‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตำรวจ)
‪อย่าขยับ
‪หุบปากซะ
‪นี่มันเขตกู ไอ้ลูกกะหรี่
‪นี่เขตกู
‪ไปได้แล้ว ขึ้นรถ
‪(มูนีร์)
‪เฮ้ย ฉันรอฟังข่าวดีอยู่นะ อย่าทำให้ฉันผิดหวัง
‪มีความล่าช้าน่ะเพื่อน
‪หมายความว่าไงวะ
‪มีปัญหาที่ชายหาด
‪ไม่ใช่หน่วยพิทักษ์พลเรือน แต่เป็นตำรวจแห่งชาติ
‪ฝีมือฮวน เอล บูเอโน มันรออยู่ที่นั่น
‪เป็นแบบนี้ได้ไงวะ
‪บางครั้งตำรวจก็โชคดีน่ะ
‪พวกมันเฝ้าดูชายฝั่งอยู่ตลอดและพวกมันมีเรดาร์
‪เป็นแบบนี้ไม่บ่อยหรอก
‪แต่พวกมันจับสินค้าได้นานๆ ที
‪ฉันคุยกับแชชแล้ว ‪เขาเตรียมของทดแทนให้นายแล้ว
‪ฟังนะ ถ้าตำรวจรออยู่ที่นั่น
‪แปลว่ามีคนบอกพวกมัน
‪เรื่องนั้นเรายังไม่รู้แน่ชัด อาจจะบังเอิญก็ได้
‪บังเอิญเหรอ ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย
‪มันเกิดขึ้นได้
‪นายไม่เข้าใจอะไรวะ
‪ลองนึกภาพเราขนยามากกว่านั้นอีกนิดสิ
‪ฉันคงเสียเงินสองล้านไปแล้ว
‪เพราะมีคนแอบไปบอกตำรวจ
‪ฟังนะ ฉันต้องการให้ ‪เครือข่ายจัดหาของดำเนินการเดี๋ยวนี้
‪นายควรจะเป็นคนคุม นายควรจะจัดการเรื่องนี้
‪เพื่อน ฉันสัญญานะ
‪เราจะแก้ไขเรื่องนี้
‪เพื่อน
‪แล้วฉันจะติดต่อไป
‪- โย่ ‪- ว่าไง
‪เป็นไงบ้าง
‪บ้านสวยนะเนี่ย
‪ถอดรองเท้าด้วย
‪ทีนายทำไมใส่ได้ล่ะ
‪เพราะนี่บ้านฉัน
‪ใครชกปากเธอเป็นงั้นวะ
‪ไปเป็นคู่ซ้อมทียิมมา หมอนั่นตื่นเต้นมากไปหน่อย
‪โย่!
‪ยังไงเนี่ย เดี๋ยวนี้เป็นงี้แล้วเหรอ ‪ยอมให้คนอื่นต่อยหน้าแล้วเหรอ
‪ไม่มีอะไรหรอก นายน่าจะเห็นหน้าเขา
‪ฟังนะ ฉันอยากให้เธอไปหาซัลลี่หน่อย
‪บอกเขาว่าฉันอยากคุยกับเขา
‪เรื่องนั้นฉันไม่แน่ใจเลยว่ะ
‪ตอนนี้ซัลลี่ปลีกตัวจากสังคมอยู่
‪ฉันดูเหมือนสนเหรอวะ
‪ฟังนะ ฉันมีปัญหาใหญ่ที่สเปน
‪ฉันต้องการคนไปแก้ปัญหาที่นั่น
‪โอเค ได้
‪แล้วเรื่องแอตส์นี่มันยังไง
‪ยังหาเด็กสาวจากกล้องวงจรปิดไม่เจออีกเหรอ
‪ยังเลย ฉันให้พวกวัยรุ่นเช็กโซเชียลของตัวเอง
‪และแจกจ่ายรูปเธอแล้ว
‪แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครรู้เลยว่านังเด็กนั่นเป็นใคร
‪เอาจริงนะ นี่มันดูไม่ดีสำหรับพวกเราเลย
‪- เราดูอ่อนแอ ‪- ฉันรู้
‪จะปล่อยให้คนอื่นเข้ามาถิ่นเรา
‪แทงเด็กเราแล้วเผ่นไปไม่ได้
‪เราไม่รู้ว่าพวกมันเป็นใคร อยู่ที่ไหน
‪และเรื่องนี้ก็ยืดเยื้อมานานแล้ว
‪นี่ พูดจริงๆ นะ ฉันไว้ใจเธอ ‪เธอต้องจัดการเรื่องนี้นะ
‪ฉันจัดการอยู่ เชื่อเถอะ ฉันจัดการอยู่
‪ดี
‪แต่วันนี้ฉันต้องพาแม่ไปโรงพยาบาลตามนัด
‪แต่ถ้านายไม่อยากให้ไป ฉันไม่ไปก็ได้
‪ไม่เป็นไร
‪ครอบครัวคือทุกอย่าง
‪โอเค
‪รักน
‪โชคดี
‪นี่
‪เลิกต่อยมวยซะ มันไม่เหมาะกับเธอ
‪เงียบไปเลยไป
‪แล้วเจอกัน
‪- โย่ ‪- เธอโอเคไหม
‪- ทำไมไม่ตอบแชตฉันเลย ‪- ฉันงานยุ่งน่ะ
‪เราต้องคุยกันหน่อยนะ
‪- เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น ‪- ทำไม
‪แจ็ค ไม่เอาน่า
‪ฉันไม่มีเวลาเล่นใบ้คำกับเธอหรอกนะ ‪อยากพูดอะไรก็พูดมาเลย
‪ฟังนะ เราก็โตๆ กันแล้ว
‪และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้กับฉัน
‪และฉันเดาว่าไม่ใช่ครั้งแรก ‪ที่เกิดเรื่องแบบนี้กับเธอด้วย
‪แต่เราต้องคุยกันเรื่องทางเลือกของเรานะ
‪ตำรวจไม่มีทางจับไอ้เวรพวกนี้ได้ ‪ถ้าเราไม่แจ้งความ
‪- หมายความว่าไง "ตำรวจ" ‪- แล้วเธอจะให้ทำยังไงล่ะ
‪ฟังนะ ฉันไม่คุยกับตำรวจหน้าไหนทั้งนั้น
‪อย่าโทรมาที่เบอร์ฉันอีก
‪ตอนนั้นเราโชคดีมากจริงๆ ที่ได้ที่นี่
‪มันใหม่และสะอาด
‪ซัมเมอร์เฮาส์เป็นที่ที่ดีมากจริงๆ
‪เรารู้จักทักทายทุกคนได้ แล้วดูตอนนี้สิ
‪เห็นถังขยะไหม น่าขยะแขยงมาก กลิ่นแบบว่า…
‪ไม่อยากจะพูดเลยแม่ ผมเห็นหนูตัวใหญ่เท่านี้
‪- หยุดเลย แกก็รู้ว่าแม่ไม่ชอบ ‪- ตอนที่เห็น ผมนึกว่าหมา
‪ผมเกือบพูดว่า "มานี่เจ้าตูบ"
‪จนผมเห็นว่าที่จริงมันคือหนู
‪เข้าใจที่ฉันพูดรึยัง
‪และมันกำลังมาหาแม่
‪หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว
‪พวกเขากำลังพยายามกดขี่เรา
‪ทำลายที่นี่ให้พังยับเยินแบบนี้
‪เราจะได้ไม่อยากกลับมา
‪ใช่ และเรื่องไร้สาระในที่ประชุม ‪เรื่อง "การจัดหาอาคารสงเคราะห์ "
‪รู้เลยว่าพวกเขาจะโกงเราทุกวิถีทาง
‪ใช่ แต่รู้ใช่ไหมว่าป้าชีล่าของแกอยู่ที่เลย์ตัน
‪แฟลตของเธอน่ะ ‪พวกเขาทำให้พวกนั้นไม่ทุบตึกทิ้งได้
‪พวกเขาลงขันกัน
‪ใช้ทนายเก่งๆ แล้วฟ้องร้องกันเองเลยนะ
‪ทนายพวกนี้ไปดูข้อเสนอ
‪เจอคำโกหกทั้งหมด การผิดคำสัญญาทั้งหมด
‪ในเอกสารเต็มๆ เลย
‪แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่าสภาจะยอมรับมันนะ
‪- คงต้องใช้เงินเยอะมาก ‪- ใช่ ไม่น้อยเลยละ
‪ฉันมีเงินเก็บนะ
‪แพท คุณต้องใช้เงินนั่นนะ
‪ฟังนะ ฉันอาจจะได้คุยกับ
‪บางคนที่อาจช่วยได้
‪หมายถึงลูกชายฉันสินะ
‪อย่าเชียว
‪แพท!
‪ฟังนะ เชลลีย์ ‪เธอกับลูกชายฉัน นั่นเป็นเรื่องของเธอ
‪แต่นี่เป็นการต่อสู้ของเรา ของเรา!
‪เราไม่ต้องการอะไรจากเขา
‪ฉันพร้อมแล้ว
‪มาฟ้องร้องกันให้เร็วที่สุดเลยดีกว่า
‪มันสำคัญนะพวก
‪ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับหมอนั่น
‪พวก จะบอกให้นะ ถ้าไม่จำเป็น เขาไม่ขอหรอก
‪เขามีศักดิ์ศรีจะตาย
‪นายรู้ดีกว่าฉันอีกนะ
‪นี่อาจเป็นวิธีง้อของเขาก็ได้
‪ฉันไม่สนหรอก
‪งั้นถือซะว่าช่วยฉันละกัน
‪ก็ได้
‪แต่…
‪อะไร
‪เธอรู้จักเชลลีย์ใช่ไหม
‪หล่อนยังให้บริการทำเล็บตามบ้านอยู่รึเปล่า
‪ไม่แล้ว เดี๋ยวนี้มีร้านแล้ว อยู่ที่ถนนแมร์
‪เห็นงานยุ่งมากเลย
‪ฉันอยากเจอหล่อน
‪เหรอ ทำไมไม่ขอให้ดูเชนติดต่อให้ล่ะ
‪เพราะฉันขอเธออยู่ไง
‪ทำไมล่ะ
‪รู้อะไรไหม ลืมไปเหอะว่าฉันขอร้อง
‪เรื่องระหว่างนายกับดูเชน ‪เป็นการเมืองเกินไปสำหรับฉันแล้ว
‪แล้วเจอกัน
‪เจอกัน
‪ขอบคุณ
‪นั่งสิ
‪นายอาจคิดว่าตัวเองเป็นเอล ชาโป ‪แต่สำหรับฉัน นายไม่ใช่
‪นายโชคดีที่ฉันมา ได้คืบอย่าเอาศอก
‪คนแถวนี้ความทรงจำสั้น
‪เดี๋ยวนี้รวมหัวกับอีกฝั่งแล้วใช่ไหม
‪- พวก นั่งลงเหอะ ‪- ระวังปากหน่อย
‪- ฉันไม่ได้จะอยู่นาน ‪- ฉันไม่ระวังปากหรอก
‪ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงนาย
‪มีอะไรจะพูดก็พูดมา
‪เรามีปัญหาแล้ว
‪เราเหรอ
‪ใช่ เรา
‪เรามีปัญหาแล้ว พวก
‪ก็หาเพื่อนใหม่ไปแก้ปัญหาให้สิ
‪เพื่อนงั้นเหรอ
‪ใช่
‪พวก นายลืมเงินที่ส่งไป ‪ที่เรือนายทุกอาทิตย์แล้วรึไงวะ
‪ลืมไปแล้วรึไง
‪เงินเป็นสิ่งเดียวที่สำคัญสำหรับนายสินะ
‪นายมีปัญหาอะไรวะ เป็นอะไร
‪ช่างแม่งเหอะ มาคุยเรื่องเงินกันดีกว่า
‪เงินใครวะที่สร้างปัญหานี้
‪เพราะมันไม่ใช่เงินนาย
‪นายก็จำได้นี่
‪ตอนนี้นายอยากได้อย่างอื่นอีก
‪ว่ามาเลย จะเอาอะไร
‪คราวนี้จะให้ฉันช่วยแก้ปัญหาอะไรให้อีก
‪ฉันไม่ทำหรอก
‪ฉันเพิ่งคิดได้ว่ะว่าฉันไม่ต้องการให้นายช่วย
‪เชื่อฉันสิ
‪จำได้ไหมว่าฉันช่วยนายไว้กี่ครั้ง
‪นายจะเป็นยังไงถ้าไม่มีฉัน ซัลลี่
‪บ้าบอชะมัด
‪- ลืมเรื่องนี้ไปเหอะ ‪- ระวังปากหน่อย
‪พูดเรื่องอะไรวะ ทำอะไรน่ะ ทำเชี่ยอะไร
‪- เฮ้ย! ‪- อะไรกันวะเนี่ย
‪- เฮ้ย ใจเย็นๆ ‪- ใจเย็นๆ
‪ไม่!
‪- เอาเลย พวก ‪- รู้อะไรไหม
‪- อยากตายหรือไงวะ! ‪- กูจะฆ่ามัน!
‪- หยุดนะ! ‪- เฮ้ย ใจเย็นๆ
‪- พวก ใจเย็น ‪- พอได้แล้ว
‪ไสหัวไปได้แล้ว
‪นายไม่ทำอยู่แล้วนี่
‪นายบอกแล้วว่าไม่ทำ งั้นก็ไสหัวไปซะ
‪หัวเราะอะไร คิดว่าตลกเหรอวะ
‪ไสหัวออกไปได้แล้ว
‪ห่าเอ๊ย
‪โคตรไร้สาระเลย
‪- โทษทีนะ พวก ‪- ไม่เป็นไร
‪โย่ คีรอน
‪โย่
‪มานี่หน่อย
‪- ว่าไง ‪- ติดต่อเจมี่ให้ฉันที
‪- บอกให้เขามาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย ‪- โอเค ได้
‪นี่ มีคนมาเยี่ยมแน่ะ
‪เธอกำลังเล่าความลับให้ฉันฟัง ‪ความลับทั้งหมดของครอบครัว
‪ลุง
‪เฮ้ย มาทำอะไรที่นี่เนี่ย
‪หยาบคายจัง ดีใจที่เจอลุงเหมือนกัน
‪หนูกับเดลฟีนกำลังทำความรู้จักกัน
‪หนูบอกเธอว่าลุงเป็นตัวปัญหา ‪ลุงเจอราร์ดคนเลว
‪- เฮ้ย! ‪- ไม่ควรกดไลก์ให้เขาใช่ไหม
‪ขอบคุณสำหรับกาแฟนะ เดลฟีนชงกาแฟอร่อยมาก
‪ชงสิ่งที่เรียกว่ากอร์ตาโดให้หนู
‪หนูไม่ได้ชอบกาแฟหรอก แต่ ‪"โลกนี้ไม่มีคำว่าล้มเหลว มีแต่บทเรียน"
‪รอยสักของริฮานนาไง
‪ไม่รู้จักเหรอ
‪คุณพระ! แต่นั่นแหละ
‪เดลฟีนจะสอนหนูใช้นม ‪ทำไอ้ที่เป็นรูปหัวใจหรือดอกไม้
‪หรือแฮชแท็กแล้วตามด้วยชื่อแฟนด้วยละ
‪ด้วยความยินดี
‪ค่ะคุณพี่
‪ไปกันเถอะลุง หนูมีเรื่องต้องคุยกับลุง
‪เฮ้ย เลิกอวดดีซะที
‪- แล้วเจอกัน ‪- บาย
‪นี่ เธอเป็นคนมีอายุที่สวยมากเลยนะ
‪หุ่นแบบพวกเล่นโยคะ น่าจะตัวอ่อนน่าดู
‪นี่ เพ็บเบิลส์
‪ถามจริงว่ามาทำอะไรที่นี่
‪หาลุงเจอได้ไง
‪ลุงก็รู้ว่าเทย์เลอร์ไม่มีความลับกับหนู
‪ได้ยินว่าหล่อนไม่ยอมให้ลุง ‪เจอแทชแล้ว โหดชะมัด
‪ฟังนะ เทย์เลอร์ก็มีเหตุผลของเธอ
‪แค่ทำสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดสำหรับแทช แค่นั้นแหละ
‪แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่
‪มีอะไรกันแน่
‪ลุงไม่มีที่ให้เธออยู่หรอกนะ
‪โห หนูไม่อยากอยู่ที่นี่กับลุงหรอก
‪แล้วต้องการอะไร
‪แค่มีเรื่องอยากให้ช่วย
‪ความช่วยเหลือเล็กน้อย หนูมีปัญหานิดหน่อย
‪ลุงรู้ใช่ไหมว่าหนูไปหาครอบครัวพ่อที่จาเมกามา
‪ครั้งสุดท้ายที่หนูไปที่นั่น ‪มีผู้ชายสองคนขอให้หนูช่วยพวกเขา
‪ผู้ชายสองคนที่นั่นเหรอ
‪ไม่ใช่ คนที่นี่แหละ จากเพคแฮม
‪คนนึงชื่อไซปรัส อีกคนคาดีม
‪- เฮ้ย! ‪- ลุงรู้จักเหรอ
‪เด็กอย่างเธอไปยุ่งเกี่ยวกับคนแบบนั้นได้ยังไง
‪ทำไมต้องพูดแบบนั้นด้วย
‪พูดจาอย่างกับแม่หนูแน่ะ
‪ช่วยอะไร
‪พวกเขาขอให้หนูเอากระเป๋าเดินทาง ‪กลับมาจากจาเมกา
‪- เท่าไหร่ ‪- สาบานว่าหนูไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‪- แต่… ‪- เท่าไหร่
‪หนูไม่รู้ แค่กระเป๋าเดินทางใบเล็กๆ ใบเดียว
‪กระเป๋าเดินทางใบเล็กๆ ใบเดียวเหรอ
‪เพ็บเบิลส์ เธอโง่รึไงเนี่ย
‪อย่าพูดแบบนั้นสิ บอกแล้วไง ‪ว่าหนูไม่รู้ว่าพวกเขาให้อะไรหนูมา
‪แค่บอกว่าจะให้เงินนิดหน่อย ‪ค่าเอาของกลับมาให้พวกเขา
‪หนูไม่จำเป็นต้องรู้อะไรมากกว่านั้น
‪แล้วไงต่อ
‪ส่วนนี้ไม่ใช่ความผิดหนูด้วยซ้ำ สาบานได้
‪งั้นสินะ
‪ราชอน ผู้ชายที่หนูคบตอนนั้น
‪เขาคิดว่าหนูได้ค่าจ้างไม่มากพอ
‪ซึ่งก็จริง เพราะคนพวกนั้นคิดว่าหนูโง่
‪คิดดูสิถ้าศุลกากรจับหนูได้จะทำไง
‪หนูคงซวยไปแล้ว ซวยจริงๆ
‪ราชอนเลยบอกว่าเราจะทำเงินได้เยอะมาก
‪ถ้าเราขโมยยามาและขายเอง
‪ส่วนนี้ไม่ใช่ความผิดหนูด้วยซ้ำ ‪ราชอนบังคับให้หนูทำจริงๆ นะ
‪- บังคับให้เธอทำเหรอ ‪- ใช่
‪สรปว่าเธอขายยาใช่ไหม
‪ไม่ใช่
‪ราชอนเชี่ยมาก
‪เขาเอายาไปและไม่จ่ายเงินหนูด้วยซ้ำ
‪ตอนนี้ไซปรัสกับคาดีมเลยคุยกับหนูไม่เหมือนเดิม
‪- แหงละ ‪- ไม่ ลุงไม่รู้หรอก
‪พวกเขาโทรมา ส่งข้อความมา
‪บอกว่าพวกเขาจะทำอะไรถ้าหาหนูเจอ
‪พวกเขาพูดจาทุเรศมาก
‪- ลุงช่วยคุยกับพวกเขาให้หน่อยได้ไหม ‪- ไม่
‪- คุยว่าอะไร ‪- พวกเขาจะเกรงใจลุงนะ
‪- ลุงบอกได้ว่าหนูถูกเอาเปรียบและ… ‪- มันไม่ใช่แบบนั้นน่ะสิ
‪ไอ้พวกนั้นแม่งไม่สนหรอก
‪ลุงรู้ ลุงเคยเป็นแบบพวกมัน
‪พวกมันแค่อยากได้ของคืน
‪แม่งเอ๊ย
‪หนูไม่รู้จะทำยังไงดี
‪- แล้วตอนแรกทำทำไม ‪- ไม่ใช่ความผิดหนูนะ เขาบังคับหนู
‪หนูไม่มาที่นี่หรอกถ้าไม่จำเป็น
‪หนูกลับบ้านไม่ได้ หนูไปบ้านแม่ไม่ได้
‪- พวกมันเอาเรื่องแม่มาขู่ด้วย ‪- อะไรนะ
‪เธอจะลากลุงกลับไปวงจรนี้จริงๆ เหรอ
‪ฆ่าลุงซะเลยดีกว่าว่ะ
‪ลุงต้องช่วยหนูนะ
‪ขอร้องล่ะ
‪เงียบไปเลยพวก เราไม่รับคำสั่งจากควาย
‪เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องด่วนอะไรวะ
‪- นายมีพาสปอร์ตไหม ‪- อะไรนะ
‪- นายมีพาสปอร์ตไหม ‪- มี ทำไม
‪ฉันอยากให้นายบินเที่ยวบินพรุ่งนี้เช้า
‪นายต้องไปจัดการเรื่องนี้ให้ฉัน ‪ที่สเปนกับโมร็อกโก
‪ฉันจะตื่นแล้วออกไปเฉยๆ ไม่ได้ ‪ฉันมีน้องชาย ฉันต้องดูแล…
‪จะทำหรือไม่ทำ
‪หรือฉันเลือกคนผิด หรือยังไงวะ
‪เที่ยวบินหกโมงเช้า จะมีคนไปเจอนายที่นั่น
‪(ลิเวอร์พูลและท่าเรือ เอ็ม 62)
‪- โย่ ‪- ฟังนะ
‪ฉันอยากให้เธอดูแล ‪คนของของเจมี่สักสองสามวันได้ไหม
‪ตอนนี้เธออยู่ไหน
‪อยู่หน้าโรงพยาบาล แม่ฉันน่ะ จำได้ไหม
‪- โอเค กลับมาค่อยว่ากัน ‪- ได้เลย
‪นี่ ขอให้โชคดีเรื่องแม่นะ
‪รักนะพวก
‪ลอริน
‪ไง!
‪ร้องไห้ทำไม
‪ฉันขอโทษ
‪นี่
‪- ท้องใหญ่แล้วนะ ‪- ใช่
‪ที่รัก เจ๋งเป็นบ้า
‪จับดูสิ เด็กถีบด้วย
‪ดูเธอสิ
‪ไปนั่งกันเถอะ
‪เป็นไงบ้าง
‪(เคอร์ทิส)
‪ฉันอยู่นานไม่ได้นะ
‪เคอร์ทิสไม่ชอบให้ฉัน ‪ออกมาข้างนอกคนเดียวเกินสองสามชั่วโมง
‪ทำไมปล่อยให้หมอนั่นทำกับเธอแบบนี้เนี่ย
‪ฉันไม่รู้ ตอนแรกมันก็ไม่เป็นแบบนี้
‪เขาน่ารัก เป็นสุภาพบุรุษ
‪เธอนี่เลือกคนเก่งจริงๆ
‪ขอโทษนะลอริน แต่ไม่ไหวป่าววะ
‪ฉันไม่รู้จักใครแถวนี้เลย ฉันมีทางเลือกไม่มากนัก
‪- เมื่อไหร่จะพาฉันกลับไป ‪- เร็วๆ นี้ เชื่อฉันนะ
‪เมื่อไหร่
‪มันไม่ง่ายขนาดนั้นนะ ‪ฉันต้องจัดการเรื่องต่างๆ กับดูเชนก่อน
‪ขอเขาเมื่อรู้ว่าเขาจะตอบตกลงเท่านั้น
‪- เข้าใจฉันไหม ‪- ไม่ เธอไม่เข้าใจ
‪การอยู่บ้านหลังนั้นกับเขาและพี่สาวเขา
‪นางโคตรโรคจิตเลย นางเกลียดฉัน
‪สายตาที่นางมองฉัน…
‪เหมือนกับว่า…
‪และถ้าไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้ ‪ฉันก็ไม่รู้จะเป็นยังไง
‪ฉันจะพาเธอออกมานะ
‪ฉันสัญญา
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่มีอะไร
‪- แจ็คกี้… ‪- บางคนก็เป็นเกย์ไง
‪บางคนแม่งก็แค่ต้องเข้าใจบ้าง แค่นั้นเอง
‪โธ่ แจ็คกี้ ฉันเสียใจด้วย
‪นี่แม่งศตวรรษที่ 21 แล้ว ‪ฉันยังต้องรับมือกับเรื่องนี้อยู่เลย
‪แม่งเอ๊ย
‪เธอโอเคไหม แจ็คกี้ มีเรื่องอื่นรึเปล่า
‪มีเด็กคนนึง
‪เป็นคนของเรา
‪เขาโดนแทงโหดมาก
‪อายุ 14
‪มีคนแทงเขาตาย
‪ทิ้งเขาไว้ในถังขยะ
‪เชื่อไหมล่ะ เหมือนเขาไม่มีค่าอะไรเลย
‪เหมือนเขาไม่มีค่าอะไรเลย
‪เขายังเด็กอยู่เลย
‪แต่เขาฉลาดกว่าฉันเยอะมาก
‪ฉลาดกว่ามากๆ
‪เป็นเด็กพูดมากก็จริง
‪แต่แม่งโคตรฉลาดเลย
‪ไม่รู้สิ
‪ส่วนนึงฉันรู้สึกว่า…
‪โทษนะ
‪เอาจริงดิวะ…
‪- อย่ารับสายนะ ‪- โทษที ฉันต้องรับ
‪- ไง ที่รัก ‪- อยู่ไหนเนี่ย
‪- เธอควรจะกลับมาแล้วนะ ‪- ไม่ สไตลิสต์จองคิวฉันซ้อนกันน่ะ
‪ฉันพยายามโทรหาเธอนะ แต่เธอไม่รัฐสาย
‪เหรอ
‪โทรมาเหรอ เมื่อไหร่
‪สิบนาทีที่แล้ว เธอไม่รับสาย
‪ฉันปิดเสียงโทรศัพท์น่ะ
‪ปิดเสียงโทรศัพท์เหรอ
‪- ใช่ ‪- เธอต้องเปิดเสียงไว้สิ
‪ฉันรู้ โทษที ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก
‪- เสร็จแล้วกลับมาเลยนะ ‪- ได้ จะกลับเดี๋ยวนี้แหละ
‪- จะใช้เวลานานแค่ไหน ‪- ไม่เกินครึ่งชั่วโมง
‪- อย่าให้เกินล่ะ ‪- โอเค
‪- ฉันรักเธอ ‪- จ้ะ เหมือนกัน ที่รัก
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪เอาจริงดิ
‪ฉันขับรถนานมากนะ
‪เพื่อมาที่นี่
‪ฉันขอโทษ โอเคไหม
‪ฉันให้ลูกอยู่ในบ้านหลังนั้นไม่ได้ แจ็ค ฉันพูดจริงๆ
‪ฉันไม่ยอมหรอก ฉันไม่ยอม ‪ให้พวกเขาอยู่ใกล้ลูกฉันเด็ดขาด
‪ฉันจะช่วยเธอ
‪ฉันจะพาเธอออกมา เร็วๆ นี้
‪โอเคไหม ฉันสัญญา
‪ฉันสัญญา
‪โอเค
‪เอาละ บ้าเอ๊ย
‪ฉันรักเธอ
‪ฉันรักพวกเธอทั้งคู่
‪ฉันรักเธอ
‪โย่
‪- มาทำอะไรเนี่ย ‪- เห็นๆ อยู่ว่ามารับนาย
‪ไม่ต้องมารับหรอก ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว
‪ไม่ใช่เด็กยังไงวะ
‪วันนี้เรียนอะไรบ้าง
‪ไม่มีเรื่องพระเจ้าเฮนรี ‪กับเมียทั้งหลายของเขาจะเล่าให้ฉันฟังเหรอ
‪นั่นมันตอนม.สอง ฉันอยู่ม.สามแล้ว
‪เออ ฉันรู้
‪อยากไปหาอะไรกินไหม
‪อยากล่ะสิ
‪นายนี่หิวตลอดจริงๆ
‪โอเคเลย
‪ฉันไม่ต้องรับมือกับครูอีกแล้วสินะ
‪ใช่
‪จะกินรึเปล่าน่ะ
‪ดูนายสิ กินจุมากเลยนะ รู้ตัวไหม
‪- แม่ก็เคยพูดถึงนายแบบนั้น ‪- นายจำได้ไง
‪นี่ สเตฟ
‪ฉันจะไม่อยู่สักพักนะ
‪- ไปไหน ‪- ไปไหนไม่สำคัญหรอก
‪- คุกเหรอ ‪- ไม่ ไม่ใช่อะไรแบบนั้นเลย
‪- มันจะไม่เกิดขึ้นอีก ‪- ไปนานแค่ไหน
‪ไม่นานหรอก
‪สเตฟ จะไปไหน
‪จะไม่บอกอะไรเลยใช่ไหม ‪เหมือนคราวที่แล้วเลย
‪นายก็รู้ว่าไม่ใช่แบบนั้น
‪นายเพิ่งกลับมาแต่ก็จะไปอีกแล้ว
‪- สเตฟ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ… ‪- ไปตายซะ
‪บ้าเอ๊ย
‪ทำบ้าอะไรวะ
‪ถ้าอยากได้ของ ไปหาพวกเด็กเลยไป
‪นายคือราชอนสินะ
‪ใครคือราชอน
‪ฉันไม่รู้จักราชอน
‪โอเค นายรู้จักคนที่ฉันรู้จัก
‪นายรู้จักใคร
‪เพ็บเบิลส์
‪- นายเป็นพ่อเธอเหรอ ‪- เปล่า
‪งั้นเป็นอะไร ตำรวจเหรอ
‪ฉันดูเหมือนตำรวจเหรอ
‪ฉันไม่รู้หรอกว่านายดูเหมือนอะไร ‪นายอาจเป็นตำรวจก็ได้
‪ไอ้พวกสายลับหรือไม่ก็พวกโหลยโท่ย…
‪หุบปากซะ ไอ้ส้นตีน
‪- ทำบ้าอะไรวะ ‪- เพ็บเบิลส์!
‪นายเอาของที่ไม่ใช่ของเธอไป
‪แต่คนที่เป็นเจ้าของเขาเอาจริงนะเว้ย
‪เธอคงไม่ได้บอก… มองหน้าฉัน!
‪เธอคงไม่ได้บอกนาย เพราะเธอแม่งซื่อบื้อ ฉันรู้
‪แต่นี่ฉันมาดีๆ
‪ถ้าพวกมันมาเหรอ
‪พวกมันไม่มาดีแน่
‪เหรอ
‪ฉันไม่รู้จักเพ็บเบิลส์ ‪และฉันไม่รู้จักราชอน หลบไป
‪งั้นมาว่ากันอีกแบบละกัน
‪เฮ้ย ฉันลืมไปแล้วนะเนี่ย ‪ว่านายเคยไว้ทรงคอร์นโรว
‪ดูนายสิ เหมือนสนูปด็อกเลย
‪นายก็รู้นี่ว่าเมื่อก่อนสาวๆ กรี๊ดทรงผมฉันมาก
‪เข้าใจใช่ไหม
‪ว่าแต่นายมีพาสปอร์ตได้ไงวะ
‪พ่อกับแม่น่ะสิ พวกเขาทำให้พวกเราทุกคน
‪แม่จะพูดแบบนี้
‪สเตฟน่ะ
‪เขายังเด็กและเขาตื่นเต้นมากที่จะไปดิสนีย์แลนด์
‪และที่ฉันพูดว่าตื่นเต้น ‪ฉันหมายถึงตื่นเต้นโคตรๆ!!
‪เขาพูดถึงมันไม่หยุดเลย
‪ฉันจำได้ว่าเขาพูดถึงมันตลอดเวลา ‪ทุกวันคริสต์มาส ทุกวันเกิด…
‪มันบ้ามาก
‪มีปีนึงเราก็เลยจะเซอร์ไพรส์เขา
‪แม่วางแผนไว้หมดแล้ว
‪แม่จะไม่บอกเขาจนกว่า…
‪จนกว่าเราจะอยู่บนเรือหรือบนเครื่องบิน
‪เขาคงเสียสติแน่
‪นึกหน้าเขาออกไหม มันต้องบ้าแน่ๆ
‪ต้องบ้าแน่ๆ พวก
‪ให้ตายสิ
‪แต่ก็ไม่รู้ว่าพวกเขา ‪จะเอาเงินที่ไหนจ่ายนะ ฉันพูดจริงๆ
‪แต่ใช่ หลังจากนั้นพ่อก็ป่วย เราเลยไม่เคยได้ไป
‪- นายจะไปนานแค่ไหนเนี่ย ‪- ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำเลยว่ะ
‪ก็ไปจนกว่าดูเชนจะบอกให้กลับ
‪นายแม่งป๊อดว่ะ
‪มันก็เป็นแบบนี้แหละ
‪บอกตรงๆ นะ ตราบใดที่ ‪จัดการเรื่องคนกลางในสเปนไม่ได้
‪พวกเราจะหาเงินไม่ได้สักคน
‪ทั้งฉัน ทั้งนาย
‪และดูเชน
‪ฉิบหายกันหมด
‪ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ‪ฉันอยากให้นายดูแลเรื่องแอตส์ด้วย
‪ยังไงวะ
‪นายก็รู้ว่าเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร
‪สองสามเดือนที่ผ่านมา เด็กนั่นทำตัวบ้าบอมากนะ
‪พูดจากวนส้นตีนไปเรื่อย ‪คิดว่าไม่มีใครทำอะไรมันได้
‪เพราะดูเชนอยู่ข้างมันงั้นเหรอ
‪ฉันได้ยินมาว่ามันเคยยั่วโมโห ‪พวกวัยรุ่นขาโจ๋ด้วยนะ
‪แล้วไงวะ
‪แล้วไงเหรอ
‪นั่นแปลว่านายต้องออกไปหาอะไรสักอย่างไง
‪ถ้านายได้ยินเรื่องทั้งหมดนี้ นายต้องทำได้
‪ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪ทำไมนายถึงแคร์ไอ้เด็กคนนี้นักวะ
‪มันคืองูพิษนะ
‪เหมือนนายลืมว่ามัน ‪ทำอะไรนาย แอรอน และสเตฟไว้
‪เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก
‪หมายความว่าไงวะ "เรื่องนั้นไม่สำคัญ"
‪เช้าวันนั้นที่นายจะมอบตัว ‪ฉันอยู่กับนายในสวนสาธารณะจำได้ไหม
‪เด็กนั่นเป็นครอบครัวเรา
‪เออ
‪เขาเคยมาที่นี่และใช้เวลาอยู่กับเรา
‪ดูทีวีกับเรา
‪กินข้าวกับเรา นอนค้างกับสเตฟ
‪เขาเคยช่วยสเตฟทำการบ้าน ‪ช่วยเรื่องที่ฉันทำไม่ได้
‪เพราะงั้นฉันจะพูดตรงๆ นะ
‪ฉันไม่ได้พยายามจะเข้าใจมันด้วยซ้ำ
‪ไม่ว่าเขาจะทำอะไรลงไป
‪ไม่ว่าดูเชนจะบังคับให้เขาทำอะไร
‪เด็กนั่นก็เป็นครอบครัวเรา
‪โห สวยสุดๆ เลย พูดจริงๆ นะเนี่ย
‪ฟังนะ ทิช
‪คิดว่าเห็นภาพตัวเองทำอาหารเช้าในครัวนั่นไหม
‪- ก็โอเคนะคะ พอใช้ได้ ‪- พอใช้ได้เหรอ
‪ฉันทุ่มเงินทั้งหมดทำให้มันดูดีเพื่อเธอ ‪แต่มันแค่พอใช้ได้เองเหรอ
‪- ใช่ค่ะ ‪- โอเค
‪ฉันจะทำยังไงดี
‪ฉันว่าฉันคิดอะไรออกแล้ว
‪ฉันอาจมีอะไรที่เจ๋งกว่าครัวนี้เยอะเลย
‪- อยากให้พาไปดูไหม ‪- ค่ะ
‪- โอเค มาเลย ตามฉันมา ‪- ตื่นเต้นจัง
‪อ๊ะ! เรายังไม่พร้อม
‪เข้ามาได้ ไม่ๆ!
‪ล้อเล่นน่ะ มาเลย
‪โอ้พระเจ้า!
‪นี่ห้องใครเอ่ย
‪ห้องหนู
‪ใช่แล้ว และเธอทาสีได้ตามใจชอบเลยนะ
‪เดี๋ยวนะ หนูขอติดดาวบนเพดานได้ไหม ‪แบบเรืองแสงในความมืดน่ะ
‪ได้สิ ได้เลย
‪ทิชคุ้นเคยกับที่นี่เร็วดีนะ
‪แน่ใจนะว่าคืนนี้คุณไม่อยากนอนค้าง
‪ฉันขออะไรอย่างนึงได้ไหม
‪ว่าไง ที่รัก
‪ฉันรู้สึกแปลกๆ นิดนึงที่จะขอคุณ
‪สัญญานะว่าคุณจะไม่ตกใจ
‪ชักจะน่าสนใจแล้วสิ
‪ฉันอยากขอยืมเงินหน่อย
‪คุณตกใจ
‪ผมดูเหมือนตกใจเหรอ
‪นิดหน่อย
‪ฟังนะ ถ้าคุณอยากมีเสี่ยเลี้ยง ‪ก็น่าจะบอกตั้งแต่แรก
‪- ผมคงแค่เอาเงินให้คุณ… ‪- หยุดเลย
‪ฉันจริงจังนะ ฉันไม่ได้จะใช้เอง ‪มันเกี่ยวกับซัมเมอร์เฮาส์
‪ซัมเมอร์เฮาส์เหรอ
‪จะเอาเงินไปฟ้องร้องและยับยั้ง ‪ไม่ให้มีการพัฒนาใหม่เกิดขึ้น
‪ใช้เงินไม่มากหรอก
‪อาจจะสักหมื่นนึง อย่างมากหมื่นห้า
‪แม่คุณบอกว่าจะออกเงินให้ ‪แต่เงินเก็บของเธอจะหมดเกลี้ยงเลยนะ
‪- ฉันทำแบบนั้นกับเธอไม่ได้ ‪- โอเค เยี่ยม
‪ฉันพูดจริงนะ ดูเชน
‪ฉันรู้นะว่าตอนนี้คุณกับแม่คุณ… มีปัญหา
‪อย่าพูดเรื่องนั้นเลย เรื่องนั้นไม่เกี่ยวหรอก
‪ผมอยู่ตรงนี้ ผมพร้อม
‪แม่เป็นฝ่ายไม่อยากคุยกับผมเอง
‪โอเค อย่างน้อยก็ลองคิดดูหน่อยได้ไหม
‪เงินกู้สำหรับฟ้องร้อง
‪ไม่
‪- มันไม่เกี่ยวกับเงินด้วยซ้ำ ‪- งั้นเกี่ยวกับอะไรล่ะ
‪- อยากให้ผมพูดตรงๆ ไหม ‪- อยากสิ พูดมาเลย
‪เอาละ
‪ซัมเมอร์เฮาส์เป็นแค่ตึกเน่าๆ
‪โคตรเน่าเลย เชลลีย์
‪ดูมันสิ
‪ใช่ แต่มันเป็นชุมชน…
‪ผมไม่สนหรอกว่ามันเป็นชุมชน มันต้องการ ‪การเปลี่ยนแปลง ต้องการความช่วยเหลือ
‪สิ่งที่ดีที่สุดที่พวกเขาทำได้ ‪คือทุบมันทิ้งแล้วสร้างใหม่
‪- คุณคิดว่ามันจะดีขึ้นเหรอ ‪- ใช่ ดีขึ้นแน่นอน 100%
‪เราจะทำให้มันทันสมัยขึ้น ‪เราจะนำมันมาสู่ศตวรรษที่…
‪เดี๋ยวนะ "เรา" จะทำคืออะไร
‪คุณหมายถึงใคร
‪ผมกำลังลงทุนในการพัฒนาใหม่
‪พูดจริงเหรอ
‪ทำไมจะไม่ได้ล่ะ
‪พอผมบอกว่าอยากทำอะไรแบบนี้ปุ๊บ ‪ทุกคนจะพูดว่า "พูดจริงเหรอ"
‪รู้ไหมว่าจะมีคนทำเงินได้จากข้อตกลงนี้มหาศาล
‪ไม่ว่าผมจะมีส่วนร่วมหรือไม่
‪แล้วทำไมต้องไม่ใช่ผมกับคุณล่ะที่ทำกำไร…
‪แล้วชาวบ้านจะไปอยู่ไหน คนอย่างแม่คุณน่ะ
‪ผมจะซื้อแฟลตให้แม่อยู่ ไม่ก็บ้าน ‪แล้วแต่แม่อยากได้อะไร
‪แล้วคนอื่นล่ะ คุณจะซื้อบ้านให้ทุกคนด้วยเหรอ
‪คนอย่างราล์ฟ ไดอาน่า
‪- พวกเขาที่เหลือจะไปอยู่ไหนกัน ‪- ผมจะทำอะไรได้
‪ผมต้องรับสายนี้
‪เรายังคุยกันไม่จบนะ ดูเชน
‪ผมบอกว่าผมต้องโทรศัพท์ไง
‪ขอรับสายนี้แป๊บนึงนะ
‪- โย่ ‪- เมื่อกี้นายโทรหาฉัน
‪ใช่ ยังตามหาเด็กสาวคนนั้นอยู่ไหม
‪ตามหาอยู่
‪ไอ้เด็กชื่อบิงค์สน่ะ
‪เดี๋ยวนี้เป็นเจ้าของธุรกิจแล้ว
‪ทำพวกไนต์คลับ
‪ในลอนดอนใต้
‪เขาคิดว่าเขาจำเธอได้…
‪ฉันจะส่งวิดีโอไปให้นะ
‪โอเค เจ๋ง
‪เธอตะคอกกลับได้เลย เธอดูดกลับไปได้เลย
‪เธอไม่ได้แร็ปแบบนี้ งั้นก็อย่าแร็ปแบบนั้น
‪ทำไมผอมขนาดนี้ยังดูอ้วนขนาดนั้น
‪ทำไมเธอตื่นเต้นมากแต่คิ้วเธอโคตรห่วยแตก
‪ฉันไม่ชอบเรื่องนี้
‪ฉันมีแก๊งรออยู่ข้างนอกที่จะแบะหัวเธอ
‪ฉันเพิ่งแร็ปไปสองห้องก็ชนะใจคนแล้ว
‪เป็นที่นิยม เธอดูถูกไม่…
‪ทำไมคุณอยู่ที่นี่
‪- เธอไม่รับโทรศัพท์ฉัน ‪- แล้วไง
‪คุณต้องการอะไร
‪ชวนฉันเข้าไปได้นะ
‪บ้านสวยนะ
‪อบอุ่นมาก
‪ฉันนั่งได้ไหม
‪ชอบไหมที่มีดูเชนเป็นหัวหน้า
‪คุณมาที่นี่ทำไม ลิซซี่
‪คุณไม่มาหรอกถ้าไม่มีผลประโยชน์ ‪เพราะงั้นทำไม…
‪ฉันเกือบโดนยิงที่สเปนแบบเฉียดฉิวมาก
‪มีปัญหากับเครือข่ายจัดหาของจากโมร็อกโก
‪ดูเชนโกรธมาก
‪ผมรู้เรื่องแล้วละ
‪ผมกำลังจะไปที่นั่นเพื่อแก้ปัญหา
‪อะไรนะ
‪จะไปเมื่อไหร่
‪ผมจะบินไปแทนเจียร์พรุ่งนี้แต่เช้าเลย
‪การที่เธอจะไปโมร็อกโกมันเยี่ยมมาก
‪ไม่เข้าใจเหรอ
‪เข้าใจอะไร
‪ปัญหาของดูเชนคือคนชื่อฮวน เอล บูเอโน
‪เขาคือกุญแจสำคัญ
‪เธอยื่นข้อเสนอให้เขา
‪ทันทีที่ดูเชนพ้นทาง เขาก็จะค้าขายกับเรา
‪เขาจะทำเงินได้เยอะมาก
‪แต่เธอกับฉันจะทำเงินได้หลายล้าน
‪มากพอจะเลี้ยงน้องเธอได้ตลอดชีวิต
‪แล้วคุณคิดว่าผมไว้ใจคุณได้เหรอ
‪ฉันต้องการสิ่งที่เป็นของฉัน
‪ฉันเคยมีธุรกิจ
‪ตอนแรกมันจะเป็นธุรกิจของเรา
‪ของเธอกับฉัน
‪จนดูเชนพรากมันไปจากเรา
‪เธอไม่ใช่คนที่จะยอม ‪ให้ใครมาแย่งของของเธอไปหรอก
‪พูดจบรึยัง
‪เจมี่ นี่เป็นโอกาสที่สองของเรานะ
‪ถ้าเราไม่คว้าไว้ ‪เราก็จะเป็นแค่สัตว์เลี้ยงของดูเชน
‪เจ๋ง
‪ผมจะบอกว่า…
‪ผมต้องเก็บกระเป๋า…
‪กลับไปข้างบ้านซะ แล้วอย่ามาเสือก
‪บอกแล้วไงว่าฉันไม่เจอผู้หญิงคนไหน…
‪เฮ้ย ทำอะไรน่ะ
‪แกเป็นใครวะ ทำอะไรเขา
‪บอกให้เธอหุบปากซะ
‪- ไปตายซะ ‪- อย่ายุ่งกับเขานะ!
‪- บอกให้เธอหุบปากสิวะ ‪- หุบปากซะ คาร์ลี หุบปาก
‪เฮ้ย มองฉัน
‪ของอยู่ไหน
‪ราชอน วันนี้ฉันเหนื่อยมาก อย่ากดดันฉันเลย
‪มาลองกันอีกทีนะ
‪นายเก็บของไว้ไหน
‪เซฟเฮาส์อยู่ไหน
‪ไม่มีเซฟเฮาส์
‪- เซฟเฮาส์อยู่ไหน ‪- ไม่มีเซฟเฮาส์หรอกพวก
‪ของอยู่ข้างบน ยาอยู่ที่นี่
‪คาร์ลี เอาโทรศัพท์เธอมาให้ฉัน
‪คาร์ลี เร็วๆ สิวะ
‪เอาโทรศัพท์ให้เขา
‪ทีนี้เธอก็ไปนั่งซะ
‪พาฉันไปซิ
‪เร็วเข้า
‪ของอยู่ไหน
‪อยู่ที่นี่แหละ อยู่ใต้เตียง
‪ฟังนะ ฉันแทบไม่ได้แตะต้องอะไรเลย
‪มีอยู่ประมาณ 100 หรือ 150 กรัม ‪แต่ก็แค่นี้แหละ
‪แล้วก็
‪เงินอยู่นี่
‪- เข้าใจแล้ว เร็วเข้า ‪- น่าจะเท่ากับทั้งหมดที่เราขายไป
‪นายไปยุ่งเกี่ยวกับคนแบบนั้นทำไมวะ
‪ฉันไม่อยากเอามันมาด้วยซ้ำ สาบานได้
‪- เธอเอาแต่พูดอยู่ได้ว่า… ‪- ใคร
‪เพ็บเบิลส์
‪เธอเอาแต่พูดอยู่ได้ว่ามันจะง่ายแค่ไหน
‪และฉันป๊อดแค่ไหนถ้าฉันไม่กล้าทำ
‪โอเค
‪อย่าเข้าใกล้เธออีกเด็ดขาด
‪- ไม่อยู่แล้ว จริงๆ ‪- จริงนะ
‪- สาบานได้เลย ‪- โอเค
‪โย่
‪- รับอะไรดี ‪- โค้กแก้วนึง
‪- นี่ บิงค์สอยู่ไหม ‪- เขามาดูร้านแค่วันพุธกับวันเสาร์
‪เมื่อคืนเธอทำงานที่นี่รึเปล่า
‪ฉันกำลังตามหาผู้หญิงคนนึงที่ดวลแร็ป
‪สเปกเธอเหรอ
‪ไม่ใช่หรอก
‪ฉันเป็นแมวมอง บริหารศิลปิน
‪เหรอ
‪เจ้านายฉันอาจจะอยากเป็นตัวแทนเธอ
‪มีเบอร์โทรเธอไหม หรือที่อยู่หรืออะไรก็ได้
‪โทษนะ 2.8 ปอนด์
‪รู้จักชื่อเธอไหม อย่างน้อยน่ะ
‪เคซียาห์ เด็กผู้หญิงคนนั้นชื่อเคซียาห์ ใช่
‪และฟังนะ เธอชนะการแข่งขันเมื่อคืน
‪แปลว่าเธอต้องไปแข่งรอบชิงฯ ‪ในอีกไม่กี่สัปดาห์
‪โอเค เธอทำได้ดีมาก
‪โอเค เรื่องเล็กน้อยน่ะ
‪(คีรอน)
‪โย่
‪- เธอต้องไม่เชื่อแน่ๆ ‪- อะไร
‪เฮ้ย บูลลี่ฉันเลยสิวะ
‪- เราเจอไอ้เวรนั่นที่ทำร้ายเธอแล้ว ‪- ฉันสาบานเลย
‪เอาจริงดิ!
‪รอฉันตรงนั้นแหละ อีกห้านาทีไปถึง
‪สาบานได้เลยว่านายทำกับฉันเกินไปแล้ว
‪ฉันเอากระเป๋าไปแล้วก็กลับบ้านเลย
‪- หุบปากซะ ‪- อะไรวะเนี่ย
‪ไอ้งั่งนี่พยายามจะเอากระเป๋า ‪ไปจำนำที่ร้านป้าฉัน
‪อะไรวะ
‪แจ็ค พอได้แล้ว
‪หุบปากซะ
‪- เฮ้ย แจ็ค! ‪- ใจเย็นเว้ย
‪- เอากระเป๋ามา ‪- เป็นอะไรของเธอวะ
‪เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย
‪พอเหอะพวก ไปจากที่นี่กันเถอะ
‪ฉันได้กระเป๋าเธอคืนมาแล้ว
‪นี่ ฉันขอโทษนะ
‪เรื่องที่…
‪ฉันห่วยแตกเรื่องพวกนี้น่ะ
‪แต่นั่นแหละ
‪ฉันขอโทษ
‪แจ็ค…
‪อยากเข้ามาไหม
‪คึกคักใหญ่เลยนะ
‪(หมายเลขที่ไม่รู้จัก)
‪เราไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนั้นหรอก
‪(แดเนียล (แฟลตเอ็ดจ์แวร์))
‪- ฮัลโหล ‪- รูเบน
‪- ว่าไง ‪- ตำรวจมาที่นี่ว่ะ
‪- อะไรนะ ‪- ที่นี่แม่งเละหมดเลย
‪- นายต้องมาที่นี่นะ ‪- ไปทำไม พวกมันว่าไง
‪พวกมันไม่ว่าไงเลย ‪พวกมันค้นแฟลตและถามหานาย
‪โอเค รอแป๊บนะ
‪- ว่าไง ‪- เฮ้ย ไอ้เวร
‪ทำไมปล่อยให้ไอ้ตำรวยหัวขวดพวกนี้
‪มาถีบประตูบ้านฉันเพื่อตามหานายตอนตีห้าวะ
‪พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪ลาโทยา
‪- พวกมันกลับไปเมื่อสิบนาทีก่อน ‪- ลาโทยา
‪ลาโทยา เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่เป็นไรนะ โนอาห์
‪พ่ออยู่นี่
‪ไง!
‪มานี่มา
‪พ่ออยู่นี่
‪ไง!
‪โอเค
‪รับสิ
‪(รูเบน)
‪ไม่เป็นไรนะ
‪โย่ ดูเชน ฉันมีเรื่องอยากให้ช่วยจริงๆ
‪ฉันจะไปถึงในห้านาที เจอกันข้างนอกนะ
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪บ้าเอ๊ย
‪บ้าเอ๊ย ใครวะ เกิดอะไรขึ้น
‪โอเคๆ
‪เฮ้ย รูเบน มีเรื่องอะไรเนี่ย
‪เปิดให้ฉันเข้าไปเดี๋ยวนี้
‪เออ โอเค
‪อะไรวะ เกิดอะไรขึ้น
‪ไง พวก เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันไม่มีเวลาอธิบาย ‪ฉันอยากฝากนายดูแลเขาหน่อย
‪- "ฝากดูแล" หมายความว่าไงวะ ‪- เอานี่ไป
‪- ทำอะไรน่ะ เกิดอะไรขึ้น ‪- และนั่นด้วย
‪แล้วเจอกันนะ ไอ้ตัวเล็ก
‪- โอเคไหม ‪- รูเบน
‪จะมารับลูกกี่โมง
‪โทรหาพี่สาวฉันนะ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล