‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ฉันพอจะช่วยอะไรคุณได้บ้างไหม อัมมา
‪อะไรก็ได้
‪พวกเราอยู่ตรงนี้นะ
‪- พระเจ้าจะมอบความเข้มแข็งให้เธอ ‪- ใช่
‪พระองค์ทรงอยู่ข้างเธอ
‪ขนมปังปิ้งกับชาหวานๆ ค่ะ
‪คุณต้องกินอะไรบ้างนะ อัมมา
‪(เมโทร ‪พบศพเด็กชายที่หายไปในถังขยะ)
‪(ถึงอัมมา ‪เสียใจด้วย)
‪(ต้องการพยาน ‪คุณช่วยเราได้ไหม ฆาตกรรม)
‪เรากำลังพยายามระบุ ‪เส้นเวลาการเคลื่อนไหวของเขา
‪โอเค ว่ามาเลยพวก
‪คุณเจอแอตทิกาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪เราเจอเด็กนั่นเมื่อไหร่นะ
‪สัปดาห์นึงได้
‪กี่วันกันแน่
‪สี่หรือห้าวัน
‪แล้วคุณล่ะ เพื่อน
‪ผมไม่ได้ข่าวอะไรเลย
‪แปลว่าพวกคุณไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลย
‪- ใช่ ‪- โอเค เราไปกันได้รึยัง
‪- ผมมีคำถามอีกสองสามข้อ ‪- โย่ แจ็ค
‪อะไร
‪มานี่สิ เธอต้องดูนี่
‪จำแดนนี่ญาติฉันได้ไหม คนที่ซ่อมคอมพิวเตอร์น่ะ
‪จำได้
‪เขาเห็นนี่ในกล้องเขา กล้องที่อยู่หน้าร้าน
‪แอตส์น่ะพวก
‪ใช่เขาแน่ๆ
‪นี่ ช่วงนี้แหละ ดูเลย
‪- เชี่ยไรเนี่ย ‪- ดูนะพวก
‪ไอ้ห่านี่ใครวะ
‪เชี่ย พวกมันจับเขาไป!
‪บ้ามาก
‪อีเวรนี่ใครวะ
‪- มันเป็นใคร ‪- ฉันไม่รู้
‪- มันไม่ใช่คนแถวนี้ ‪- นี่ คีรอน ส่งรูปมันมาให้ฉันที
‪แป๊บนะ
‪- อะไร จะเอาไปให้ตำรวจเหรอ ‪- ไม่มีทาง
‪ดูเชนต้องอยากจัดการเรื่องนี้เองแน่ ‪เข้าใจที่ฉันพูดไหม
‪ส่งรูปให้ทุกคนที่เรารู้จัก
‪บอกว่าอย่าเอาไปลงโซเชียลเด็ดขาด
‪เราต้องควบคุมเรื่องนี้
‪ใครเห็นอีเวรนั่น ให้โทรหาฉันทันที
‪เราต้องรีบหาตัวมันให้เจอ
‪- เจอกัน ‪- รักนะ
‪เอมิลิโออยู่ไหน
‪อยู่ที่บ้าน
‪เขารอพวกเราอยู่
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าเกิดเรื่องห่าอะไรขึ้นที่นี่
‪(ขาเข้า)
‪ผมต้องไปเปิดประตูนะ ที่รัก
‪เข้ามา
‪อันโตนิโอ…
‪เขาเป็นพี่ชายของภรรยาผม
‪เขามีลูกคนนึง
‪อายุยังไม่ถึงหกเดือนด้วยซ้ำ
‪โชคดีนะที่คุณไม่เป็นไร ลิซซี่
‪ทำไมพวกมันถึงยิงอันโตนิโอ ไม่ยิงฉัน
‪แก้แค้น
‪ให้พวกดูเกส
‪เขาเป็นคู่แข่ง คุณเป็นผู้ซื้อ
‪มีใครบอกฉันได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪ฮวน เอล บูเอโนแปรพักตร์
‪ใครคือไอ้ฮวน เอล บูเอโน
‪ผู้กองตำรวจแห่งชาติ
‪มันเป็นตำรวจเหรอ
‪ตำรวจที่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ‪แน่นอนว่าเพื่อผลตอบแทน
‪แล้วเกิดอะไรขึ้น ‪นายหยุดจ่ายเงินให้พวกมันเหรอ
‪- เปล่า ‪- เปล่า ปัญหาคือพวกดูเกส
‪ตอนนี้ฉันถอนตัวแล้ว
‪และพวกมันเห็นโอกาสที่จะรับช่วงต่อ
‪และพวกมันจ่ายให้ฮวนมากกว่า
‪ถ้าตอนนี้ฮวนทำงานกับพวกดูเกส
‪เรามีปัญหาแน่
‪ปัญหาใหญ่เลยด้วย
‪เอาละ ฟังนะ
‪แล้วถ้าฉันทำข้อตกลงกับไอ้ฮวนนั่นล่ะ
‪เวลามีปัญหา เราก็ใช้เงินแก้ปัญหาใช่ไหมล่ะ
‪ปกติก็ได้ผล
‪อันโตนิโอก็คิดแบบนั้นแหละ
‪กับฮวน
‪มีความเสี่ยงเสมอ
‪เสี่ยงจริงๆ นึกออกไหม
‪และเราไม่มีทางรู้ว่ามีอะไรรอเราอยู่
‪จะแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้ยังไง
‪เพราะเงินฉันอยู่บนเรือนั่นสองล้าน
‪ฉันเอาเงินสองล้านคืนมาให้นายได้
‪ถ้านายต้องการแบบนั้นก็ไม่มีปัญหาเลย
‪ไม่ ฉันไม่ได้ต้องการแบบนั้น
‪ฉันต้องการของ และต้องการเป็นประจำ
‪ถ้าอย่างนั้นก็ต้องใช้พวกโมร็อกโก
‪ขอร้องล่ะ เอมิลิโอ
‪คุณสัญญากับฉันแล้วนะ ‪ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนี้อีก
‪ใช่ และมันจบแล้ว ‪ผมสัญญา ผมสาบานเลย ที่รัก
‪กลับลงไปเถอะนะ เดี๋ยวผมตามไป
‪พวก ฉันต้องการคุยกับคนโมร็อกโกพวกนั้น
‪ขอเวลาสองสามชั่วโมงนะ
‪- ว่าไง ไอ้ตัวเล็ก ‪- เลิกเรียกฉันแบบนั้นได้แล้ว ฉันไม่ได้ตัวเล็ก
‪ฉันสูงเท่านายแล้วนะ
‪- นายจะเป็นน้องชายตัวเล็กของฉันเสมอแหละ ‪- ไม่
‪- วันนี้ไม่ไปโรงเรียนเหรอ ‪- ใช่
‪ไม่ไหว ไม่ไปหรอก
‪แต่พรุ่งนี้จะไปใช่ไหม
‪ฉันมีอะไรจะให้ดู
‪เธอเป็นใคร
‪นายไม่รู้จักเหรอ
‪ไม่ เธอเป็นใคร
‪ก็แค่ผู้หญิงคนนึง
‪แต่ถ้านายเคยเห็นเธอ บอกฉันนะ
‪ทำไม เกิดอะไรขึ้น ‪เธอเกี่ยวข้องกับการตายของแอตส์เหรอ
‪- ฉันจะไปทำอาหารเช้าให้นะ ‪- ฉันไม่หิว
‪ไหนว่าโตแล้วไง คนโตแล้วต้องกิน
‪ไง สบายดีไหม
‪มากินซะ
‪ว่าไง เป็นไงบ้าง
‪อยู่นิ่งๆ
‪เดี๋ยวไม่ให้กินนะ
‪เครื่องบินมาแล้ว
‪เอาเลย เครื่องบินมาแล้ว
‪- คุณมีลูกกี่คนเหรอ ‪- ใครบอกว่าผมมีลูก
‪ฉันก็เคยทำแบบนี้กับลูกชายฉัน
‪เครื่องบินกำลังจะลงจอด
‪มันเคยทำให้เขาหัวเราะหนักมาก
‪แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนล่ะ
‪เกิดอุบัติเหตุ
‪ตอนนั้นเขาสี่ขวบ
‪- ใกล้จะครบรอบหกปีแล้วละ ‪- เศร้ามากนะ
‪คุณอยากให้ผมพูดอะไรเหรอ
‪คุณโอเคไหมงี้เหรอ
‪คุณเคยสูญเสียใครไปใช่ไหม
‪เปล่า
‪สีหน้ามันฟ้อง
‪- คุณเคย ‪- ผมไม่เคย
‪ฉันดูออก
‪คุณคิดไปเอง
‪คุณไม่รู้จักผม
‪คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผมเลย เชื่อสิ
‪โอเค
‪ไง เข้ามาสิ
‪- เธออยู่ในห้องนั่งเล่น ‪- ขอบคุณ
‪(โปรดรู้เอาไว้ว่า ‪คนที่พิเศษเหลือเกินจะไม่มีวันถูกลืม)
‪(กระทรวงมหาดไทย-เหตุผลในการปฏิเสธวีซ่า ‪แจ้งเตือนให้ย้ายออกจากประเทศ)
‪จดหมายนี่มาถึงไหร่คะ อัมมา
‪จำได้ไหม
‪- คุณได้รับวันไหน ‪- ฉันเสียใจด้วยจริงๆ อัมมา
‪ต้องงี้สิ! แอตส์เทพอยู่แล้ว
‪"ข้าพเจ้าได้ข้อสรุป ‪สำหรับเหตุผลที่อธิบายไว้ข้างต้น
‪ว่าไม่มีเหตุผลที่จะยกเลิกคำสั่งเนรเทศคุณ"
‪พวกเขาจะไม่เนรเทศอัมมาตอนนี้หรอกใช่ไหม
‪"หากคุณไม่ออกจากสหราชอาณาจักรตามที่กำหนด
‪คุณจะต้อง
‪ถูกบังคับให้ออกไป"
‪เป็นไงบ้าง สเตฟ
‪- อัมมาอยู่ไหมครับ ‪- อยู่จ้ะ
‪สเตฟาน
‪ผมเสียใจด้วยจริงๆ ครับ
‪ไม่เป็นไรจ้ะ
‪อย่าร้องไห้
‪แอตทิกาเป็นเพื่อนรักของเธอ
‪เขาคงไม่อยากเห็นเธอร้องไห้หรอก
‪ไม่เป็นไรนะ
‪รู้จักคนโมร็อกโกพวกนี้ไหม
‪ไม่
‪เขาแบ่งแยกทุกอย่างออกจากกัน
‪อย่างรัดกุม
‪เงินสองล้านของฉันอยู่ที่พวกมัน
‪แต่เธอไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นใครเนี่ยนะ
‪ใช่ ฉันไม่รู้จักพวกเขา
‪และพวกเขาก็ไม่รู้จักฉัน
‪แบบนี้ทุกอย่างจะปลอดภัย
‪เขามาแล้ว
‪เรียบร้อย นัดกันที่ร้านอาหาร ‪ชื่อลาเคปา อยู่ในลาลิเนีย
‪คือที่ไหน
‪รู้จักไวลด์เวสต์ไหม
‪นั่นแหละลาลิเนีย
‪- คนที่นายจะไปพบคือมูนีร์ ‪- มูนีร์
‪ใช่ และถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะรับนี่ไว้
‪อะไร
‪เครื่องป้องกันตัว
‪คนโมร็อกโกเป็นคนจริงจัง
‪หลังจากนี้ ผมถอนตัวนะ
‪ฉันรู้
‪อย่ามาหาผมอีก
‪ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง เอมิลิโอ
‪โชคดีนะ
‪ลาลิเนียอยู่ห่างออกไปประมาณชั่วโมงครึ่ง
‪อยากเช่ารถหรือเรียกแท็กซี่ไปจากที่นี่ล่ะ
‪เธอกลับไปลอนดอนซะ
‪เธอจะต้องการฉันนะ
‪นี่ไม่ใช่การถกปัญหา ขึ้นเครื่องบินกลับบ้านไปซะ
‪พูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
‪- เธอพูดสเปนไม่ได้ด้วยซ้ำ ‪- ลิซซี่
‪- ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังจะไปไหน ‪- ฟังฉันให้ดีนะ
‪ฉันไม่ต้องการเธอ
‪(ห้องว่างให้เช่า)
‪- สบายดีไหม สาวๆ ‪- ดีจ้ะ
‪- สบายดีไหม ‪- ฉันสบายดี
‪แมนดี้
‪ได้ยินว่าเธอกลับบ้านแล้ว
‪ฉันคงไม่เรียกว่าบ้านหรอก
‪เพราะมันไม่ใช่บ้าน มันคือหอพัก ‪เป็นห้องสับปะรังเคดีๆ นี่เอง
‪นายฆ่าดริสใช่ไหม
‪ไม่เอาน่า ฉันไม่รู้เธอพูดเรื่องอะไร
‪อย่ามาโกหกฉัน
‪- นายฆ่าเขา ‪- ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ
‪ไม่มีใครในซัมเมอร์เฮาส์กล้าแตะต้องดริสหรอก
‪ต้องเป็นนาย ไม่ก็ดูเชน
‪และฉันพนันว่านายเป็นคนเหนี่ยวไกแน่นอน
‪- อย่าพูดจาไม่มีเหตุผลน่ะ ‪- ฉันว่ามีเหตุผลสุดๆ เลย
‪- ทำไมล่ะ ‪- บอกสิว่านายไม่ได้ฆ่าเขา
‪มองตาฉัน แล้วบอกมาว่านายไม่ได้ทำ
‪ดริสเป็นเพื่อนฉันนะ
‪นั่นไม่ใช่การปฏิเสธใช่ไหม
‪ฉันไม่ได้ทำ
‪ตอแหล
‪แต่รู้อะไรไหม อยากพูดอะไรก็พูดไปเหอะ
‪ฉันออกมาจากคุก พยายามจัดการชีวิตตัวเอง
‪แต่ปรากฏว่าฉันไม่มีชีวิตด้วยซ้ำ
‪สังคมสงเคราะห์บอกว่าฉันเอาเอรินคืนมาไม่ได้
‪เพราะฉันไม่มีบ้าน
‪ฉันไม่มีลูกสาว ฉันไม่มีผัว
‪ฉันไม่มีอะไรเลย และมันเป็นเพราะนาย
‪ฟังนะ รับนี่ไป
‪อะไรเนี่ย
‪- เงินเปื้อนเลือดเหรอ ‪- ไม่ เงินของเธอ
‪เงินของเธอกับเอริน
‪เธอก็รู้ว่าดริสเป็นเหมือนครอบครัวฉัน ‪เธอเองก็เหมือนกัน
‪เพราะงั้นรับไปเถอะ ถ้าต้องการอีกก็บอกฉัน
‪ฉันรับไม่ได้
‪ฉันไม่ได้ฆ่าเขา
‪คิดว่านั่นคือเหตุผลที่ฉันรับเงินไม่ได้เหรอ
‪ให้ตายสิวะ
‪ฉันเพิ่งออกจากคุกภายใต้ทัณฑ์บน
‪ถ้าเจ้าหน้าที่คุมประพฤติรู้ว่าฉันได้เงินนี่มา ‪และเช่าบ้านอยู่
‪ต้องถามแน่ว่าเอามาจากไหน
‪ถ้าฉันบอกความจริงว่าเอามาจากนาย
‪พวกเขาจะบอกว่านี่คือหลักฐาน
‪และบอกว่าฉันมีส่วนเกี่ยวข้อง ‪กับอาชญากรรมต่อเนื่อง
‪- ฉันจะโดนตามกลับเข้าตารางทันที ‪- งั้นก็เก็บไว้เฉยๆ ละกัน
‪เอาไปเก็บไว้ที่ไหนก็ได้ที่ปลอดภัย
‪เอาคืนไปเหอะ
‪เอาคืนไป
‪ชีวิตฉันเปลี่ยนไปแล้ว
‪ฉันไม่ต้องการมัน
‪นั่นไม่ใช่ชีวิตฉันอีกต่อไปแล้ว
‪(แอตส์)
‪(เรารักนายนะ แอตส์…) ‪(เราคิดถึงนาย แอตส์)
‪เทีย
‪เทีย ทำอะไรน่ะ
‪หุบปากน่ะ ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้
‪นั่นไม่ใช่ของเธอ นั่นของแอตส์
‪ยอมรับความจริงกันเถอะ เขาไม่อยู่ที่นี่ซะหน่อย
‪ทำไมหน้าเศร้าอย่างงั้นล่ะ
‪นายทำหน้าเศร้ามานานแล้วนะ
‪เขาเป็นเหมือนพี่ชายฉัน
‪เออ ฉันเข้าใจ
‪แล้วไงเนี่ย ไปโรงเรียนมาเหรอ
‪เปล่า
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันโดนไล่ออกแล้วละ
‪โดนไล่ออกถาวรเลย
‪เป็นการลงโทษตรงไหน ‪การกลับไปโรงเรียนไม่ได้เนี่ย
‪ใช่ ฉันไม่มีปัญหาเลย
‪แล้วไงเนี่ย อยากไปบ้านฉันไหม
‪มาเถอะน่า
‪ถึงแล้ว วังเล็กๆ ของฉัน
‪บ้านแสนสุข
‪มาเลย ยินดีต้อนรับ
‪สเตฟ ทำไมต้องทำตัวแปลกๆ ด้วย ‪ไปอยู่ตรงนั้นทำไม
‪มานั่งสิ
‪เห็นแม่ไหม
‪ไม่
‪ยัยหนู เธอต้องอาบน้ำนะ ตัวเหม็นมาก
‪กินไหม
‪จะเอาอีกเหรอ
‪ไม่ได้นะ กินเยอะเกินไปแล้ว
‪งั้นเอาไปให้หมดเลย
‪เลิกตะกละได้แล้ว ‪ช็อกโกแลตไม่มีประโยชน์อะไรเลย
‪เทีย เล่นแบตเทิลกันได้ไหม
‪อยากเล่นแบตเทิลเหรอ
‪สเตฟ นายรู้อะไรเกี่ยวกับแบตเทิลบ้าง
‪มันคืออะไร
‪อะไรน่ะ
‪วิ่งทำไม
‪กลางอกเลย!
‪ตายแล้วเหรอ
‪ไม่อะ ฉันไม่เชื่อหรอก
‪ฉันฟังนายไม่ออกหรอก
‪อะไร บนนั้นเหรอ
‪นี่
‪ดูเชน
‪ฉันมูนีร์
‪เดินทางเป็นไงบ้าง
‪ก็ดี
‪ครอบครัวสบายดีไหม ทุกอย่างที่บ้านโอเคใช่ไหม
‪ทุกอย่างที่บ้านโอเคใช่ไหม
‪พวก ฟังนะ
‪เราต้องคุยกันเรื่องของฉันใช่ไหม คุยเลยดีกว่า
‪นั่งสิ หิวไหม
‪- ฉันไม่ได้มากินข้าว ‪- ใช่ ฉันเข้าใจ
‪แต่ฉันหิวมาก
‪ฉันขอกินได้ไหม
‪ตามสบาย
‪ขอบใจ
‪(บาร์ "ลาเคปา")
‪- ดื่มเบียร์ไหม ‪- ไม่เป็นไร
‪- กาแฟไหม ‪- ไม่เอาอะไรเลย ไม่เป็นไร
‪ดื่มน้ำไหม โอเค
‪จะบอกว่าไม่มีใครรู้ว่าอีนั่นเป็นใครเหรอ
‪- คิดว่ามันอายุเท่าไหร่ ‪- อะไร ยัยนั่นน่ะเหรอ
‪- ประมาณ 20 ได้ ‪- ไม่ว่ะ น่าจะ 15 มากกว่า
‪ใช่ 15 หรือ 16
‪ใช่ แปลว่ามันยังเรียนหนังสืออยู่
‪งั้นนายสองคนต้องไปดูแถวโรงเรียน
‪เอารูปมันให้คนแถวนั้นดู
‪- อะไรนะ ‪- ไม่มีปัญหา
‪มันยากนะ
‪ไอ้เวรนี่ มีปัญหาอะไรวะ
‪- โรงเรียนมีเยอะจะตาย ‪- แล้วไงวะ
‪พวก มันต้องใช้โซเชียลมีเดียแน่นอน ‪ไอจี สแนปแชต คิดสิคิด
‪งั้นก็ไม่มีปัญหา แค่โพสต์รูปมันบน…
‪ไม่ได้
‪เราไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นไวรัล ‪ต้องรู้กันแค่ในย่านเรา
‪- มันต้องไม่รู้ว่าเราตามหามันอยู่ ‪- ใครมาวะ
‪ไม่รู้ว่ะ เดี๋ยวไปดูให้
‪ไอ้พวกนี้มา
‪ว่าไง
‪เห็นนี่รึยัง
‪เห็นแล้ว
‪รู้จักมันไหม
‪ไม่
‪ว่าไง คิท รู้จักมันไหม
‪ไม่
‪แปลว่านายสองคนไม่รู้เลยว่าใครฆ่าแอตส์
‪ทำไมเราต้องรู้ด้วย
‪เราจะทำเหมือนคิทไม่เคย ‪พยายามฆ่าเด็กนั่นในบ้านเขาเหรอ
‪เธอก็รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น ‪และเธอก็รู้ว่าเรื่องมันนานมาแล้ว
‪แต่มันบังเอิญนะว่าไหม
‪นายออกจากคุก แอตส์ก็โดนฆ่า
‪จะพูดอะไรกันแน่วะ
‪ไม่มีอะไร
‪- โย่ ‪- โย่
‪- เอาของของเจมี่มา ‪- ได้เลย
‪ลูกค้าคนพิเศษ เขาไว้ใจได้
‪เอาให้เขาฟรีๆ
‪- เข้าใจละ ‪- แล้วเจอกัน
‪ไอ้พวกนั้นมันกวนส้นตีนเกินไปนะ
‪ใครนะ
‪อย่าพูดมั่วๆ นะเว้ย
‪- เฮ้ย แจ็ค ‪- อะไร
‪- เจอยัยนั่นแล้ว ‪- ใคร
‪นังผู้หญิงในคลิปน่ะ
‪มีวัยรุ่นสองคนเห็นมันในห้าง
‪- ยังอยู่ที่นั่นรึเปล่า ‪- อยู่
‪- ไป ‪- เฮ้ย โรมี่
‪- ว่าไง ‪- ไปจับอีนั่นกัน
‪รีบหน่อยสิวะ
‪เฮ้ย ไอ้หนุ่ม
‪อย่าปล่อยให้มันคลาดสายตานะ เข้าใจไหม
‪อีกสิบนาทีพวกเราไปถึง
‪ในหนังเรื่องเซฟวิ่ง ไพรเวท ไรอันใช้ปืนพวกนี้
‪ปืนจาระบี
‪ใช่ เป็นปืนโบราณ
‪หนังเรื่องนั้นดีนะ โคตรดีเลย
‪ซื้อปืนโบราณมาทำไม ‪โบราณเป็นแค่คำเก๋ๆ ของคำว่าเก่า
‪ไม่ ปืนพวกนี้ออกแบบให้ถึกทน ใช้การดีเลยละ
‪คนชอบมันกันนะ
‪น้ำหนักดี น้ำหนักของมัน
‪เวลาถือรู้สึกดี เอ้า
‪ไม่ มันเก่าแล้ว ฉันไม่ชอบของเก่า
‪เอาแล้วไง
‪- นางโวยวายแน่ ‪- วี อย่าน่ะ
‪ที่รัก บอกแล้วไงว่าอย่าลงมา ‪เวลาฉันคุยธุระ กลับขึ้นไปข้างบนซะ
‪- ทำไมถึงมีปืนอยู่ที่นี่ ‪- ดราม่าได้จังหวะเป๊ะ
‪- ขึ้นไปข้างบนซะ ที่รัก ‪- ฉันไม่อยากให้มีของพวกนั้นในบ้านฉัน
‪บ้านเธอเหรอ
‪ล้อเล่นรึเปล่า
‪นี่ไม่ใช่บ้านเธอนะ
‪ไม่เคยเป็น และไม่มีวันเป็น
‪วี ลอรินอยู่ที่นี่กับฉัน เท่ากับนี่เป็นบ้านเธอ
‪นี่คือบ้านของเธอ มันคือบ้านของเรา
‪เธอมันกาฝาก
‪เป็นได้แค่นั้นแหละ
‪นางคงนอนร้องไห้ตาบวมแน่
‪เธออุ้มท้องลูกฉันอยู่
‪เออ วันหลังก็หัดใส่ถุงยางซะบ้างนะ
‪เอ้า นี่ สปีกส์
‪- ช่วยขูดลอตเตอรี่พวกนี้ให้ฉันที ‪- ได้เลย
‪นี่
‪ถ้าตำรวจมาจะทำยังไง
‪ถ้าเจอปืนพวกนั้นจะทำยังไง
‪ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกน่า
‪ฉันสัญญา
‪ฉันไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรไปแน่นอน
‪โดยเฉพาะตอนนี้
‪วีเกลียดฉัน
‪ไม่หรอก
‪วีรู้ว่าฉันรักเธอ
‪วีเป็นพี่สาวฉัน ‪หล่อนต้องการทุกอย่างที่ทำให้ฉันมีความสุข
‪หล่อนเกลียดฉัน
‪เราจะแต่งงานกันนะ
‪ใช่ เราจะแต่งงานกัน
‪เดี๋ยวฉันมานะ
‪อยากได้อะไรไหม ชาหรือน้ำผลไม้ไหม
‪ไม่
‪- พวกเด็กๆ อยู่ไหน ‪- มาร์เก็ตวิลเลจ
‪- มันอยู่ไหน ‪- เข้าไปในนั้นประมาณสองนาทีก่อน
‪- แน่ใจนะว่าใช่อีนั่น ‪- ใช่ สาบานได้เลย
‪โอเค ถ้ามันเริ่มทำตัวบ้าบอก็จับมันเลย
‪ได้เลย
‪- เฮ้ย มานี่ ‪- ทำบ้าอะไรของนายวะ
‪- ร้องเฮ้ยทำไมวะ ‪- อ้าว
‪- ควายเอ๊ย! ‪- ไปทางนั้น!
‪- ชื่ออะไร น้องสาว ‪- นี่มันอะไรกัน
‪แค่ถามว่าชื่ออะไร มีปัญหาเหรอ
‪- ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ ‪- เอาสิ โทรเลย
‪แต่พอโทรแล้ว
‪อย่าลืมบอกตำรวจเรื่องแอตส์ ‪กับเพื่อนเธอในรถสีเหลืองด้วย
‪- อะไรนะ ‪- หูหนวกเหรอ
‪เธอ แอตส์ และรถสีเหลือง
‪- ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร ‪- ไม่ใช่เธอว่ะ
‪- หมายความว่าไงไม่ใช่เธอ ‪- พวก ฉันกำลังบอกว่าไม่ใช่เธอ
‪- ดูสิ ‪- อยู่นิ่งๆ
‪ดูสิ
‪เห็นไหม
‪แม่งเอ๊ย!
‪ทำบ้าอะไรกันวะไอ้พวกโง่ โคตรโง่เลย
‪เดินเร็วๆ หน่อย
‪ขอบคุณ
‪ชอบกินขนมอบไหม
‪ฉันไม่กินขนมอบ
‪รู้จักรายการยอดนักอบขนมไหม ฉันชอบดูมาก
‪ฟังนะ
‪เลิกเสียเวลาพูดจาไร้สาระได้แล้ว
‪- นายอยากคุยเรื่องธุรกิจ ‪- ใช่ ฉันอยากคุยเรื่องธุรกิจ
‪ฉันอยากคุยว่าเราจะเอาสินค้านั่น ‪ไปลอนดอนได้ยังไง
‪เพราะเอมิลิโอถอนตัวแล้ว
‪เราควบคุมทุกอย่างได้ ไม่ต้องห่วง
‪ฉันห่วง
‪เพราะคนรู้จักของเราแม่งไม่อยู่แล้ว
‪คนที่เราหามาแทนเขาก็เพิ่งโดนฆ่าตาย
‪นั่นเรียกว่าควบคุมได้เหรอ
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อยน่า
‪จะไปไหนวะ จะทำอะไร
‪เอมิลิโอบอกว่านายมีเรื่องกังวล
‪และขอให้ฉันเดินทาง ‪มาจากโมร็อกโกเพื่อเจอกับนาย
‪- ใช่ ‪- ฉันก็มาเจอแล้ว
‪เรื่องกังวลเหรอ
‪จะพูดแบบนั้นก็ได้ ‪พวก เงินฉันอยู่ที่นายสองล้านนะ
‪ฉันไม่จัดการเรื่องพวกนั้น
‪- นายไม่จัดการเรื่องเงินเหรอ ‪- ใช่
‪แปลว่าฉันคุยผิดคน ‪ฉันต้องไปหาหัวหน้านายแล้วละ
‪- งั้นนายก็ต้องมาหาฉัน ‪- ไม่ ลืมเรื่องพวกนั้นไปได้เลย
‪ฉันเข้าใจว่านายทำอะไรอยู่ ฉันไม่ได้โง่
‪ฉันเข้าใจ ถ้ามีคนไปถิ่นฉันและขอเจอหัวหน้า
‪ฉันจะส่งคนอื่นออกไป
‪เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาไว้ใจได้ เข้าใจไหม
‪ลืมที่เสียเวลาคุยกันไปได้เลย
‪ฉันอยากเจอหัวหน้านาย ‪ฉันอยากเจอเขาเดี๋ยวนี้
‪จัดการซะ
‪โอเค ถ้าจะเอาอย่างนั้น ‪ฉันพานายไปหาเขาพรุ่งนี้ได้
‪นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่จัดการพรุ่งนี้ได้ ‪ต้องจัดการตอนนี้เลย
‪ฉันอยากเจอเขาเดี๋ยวนี้
‪เขาไม่ปลื้มแน่
‪ฉันดูเหมือนสนเหรอวะว่าเขาปลื้มอะไร
‪ไม่ ไม่สนเลย
‪รอแป๊บนะ
‪ให้ไวนะ
‪นายโชคดีว่ะ
‪เรียบร้อยแล้ว
‪ดี
‪ยังเหลือขนมอีกสองชิ้น
‪พวก ไปกันเถอะ
‪โอเค ไปกัน
‪แจ็คใช่ไหม
‪หวัดดี ฉันเบ็กส์
‪- ขอโทษที่มาช้านะ ‪- ไม่เป็นไร
‪- ดื่มอะไรดี ‪- เธอดื่มอะไรอยู่
‪ฉันดื่มคิวบาลิเบร
‪ตอนนี้ฉันดื่มแบบนั้นได้สามสี่แก้วเลย
‪- วันนี้หนักสินะ ‪- จะว่างั้นก็ได้
‪ขอแบบนี้อีกแก้วได้ไหมคะ ขอบคุณค่ะ
‪ฉันชอบสไตล์ของเธอนะ
‪ไม่ใช่สไตล์ฉันหรอก ก็แค่ตัวฉัน
‪โอเค ฉันชอบเธอนะ
‪ฉันว่าเธอดูดีมาก
‪ตาเธอแล้ว
‪ตาเธอพูดอะไรดีๆ ‪และจะดีมากถ้าฉันไม่ต้องบอกบทเธอ
‪คือ
‪ตอนที่ไลท์บอกฉันว่าแนะนำผู้หญิงให้รู้จัก
‪ฉันก็คาดหวังให้คนคนนั้นหน้าตาเหมือนเธอ
‪ขอถามให้แน่ใจนะว่านั่นคือคำชมใช่ไหม
‪แน่นอน
‪ดื่ม
‪- รับเถอะ ‪- โทษทีนะ
‪ไม่เป็นไร รับเถอะ
‪ว่าไง
‪แจ็คกี้
‪พูดดังๆ หน่อย ไม่ได้ยินเลย
‪แจ็คกี้ เธอต้องช่วยฉันออกไปจากที่นี่นะ
‪ขอร้องล่ะ ฉันต้องออกไปจากที่นี่
‪คนพวกนี้โคตรโรคจิตเลย
‪เดี๋ยวโทรกลับนะ ฉันยุ่งอยู่
‪อย่าวางสายนะ แจ็คกี้ ขอร้องล่ะ ขอร้อง
‪คนพวกนี้มันเป็นบ้า แจ็คกี้
‪นังพี่สาวมันเกลียดฉันมาก
‪ฉันกำลังจะมีลูกนะ แจ็คกี้ ช่วยฉันด้วย
‪ก็บอกแล้วไงว่าฉันจะช่วยเธอออกมาจากที่นั่น
‪แต่เธอต้องจัดการเดี๋ยวนี้เลย แจ็คกี้ ‪ฉันทนไม่ไหวแล้ว
‪เธอต้องใจเย็นๆ นะ
‪ฉันจะโทรกลับตามที่บอก
‪อย่าโทรมา
‪ส่งข้อความหาฉันก่อน
‪- เคอร์ทิสไม่ชอบให้ฉันคุยโทรศัพท์ ‪- ได้ ส่งข้อความก็ได้
‪ฟังนะ ฉันจะพาเธอกลับบ้าน
‪แต่ต้องเป็นช่วงที่เหมาะสม อดทนหน่อยนะ
‪ก็ได้
‪โอเค แล้วเจอกัน
‪โทษทีนะ
‪แฟนเหรอ
‪คนรักที่อยู่ด้วยกัน
‪เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น
‪ไม่สำคัญหรอก
‪ดื่ม
‪หวัดดี
‪คืนนี้อากาศดีนะ
‪ดื่มไวน์สักแก้วไหม
‪ยุ่งอยู่
‪แค่ลองมาชวนดูน่ะ
‪ถ้าคุณยุ่งน้อยลง ฉันอยู่บนดาดฟ้าเรือฉันนะ
‪โอเค
‪- เธอรู้ว่าตัวเองเป็นเกย์เมื่อไหร่ ‪- ที่รัก ฉันรู้ตัวมาตลอดเลย
‪โอเค เธอจูบผู้หญิงครั้งแรกเมื่อไหร่
‪- โอเค ‪- เห็นนี่ไหม
‪เธอตอบก่อน
‪จูบกันอีกสิวะ อีเลสเบี้ยน
‪- ไปให้พ้นเลยนะ ‪- จูบเลย
‪- จูบเธออีกสิ อีโรคจิต ‪- หุบปากซะ
‪อะไรนะ
‪- พวก! ‪- ไปให้พ้น ไอ้กระจอก
‪แจ็ค!
‪แจ็ค หยุด!
‪ไอ้ระยำ!
‪ไปให้พ้น!
‪- หยุดนะ ‪- เฮ้ย หยิบกระเป๋ามา ไปกันได้รึยัง
‪- แจ็ค! ‪- พอได้แล้ว
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪ยังไงเนี่ย ถึงรึยัง
‪ใกล้แล้ว
‪เฮ้ย นี่มันอะไรกันวะ
‪นายอยากเจอหัวหน้านี่
‪ก็นี่แหละ
‪โย่ เฮ้ย เชี่ยอะไรวะเนี่ย
‪- ไอ้เชี่ย! เฮ้ย! อะไรกันเนี่ย ‪- เฮ้ย ใจเย็น ใจเย็นๆ
‪เปลี่ยนใจแล้วเหรอ
‪ดื่มไวน์สักแก้วไหม
‪ไม่ ผมไม่อยากดื่ม
‪คืออย่างนี้ เดลฟีน…
‪ที่ที่ผมเคยอยู่
‪คนไม่ได้ดีกับเราขนาดนั้น
‪เวลาพวกเขาดีกับเรา
‪เราต้องระวังและสงสัยเสมอว่าทำไม
‪คุณอยู่ในคุกนานแค่ไหน
‪เรื่องมันนานมาแล้วน่ะ
‪คุณไม่อยากพูดถึงมันสินะ
‪ไม่มีอะไรให้พูดถึงจริงๆ
‪แล้วทำไมคุณถึงตัดสินใจมาอยู่ริมคลอง
‪ตอนที่ผมกลับบ้าน
‪เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย
‪และ…
‪ผมแค่อยากหนีมาจากเรื่องนั้น
‪เพื่อให้สมองปลอดโปร่งน่ะ
‪แล้วคุณล่ะ
‪ทำไมถึงมาอยู่บนเรือ
‪คือ…
‪เวลาที่ลูกตาย
‪มันก็ทำให้รอยร้าวของความสัมพันธ์แตกออกได้
‪และฉันกับสามีก็ไปกันไม่รอด
‪ตอนแยกทางกัน
‪ตอนแรกฉันโกรธมาก
‪แต่พอยิ่งคิดถึงมัน
‪ฉันก็โล่งใจ
‪ตอนนั้นฉันอยากหนี
‪เหมือนคุณ
‪และคิดทบทวนเรื่องต่างๆ และ…
‪บางทีมันอาจเป็นโอกาสในการเริ่มต้นใหม่
‪คุณมีลูกไหม
‪มี
‪มีลูกสาวคนนึง
‪ดีจัง เธอชื่ออะไร
‪แทช
‪ชื่อจริงนาตาชา
‪แล้วนาตาชาอายุเท่าไหร่เหรอ
‪กำลังจะ 11 ขวบ
‪ซึ่งไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ได้เจอเธอบ้างไหม
‪ไม่ค่อยได้เจอแล้วละ
‪แม่เธออยู่กับผู้ชายอีกคน
‪แต่…
‪คุณเคยเสียใครไปใช่ไหม
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪ไม่รู้สิ
‪มันเหมือน
‪มีเสียงอยู่ในหัวผม
‪และมันไม่ยอมหายไปเลย
‪ฉันก็อยากบอกคุณนะว่ามันจะหายไป…
‪แต่ฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะหายไปไหม
‪นี่มันก็เกือบจะ
‪หกปีแล้วตั้งแต่โทมัสตาย
‪และ…
‪ฉันว่าฉันไม่เคยไม่คิดถึงเขาเกินสิบนาทีเลย
‪ไม่รู้ทำไม เวลาฉันบอกใครแบบนั้น ‪พวกเขาไม่เชื่อฉันเลย
‪แต่
‪ผมเชื่อนะ
‪ผมเชื่อ
‪ผมขอดื่มสักแก้วดีกว่า
‪เอาสิ
‪เกิดอะไรขึ้นวะ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ลุกขึ้น
‪โย่!
‪เอาถุงคลุมหัวแบบนี้ กูหายใจไม่ออกโว้ย
‪เชี่ย ทำอะไรวะ
‪ทำอะไรวะเนี่ย
‪เชี่ยเอ๊ย ไอ้ปัญญาอ่อน กูไม่เข้าใจมึงเลย
‪เชี่ยเอ๊ย
‪ปล่อย!
‪เกิดอะไรขึ้น
‪มูนีร์
‪มูนีร์ มานี่สิพวก
‪มูนีร์
‪พวก ขอร้องล่ะ
‪ฉันเป็นเพื่อนกับเอมิลิโอนะ เอมิลิโอน่ะ
‪แม่งพูดอังกฤษไม่ได้อีก ไม่เอาน่าพวก พูดกับฉันสิ
‪หยุดเอาไฟส่องตาฉันซะที มีปัญหาอะไรวะ
‪เฮ้ย ฉันไม่เข้าใจที่พวกนายพูดเลย
‪เกิดอะไรขึ้น เราจะทำธุรกิจกันหรืออะไรเนี่ย
‪อยากสูบอะไรไหม
‪นี่มันเรื่องอะไรกันวะ หัวเราะอะไรกัน
‪นายดูเครียดมากเลยว่ะ
‪ลุกขึ้นมา
‪พวก นายพกปืนมาทำไมวะ
‪พวก ฉันแค่อยากได้ยาที่ฉันจ่ายเงินไป
‪คิดว่านายกำลังพูดกับใครอยู่วะ
‪ยาของนายอยู่ที่โมร็อกโก
‪แค่บอกมาแล้วเราก็จะเอามันมาที่สเปน ‪เราทำกันแบบนั้น
‪นั่นคือเหตุผลที่ฉันมาที่นี่
‪ฉันขนยาจากสเปนไปลอนดอนไม่ได้
‪เราไม่ใช่มือสมัครเล่นนะ เราทำเป็นอาชีพ
‪เราขนยาไปทุกที่
‪ออสโล ปารีส อัมสเตอร์ดัม เบอร์ลิน ดับลิน
‪วันนี้นายโชคดี เพราะเรา ‪จะจัดการทุกอย่างให้ เข้าใจไหม
‪โอเค แล้วจะส่งไปเมื่อไหร่ ‪เพราะฉันอยากได้ด่วนสุด
‪มันเป็นการส่งของครั้งใหญ่
‪ต้องใช้เวลาหน่อย ต้องวางแผน ‪ไม่อยากทำพังน่ะ
‪ฉันว่านายไม่เข้าใจว่ะ ‪ว่าฉันต้องการยาพวกนั้นตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
‪เอาละ ฟังนะ
‪ฉันจะจัดชุดเริ่มต้นเล็กๆ ให้ก่อน ‪โคเคนนิด กัญชาหน่อย
‪จนกว่าอาหารจานหลักจะพร้อมเสิร์ฟ โอเคไหม
‪เมื่อไหร่
‪ขอเวลาสองสามวัน
‪ได้
‪ใจเย็นน่ะ พวก
‪เราจะทำเงินมหาศาลด้วยกัน
‪ไปกันเถอะ
‪พวกนายทำธุรกิจกันแบบนี้เหรอวะ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล