie warci.
Widujesz Tash?
Oczywiście. To moja mała królowa.
Razem tworzymy TikToki. Chwila, zobacz.
- Wszystko u niej dobrze? - Tak, wymiata.
Wymiata w szkole. Ma mnóstwo przyjaciół.
Gada coś, że chce zostać weterynarką.
Mówię: „To siedem lat studiów. Do tego trzeba kupę siana”.
Tash nie musi się martwić o pieniądze.
Ma się dobrze. Zadbamy o nią.
Jeśli moja córka powie ci, kim chce być, mów, że może.
Jasne.
Wuju, siłownia jest tutaj.
- Zastrzelisz go? - Nie rób sobie nadziei.
Na wypadek, gdyby nie chcieli gadać.
- Czy to oni? - Nie.
Poczekaj tu.
Nie ruszaj się.
Uważaj na siebie.
Który z was to Cyprus, a który Khadeem?
- Kto pyta, brachu? - Nie poznajesz mnie?
Nie.
Nie rozpoznajesz Mikołaja?
Znam tę twarz.
Jak on ma na imię? Sooly?
Sully? Summerhouse?
Nie dzisiaj.
Jestem święty Mikołaj. Mam prezent. Mam towar, który zgubiliście.
O czym ty mówisz? O tym z Pebbles?
Nie zgubiłem towaru. Ukradła go.
Może zgubiliście coś innego.
- Nie zdziwiłbym się. - Chwileczkę.
Gdzie moja paczka,
Mikołaju?
Wyjaśnijmy sobie jedno.
Oto, co się stanie. Oddam towar. Podziękujecie mi.
Szalony koleś.
Wszyscy wrócą do domu w podskokach.
Albo zrobimy z tego problem.
Zgłupiałeś czy co?
Już jest problem, bo masz coś naszego.
Więc oddawaj, bo będzie jebany problem.
- Tak? - No tak.
Jeszcze jedno. Pebbles to rodzina.
Nieważne, jaki mieliście zatarg, zamykamy temat.
Dziewczyna to mała złodziejka.
Zapłaciłem jej pięć tysi, żeby coś przywiozła.
Musiała tylko to oddać temu ziomowi.
Zamiast tego zabrała mi pieniądze i narkotyki.
Daj spokój. Masz mnie za buca?
A jesteś?
Popełniła błąd.
Chcę go naprawić.
Więc napraw.
Wiesz co? Jebać to wszystko. Za dużo gadania.
- Brachu. - Okazała brak szacunku.
Trzeba to zrekompensować.
Nie będzie żadnej kompensaty.
- Nie będzie żadnej? - Nie.
Uważasz, że się bawimy?
Co ty gadasz?
Kurwa!
Cholera!
Co jest z tym dzbanem?
Jaki to ma sens?
Rozumiem. Wstyd wam.
Duma i te sprawy. Prześpijcie się z tym.
Chcecie towar, odezwijcie się jutro i zamkniemy temat.
Zastrzeliłeś ich?
- Wujku. - Co?
Traktujesz to jak jakiś żart?
Zastrzeliłem ich obu.
Odsiedzę dla ciebie 30 lat. Idiotka.
- Martwiłam się. - Nie, nie zastrzeliłem ich.
- To co powiedzieli? - Nie jest w porzo.
Idiotka.
Przemyślą temat.
Nie musisz się martwić.
Nie ty rozwiązujesz sprawę.
Dobra. Dzięki, wuju.
Co robisz?
- Ja… - Zamknij jebane drzwi!
Co robisz?
Mieszkam za rogiem.
- Myślisz, że możesz iść do domu? - Nie. Dokąd mam iść?
Choć bardzo bym, kurwa, chciał,
nie możesz wrócić do domu.
- Ale… - Nie rozumiesz?
Rozumiem.
Nie mam czasu ci to wyjaśniać.
- Gdzie… - Zamknij się!
Gdzie mam się zatrzymać?
- Zostawić po prostu na plaży? - Tak, tam.
Co to, kurwa, jest?
Cholera!
Mów.
Miałem rację.
Ten sukinsyn, Juan…
- Dobra. - Chaash.
Musisz się teraz tym zająć.
Jasne, robi się.
- Co się dzieje? - Jebane gliny znów na nas czekały.
To coś taki spokojny?
Bo zajmę się tym, nie?
- Co ty gadasz? - Mówiłem, że się tym zajmę!
Chodźmy, bracie.
- Wszystko dobrze? - Nie.
Wszystko nie gra. Wszystko jest zjebane.
Jak to?
Powiedz dlaczego?
Dlaczego, bracie?
Co jest, kurwa?
Khrito nas sprzedał.
Chodźmy.
- Halo? - Halo.
Czy to Aaron Tovell?
- Tak. - Ma pan brata o imieniu Stefan?
Tak.
Problemem jest ubezpieczenie.
Będą chcieli wiedzieć, co się stało, a jeśli im powiem, włączy się policja.
Nie, stary. Tia musi zapłacić.
Nie zapłaci. Nie ma nic. Ma mniej niż nic.
Ile?
Minimum kilka stów.
- Zapłacę za to. - Cicho siedź.
Dobra.
Wezmę na siebie szkody,
a pan nie musi angażować glin.
Może dojść do tysiaka lub więcej.
Pokryję to.
Nie martw się, miałam nocować u kuzynki.
Niech weźmie łóżko, będzie jej wygodnie.
Doceniam to. Dopilnuję, by zostawiła po sobie porządek.
Dziękuję.
Niezła z niej dziewczyna.
Raczej ból głowy.
Ale jest genialna.
Ma tyle energii i uporu.
Żałuję, że nie byłam taka wyzwolona w jej wieku.
Na pewno jest wyzwolona.
Wiesz, że Stormzy śledzi ją na Instagramie?
Opowiedziała mi o tym.
Gdzie teraz jest?
Powiedziała, że pozmywa.
Gdzie twoja torebka?
Jestem ufna, ale rozważna.
Skończyłam.
Wspaniale. Dziękuję.
Ale z was para.
Zrobię zdjęcie, wrzucę na Insta.
Co ty robisz?
Dokąd pójdziesz? Pooglądasz Netflixa u wujka Gerry’ego?
- Wyluzuj. - Nie dziś.
To ciebie nie dotyczy.
To pewnie Beyonce.
Dziękuję za to.
Żaden problem.
No dobrze. Lepiej już pójdę.
Śpij dobrze.
A ty gdzie byłaś?
Wydzwaniałem do ciebie.
Byłem u mamy.
Gdy wyszedłem, moje serce zaczęło wariować.
Waliło jak szalone.
Może idź do lekarza.
Po co?
Zbadaj się.
Nie potrzebuję badań. Nie jestem starcem.
To moja mama. Była zła.
To było dołujące.
Puszczajcie mnie!
Odłóż broń.
- Mówię: Odłóż broń! - Dobrze.
- Przepraszam. - Weź broń. Chodźmy.
Zabierz stąd tę sukę. Właź tam. Dalej!
No właź!
Przytrzymajcie go.
Dajcie go w kąt!
Poszukajcie towaru.
Nie ma nic, Koka!
Ej, palancie.
Gdzie są pakiety?
Nic tu nie ma, brachu!
Gdzie są pakiety?
Chwila, to oni.
Mów, bracie.
Cyprus. On jest na łodzi, jak mówiła.
Ale nie ma tu prochów. Co mam zrobić? Zgnoić go?
Brachu, mógłbyś włączyć myślenie?
Nie chcę, żebyś go zgnoił. Najpierw muszę odzyskać towar.
Przyprowadź go tutaj. Szybko, nie marnuj mojego czasu.
Przyprowadzą tu tego idiotę.
No myślę, kurwa. Rozjebię mu mordę.
Nie mieliście ładować się tu w nocy
i go krzywdzić.
- Cicho! - Cyprus mówił, że mamy deal.
- Jak to? - Prochy w zamian za spokój.
- Nikogo nie obchodzi, co mówisz. - Wujku!
Co wujku? Nie ruszaj się!
- Zostawcie go. Dokąd go zabieracie? - Stul pysk! Trzymajcie ją.
Wujku, przepraszam. Próbowałam to naprawić.
- Cicho! Zjebałaś temat. - Gdzie to jest?
- Co się stało? - Wybacz, Koka.
Powinieneś, Hasmanie! Stul japę!
Pebbles, czekaj, aż się spotkamy.
Kulka prosto w łeb, słyszysz mnie? Kurwa!
Weźcie go stąd. Do auta z nim.
O Boże!
Właź!
Dalej, ruszaj się!
Pośpiesz się!
Mikołaj przyszedł wcześniej?
- Sully! - Co tam?
Komu teraz jest wstyd?
Co teraz powiesz?
Hej! Khadeemie!
Wiesz, jak się te sprawy załatwia.
Ułatw sobie temat i powiedz, gdzie ukryłeś towar.
Jak wolisz. Tak czy inaczej, będziesz gadać.
Co powiesz?
Koksie. Zajmij się tym.
Głupi zjeb!
Ubrudźcie dłonie krwią! Pojeb. Nagram to!
Rozkwaś mu gębę!
Przylutuj mu z pięści. Jełop! Pieprzony mięczak!
Napisy: Przemysław Stępień