‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สเปน)
‪ขอร้องล่ะ เอมิลิโอ
‪มัดแค่นี้พอเหรอ
‪พอแล้วละ
‪ขอร้องล่ะ เอมิลิโอ
‪หุบปาก!
‪จับเขาแก้ผ้าทำไม
‪นายก็รู้ว่าพ่อฉันเป็นคนแถวนี้ ‪เขาเคยเป็นชาวประมง
‪เขาบอกฉันเสมอว่า "เอมิลิโอ
‪สิ่งที่ปลาชอบคือเนื้อสัตว์"
‪และนั่นคือสิ่งที่เรากำลังจะให้ปลา
‪ไม่เอาน่า ฉันจะชดใช้ทุกอย่างให้นะ ‪นายก็รู้จักฉันดี
‪เอมิลิโอ ฉันจะคืนนายทุกบาททุกสตางค์
‪ใช่ ฉันรู้จักนายดี ฆาวี เพราะงั้นหุบปากได้แล้ว
‪เพราะนายติดเงินฉันเยอะมาก ไอ้เวร
‪พวกดูเกสต่างหาก เป็นเพราะพวกดูเกส
‪มันบอกว่าพวกดูเกสว่ะ
‪- สาบานได้ เอมิลิโอ สาบานเลย ‪- มานี่เลย
‪ฉันสาบาน เอมิลิโอ
‪โอเค ใจเย็นนะ
‪ไม่นะ! ขอร้องล่ะ! ไม่!
‪เฮ้ย โย่ ผู้คุม
‪เออ!
‪คุณแจ็คสัน ศาลสูงคดีอาญายอมรับ ‪ความต่อเนื่องของวิดีโอไหม
‪ยอมรับครับ ศาลที่เคารพ
‪แล้วศาลสูงคดีอาญา ‪มีความเห็นยังไงกับคำสารภาพ
‪ขออนุญาตค่ะ ศาลที่เคารพ
‪ถ้าวิดีโอเป็นของจริง ‪ตามตรรกะแล้วคำสารภาพต้องเป็นเท็จค่ะ
‪ศาลสูงคดีอาญาไม่ได้เสนอหลักฐานในคดีนี้ครับ
‪จากการพิจารณาของศาล คุณโทเวลล์
‪ศาลจะตัดสินว่าคุณไม่มีความผิด
‪- ยินดีด้วย เพื่อน ‪- ขอบคุณครับ ทิม
‪โย่
‪มานี่เลย!
‪ให้ตายสิ กลิ่นหอมชะมัดยาด
‪ออกจากคุกแล้วโว้ย!
‪ใช่
‪จะได้กลับบ้านแล้ว ที่รัก
‪บ้านแสนสดชื่นที่ฉันควรอยู่
‪- เอาละ เข้าใจใช่ไหม ‪- ไปกันเถอะ
‪ทำไมนายดูเครียดจัง ไม่มีอะไรต้องห่วงซะหน่อย
‪พี่ชายนายจะกลับบ้านแล้ว ‪พร้อมจะดูแลนายแล้ว สเตฟอยู่ไหนล่ะ
‪เขาอยากอยู่บ้านน่ะ
‪เขาเครียดนิดหน่อย แต่ก็โอเค
‪- เขาโอเคใช่ไหม ‪- เขาโอเค
‪นายกังวลเกินไปแล้ว กังวลแค่เรื่อง ‪จะออกไปจากที่นี่และทรงผมใหม่เหอะ
‪เพราะฉันไม่รู้ว่านายให้ใครตัดผมให้ในนั้น
‪เขาดูเหมือนคนล้มเหลว
‪หยิบกระเป๋าแล้วไปกันเถอะ
‪เขากลับมาแล้ว
‪- สุดยอด! มานี่เลย! ‪- ว่าไง
‪ใช่! นั่นแหละ!
‪ใช่ ไมกี้ ว่าไง
‪ว่าไง พวก เฮ้ย
‪- ว่าไง พวก ‪- เร็วเข้า
‪เฮ้ย โย่!
‪- ใช่ พวก ว่าไง ‪- ฟังนะ พวก ราชากลับมาแล้ว
‪- ดีใจไหม ‪- ดีใจ คนของนายอยากได้อะไร
‪- สเตฟอยู่ไหน ‪- อยู่ในบ้านมั้ง
‪- อยู่ในบ้านเหรอ ‪- ใช่
‪ฉันไม่เอา ดื่มไม่ได้หรอก ฉันมีสอบปลายภาคน่ะ
‪พี่นายเพิ่งรอดคุกสิบปีนะ แล้วนายมาพูดถึง…
‪เอาไปดื่มซะ อย่าให้ฉันโมโห วันนี้นายต้องหยุด
‪พวก ฉันหยุดไม่ได้หรอก
‪- รอให้ฉันได้เกียรตินิยมก่อนนะ ‪- ใช่
‪มันสำคัญนะ ฉันต้องเอามาให้ได้
‪- เขาเป็นอะไรเนี่ย ‪- เขาไม่เหมือนพวกเรา คนละสายพันธุ์กัน
‪ฉันโคตรภูมิใจในตัวเขาเลย
‪ภูมิใจในตัวนายจริงๆ
‪โย่
‪- ไอ้งั่งพวกนี้ต้องการอะไรวะ ‪- ใจเย็นเว้ย ใจเย็น
‪ก็แค่ไอ้พวกนั้น
‪- ไม่มีปัญหาใช่ไหม ‪- ไม่มีหรอก
‪จะมีปัญหาได้ไง ขึ้นไปข้างบนไป
‪- แน่ใจนะ ‪- ไปสิวะ แอรอน
‪วิดีโอของดูเชนได้ผลอย่างที่เขาบอกจริงๆ
‪ใช่
‪ฉันไม่ได้มาพังปาร์ตี้นาย เชิญสนุกกันไปเถอะ
‪เมื่อกี้ก็สนุกกันอยู่แหละ
‪พวก เอาขวดนั่นมาให้ฉันที
‪- ขวดห่าอะไรวะ ‪- เป็นอะไรของนาย ใจเย็นน่า
‪ดูเชนฝากนี่มาให้นาย ดื่มให้สนุกนะ
‪นี่มันหมายความว่าไงวะ ขอสงบศึกเหรอ
‪ดูเหมือนอะไรล่ะ
‪บอกดูเชนว่าฉันฝากหวัดดีนะ
‪นายบอกเขาเองก็ได้ เขาอยากเจอนายพรุ่งนี้
‪นัมเบอร์วันคาเฟ่ จำได้ใช่ไหม
‪จำได้สิ
‪ดี
‪สิบโมงนะ
‪- ได้ ‪- ดี
‪ไม่ต้องเครียด
‪โอเค
‪ไอ้พวกขี้ขลาดนั่นต้องการอะไรวะ
‪ไม่มีอะไรน่า พวกนายจะของขึ้นทำไมวะ
‪ฉันไม่ชอบพวกมัน ฉันไม่ชอบพวกมันเลย
‪ทำไมถึงพูดว่าไม่ชอบพวกมัน ‪ไปสนใจเรื่องนั้นตอนนี้ทำไมด้วยซ้ำ
‪เราควรจะให้ความสำคัญกับการหาเงินสิวะ
‪เข้าใจที่พูดไหม
‪นั่นคือสิ่งที่เราต้องใส่ใจตอนนี้
‪ฉันจะไปดูสเตฟหน่อย เสร็จแล้วจะมาหาพวกนาย
‪- ได้เลย ‪- เจอกัน
‪- เดี๋ยวเจอกัน รักนะพวก จริงๆ ‪- เอาบุหรี่กัญชากลับมาด้วยนะ
‪ฉันชอบสูทมาก
‪คนพวกนี้เป็นอะไร เธอโชคดีนะ ‪ที่ฉันไม่ได้เอาขวดนั่นฟาดหัวเธอ
‪เป็นอะไรของนายเนี่ย
‪หมายความว่าไง "เป็นอะไรของนาย" ‪แล้วนายล่ะเป็นอะไร
‪ลูกพี่กลับมาแล้ว ‪แต่นายดันกังวลเรื่องยัยนั่น ไม่เอาน่า
‪โย่
‪- สเตฟอยู่ไหน ‪- ห้องนั่งเล่น
‪โย่
‪ลุกขึ้นมากอดพี่ชายนายที่ประตูหน่อยไม่ได้รึไง
‪ฉันแข่งบอลอยู่
‪- อะไรวะเนี่ย ‪- หมายความว่าไง
‪พี่นายกลับมานะ แข่งอยู่หมายความว่าไงวะ
‪ให้ตายสิ ฉันคิดถึงนายนะ ‪นายดูดีเหมือนกันนะเนี่ย
‪เหลือเชื่อเลย เหลือเชื่อมากจริงๆ
‪ดูนายสิ เขินด้วยเว้ย
‪นายมีเฮนเนสซี่เยอะแค่ไหน
‪หมอยขึ้นมาสองเส้น ‪เลยคิดว่าพูดแบบนั้นได้เหรอวะ
‪ไปไกลๆ ตีนเลยไป
‪เมื่อกี้ว่าไงนะ
‪- บอกว่าไปไกลๆ ตีนไง ‪- อย่าพูดจาแบบนั้นแถวนี้ สเตฟ
‪- จะไปไหน ‪- ทำการบ้าน
‪รู้ไหมว่าฉันฝันถึงวันนี้บ่อยแค่ไหน
‪มันไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดเลย
‪งี่เง่าชะมัด
‪สวัสดีค่ะ เชลลีย์มาดูแลความงามส่วนตัวค่ะ
‪- คุณนี่เอง ‪- ผมคือนัดหกโมงของคุณ
‪- คุณนี่บ๊องจริงๆ ‪- ทำเล็บมือเล็บเท้า
‪ไม่ ผมล้อเล่น เข้ามาสิ
‪- อะไรเนี่ย ‪- จูบผมหน่อยสิ
‪เป็นไง
‪เราอยู่ที่นี่แล้ว
‪ฉันนึกแล้วว่าพวกผู้ชายใช้ชีวิตกันแบบนี้
‪ผมไม่รู้ว่าผู้ชายใช้ชีวิตแบบนี้รึเปล่า ‪แต่คุณคิดว่าไง
‪ฉันคิดว่าไงเหรอ
‪มันให้ความรู้สึกว่าเป็นห้องหนุ่มโสดจริงๆ
‪ไม่สิ ที่รัก
‪นี่ไม่ใช่ห้องหนุ่มโสดนะ
‪นี่ห้องของเรา
‪มานี่สิ
‪นี่ห้องทิช
‪จำได้ไหมที่คุณบอกว่าอยากมีบ้าน
‪เราจะได้เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ไง
‪มีอีกนะ มาดูสิ
‪ไม่ว่ารักษาแบบไหนก็จะมีผลข้างเคียงร้ายแรง
‪จัดการได้ยากมาก
‪หมอว่าคงได้ผลต่างกันไม่มากหรอก
‪- อยู่ได้อีกนานแค่ไหนครับ ‪- เรื่องนี้บอกได้ยากค่ะ
‪บอกมาเถอะครับ
‪อีกนานแค่ไหน
‪สามเดือนค่ะ อาจจะหก แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้
‪เสียใจด้วยค่ะ
‪- เอมิลิโอ ทำอะไรน่ะ ‪- เป็นอะไรรึเปล่าคะ
‪เอมิลิโอ
‪เอมิลิโอ ขอร้องล่ะ
‪- อย่าทำแบบนี้ ‪- โทษที
‪- นี่ ‪- อะไร
‪ฉันอยากตายที่บ้านนะ
‪รู้ใช่ไหมว่าผมจะดูแลลูกๆ อย่างดี
‪ผมจะดูแลลูกเอง
‪ผมจะอุทิศทั้งชีวิตให้ลูก ไม่ต้องห่วงพวกเขานะ
‪คนที่ฉันห่วงคือคุณต่างหาก ‪เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ
‪สัญญานะว่าคุณจะเลิกทำอาชีพนี้
‪ผมสัญญา
‪สาบานได้ไหม
‪ผมสาบาน โอเคไหม
‪แล้วเราจะยังไงกันต่อ
‪คุณคิดว่าจะยังไงต่อล่ะ
‪ตอบคำถามด้วยคำถาม ‪เราจะเป็นแบบนี้กันเหรอ
‪ผมถามคุณอยู่นะ คุณอยากทำอะไร
‪เราอยู่ด้วยกันมานานมาก
‪มาคุยเรื่องนี้กันแบบผู้ใหญ่ไม่ได้เหรอ
‪พูดกันตรงๆ…
‪เราทำเงินด้วยกันมาเยอะมาก
‪ก็คุณบอกให้พูดตรงๆ
‪ถ้าเราจะแยกทางกัน
‪เราจะแบ่งทรัพย์สินกันยังไง
‪การแยกทางกันยังเป็นแค่เรื่องสมมติใช่ไหม
‪กฎหมายบอกว่า 50/50
‪กฎหมาย
‪คุณอยากให้ทนายมายุ่งกับบัญชีของเราเหรอ
‪เพราะอย่างนี้ 50/50 ถึงเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดไง
‪เว้นแต่ว่าอสังหาริมทรัพย์นั่น ในส่วนของผม
‪ทำเงินให้เราได้มากกว่าในส่วนของคุณ
‪ในส่วนของฉันเหรอ
‪ยาเสพติดทำให้เรามาทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์นะ
‪สิ่งที่เรามี เราสร้างมาด้วยกัน
‪- และฉันคือคนเสี่ยงทุกอย่าง ‪- ก็ได้
‪ผมว่าเราดูออกนะว่าการแยกทางจะยุ่งยาก
‪ไม่ยุ่งหรอกถ้าแบ่ง 50/50
‪ฉันต้องรู้ว่าอนาคตของฉันปลอดภัย
‪รหัสประเทศ 34 เหรอ
‪สเปนนี่
‪เอมิลิโอเหรอ
‪ลิซซี่ ผมโทรมาบอกคุณว่าผมจะขอถอนตัวนะ
‪ตอนนี้ผมอธิบายไม่ได้ แต่มีบางอย่างเกิดขึ้น…
‪เดี๋ยวก่อนสิ รอให้เราคุยกันก่อน
‪ไม่ ลิซซี่ ผมขอถอนตัว จบนะ
‪เอมิลิโอ…
‪มีปัญหาเหรอ
‪ใช่ ปัญหาใหญ่เลยละ
‪เอมิลิโอบอกว่าขอถอนตัว
‪ไม่เห็นมีก๊อกทองคำเลย
‪เดี๋ยวผมโทรบอกนักออกแบบ
‪นักออกแบบเหรอ
‪ใช่ ทำไม
‪คุณไม่มีนักออกแบบหรอก
‪ผมมีนะ
‪จริงๆ
‪ทั้งหมดนี้เป็นแค่ก้าวแรกนะ
‪ผมวางแผนไว้แล้ว
‪ดีที่ได้รู้ค่ะ
‪ผมกำลังถอยจากอาชีพสกปรกแล้ว
‪งานพวกนั้นได้ไม่คุ้มเสีย
‪และภายในปีหน้า ‪ผมอยากเป็นคนที่ถูกกฎหมาย 100%
‪จากนั้นจะมีแค่ผม คุณ และทิช
‪แอตทิกา
‪ไอ้อ้วนคิทนั่นก๋ากั่นไปหน่อยนะ
‪คนอ้วนเจอตบหลังแหวนก็จอดแล้ว
‪- ให้มันรู้ตัวเองซะบ้าง เข้าใจฉันใช่มะ ‪- เอาละ นี่
‪ฉันประสาทแดกไปเอง ‪หรือพวกตำรวจมันตามเรามาวะ
‪ในรถไม่มีอะไรใช่ไหม
‪ใช่ ไม่มี
‪- โรมี่ นายทิ้งบุหรี่กัญชาไปแล้วใช่ไหม ‪- ทิ้งไปแล้ว
‪ให้ตายสิวะ อะไรเนี่ย
‪ให้ตายสิวะ
‪- ใจเย็นๆ กันนะ ‪- อะไรเนี่ย
‪ใจเย็นๆ น่า แม่งเอ๊ย
‪นี่คือด่านตรวจหน่วย 60 ‪ช่วยลงจากรถได้ไหมครับ
‪หน่วย 60 เหรอ มีอะไรรึเปล่า ตรวจทำไม
‪- แล้วความไม่เป็นมิตรนี่อะไร ‪- ปลดล็อกประตูและลงจากรถครับ
‪ปลดล็อกประตูเพื่ออะไร
‪คุณขัดขวางการเดินทางของฉัน ‪ฉันมีเรื่องต้องทำ
‪- มีปัญหาอะไร ‪- เอามือไว้ในที่ที่ผมเห็นด้วย
‪ขอดูมือหน่อย จะได้เห็นว่าคุณทำอะไรอยู่
‪เอามือไว้ในที่ที่ผมเห็นด้วยครับ ‪อย่าขยับตัวกะทันหัน…
‪ไปให้พ้นเลย
‪เราสั่งให้คุณลงจากรถ ทำตามคำสั่งด้วยครับ
‪ไอ้โรโบค็อปนี่เป็นห่าอะไรวะ
‪ผมขอให้คุณลงจากรถ ผมขออย่างสุภาพนะครับ
‪- ไปให้พ้น ‪- ลงมาจากรถ
‪ไปให้พ้น
‪- ทำอะไรน่ะ เฮ้ย! ‪- ลงมาจากรถ!
‪เฮ้ย!
‪อะไรวะเนี่ย
‪ทำบ้าอะไรเนี่ย
‪- ลงมาจากรถ ‪- เฮ้ย ไม่เอาน่า อะไรกันวะเนี่ย
‪ปล่อยฉันนะ หน่วย 60 พ่อมึงตาย
‪- ใจเย็น หมอบลงไป ‪- ไปให้พ้น!
‪- อย่าจับเขาแบบนั้นนะเว้ย ‪- หยุด
‪ฉันไม่มีอะไรจะให้แก
‪เอาเลย ค้นให้ทั่วตัวเลย ‪ฉันไม่มีอะไรให้แกหรอก
‪คุณมาอยู่ในรถคันนี้ได้ยังไง ‪แล้วเป็นอะไรกับเจ้าของรถ
‪เอาปากเหม็นๆ ของแกออกไปให้พ้นหน้าฉันนะ
‪มาประทุษร้ายเราแบบนี้ ‪แล้วอยากได้คำตอบจากฉันเหรอ
‪- ระวังมือถือฉัน! ‪- พ่องตาย ตอบแบบนี้เป็นไง
‪เฮ้ย ทำอะไรวะ
‪- ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้ ‪- ฉันเจ็บแขนนะเว้ย!
‪- หยุดขัดขืนได้แล้ว ‪- ไม่ต้องขยับตัวแบบนี้ก็ได้
‪ฉันก็ใจเย็นเหมือนนายแหละ มันบิดแขนฉัน!
‪โอเค เพื่อน ปล่อยฉันนะ โอเคไหม
‪- ไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- หยุดขัดขืนได้แล้ว
‪- เชิญค้นตามสบายเลย ‪- ไอ้เวรเอ๊ย
‪- เฮ้ย แจ็ค เธอโอเคไหม ‪- ฉันโอเค นายโอเครึเปล่า
‪- ห้ามพูด ‪- หุบปากซะ ไอ้หัวขวด!
‪- อย่าพูดกับเธอแบบนั้น ‪- ผู้รับใช้ประชาชน
‪แกทำงานให้พวกเรานะ อย่าลืม!
‪หัวหน้าครับ ตรวจสอบแล้ว ‪ทะเบียนรถเป็นของรูเบน มิลเลอร์
‪และบริษัทชื่อไฟน์ไลน์เพรสทิจคาร์ไฮร์
‪- รถของรูเบนอีกคันแล้ว ‪- รูเบนคงรวยน่าดู
‪นักเลงทุกคนในเขตนี้ขับรถของเขา
‪ระบบจดจำทะเบียนอัตโนมัติแจ้งเตือน ‪เลขทะเบียนที่กรมสอบสวนคดีอาญาขอไว้
‪ส่วนพวกเช็ก ภาษี ประกันอื่นๆ โปร่งใสหมด
‪เราตรวจค้นรถอย่างละเอียดแล้ว
‪ไม่เจออะไรนอกจากสัญญาเช่า
‪คนขับมีใบขับขี่ถูกต้องและมีประกัน
‪ตรวจบัตรประชาชนทุกคนแล้ว ไม่มีหมายจับ
‪ไปให้พ้น พวกแกโคตรน่าเบื่อเลย
‪- คุณจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ‪- เป็นไงบ้าง โรมส์
‪โอเค ทุกคน จบเรื่องแล้ว ไปกันเถอะ
‪หลังจากทำเชี่ยๆ กับเรา
‪โดยที่เราไม่ได้ทำเชี่ยอะไร ‪ตอนนี้แกจับเราไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะระวังให้ดี ‪ว่าเอารถใครมาขับ
‪- ไปกันได้แล้ว ‪- เออ อายใช่ไหมล่ะ
‪- ไม่มีอย่างอื่นทำรึไงวะ ‪- เอาของของฉันคืนมา
‪ถอยไป
‪เจอแต่เรื่องปัญญาอ่อนอยู่เรื่อย จริงๆ นะ
‪เออ เดินไปเลย โคตรน่าอายเลย
‪เราไปกันได้รึยัง
‪ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‪นี่มันอะไรกันวะ
‪ไม่เอาน่า นายต้องทำให้ดีกว่านี้สิ
‪- พวก… ‪- สะอาดกายเจริญวัย
‪สะอาดใจเจริญสุข ไม่เคยได้ยินเหรอ
‪ในนี้ก็ไม่ได้รกขนาดนั้น
‪- สเตฟอยู่ไหน ‪- ไม่รู้สิ คงเพิ่งตื่นมั้ง
‪- เขาจะไม่สายเหรอ ‪- ไม่หรอก
‪เขาต้องสายแน่ๆ ดูเวลาสิ
‪เฮ้ย สเตฟ!
‪สเตฟ
‪มาแล้ว
‪เดี๋ยวก็สายหรอก
‪เขาไม่เคยสายเลยนะตั้งแต่นายไม่อยู่
‪เราอยู่กันได้ ‪เราจัดการทุกอย่างได้แล้ว อย่าซีเรียส
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- กินซีเรียล
‪ไอ้หมอนี่ มานี่หน่อยซิ
‪มานี่
‪นายต้องตื่นให้เช้ากว่านี้
‪ไปโรงเรียนสายไม่ได้นะ รู้ไหม ‪เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‪คราวหน้าถ้าอยากให้ผูกไทให้ก็แค่บอกนะ
‪ผูกซะใหญ่เชียว
‪หมายความว่าไง "ผูกซะใหญ่เชียว" ‪เห็นไหม เรียบร้อยแล้ว
‪อย่างเท่
‪พวก ไม่ต้องมาส่งฉันหรอก ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว
‪นี่เป็นเช้าวันแรกที่ฉันอยู่บ้านนะ
‪ไม่น่ามาเลย
‪แล้วเจอกันนะ สเตฟ
‪- ไง ‪- เป็นไงบ้าง
‪สบายดี นายล่ะ
‪ดี ตอนนี้ดีกว่าเดิมอีก
‪เธอจะเอายังไงกับเงินของซัลลี่ ‪จะเอาไปให้เขาไหม
‪ใช่ พรุ่งนี้
‪ตอนเจอเขา ฝากหวัดดีด้วยนะ
‪ได้
‪แต่ฟังนะ
‪เมื่อวานพวกเราขับรถเช่าของคีรอน ‪แล้วโดนเรียกจอด รถออดี้น่ะ
‪- แต่ตำรวจไม่เจออะไรใช่ไหม ‪- ไม่เจอ รถไม่มีอะไร
‪เป็นการเรียกจอดทั่วไปใช่ไหม
‪คิดว่างั้นนะ
‪ตำรวจคนนึงพูดว่า
‪"ควรระวังให้ดีว่าเอารถใครมาขับ"
‪- ทำไมเขาพูดอย่างนั้น ‪- จะไปรู้ได้ไงวะ
‪เขาพูดว่าอะไรกันแน่
‪พูดว่า "ควรระวังให้ดีว่าเอารถใครมาขับ"
‪เขาพูดชื่อรูเบนรึเปล่า
‪ไม่ได้พูด จนเขาเห็นเอกสารนั่นแหละ
‪คิดว่ามีปัญหาเหรอ
‪ไม่หรอก ไม่มีอะไรหรอก
‪เราได้รับการรับรอง ถูกกฎหมาย
‪โอเค
‪ไอ้หมอนี่
‪- มีอะไร ‪- เราไว้ใจมันได้เหรอ
‪จับตาดูเขาไว้ละกัน โอเคไหม
‪- เจอกัน ‪- โอเค
‪- ไง ‪- ไง
‪เป็นไงบ้าง
‪ก็ดี
‪ก็ต้องดีอยู่แล้วแหละ
‪บ้าดีนะที่เรามานั่งตรงนี้กันอีกแล้ว
‪หวังว่าคราวนี้ ‪เราจะไม่ต้องทำพลาดเหมือนคราวที่แล้ว
‪ใช่ คราวที่แล้วมีปัญหานิดหน่อย
‪ต้องยอมรับ
‪แล้วนี่จะคุยอะไร
‪เรื่องที่จะคุยก็คือ
‪หกเดือนที่ผ่านมา ‪ไม่มีการฆาตกรรมแม้แต่ครั้งเดียวในถิ่นเรา
‪หรือแม้แต่แทงกัน
‪เราทำเงินได้เยอะมาก
‪แค่เพราะเรามุ่งมั่นกับธุรกิจ
‪มากกว่าจะมัวห่วงหน้าพะวงหลัง
‪ว่าจะมีใครมายิงเรา
‪ทุกอย่างมีแต่จะดีขึ้น
‪ฉันมีคนรู้จักอยู่ที่สเปนกับโมร็อกโก
‪กำลังจะมาพร้อมของล็อตใหญ่
‪เงินเยอะกว่าที่นายเคยเห็นมาทั้งชีวิต
‪นายอยากร่วมด้วยไหม
‪ร่วมด้วยยังไง
‪ด้วยการทำสิ่งที่นายมาตลอด
‪ขายยา
‪ยาของนายน่ะเหรอ
‪ก็คงงั้น ใช่ ยาของฉัน
‪มันจะดีสำหรับนายนะ ‪สำหรับนายและคนของนาย เข้าใจใช่ไหม
‪ฉันจะไม่โกหกนะ ตอนนายไม่อยู่ ‪ไอ้พวกนั้นถังแตกกันหมด
‪ลำบากกันจริงๆ
‪ถึงเวลาที่พวกเขาจะทำกำไรกันบ้างแล้ว
‪ว่าไงพวก แล้วแต่นายเลยนะ
‪ตกลง
‪- ดีแล้วละ ‪- ไม่ต้องพูดมากแล้ว
‪นายเป็นคนฉลาดนะเนี่ย มีวิสัยทัศน์
‪แจ็คจะบอกนายว่าต้องทำไง
‪สบายดีไหม
‪นี่อันโตนิโอ
‪ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‪- ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪โซเฟียเป็นไงบ้าง
‪หมอบอกว่าอยู่ได้อีกสามเดือน
‪อย่างมากก็หก
‪เสียใจด้วยนะ เอมิลิโอ
‪เธอเข้มแข็งนะ แต่…
‪ผู้หญิงเป็นเพศที่เข้มแข็งกว่า
‪เธอกลัวว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับผม ‪เด็กๆ จะทำยังไง
‪ผมเลยสัญญากับเธอ
‪ผมจะเลิก
‪อันโตนิโอกับผมทำงานด้วยกันมานาน
‪เขาเป็นพี่ชายของโซเฟีย ‪เขาเป็นครอบครัวเราเลยนะ
‪ฉันรู้สึกแย่นะที่ต้องพูดเรื่องนี้ขึ้นมา
‪รู้สึกแย่มากจริงๆ
‪ยิ่งตอนนี้ยิ่งแย่ไปอีก แต่
‪คุณเลิกตอนนี้ไม่ดีสำหรับฉันเลย เอมิลิโอ
‪สินค้าจากโมร็อกโกล็อตนี้ ‪เยอะกว่าที่เราเคยทำมาทั้งหมด
‪แล้วถ้าดูเชนรู้ว่าคุณถอนตัว
‪เขาตัดฉันทิ้งแน่
‪หรือแย่กว่านั้น
‪คุณคือเหตุผลเดียวที่ฉันสำคัญกับเขา
‪ฟังนะ อันโตนิโอจะรับช่วงต่อ
‪เขาจะทำทุกอย่างที่ผมทำมาตลอด
‪แล้วพวกดูเกสกับแก๊งอื่นล่ะ ‪เขาจะรับมือได้ไหม
‪ตราบใดที่เราเงินจ่ายให้ฮวน เอล บูเอโน ‪เขาก็จะคอยควบคุมแก๊งอื่นๆ ให้
‪- อันโตนิโอจะไปหาเขาพรุ่งนี้ ‪- ฉันอยากไปหาเขาด้วย
‪ไม่จำเป็นหรอก อันโตนิโอจะจัดการทุกอย่างให้
‪ไม่ต้องห่วง
‪ทุกอย่างโอเค
‪ฉันอยากเห็นด้วยตัวเอง
‪ประเมินสถานการณ์
‪แล้วแต่คุณอยู่แล้ว ลิซ
‪ใช่
‪ชาลส์
‪ฉันเดาว่าคุณอยากใช้เงิน ‪และมีความสุขกับเงินที่คุณหาได้ใช่ไหม
‪แน่นอน ผมทำงานหนักเพื่อมัน ผมควรจะใช้มันได้
‪และฉันช่วยคุณได้
‪ผลประกอบการของคุณ ‪ในปีงบประมาณที่ผ่านมาอยู่ที่เท่าไร
‪ประมาณได้ไหม
‪สี่หรือห้าล้าน
‪แล้วปีนี้คาดว่าจะมีผลประกอบการเท่าไหร่
‪น่าจะ 15 ล้าน ถ้าทุกอย่างในโมร็อกโกราบรื่น
‪คุณคิดว่าค่าใช้จ่ายของคุณน่าจะอยู่ที่เท่าไหร่
‪ค่าใช้จ่ายที่มากที่สุดก็คือค่าสินค้า ‪อยู่ที่สองสามล้าน
‪แล้วก็มีพวกค่าแรง
‪ค่ารถ มือถือ
‪ที่ดินสำหรับเก็บของ สินบนนู่นนี่นั่น
‪ก็น่าจะอีก 500,000 ปอนด์
‪งั้นปีนี้ คุณก็จะเหลือสิบล้านได้ไหม
‪น่าจะได้
‪การฟอกเงินสิบล้านจะเป็นเรื่องท้าทายนะ
‪คุณเป็นเหยื่อของความสำเร็จของตัวเอง ดูเชน
‪เราต้องรวมภาษีนิติบุคคล
‪ภาษีเงินได้สูงถึง 45%
‪และเงินสมทบการประกันแห่งชาติ ‪ของคุณเข้าไปด้วย
‪คุณเคยจ่ายภาษีไหม ดูเชน
‪ผมดูโง่รึไง
‪การไม่เสียภาษีเป็นความผิดทางอาญานะ ‪คุณอาจติดคุกได้
‪ฟังนะ พวกคุณทำตัว ‪อย่างกับเป็นสรรพากรงั้นแหละ
‪ผมอยากรู้ว่าผมจะเอาเงิน ‪ออกไปจากที่นี่ได้เท่าไร่
‪ปกติก็ปอนด์ละ 40 ถึง 60 เพนนี
‪แปลว่าผมได้ห้าในสิบเหรอ
‪น่าจะสามมากกว่า
‪- ตัวเลขนั้นเป็นมาตรฐานอุตสาหกรรม ‪- ยังมีอีกวิธีที่เราลองดูได้
‪โครงการพัฒนาซัมเมอร์เฮาส์ใหม่
‪ผมทำงานกับสหภาพ พวกเขาเปิดรับให้เงินสด
‪- ผมพาคุณเข้าไปในนั้นได้ ‪- งบเท่าไหร่ 1.2 เหรอ
‪1.4 พันล้าน
‪ซ่อนเงินสิบล้าน ‪ในอะไรระดับนั้นก็ง่ายกว่าเยอะนะ
‪คุณจะรู้สึกยังไงที่ได้มีส่วนร่วม ‪กับการพัฒนาซัมเมอร์เฮาส์ใหม่
‪ผมแค่อยากรู้ว่าผมจะเก็บเงินไว้ได้มากแค่ไหน
‪ถ้าเราเลือกทางซัมเมอร์เฮาส์
‪เราให้คุณได้ถึงหกหรือเจ็ด
‪ฟังดูดีไหม
‪ก็ดีกว่าสาม
‪(ประกาศขับไล่ออกจากที่อยู่)
‪มีอะไรให้ช่วยไหม
‪ไม่มีครับ
‪ฉันรู้จักนายนี่
‪นายคือเจอราร์ด ลูกชายของเอ็ดน่า
‪เอ็ดน่าเป็นไงบ้าง ไม่ได้เจอเธอนานแล้ว
‪ตายไปแล้วครับ
‪เสียใจด้วยนะ
‪เธอน่ารักมาก
‪ขอบคุณครับ
‪พวกคุณยังอยู่ที่นี่กันกี่คนครับ
‪เหลือฉันคนเดียวแล้ว
‪พวกเขาส่งจดหมายพวกนี้มาตลอด ‪พยายามไล่ฉันออก
‪มันเป็นจดหมายข่มขู่เลยละ
‪คนที่ส่งมาน่าจะโดนจับซะ
‪มันผิดกฎหมาย พวกเขาควรติดคุก
‪แต่เพราะพวกเขาเป็นเจ้าของบ้าน ‪เลยไม่มีใครกล้าแตะ
‪ไม่มีใครอยู่ที่นี่ตั้งแต่พวกเขาฆ่าเขา
‪ดริสน่ะ
‪เจอเขาบนดาดฟ้าตึก
‪ยิงเขา
‪ยี่สิบนัด
‪ใช่
‪เขาเป็นคนเงียบๆ
‪สุภาพ ทักทายเสมอ
‪เขามีลูกสาวคนนึง
‪เอริน เป็นเด็กน่ารัก
‪พวกเขารับเธอไปดูแล เด็กจะเป็นยังไงบ้างนะ
‪พ่ออยู่บนสวรรค์ โดนกระสุนจนพรุน
‪แม่ก็อยู่ในหอพักแย่ๆ
‪ที่มีแต่พวกติดยากับอาชญากร
‪- เด็กคนนั้นไม่มีโอกาสเลยจริงๆ ‪- ไม่ใช่หอพักนะ แม่เธออยู่ในคุก
‪แมนดี้เนี่ยนะ ไม่ใช่
‪แมนดี้ออกมาจากคุกแล้ว
‪แมนดี้ออกมาแล้วเหรอ
‪ใช่ เมื่อวันก่อนเธอก็มาที่นี่
‪อาละวาดใหญ่เลย ‪เพราะพวกเขาไม่ยอมให้เข้ามาในแฟลต
‪ตอนนี้เธออยู่ที่หอพักตรงถนนเจน
‪ยังไงก็ขอให้โชคดีนะครับ
‪ช่างหัวพวกแม่ง
‪ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪พวก นี่ต้องใช้เวลานานมากนะ
‪บ่นเข้าไป
‪ของพวกนี้แม่งโคตรไร้สาระเลย
‪ไม่ ไม่ใช่พวกนั้น
‪- เราต้องการกระป๋อง ไม่ใช่กล่อง ‪- เอาจริงดิ
‪นายนี่โคตรไร้ประโยชน์เลย
‪นายช้าว่ะ ขึ้นมานี่เลย เร็วเข้า
‪เร็วเข้า พวก
‪เห็นแอตทิกาไหม
‪ไม่เห็นเลย
‪- พอจะรู้ไหมว่าเขาอาจจะอยู่ที่ไหน ‪- ไม่รู้
‪ช่วยบอกให้เขากลับบ้านด้วยนะ
‪- ช่วยหน่อยนะ ‪- โอเค ได้
‪เฮ้ย ทำไมช้าจังวะ
‪เร็วเข้า นายเป็นหนึ่งในคนที่แก่สุดนะ ‪ให้ไวหน่อย ดูเจ้าตัวเล็กสิ
‪เฮ้ย พวก ทำอะไรน่ะ
‪ต้องดูแน่ใจว่ามันลงไปจนสุดนะ
‪บีบให้แน่น
‪แบบนี้แหละ
‪ทำเป็นนะ
‪เธอดูตัวสั่นว่ะ
‪ฉันมั่นใจว่ามันไม่มีอะไรหรอก
‪ดูสิว่าเราได้อะไรมา
‪เฮ้ย พวกนายทำห่าอะไรกันวะ
‪พวกนายทำตัวโคตรบ้า นี่มันอะไรกัน
‪อย่าบ่นสิวะ นี่เยอะมากนะ
‪แต่มันอยู่บนโต๊ะกินข้าวเว้ย ไอ้ควาย
‪ไม่เป็นไรน่า เฮ้ยๆ ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไร ทุกคน ใจเย็น
‪เราอยู่ทีมเดียวกัน จำไว้ให้ดี ลืมแล้วเหรอ
‪ไปทำงานของพวกนายต่อ ‪ฉันจะสอนงานหมอนี่เอง
‪ใครเป็นคนคิดเนี่ย
‪เรากำลังทำเรื่องรีไซเคิลอยู่ เข้าใจไหม ‪สิ่งแวดล้อมอะไรงี้
‪เฮ้ย นั่นมันถุง… เกิดอะไรขึ้นในนี้วะเนี่ย
‪โอ๊ย ห่าเอ๊ย
‪- พวก! ‪- เช็ดเข้!
‪เดี๋ยวก่อน เฮ้ย นี่ของนายป่าววะ
‪ไม่ใช่เว้ย ฉันบังเอิญเก็บมา
‪ของนายชัวร์ป้าบ
‪เอามาไว้บนหน้าฉันทำไมวะ คิดว่าทำอะไรอยู่วะ
‪เอาละ ฟังนะ
‪เอาละ พอๆ ตลกกันพอแล้ว
‪ขำกันพอแล้ว ฟังนะ
‪โย่ แม่แอตส์ตามหาเขาอยู่
‪บอกว่าเขาไม่กลับบ้านนานแล้ว ‪หล่อนเป็นห่วงมาก
‪หล่อนถามเธอเมื่อไหร่
‪- ก่อนฉันเข้ามาเนี่ย ‪- นี่ แจ็ค เห็นเขาบ้างไหม
‪- ไม่เลย ‪- งั้นฉันควรบอกแม่เขาว่าไง
‪จะรู้ไหมล่ะ
‪- เห็นถุงขยะตรงนั้นไหม ‪- เห็น
‪หยิบมากระป๋องนึง กระป๋องเดียวนะ
‪อย่าคิดว่าไม่มีใครดูอยู่นะ มาเลยพวก
‪เอาเงินให้เขา
‪เอาขวดออกจากถุง
‪ให้ไวด้วย
‪แต่นั่นแหละ ฉันคุยกับเธออยู่
‪และเธอก็พยายามจะคุยกับฉันด้วย
‪ฉันเลยคุยกับเธอ จากนั้น…
‪ผงขาวสองห่อ
‪ได้ มาสิ
‪เอาเงินให้เขาสิ!
‪อีนี่แม่งโง่ว่ะ จริงๆ นะ ดูคนพวกนี้สิ
‪ว่าไง เรียบร้อยไหม
‪เอาละ นายก็แค่กดรีโมตเพื่อเริ่มใช้งาน
‪ถ้ามีระบบนี้
‪จะไม่มีใครมารบกวนอะไรได้เลย
‪- ขอบใจ ‪- เข้าใจใช่ไหม
‪โอเค
‪คุยกับแจ็คเรื่องที่เกิดขึ้นในรถรึยัง
‪คุยแล้ว ตำรวจทุบกระจกหรืออะไรสักอย่าง
‪ใช่ เธอบอกไหมว่าตำรวจพูดว่าไง
‪ที่ว่าให้ระวังว่าเอารถใครมาขับ
‪เออ เธอบอกแล้ว
‪พวก
‪ตำรวจรู้ว่านายทำอะไรเหรอ
‪- ไม่มีเหตุผลที่พวกมันจะรู้ ‪- นายขายปืนนะเว้ย
‪และปล่อยเช่า เหตุผลแค่นั้นไม่พอเหรอ
‪ฉันก็ต้องกินต้องใช้ เข้าใจใช่ไหม ‪ฉันต้องกินต้องใช้ แต่ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรอยู่
‪ดูนี่สิ ดูซะ
‪ฉันติดไอ้เครื่องนี่ไว้ทุกที่เลยนะ
‪ถ้าพวกมันสงสัยฉัน ‪นายคิดว่าฉันจะไม่รู้เหรอ ไม่เอาน่า
‪- พวก ฉันก็หวังอย่างนั้น ‪- นายหวาดระแวงนะ
‪นายกังวลมากเกินไป นั่นแหละปัญหาของนาย
‪ก็ต้องมีคนกังวลบ้างไม่ใช่เหรอ
‪ดูเหมือนจะใช่
‪ตกลงยังไงวะ
‪นายเอาเงินที่หาได้ทั้งหมดไปทำอะไร
‪- เพิ่งซื้อบ้านไปสองหลัง ‪- เหรอ
‪ใช่ ตอนนี้มีประมาณสามหลังแล้ว
‪กรีนิช เคราช์เอ็นด์ บาร์เน็ต
‪- ฉันปล่อยเช่าน่ะ รายได้มั่นคงดี ‪- อ่อ
‪แล้วนายล่ะ เอาเงินไปทำอะไร
‪รู้จักเจฟฟรีย์ไหม
‪รู้จัก
‪เขาผลักดันสัญญาซัมเมอร์เฮาส์ให้ฉันอยู่
‪เล่นใหญ่นะเนี่ย
‪พวก เรื่องนี้ขอให้รู้กันแค่เรานะ
‪รู้ใช่ไหมว่าตอนนี้คนรู้สึกไม่ดี ‪กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับซัมเมอร์เฮาส์
‪ใช่ ฉันรู้
‪แต่ฟังนะ
‪มันก็แค่ตึกสับปะรังเค
‪เอาจริงนะ ทุบทิ้งไปก็ดีแล้ว
‪ใช่ ที่นายพูดมันก็ถูก
‪แต่ก็ยังมีคนอยู่ที่นั่นเยอะนะ
‪ใช่ เราทำ ด้วยพลังแห่งไฟของเรา
‪พวกคุณกดขี่เรามาหลายปีแล้ว ‪ได้เวลาที่เราจะเจิดจรัสแล้ว
‪โอเค และ… เธอจ๋า รู้สึกดีจัง
‪รู้สึกดีมากเลย
‪ดีกว่าเซ็กซ์ซะอีก
‪ชีวิตเซ็กซ์เธอคงตายซาก
‪ตายซากจริงๆ แห้งเหือดเลย
‪มันไม่มีอยู่จริง เอาจริงนะ ผู้ชายเป็นบ้าอะไร
‪ผู้ชายทำไมเหรอ
‪ตอนเราอายุ 16 พวกเขาต่อสู้ ‪เพื่อให้ได้จับนมเราใช่ไหม
‪จากนั้นพวกเขาก็ได้สิ่งที่ต้องการ ‪แล้วพวกเขาก็อยากชิ่ง
‪ใช่เลย
‪แต่ฉันยังแซ่บอยู่ใช่ไหมล่ะ
‪ทาร่า เธอเป็นผู้หญิงที่แซ่บที่สุดที่ฉันรู้จักเลย
‪และสองเต้านี้ก็ยังตู้มอยู่นะ
‪- ใช่เลย ‪- งั้นปัญหาคืออะไรล่ะ
‪เพราะฉันก็ไม่ได้เลือกมากขนาดนั้น
‪เหมือนที่ยายฉันชอบพูดว่า "เลือกนักมักได้แร่"
‪จะบอกให้นะ เธอแซ่บเลือกได้ เลือกไปเถอะ
‪ใช่เลย และฉันจะไม่ช่วยผู้ชายหน้าไหน ‪จ่ายค่าอาหารเด็ดขาด
‪ถ้าเลี้ยงปีกไก่ฉันห้าปีกไม่ได้ ‪เลี้ยงชีสฮาลูมีฉันไม่ได้
‪ถือว่าไม่ให้เกียรติกันเลยนะ
‪- ไม่ให้เกียรติกันเลย ‪- หวัดดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยคะ
‪นี่ร้านทำเล็บไม่ใช่เหรอ
‪แล้วคิดว่าฉันมาทำอะไรล่ะ มาซื้อดอกไม้เหรอ
‪- โอเคค่ะ ฉันสามารถให้บริการคุณ… ‪- ฉันอยากให้หล่อนทำ ไม่ใช่เธอ
‪ได้ค่ะ
‪โทษทีนะ ทาร่า
‪นาโอมิ เธอช่วย…
‪ขอบใจนะ
‪โอเค อยากนั่งไหมคะ
‪นั่งสิ
‪ขอโทษด้วยนะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪นี่เลย
‪ทำเล็บครั้งล่าสุดเมื่อไหร่คะ
‪คิดว่าฉันมีเงินทำเล็บบ่อยๆ รึไง
‪โอเคค่ะ คุณอยากใช้เชลแลค ‪เจล หรือเล็บตัวเองคะ
‪เอาเป็นเชลแลคละกัน
‪ได้ค่ะ
‪อยากเลือกสีไหมคะ
‪อยากสิ
‪ฉันอยากได้สีนั้น
‪ระวังหน่อยสิ
‪สเตฟาน
‪สเตฟาน ขอร้องล่ะ
‪ผมไม่เจอเขาเลย
‪ขอร้องล่ะ
‪ขอร้องล่ะ ฉันเป็นห่วงเขา
‪เมื่อคืนเขาไม่ได้กลับบ้านอีกแล้ว
‪ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน เสียใจด้วยครับ
‪แอตทิกาคิดถึงเธอนะ
‪ขอร้องล่ะ
‪ไม่ว่าพวกเธอจะเคยมีเรื่องอะไรกัน ‪เขาไม่เล่าให้ฉันฟังหรอก
‪แต่ฉันรู้ว่าเขาเสียใจ
‪ผมก็เหมือนกัน
‪เชี่ย! เฮ้ย!
‪- มาโคตรเช้าเลย ‪- โทษทีว่ะ
‪ตกใจขี้แทบราด
‪สบายดีไหม
‪สบายดี
‪- นายล่ะ ‪- ไม่ค่อย
‪- ทางนั้นทุกอย่างดูดีเลยนี่ ‪- ใช่
‪คนรู้จักของลิซซี่ที่สเปนส่งของมาให้ประจำ
‪ทุกคนมีรายได้ ทุกคนเลยแฮปปี้
‪รู้ยังว่าเจมี่ออกมาแล้ว
‪ตำรวจถอนฟ้อง
‪งั้นเหรอ
‪ดูเชนรู้สึกยังไงบ้างล่ะ
‪เขาก็โอเคนะ
‪ให้เจมี่มาทำงานให้เขาแล้วด้วย
‪แล้วเธอรู้สึกยังไง
‪โดยส่วนตัวแล้ว ฉันไม่ไว้ใจหมอนั่นหรอก
‪ไม่ว่าเขาหรือคิท
‪- แต่ฉันเลือกไม่ได้ ‪- เลือกไม่ได้เหรอ เธอไม่ใช่ผู้ใหญ่เหรอ
‪ยังไม่โตเหรอ
‪เฮ้ย แจ็ค เธอเคยคิดถึงดริสไหม
‪- นายเลยมาหลบอยู่ที่นี่งั้นเหรอ ‪- อย่ามากวนฉัน เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้หลบ
‪ฉันถามเธออยู่นะ เคยคิดถึงดริสบ้างไหม
‪สิ่งที่ฉันทำกับเพื่อนฉันแม่งคืออะไรวะ
‪และเพื่ออะไร
‪เขาไม่ซื่อสัตย์กับเราเลย ทำลายทุกอย่าง
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪แล้วเราจะปล่อยให้คนอื่นมาทำลายเราเหรอ
‪ไม่เอาน่า
‪เธอก็รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง
‪รู้ไหมว่าแมนดี้ออกจากคุกแล้ว ‪แม่ของลูกดริสน่ะ
‪รู้ ฉันเคยเจอหล่อนในร้านค้า
‪หล่อนอาละวาดหนักมาก
‪- เรื่องปกติเหรอ ‪- ใช่
‪ดูเชนฝากหวัดดีนายด้วย
‪จะฝากบอกอะไรเขาไหม
‪ไม่
‪โอเค
‪แล้วเจอกัน
‪หวัดดีอีกรอบ คนสวย
‪เป็นไงบ้าง ‪มาชิลล์กับพวกเราสิจ๊ะ ไม่ หยุดก่อนๆ
‪กอดพวกเราหน่อยสิ สาวฝรั่งเศส มามะ
‪เฮ้ย เชี่ย!
‪เข้!
‪เป็นอะไรรึเปล่า บ้าเอ๊ย
‪พวก มานี่มา ห่าเอ๊ย
‪มานี่มา
‪ฉันชอบเพื่อนคุณนะ
‪ใช่ หล่อนไม่ธรรมดา
‪เรียบร้อยค่ะ
‪ทั้งหมด 35 ปอนด์ค่ะ
‪จะคิดเงินฉันจริงๆ เหรอ
‪เชลแลค 20 ปอนด์ ค่าทำเล็บ 15 ปอนด์
‪คิดเงินเพื่อนเก่าอย่างฉันเนี่ยนะ
‪เชลลีย์
‪เธอกับฉันรู้จักกันมานานมากนะ
‪หรือเธอคิดว่าฉันจะลืมเรื่องเธอไปแล้ว
‪ไม่ได้คิดเลยค่ะ
‪- แปลว่าเธอก็จำชื่อฉันได้ ‪- เบเวอร์ลีย์
‪นั่นไง เธอจำได้จริงๆ
‪และเธอจำช่วงเวลาพวกนั้นได้ใช่ไหม
‪เรื่องบ้าๆ พวกนั้นน่ะ
‪- โอเค ดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้ง ‪- ฉันก็ว่างั้นแหละ
‪ตอนนั้นมันบ้ามากเลยเนอะ
‪เธอประสบความสำเร็จมากเลยนะเนี่ย
‪แล้วเจอกันใหม่นะ
‪นายควรเข้านอนแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ทำไมแอตส์ถึงทำแบบนั้นกับเรา
‪ทำไมช่วยดูเชนเอากระเป๋ามาไว้บ้านเรา
‪นึกว่าเขาเป็นเพื่อนฉันซะอีก
‪พวกนั้นแค่ชอบเขามากน่ะ สเตฟ ‪นายต้องอย่าลืมเรื่องนี้
‪พวกนั้นได้ตัวเขาไปตอนที่ต้องการพอดี ‪เขาเลยไม่มีทางเลือก
‪ใช่ แต่ฉันคงไม่ทำแบบนั้นกับเขา
‪เพราะนายเข้มแข็งไง
‪นายมีศีลธรรมอันดี
‪ศีลธรรมอันดีคืออะไร
‪นายรู้ว่าศีลธรรมอันดีคืออะไร
‪มันหมายความว่านายจะอยู่เคียงข้างครอบครัว
‪และเพื่อนนายเสมอ
‪นายจะไม่ทำให้พวกเขาผิดหวัง
‪นายจะไม่ทำให้ฉันหรือแอรอนผิดหวัง ใช่ไหม
‪ไม่มีทางอยู่แล้ว
‪นั่นแหละ
‪ถ้าคนที่นายรักรู้ว่า ‪นายจะอยู่เคียงข้างพวกเขาไม่ว่ายังไงก็ตาม
‪พวกเขาก็จะอยู่เคียงข้างนาย
‪เหมือนฉันกับคิทไง
‪ถ้าเกิดเรื่องอะไร เขาจะไปอยู่เคียงข้างฉันทันที
‪และเขารู้ว่าในทางกลับกัน ‪ฉันก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน
‪เข้าใจไหม
‪เข้าใจ แต่ฉันก็อยู่เคียงข้างแอตส์นะ
‪แต่เขาไม่ได้อยู่เคียงข้างฉัน
‪ฟังนะ สเตฟ
‪ถ้านายสนิทกับใคร แล้วเขาทำผิดพลาดไป
‪และเขาไม่ได้ตั้งใจ หรือทำเพราะความจำเป็น
‪นายก็ต้องคิดเรื่องนั้นด้วยนะ
‪เพราะคนเรามันพลาดกันได้
‪แต่ถ้าคนคนนั้นเสียใจในสิ่งที่ทำพลาดไป
‪นายก็ต้องเป็นผู้ใหญ่พอ ‪และเข้มแข็งพอที่จะปล่อยวาง
‪และนั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง
‪นั่นคือศีลธรรมอันดี
‪อย่าปล่อยให้ความเกลียดกัดกินนาย สเตฟ
‪เพราะมันไม่ดีสำหรับใครเลย โอเคไหม
‪ไปนอนกันเถอะ พรุ่งนี้นายมีเรียน
‪นายก็ควรทำตัวดีๆ เหมือนกันนะ
‪ฝันดี สเตฟ
‪- ทำไมถึงตอบคำถามตรงๆ ไม่ได้ ‪- ใช่
‪ฮะ ยากตรงไหน เว้นแต่จะมีอะไรต้องปิดบัง
‪มีการเปลี่ยนแผนรึเปล่า แค่ตอบคำถามนี้มาก็พอ
‪ฉันแค่พยายามจะยุติธรรมกับคนอื่นที่อยากพูด
‪พอเป็นสหภาพแล้ว แก๊งนี้คือพวกขี้โกงและโจร…
‪- พวกเขาเลี่ยงคำถามตลอด ‪- ใช่
‪พวกเขาสัญญากับเราไว้สวยหรู
‪ใช่!
‪เราทุกคนจะได้กลับมาที่ซัมเมอร์เฮาส์ ‪หลังการพัฒนาใหม่
‪และอยู่ในบ้านสวยๆ และมีนั่นมีนี่ให้อีกเพียบ
‪แต่ตอนนี้…
‪- ตอนนี้ เราได้จดหมายพวกนี้ ‪- ใช่
‪และจดหมายของผมบอกว่า
‪ผมต้องย้ายออก
‪ไปอยู่แฟลตของสภาท้องถิ่นในลูตัน
‪ฉันต้องไปโบลตันเลย
‪ฉันต้องไปครอยดอน
‪ไม่!
‪และถ้าผมไม่ย้ายไปภายใน 14 วัน
‪สภาบอกว่าจะไม่รับผิดชอบ ‪เรื่องการหาบ้านใหม่ให้ผม
‪- นี่มันขู่กรรโชกกันชัดๆ ‪- ทุเรศมาก
‪และจดหมายก็ไม่ได้บอกอะไร ‪เกี่ยวกับการกลับมาอยู่ที่ซัมเมอร์เฮาส์เลย
‪ตกลงเปลี่ยนแผนหรือไม่เปลี่ยน
‪หรือไม่เปลี่ยน บอกมาเลย!
‪เงียบก่อนค่ะ เงียบก่อน
‪ผมเข้าใจว่าคุณกังวลนะ
‪คุณต้องกังวลอยู่แล้ว มันเกี่ยวกับบ้านคุณ ผมรู้
‪- แต่เราต้องยอมรับความจริง ‪- ความจริงอะไร
‪และความจริงก็คือสภาพเศรษฐกิจแย่มาก
‪ใช่ เพราะพวกคุณเป็นโจรไง
‪แย่มากจริงๆ
‪และทางสหภาพต้องทำการปรับเปลี่ยนไปมา
‪แต่ผมรับประกันว่าคนที่กลับมา ‪จะได้เห็นซัมเมอร์เฮาส์ที่เปลี่ยนไป
‪เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จะมีพื้นที่สีเขียวเพิ่มขึ้น
‪จะมีสนามเด็กเล่นที่สอง
‪- ละอายใจบ้างเหอะ! ‪- พื้นที่สาธารณะใหญ่ขึ้น
‪- เอาละ เผาเลยละกัน ‪- จะปลอดภัยขึ้น
‪แบบนั้นจะช่วยอะไรได้
‪ไอ้หัวดอ!
‪แอตทิกาอยู่ไหน
‪ฉันจะไปรู้ได้ไง
‪แอตทิกาเป็นเด็กนะ
‪ฉันเป็นแม่เขา บอกเถอะว่าเขาอยู่ไหน
‪ฉันเข้าใจนะว่าคุณไม่รู้ว่าตอนนี้ลูกคุณอยู่ไหน
‪แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
‪ฉันรู้ว่าเธอบังคับให้เขาทำอะไร
‪เธอใช้เขาตามถนน
‪- ฉันรู้ ‪- ฉันไม่ได้บังคับให้เขาทำอะไร
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‪เกิดอะไรขึ้น
‪แอตทิกาน่ะ เขาไม่รับโทรศัพท์เลย
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ฉันไม่รู้
‪คุณโอเคไหม
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪พวกดูเกสบ้ามาก พวกมันพกอาวุธเยอะมาก
‪พวกมันเคยจะขโมยของของเราด้วย
‪คุณรับมือพวกมันไหวไหม
‪พวกมันอันตรายมากและคาดเดาไม่ได้
‪เราถึงต้องให้ฮวน เอล บูเอโนคุ้มกัน
‪หวัดดีค่ะ
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- คุณคงเป็นฮวน
‪ใช่แล้ว
‪โทษที นั่งสิ
‪คุณโอเคไหม สบายดีนะ
‪- ดื่มอะไรไหม ‪- เอาสิ
‪น้องๆ!
‪ขอเบียร์หน่อย
‪ครึ่งไพนต์ ขอเย็นๆ นะ
‪ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‪เช่นกันค่ะ
‪กินอะไรหน่อยไหม
‪ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร
‪รู้ไหม ของหวานคือ "จุดอ่อน" ของผม
‪รู้ไหม
‪เป็นไงบ้าง เอมิลิโอเป็นไงบ้าง
‪เข้มแข็งดี เขาจะไม่เป็นไร
‪แล้วน้องสาวนายล่ะ เธอจะหายไหม
‪คิดว่าไม่แล้ว
‪แย่ว่ะ
‪ฉันเห็นใจนายและพวกเขานะ
‪ผมรู้จักกับเอมิลิโอมานานมาก
‪ผมช่วยเขามามาก
‪ที่จริงเมื่อไม่นานมานี้
‪ผมต้องคุยกับพวกดูเกส
‪หลังจากเอมิลิโอกับอันโตนิโอมาที่นี่
‪และทำบางอย่างให้พวกเขาไม่พอใจ
‪ผมบอกพวกดูเกสว่า ‪"ห้ามแตะต้องเอมิลิโอเด็ขาด"
‪ฉันมั่นใจว่าเอมิลิโอซาบซึ้งใจมาก
‪- ตอนนี้เรื่องภรรยาเขามัน… ‪- มันแย่มาก
‪หนักหนามาก
‪แต่ฉันว่ามันไม่น่าจะมีผลในทางธุรกิจนะ
‪อันโตนิโอะจะรับช่วงต่อ
‪แค่รักษาทุกอย่างไว้อย่างที่เคยเป็น
‪ใช่ไหม
‪อันโตนิโอเป็นคนดี
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪ดีใจที่ได้ยิน
‪ขอบคุณค่ะ
‪งั้นมาดื่มกัน
‪ดื่ม
‪ผมไปเข้าห้องน้ำนะ
‪รู้ไหม หลังจากอายุ 45
‪ต่อมลูกหมากก็ไม่ใช่เรื่องตลกเลย
‪ขอตัวนะ
‪ง่ายกว่าที่คิดแฮะ
‪ทุกอย่างโอเคไหม
‪ไม่รู้สิ
‪ไปกันเถอะ ไปเร็ว
‪โย่ ลิซซี่ ว่าไง
‪เรามีปัญหาแล้ว
‪แย่แค่ไหน
‪แย่เลย
‪คนรู้จักถอนตัวและคนที่ควรจะรับช่วงต่อก็…
‪เพิ่งโดนฆ่า
‪อะไรวะ
‪ฉันต้องไปจากที่นี่
‪แล้วฉันจะโทรไปหานะ
‪(รายการโปรด ‪แอรอน แอตส์ เจมี่)
‪(แอตส์ ‪โทรออก…)
‪เออ แล้วเจอกัน
‪ไง นายโอเคไหม
‪ทุกคน
‪มีอะไรอยู่ตรงนี้ว่ะ
‪อะไรเหรอ
‪มาช่วยหน่อยสิ
‪หยิบถุงออกมา
‪ดูสิ
‪เช็ดเข้!
‪ไม่ เราต้องการแค่นั้นแหละ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล