SERIAL NETFLIX
Przynieść ci coś, Ammo?
Cokolwiek?
Wspieramy cię.
- Bóg da ci siłę. - Tak.
Jest przy tobie.
Tosty i słodka herbata.
Musisz coś zjeść.
W KONTENERZE ODKRYTO CIAŁO ZAGINIONEGO CHŁOPCA
AMMO, PRZYKRO MI
APEL DO ŚWIADKÓW MORDERSTWA
Próbujemy ustalić, co robił.
Jasna sprawa.
- Kiedy ostatnio widzieliście Attikę? - Kiedy go widziałam?
Tydzień temu.
Dokładnie ile dni temu?
Cztery lub pięć dni.
A ty, kolego?
Nic nie wiem.
Nikt z was niczego nie widział ani nie słyszał?
- Nie. - Możemy już iść?
- Mam jeszcze kilka pytań. - Hej, Jaq.
Co?
Chodź. Musisz to zobaczyć.
Kojarzysz mojego kuzyna Danny’ego? Tego od naprawy komputerów?
No tak.
Odkrył to na swoim monitoringu przed sklepem.
To Ats.
Bez wątpienia. Obejrzyj ten fragment.
- Kurwa? - Patrz.
Co to za koleś?
Cholera, po prostu go złapali!
Jakiś obłęd.
Co to za suka?
- Kto to jest? - Nie wiem.
- Nie jest z dzielni. - Wyślij mi jej zdjęcie.
Chwileczkę.
- Co? Damy go glinom? - Nie, kurwa.
Dushane będzie chciał sam się tym zająć.
Roześlijcie to naszym.
Niech tego nie wrzucają na sociale. Musimy mieć to pod kontrolą.
Ktoś rozpozna sukę, niech do mnie dryndnie.
Trzeba ją szybko znaleźć.
- Narka. - Strzała.
- Gdzie jest Emilio? - W domu.
Czeka na nas.
Chcę wiedzieć, co jest, kurwa, grane.
PRZYLOTY
Muszę otworzyć.
Wejdźcie.
Antonio…
Antonio był bratem mojej żony.
Ma dziecko.
Zaledwie półroczne. Dzięki Bogu, że nic ci nie jest.
- Czemu zastrzelili Antonia, a nie mnie? - Zemsta.
Za Los Duques.
Był konkurencją, a ty jesteś kupcem.
Ktoś mi wyjaśni, co tu się dzieje?
Juan El Bueno zmienił strony.
- Kim, do kurwy nędzy, jest Juan El Bueno? - Kapitanem policji.
Jest gliną?
Takim, który odwraca wzrok. Za odpowiednią cenę.
Co poszło nie tak? Przestałeś im płacić?
- Nie. - Problemem jest Los Duques.
Odszedłem,
a oni dostrzegli okazję, by przejąć biznes.
Płacą Juanowi więcej.
Jeśli Juan pracuje dla Los Duques, mamy problem.
Duży problem.
Posłuchaj.
Może zawrę układ z tym Juanem?
Nie wystarczy odpowiednio posmarować?
- Zwykle załatwia to sprawę. - Tak myślał Antonio.
Z Juanem
zawsze istnieje ryzyko.
Prawdziwe ryzyko.
Nigdy nie wiesz, co na ciebie czeka.
Jak mam wyprostować sprawy?
Dwa miliony czeka na dostawę.
Odzyskam twoje dwa miliony.
Nie ma sprawy.
Nie tego chcę.
Potrzebuję dostaw i to regularnych.
Do tego potrzebni są Marokańczycy.
Proszę, Emilio.
Obiecałeś, że nie będziesz już miał z nimi nic wspólnego.
Tak. To koniec. Przysięgam, kochanie.
Wróć tam. Zaraz zejdę.
Muszę pogadać z Marokańczykami.
Dajcie mi parę godzin.
- Co tam, mały? - Nie mów do mnie „mały”.
Jestem twojego wzrostu.
- Zawsze będziesz moim młodszym bratem. - Nie.
- Nie idziesz dziś do szkoły? - Nie.
Nie mogę.
Ale jutro pójdziesz?
Chciałem ci coś pokazać.
Kto to jest?
Nie znasz jej.
Nie, kim ona jest?
Jakaś dziewczyna.
Ale jakbyś ją widział, daj mi znać.
Czemu? O co biega? Ma coś wspólnego ze śmiercią Atsa?
- Zrobię nam śniadanie. - Nie jestem głodny.
Ponoć duży z ciebie chłop. A taki musi jeść.
Jak leci?
Proszę.
Co tam?
Spokojnie.
Albo nie dostaniesz.
Nadlatuje samolocik.
Leci samolocik.
Dalej. Leci samolocik.
- Ile masz dzieci? - Kto powiedział, że mam dzieci?
Robiłam tak samo z moim synem.
Lądujący samolocik.
Kiedyś go to rozśmieszało.
Gdzie jest twój syn?
Miał wypadek.
Miał cztery lata.
- Zbliża się szósta rocznica. - Ciężka sprawa.
Co mam na to odpowiedzieć?
Radzisz sobie?
Straciłeś kogoś, prawda?
Nie.
- Masz to spojrzenie. - Wcale nie.
Widzę to.
Tak ci się zdaje.
Nie znasz mnie.
Nic o mnie nie wiesz. Wierz mi.
No dobrze.
Cześć! Wejdź.
- Jest w salonie. - Dziękuję.
NIECH UKOJENIEM BĘDZIE, ŻE NIE ZAPOMNIMY KOGOŚ TAK WYJĄTKOWEGO
DECYZJA URZĘDU IMIGRACYJNEGO MSW ZAWIADOMIENIE O WYDALENIU Z KRAJU
Kiedy to przyszło, Ammo?
Pamiętasz?
- Kiedy przyszło? - Tak mi przykro, Ammo.
Dajesz! Ats rządzi.
„Z wyżej wyjaśnionych powodów ustaliłem,
że nie ma podstaw, by cofnąć nakaz deportacji”.
Teraz jej nie deportują. Prawda?
„Brak samowolnego opuszczenia Zjednoczonego Królestwa skutkować będzie
przymusową deportacją”.
Wszystko gra?
- Jest Amma? - Tak.
Stefan.
Tak mi przykro.
Już dobrze.
Nie płacz!
Attica był twoim najlepszym przyjacielem. Nie chciałby, żebyś płakał.
Już dobrze.
Znasz tych Marokańczyków?
Nie.
Podzielił operację i kontrolował wszystko.
Mają moje dwie bańki,
a nie wiesz, kim są?
Nie znam ich,
a oni nie znają mnie.
Co gwarantowało bezpieczeństwo.
Oto i on.
Jesteście umówieni. W restauracji La Cepa w La Linea.
Czyli gdzie?
Znasz Dziki Zachód?
To La Linea.
- Spotkacie się z Mounirem. - Mounirem?
Tak. Na waszym miejscu wziąłbym to.
Co to jest?
Ochrona.
Marokańczycy to poważni ludzie.
Po tym odchodzę.
Wiem.
Nie przychodźcie już do mnie.
- Dziękuję za wszystko, Emilio. - Powodzenia.
La Linea jest około półtorej godziny stąd.
Wynajmiemy samochód czy weźmiemy taksówkę?
Wracasz do Londynu.
Potrzebujesz mnie.
To nie podlega dyskusji. Wsiadaj do samolotu i leć do domu.
Co ty pierniczysz? Nie znasz hiszpańskiego.
- Nie wiesz, dokąd jedziesz. - Lizzie, słuchaj.
Nie potrzebuję cię.
POKOJE DO WYNAJĘCIA
- Wszystko gra? - Tak.
- Jak się masz? - Dobrze.
Mandy.
Słyszałem, że wróciłaś do domu.
Nie nazwałabym tego domem.
To nie jest dom, prawda? Tylko hostel, czyli dziura.
Zabiłeś Drisa, co?
Nie wiem, o czym pieprzysz.
Nie kłam.
- Zabiłeś go. - Skąd ten pomysł?
Nikt inny nie ruszyłby Drisa w Summerhousie.
To musiałeś być ty albo Dushane.
Założę się, że ty pociągnąłeś za spust.
- To nie ma sensu. - Dla mnie ma.
Czemu?
Powiedz, że go nie zabiłeś. Spójrz mi w oczy i powiedz, że to nie ty.
- Dris był moim przyjacielem. - Nie zaprzeczyłeś.
Ja tego nie zrobiłem.
Pieprzysz.
Wiesz co? Jak sobie chcesz, chłopie.
Wychodzę z więzienia, chcę ułożyć sobie życie.
Ale nie ma już czego układać.
Opieka mówi, że nie odzyskam Erin,
bo nie mam domu.
Nie mam córki ani faceta.
Mam gówno dzięki tobie.
Weź to.
Co to jest?
- Krwawa forsa? - Nie, twoja forsa.
Pieniądze twoje i Erin.
Dris to rodzina, więc wy też nią jesteście.
Proszę, weź. Daj znać, jeśli zabraknie.
Nie mogę.
Nie zabiłem go.
Myślisz, że dlatego nie mogę?
Ja pierdolę!
Jestem na warunkowym.
Jeśli okaże się, że ją mam i wynajmuję chatę,
zapytają, skąd ją mam.
Powiem im prawdę, że ty mi ją dałeś,
stwierdzą, że to dowód
i jestem zamieszana w działalność przestępczą.
- Siup, wracam do paki. - Po prostu ją zatrzymaj.
- Schowaj w bezpiecznym miejscu. - Zabierz ją.
Zabierz.
Moje życie się zmieniło.
Nie chcę tego, młody.
Mam już inne życie.
KOCHAMY CIĘ… TĘSKNIMY ZA TOBĄ
Tio!
Tio, co robisz?
Cicho. Nic wielkiego.
Nie są dla ciebie, tylko dla Atsa.
Spójrzmy prawdzie w oczy. Nie ma go tu, prawda?
Co tak smęcisz?
Już kawał czasu tak grymasisz.
Był niczym brat.
Jasne, kumam.
Byłeś w szkole?
Nie.
Ja też nie.
Dali mi trwałą.
Trwale mnie wyrzucono.
Co to niby za kara? Nie można wrócić do szkoły?
Mnie to nie rusza.
To jak? Idziemy do mnie?
Chodź.
Jesteśmy. Mój pałac.
Nie ma to jak w domu.
Chodź. Zapraszam.
Coś ty taki dziwny? Co tam robisz?
Siadaj.
Widziałaś mamę?
Nie.
Szczylu! Weź prysznic. Cuchniesz.
Chcesz?
Chcesz więcej?
Nie przeginaj.
Weź wszystko.
Nie bądź chciwa. Czekolada ci nie zwieje.
Tio, pobawimy się w bitwę?
W bitwę?
Stefie, co wiesz o bitwach?
Co to jest?
Czemu uciekasz?
W klatkę!
Już po tobie?
Nie ufam mu.
Nie rozumiem, co mówisz.
Co? Tam?
Proszę.
Dushane.
Jestem Mounir.
Jak minęła podróż?
Dobrze, stary.
Twoja rodzina jest zdrowa? W domu wszystko gra?
Słuchaj.
Masz coś mojego. Pogadajmy o tym.
Usiądź, proszę. Jesteś głodny?
- Nie przyszedłem tu jeść. - Rozumiem.
Ale ja jestem głodny. Nie będzie ci przeszkadzać, że zjem?
Rób swoje.
Dzięki.
- Chcesz piwo? - Nie, dzięki.
- Kawę? - Niczego nie chcę. Dzięki.
Wody? Dobra.
Czyli nikt nie wie, kim ona jest?
- Ile może mieć lat? - Ta babka?
- Jakieś 20. - Nie, stary. Raczej 15?
Tak, 15, 16 lat.
Tak. Czyli wciąż jest w szkole.
Wasza dwójka musi obejść szkoły. Pokażcie jej zdjęcie.
- Co? - Spoko.
Ale harówa.
Stul japę. Co z tobą?
- Jak to? Jest masa szkół. - Co z tego?
Będzie w mediach społecznościowych. Insta, Snapchat. Dajecie.
To spoko. Wrzucimy jej zdjęcie…
Nie, brachu.
Na nic nam viral. Nie może się to wymknąć.
- Ma nie wiedzieć, że szukamy. - Kto to, kurwa, jest?
Nie wiem. Sprawdzę.
To oni pukali.
Co tam?
Widziałeś to?
Tak.
Znasz ją?
Nie.
A ty, Kit? Znasz ją?
Nie.
Nie macie pojęcia, kto zaciukał Atsa?
Niby skąd?
Kit prawie zajebał dzieciaka w jego chacie.
Wiesz dlaczego i że to już przeszłość.
Zbieg okoliczności, co?
Ty wychodzisz, Atsa ubito.
Co, kurwa, chcesz powiedzieć?
Nic.
- Hej. - Hej.
- Daj mi dla Jamiego. - Robi się.
Specjalny klient. Ma glejt.
Daj mu to za darmo.
- Zrobione. - Narka.
Koleś za bardzo się rzuca.
Kto?
Nie gadaj bzdur, brachu.
- Hej, Jaq. - Hej.
- Mamy tę laskę. - Kogo?
Tę z filmiku. Para dzieciaków widziała ją w galerii.
- Wciąż tam jest? - Tak.
- Chodźmy. - Romy!
- Hej. - Zgarnijmy ją.
Pospieszcie się, kurwa.
Hej, wielkoludzie.
Nie spuszczaj jej z oczu, rozumiesz?
Będziemy za dziesięć minut.
Mieli je w Szeregowcu Ryanie.
M3, smarownica.
Zabytkowy.
Dobry film. Bardzo dobry.
Po co kupiłeś zabytek? Zabytek to wymyślne słowo na „stary”.
Nie, robiono je z myślą o trwałości. Dają radę.
Ludzie je lubią.
Mają odpowiednią wagę. I magazynek.
Dobrze się je trzyma. Masz.
Nie, to staroć. Nie lubię staroci.
No proszę.
- Zaraz zacznie. - Vee, nie.
Miałaś nie schodzić, gdy robię interesy. Idź na górę.
- Co to tu robi? - Zaczyna się.
- Idź na górę. - Nie chcę tego w moim domu.
Twoim?
Robisz sobie jaja?
To nie twój dom.
Nigdy nie był. Nigdy nie będzie.
Lauryn mieszka tu ze mną, więc to też jej dom.
To jest jej dom. To nasz dom.
Jesteś kukułką w gnieździe.
Niczym więcej.
Będzie leżeć na łóżku i płakać.
Nosi moje dziecko.
Następnym razem załóż ogumienie, jak już wyciągasz.
Masz, Speaks.
- Zdrap je dla mnie. - Czemu nie?
Hej.
A jeśli przyjdzie policja?
Co jeśli je znajdą?
Nie ma się czym martwić.
Obiecuję.
Nie pozwolę, żeby coś ci się stało.
Zwłaszcza teraz.
Vee mnie nienawidzi.
Wcale nie.
Wie, że cię kocham.
Jest moją starszą siostrą. Pragnie mego szczęścia.
Nienawidzi mnie.
Pobierzemy się.
Tak, pobierzemy się.
Niebawem wrócę.
Chcesz coś? Herbaty? Soku?
Nie.
- Gdzie dzieciarnia? - We wioskowym targu.
- Gdzie jest? - Weszła tam. Dwie minuty temu.
- To na pewno ona? - Tak, przysięgam.
Jakby jej odbiło, złapcie ją.
Zrobi się.
- Hej! Chodź tu. - Co ty odpierniczasz?
- Co to było? - Co?
- Zjeb! - Biegnij tam!
- Jak masz na imię? - O co biega?
Pytam o imię. Co w tym złego?
- Wezwę policję. - Super.
Ale powiedz im też o Atsie i twoich koleżkach w żółtym wozie.
- Co? - Jesteś głucha?
Ty, Ats i żółty samochód.
- O czym ty mówisz? - To nie ona.
- Jak to nie ona? - Mówię ci, że to nie ona.
- Patrz. - Nie ruszaj się!
Patrz.
Widzisz?
Kurwa mać.
Co ty wyprawiasz, dupku? Pieprzony idiota!
Pospieszcie się!
Dziękuję.
Lubisz ciasto?
Nie jem ciasta.
- Uwielbiam Wielkie brytyjskie wypieki… - Posłuchaj.
Dość już tego pieprzenia.
- Chcesz pogadać o interesach. - Tak, chcę.
Chcę omówić pieprzone dostawy towaru do Londynu,
skoro Emilio wypadł.
Wszystko jest pod kontrolą. Nie martw się.
Martwię się.
Nie mamy łącznika.
Kropnięto właśnie jego zastępstwo.
Wszystko pod kontrolą?
Będzie dobrze.
Dokąd to? Co robisz?
Emilio mówił, że masz obawy i przyjechałem tu z Maroka, by cię poznać.
- Tak? - Poznałem cię.
Obawy?
Można tak to ująć, ale masz też moje dwa miliony.
Nie zajmuję się tym.
- Nie zajmujesz się kasą? - Nie.
Gadam ze złą osobą. Chcę spotkać się z szefem.
- Czyli ze mną. - Nie, dość tego.
Rozumiem, co robisz. Nie jestem głupi.
Jasne. Obcy w mojej dzielni chce spotkać się z szefem?
Wyślę kogoś innego,
żeby sprawdzić, że to poważny koleś.
Zapomnij o pogaduszkach.
Chcę zobaczyć twojego szefa. Już.
Załatw to.
Dobra. Mogę zabrać cię do niego jutro.
To nie jest sytuacja mañana, tylko na tu i teraz.
- Nie spodoba mu się to. - Myślisz, że mnie to obchodzi?
Nie. Ewidentnie nie.
Czekaj.
Pospiesz się.
Masz szczęście.
- Sprawa dogadana. - Dobrze.
Zostały dwa ciastka.
Stary, chodźmy.
No dobrze. Chodźmy.
Jaq?
Cześć, jestem Becks.
- Wybacz spóźnienie. - Spoko.
- Czego się napijesz? - A ty co pijesz?
- Drink cuba libre. - Wypiłabym od razu trzy lub cztery.
- Ciężki dzień? - Można tak powiedzieć.
Mogę prosić jeszcze jeden? Dziękuję.
Podoba mi się twój styl.
To nie mój styl. To po prostu ja.
To cóż… ty mi się podobasz.
Wyglądasz super.
Kolej na ciebie.
Żeby powiedzieć coś miłego, najlepiej bez mojej zachęty.
Kiedy Lithe chciała mnie z kimś umówić,
nie spodziewałam się kogoś takiego jak ty.
- To był komplement, prawda? - Zdecydowanie.
Zdrowie.
- Śmiało. - Wybacz.
Spokojnie, odbierz.
Co?
Jaqui.
Głośniej. Nic nie słyszę.
Jaqui, musisz mnie stąd wyciągnąć.
Proszę. Muszę stąd uciec.
Ci ludzie są pojebani.
Oddzwonię. Jestem zajęta.
Nie rozłączaj się, Jaqui. Proszę.
Ci ludzie to psychole, Jaqui.
Siostra mnie nie cierpi.
Niebawem rodzę. Pomóż mi.
Już mówiłam, że cię wyciągnę.
Musisz to zrobić teraz. Dłużej tego nie zniosę.
Musisz wyluzować.
Mówię, że oddzwonię.
Nie dzwoń do mnie.
Napisz najpierw.
- Curtis nie lubi jak gadam przez telefon. - Dobra.
Sprowadzę cię do domu.
To musi być odpowiedni moment. Wytrwaj tam.
Dobrze.
To narka.
Wybacz.
Twoja dziewczyna? Kochanka współlokatorka?
Nie. Nic takiego.
Nic ważnego.
Zdrowie.
Hej.
Cudowna noc.
Napijesz się wina?
Jestem zajęty.
Nie szkodzi zapytać.
Jeśli będziesz mniej zajęty, będę na pokładzie.
- Od kiedy wiesz, że jesteś lesbijką? - Skarbie, od zawsze.
Kiedy po raz pierwszy pocałowałaś dziewczynę?
- Dobra. - Widzicie to?
- Jesteś pierwsza. - Jeszcze raz, pieprzone lesby.
Spieprzaj.
- Pocałuj ją! Jeszcze raz, zboki. - Stul japę.
Co?
- Brachu! - Wal się, suko.
Jaq!
Jaq! Przestańcie.
Wal się!
Odejdźcie!
- Przestańcie! - Weź torbę. Chodźmy już.
- Jaq. - Spadamy.
Wszystko gra?
Daleko jeszcze?
Już blisko.
Co to ma, kurwa, być?
Chciałeś poznać szefa.
Proszę bardzo.
Hej! Co tu się odpierdala?
- Cholera! Co jest grane? - Wyluzuj. Spokojnie.
Zmieniłeś zdanie.
Wina?
Nie, dzięki.
Chodzi o to, Delphine…
że tam, skąd jestem…
ludzie nie są tacy mili.
Kiedy są,
zawsze się pilnujesz i zastanawiasz dlaczego.
Jak długo siedziałeś?
Dawne dzieje.
Czyli nie chcesz o tym gadać.
Nie ma o czym.
Dlaczego postanowiłeś zamieszkać nad kanałem?
Kiedy wróciłem do domu,
stało się to i owo…
No i…
Musiałem uciec od tego gówna.
W pewnym sensie oczyścić umysł.
A ty?
Jak wylądowałaś na łodzi?
Cóż…
gdy umiera ci dziecko…
potrafi to rozwalić związek.
Mój mąż i ja nie przetrwaliśmy tego.
Po rozstaniu
na początku byłam wściekła.
Im dłużej o tym myślałam,
tym bardziej czułam ulgę.
Chciałam uciec.
Tak jak ty.
Poukładać sobie sprawy…
Może zacząć od nowa.
Masz dzieci?
Tak.
Córkę.
Fajnie. Jak ma na imię?
Tash…
A raczej Natasha.
Ile lat ma Natasha?
Prawie 11…
w co trudno uwierzyć.
Widujesz ją?
Już rzadko.
Jej mama ma innego faceta.
Ale…
straciłeś kogoś, prawda?
Jak się z tym czujesz?
Nie wiem.
Jakbym miał w głowie jeden wielki szum,
który nigdy nie cichnie.
Chciałabym ci powiedzieć, że to zniknie…
nie wiem, czy to możliwe.
Minęło prawie…
sześć lat od śmierci Thomasa.
No i…
nie mija dziesięć minut, bym o nim nie myślała.
Z jakiegoś powodu ludzie mi nie wierzą.
No cóż…
ja tak.
Wierzę ci.
Wiesz co? Napiję się.
Jasne.
Co się dzieje?
- Co to, kurwa, jest? - Wstań!
Hej!
Nie mogę oddychać z tym na głowie.
Kurwa! Co robicie?
Co wy wyprawiacie?
Do kurwy nędzy, zgłupieliście? Nic nie jarzę.
Ja pieprzę!
Puszczajcie!
Co się dzieje?
Mounirze.
Mounirze! Daj spokój.
Mounirze!
Proszę.
Jestem przyjacielem Emilio. Emilio!
Nawet nie mówi po angielsku. Dajcie spokój! Powiedzcie coś.
Zabierzcie to światło z oczu. Co z wami?
Nie rozumiem, co tam pieprzycie!
Co się dzieje? Robimy interesy?
Chcesz coś zapalić?
Co tu się odpierdala? Z czego się śmiejecie?
Wyglądasz na zestresowanego.
Wstawaj.
Po co ci giwera?
- Chcę tylko towar, za który zapłaciłem. - Myślisz, że z kim ty rozmawiasz?
Prochy są w Maroku.
Powiedz słowo, a my sprowadzimy je do Hiszpanii.
Dlatego tu jestem. Nie mam jak przewieźć towaru do Londynu.
Nie jesteśmy amatorami. To nasz zawód.
Wszędzie dostarczamy prochy.
Oslo, Paryż, Amsterdam, Berlin, Dublin.
Masz szczęście, bo wszystkim się zajmiemy. Jasne?
Dobra. To kiedy? Potrzebuję go jak najszybciej.
To duża dostawa.
Planowanie zajmie trochę czasu, żeby nie nawalić.
Chyba nie rozumiesz. Potrzebuję prochów na wczoraj.
Dostarczę mały pakiet startowy. Trochę białego, trochę zielonego.
Dopóki główne danie nie będzie gotowe. Pasuje?
Kiedy?
Daj mi kilka dni.
Dobra.
Wyluzuj.
Zarobimy razem sporo kasy.
Chodź.
Tak tu robicie interesy?
Napisy: Przemysław Stępień