SERIAL NETFLIX
HISZPANIA
Proszę cię, Emilio!
To przejdzie?
Tak, przejdzie.
Proszę, Emilio!
Przymknij się!
Co on taki goły?
Mój tata stąd pochodzi. Był rybakiem.
Zawsze mi powtarzał: „Emilio,
ryby uwielbiają mięso”.
Niech się nażrą.
Daj spokój. Spłacę wszystko. Znasz mnie.
Emilio, spłacę co do grosza.
Jasne, że cię znam, Javi. Więc stul pysk.
- Wisisz mi kupę forsy, skurwielu. - To był Los Duques.
Los Duques, co?
- Przysięgam, Emilio. - Chodź tutaj.
Przysięgam, Emilio!
Spokojnie.
Nie! Proszę cię.
Hej, strażnicy.
Tak!
Panie Jackson, czy prokuratura potwierdza ciągłość nagrania?
Tak, Wysoki Sądzie.
- Co sądzi o zeznaniach? - Jeśli mogę, Wysoki Sądzie?
Prawdziwość nagrania oznacza fałszywość zeznania.
Prokuratura nie wnosi żadnych dowodów.
Zważywszy na okoliczności, panie Tovell,
wydaję werdykt uniewinniający.
- Gratuluję, stary. - Dziękuję, Timie.
Siema.
Chodź tu!
Ja pieprzę. Dobrze pachniesz, brachu!
Śmigam do chaty!
Dajesz.
Śmigam do chaty.
Tam, gdzie moje miejsce.
- Czaisz? - Chodź.
Coś taki spięty? Nie ma się czym martwić.
Starszy brat wraca do domu i o ciebie zadba. Gdzie Stef?
Wolał zaszyć się w chacie. Martwił się, ale jest spoko.
- Jest spoko? - No jest.
Za bardzo się martwisz, brachu. Lepiej martw się o ciuchy i o nowy fryz.
Nie wiem, komu dałeś się tam ostrzyc.
Wyglądasz jak jakiś leser!
Brachu, chwyć torbę i spadamy.
Sukinsyn wrócił!
- No chodź. - Jak leci?
Wiesz, jak jest!
Mikey. Jak życie?
I jak, stary?
- Co tam? - Szybko, chodź!
Siema!
- Stary, jak leci? - No wiecie. Król powrócił!
- Czaisz? - Jasne. Co mu nalać?
- Gdzie jest Stef? - Na chacie.
- Tam? - No tak.
Nie, dzięki. Czekają mnie egzaminy.
Braciszek umknął przed 10 latami odsiadki…
Weź i mnie nie wpieniaj. Masz dziś wolne.
Nie mogę wziąć wolnego.
- Jak zaliczę, stary. - Tak!
To ważne. Priorytety.
- Co z nim nie tak? - Różni się od nas. To inny typ.
Jestem z niego w pizdu dumny.
Duma rozpiera. Serio.
Hej!
- Czego chcą te kutafony? - Spokojnie.
To tylko oni.
Jakieś problemy?
Jakie znów problemy? Idź na górę.
- Na pewno? - Zmiataj, Aaronie.
Nagranie Dushane'a zrobiło swoje.
Ano.
Nie zamierzam ci psuć melanżu. Bawcie się dobrze.
Właśnie to robiliśmy.
Ziomie, rzuć mi tę butelkę.
- Jaką jebaną butelkę? - Co z tobą? Wyluzuj.
Dushane przysłał ci to. Naciesz się.
- Co to ma niby być? Jakaś oferta pokoju? - A na co ci to, kurwa, wygląda?
Podziękuj Dushane'owi. Szacun.
Sam mu podziękuj. Chce się z tobą jutro spotkać.
No. 1 Cafe. Pamiętasz lokal, co?
Jasne.
To spoko.
O dziesiątej.
- Spoko. - Spoko.
Trzym się.
Dobra.
Czego chciały te mazgaje?
Wszystko gra. A wy co tacy nakręceni?
Nie lubię ich, brachu.
Czemu ich nie lubicie? I po co się na tym skupiacie?
Bierzcie się lepiej za zarabianie hajsu.
Czaicie?
Na tym skoncentrujcie siły.
Sprawdzę, co u Stefa i wrócę do was.
- Wypas. - Na razie.
- Widzimy się. Kocham was. Serio. - Przynieś nam skręta.
Garnitur wymiata, koleś.
Ma szczęście, że nie zdzieliłem jej tą butelką.
Tobie co odwala?
Jak to? A tobie co odwala?
Szef wrócił, a ty martwisz się tą suką? Odpuść.
Siemanko!
- Gdzie jest Stef? - W salonie.
Siema.
Nie ruszysz dupy, by przytulić brata?
Gram w mecz.
- Co, kurwa? - Jak to?
Twój brat wrócił! Co ty pieprzysz, że grasz w mecz?
Kurna, tęskniłem za tobą. I dobrze wyglądasz, brachu.
Obłęd. Nawet nie wiesz jak wielki.
- Ale się zaczerwieniłeś. - Ile wypiłeś już łyskacza?
Masz dwa włoski na jajach i się odszczekujesz?
Spierdalaj.
Co powiedziałeś?
- Spierdalaj. A co? - Nie gadaj mi tu tak.
- Dokąd to? - Odrabiać lekcje.
Wiesz, ile razy marzyłem o tym dniu?
Nie tak to sobie wyobrażałem, brachu.
Jakieś kpiny.
Cześć, tu Shelley na prywatny zabieg kosmetyczny.
- To ty. - Jestem twoim klientem na 18.
- Głupiś. - Mani, pedi.
Żartuję. Wejdź.
- O co chodzi? - Buziak.
No tak.
Weszliśmy.
Wiedziałem, że tak żyją chłopaki.
Nic o tym nie wiem, ale co ty sądzisz?
Ja?
Flow jak w mieszkaniu kawalerskim.
Nie, skarbie. To nie jest mieszkanie kawalerskie.
To dla nas.
Chodź.
Pokój Tish.
Chciałaś mieć dom. Teraz możemy być prawdziwą rodziną.
To nie wszystko. Chodź.
Każde leczenie ma poważne skutki uboczne. Niełatwe do opanowania.
Wątpię, żeby to dużo zmieniło.
- Jak długo? - Trudno powiedzieć.
Proszę.
Jak długo?
Trzy miesiące. Może sześć, choć to wątpliwe.
Przepraszam.
- Emilio, co z tobą? - Nic panu nie jest?
Emilio.
Emilio, proszę.
- Zachowuj się. - Przepraszam.
- Posłuchaj. - Co?
Chcę umrzeć w domu.
Wiesz, że zaopiekuję się dziewczynkami. Zadbam o nie.
Poświęcę im całe życie. O to się nie martw.
Przejmuję się tobą i tym, że coś ci się stanie.
Obiecaj, że porzucisz ten interes.
Obiecuję.
Przysięgasz?
Tak, przysięgam.
I co teraz?
A jak myślisz?
Odpowiadasz pytaniem na pytanie. Na tym stoimy?
Pytam, co chcesz zrobić?
Jesteśmy razem od dawna.
Nie możemy tego omówić jak dorośli?
- Szczerze mówiąc… - Dużo razem zarobiliśmy.
Chciałeś szczerości.
Gdybyśmy się rozstali,
jak podzielimy się aktywami?
Rozstanie jest hipotetyczne, prawda?
Prawo mówi, że pół na pół.
Prawo.
- Prawnicy mieliby przeorać księgi? - Stąd pół na pół byłoby najprościej.
Z tym, że mój biznes miał o wiele większy wkład niż twoja działka.
Moja działka?
Narkotyki wkupiły nas w branżę nieruchomości.
Zbudowaliśmy to razem.
- To ja ponoszę ryzyko. - Dobra.
- Rozstanie to same kłopoty. - Nie, jeśli podzielimy się na pół.
Muszę wiedzieć, że mam pewną przyszłość.
Plus 34?
Hiszpania.
Emilio?
- Emilio? - Lizzie, dzwonię, bo zamierzam odejść.
Teraz tego nie wyjaśnię, coś się stało…
Poczekaj, aż to omówimy.
Nie, Lizzie, odpadam. I tyle.
Emilio…
Problem?
Tak, pieprzony problem.
Emilio mówi, że odchodzi.
Nie ma złotych kranów.
- Zadzwonię do projektanta. - Projektanta…
A co?
Nie masz projektanta.
Mam.
To tylko pierwszy krok.
Mam plan.
To dobrze.
Wycofuję się z ulicy.
Niewarte zachodu.
Do przyszłego roku chcę działać w pełni legalnie.
Potem będziemy tylko ja, ty i Tish.
Attica.
Ten gruby kutas Kit trochę za bardzo sobie pozwalał.
Zdzieliłbym tłuściocha w łeb, żeby się trochę ogarnął.
Dobra.
Mam zwidy czy te mendy nas śledzą?
W aucie nic nie ma?
Nie, ale jednak.
- Romy, cisnąłeś już tego skręta, nie? - Tak.
Co jest? Kurwa!
O co biega?
- Wyluzujcie. - Co to ma być?
Wyluzujcie. W dupę.
To rutynowa kontrola. Proszę wysiąść z pojazdu.
Rutynowa? Niby z jakiej racji?
- Skąd ta wrogość? - Proszę otwierać i wysiąść.
Po co mam otwierać? Zakłócasz mi podróż, a mam swoje sprawy.
- O co biega? - Ręce na widoku.
Sam miej ręce na widoku!
Proszę trzymać ręce na widoku. Bez nagłych ruchów.
Odwal się.
Kazano wam opuścić pojazd. Proszę robić, co mówią.
A co odwala RoboCopowi?
Prosiłem, żeby wysiąść. Grzecznie, prawda?
- Wal się. - Wysiadać.
Odwal się.
- Co ty robisz? - Wysiadać z auta!
Hej!
Co do cholery?
Co ty odpierniczasz?
- Wysiadać z pojazdu! - Bez jaj. Co tu się odwala?
Puszczaj. Rutynowa, ja pieprzę.
- Powoli. Na ziemię. - Wal się.
- Nie łapcie go tak! - Stój!
Nie mam nic dla was.
Śmiało. Przetrząśnijcie mnie. Nic nie mam.
Skąd ma pan ten pojazd i co łączy pana z właścicielem?
Nie cap mi tutaj tym oddechem.
Gwałcisz nasze prawa i oczekujesz odpowiedzi?
- Uważaj na mój telefon! Co robisz? - Twoja stara ssie mi pałę.
- Nie musisz tego robić. - Moja ręka!
- Przestań się opierać. - Tak nie trzeba.
Też jestem spokojny. Wykręca mi pieprzoną rękę!
Dobra. Odpieprz się!
- Jest spoko? - Przestań się opierać!
- Przeszukaj mnie. - Ty kutafonie!
- Jag, wszystko gra? - Tak, brachu. A u ciebie?
- Żadnego gadania. - Stul pysk, pacanie!
Nie mów tak do niej!
Jako urzędnik państwowy pracujesz dla nas.
Szefie, właścicielem pojazdu jest niejaki Ruben Miller,
został kupiony na firmę Fine Line Prestige Car Hire.
Kolejne auto Rubena.
Musi zbijać fortunę. Każdy gangster na dzielnicy jeździ jego autem.
Jest alert ANPR na VRN auta na wniosek kryminalnych.
Reszta weryfikacji, podatki, ubezpieczenia są bez zarzutu.
Przeszukaliśmy pojazd. Czysto, poza umową wypożyczenia.
Prawo jazdy i ubezpieczenie są ważne. Nikt z nich nie jest poszukiwany.
Odwalcie się. Nudzi wam się?
- Nigdzie nie idziesz, stary. - Roms?
Dobra, skończyliśmy. Chodźmy.
Przypierdoliliście się za nic i nawet nas nie przymkniecie?
Na waszym miejscu byłbym ostrożny, czyim autem jeżdżę.
- Idziemy! - Żenada, co?
- Nudzi się wam? - Dawaj mi mój szajs.
Spadajcie! Zawsze to samo gówno. Poważka.
Tak, zmiatajcie. Żenada.
To jak? Jedziemy?
Jest spoko?
Co to ma być, brachu?
Stać cię na więcej.
- Brachu… - Porządek rzecz święta. Nie wiesz?
Nie ma tu nawet bałaganu.
- Gdzie jest Stef? - Pewnie właśnie wstaje.
- Nie spóźni się? - Nie.
Spóźni się, bracie. Spójrz na godzinę.
Stef!
Już idę.
Spóźnisz się, brachu.
Kiedy cię nie było, ani razu się nie spóźnił.
Wszystko gra. Mamy to ogarnięte. Wyluzuj.
- Co ty robisz? - Jem płatki.
Co za koleś. Chodź tu.
No chodź.
Wychodź wcześniej.
Nie spóźniaj się do szkoły. Czaisz?
Następnym razem wystarczy, że poprosisz.
Co tak grubo?
Jak to? Spójrz na wzory.
Pięknie.
Nie musisz mnie odprowadzać. Nie jestem już dzieckiem.
To mój pierwszy poranek w domu.
Źle, że przyszedłem.
Na razie, Stef.
- Siema. - Co tam?
Spoko. A u ciebie?
Dobrze. A teraz jeszcze lepiej.
Co z hajsem Sully'ego? Podrzucisz mu?
Tak, jutro.
Pozdrów zioma ode mnie, dobra?
Jasne.
Słuchaj,
naszych zatrzymano w aucie Kierona. W audi.
- Coś znaleźli? - Nic, stary. Fura była czysta.
Rutynowe zatrzymanie, nie?
Też tak myślałam.
Jeden policjant rzucił: „Uważaj, czyim autem jeździsz”.
- Czemu to powiedział? - Chuj wie.
Co dokładnie powiedział?
„Uważaj, czyim autem jeździsz”.
Wspomniał imię Rubena?
Nie, póki nie zobaczył papierów.
Mamy jakiś problem?
Nie, jest spokojnie.
Mamy zaświadczenia. Pełen legal.
Jasne.
Co za koleś!
- Co się stało? - Możemy gostkowi zaufać?
Miej go na oku.
- Narka. - Jasne.
- Co tam? - Co tam?
Co słychać?
Jest spoko.
Zapewne.
To obłęd, że znowu tu jesteśmy.
Obyśmy nie popełnili tego samego błędu co ostatnio.
Wtedy zrobiło się gęsto.
Nie powiem.
Ale co dobrego?
Dobre jest to,
że od pół roku nie było żadnego mordu na dzielni.
Albo choćby ataku nożem.
Zarobiliśmy obłędny hajs, bo skupiliśmy się na interesach,
zamiast oglądać się przez ramię
w obawie, że ktoś nas sprzątnie.
Może być tylko lepiej.
Mam kontakt z Hiszpanią i Maroko.
Szykuje się duży dil.
Nie widziałeś w życiu tyle kasy.
Piszesz się na to czy nie?
Niby jak?
Robiąc to, co zawsze.
Sprzedając prochy.
Twoje prochy?
Na to wygląda. Moje prochy.
Dobrze na tym wyjdziesz. Ty i twoja ekipa.
Powiem wprost. Bez ciebie tamci byli spłukani.
Poważny kurwidołek.
Już czas, żeby coś zarobili, nie?
Co powiesz? Twoja decyzja.
W porzo.
- To dobrze. - Więcej mi nie trzeba.
Mądry z ciebie gość. Z wizją.
Jaq ci wyjaśni, jak to u nas działa.
Co u ciebie?
To Antonio.
Miło cię poznać.
- Miło mi. - Dzięki.
Co z Sofią?
Dali jej trzy miesiące.
Może sześć.
Przykro mi, Emilio.
Jest silna, ale…
Kobiety są silniejsze.
Martwi się o los dzieci, jeśli coś mi się stanie.
Obiecałem jej,
że to rzucę.
Od dawna pracuję z Antonio.
To brat Sofíi, rodzina.
Naprawdę źle się czuję, że o tym mówię.
Wręcz strasznie.
Tym bardziej teraz, ale…
ale to dla mnie bardzo zły moment, Emilio.
Ta marokańska dostawa nie ma sobie równych.
Kiedy Dushane się dowie, że odchodzisz, pozbędzie się mnie.
Albo gorzej.
Tylko dzięki tobie jestem dla niego ważna.
Antonio przejmie sprawy.
Zastąpi mnie we wszystkim.
Co z Duquesami i resztą gangów? Poradzi sobie z nimi?
Dopóki płacimy Juanowi El Bueno, będzie trzymał je ryzach.
- Antonio spotka się z nim jutro. - Tak. Muszę tam być.
Nie ma potrzeby. Antonio się wszystkim zajmie.
Spoko.
Wszystko gra.
Muszę to sprawdzić osobiście.
Należyta staranność.
Twoja decyzja, Lizzie.
Tak.
Charlesie.
Zakładam, że chcesz móc wydawać i cieszyć się zarobionymi pieniędzmi?
Wiadomo. Ciężko na nie zapracowałem. Chcę móc je wydawać.
Mogę w tym pomóc.
Jaki był twój obrót za ostatni rok finansowy?
Mniej więcej?
- Cztery lub pięć milionów. - A tegoroczne prognozowane obroty?
Powinno być 15, jeśli wszystko zagra z Marokiem.
Jakie są twoje koszty?
Największym obciążeniem jest produkt. Dwa do trzech milionów.
Potem pensje, samochody, telefony na kartę,
przestrzeń magazynowa, okazjonalne koperty.
Kolejne 500 patoli.
Czyli w tym roku zostanie ci dziesięć milionów?
Jakoś tak.
Wypranie takiej kwoty będzie wyzwaniem.
Jesteś ofiarą własnego sukcesu.
Trzeba uwzględnić podatek od osób prawnych,
dochodowy do 45%
i składki na ubezpieczenie społeczne.
Płaciłeś kiedyś podatki?
- Wyglądam na idiotę? - To przestępstwo. Grozi za to więzienie.
Zachowujecie się, jakbyście byli skarbówką.
Chcę wiedzieć, ile mi zostanie.
Zwykle od 40 do 60 pensów od funta.
Czyli jakieś pięć na dziesięć?
Raczej trzy.
- To standard w branży. - Jest jeszcze jedno wyjście.
Przebudowa Summerhouse’u.
Pracuję z konsorcjum. Przyjmą gotówkę.
- Mogę cię wciągnąć. - Jaki jest budżet? 1,2?
Miliard czterysta.
Łatwiej ukryć dziesięć baniek przy tej skali.
Co powiesz na wejście w ten projekt?
Chcę tylko wiedzieć, ile mi zostanie.
Przy opcji Summerhouse’u
może uda się podciągnąć do sześciu lub siedmiu.
Brzmi dobrze?
Lepsze to niż trzy.
ZAWIADOMIENIE O EKSMISJI
- Mogę w czymś pomóc? - Nie, jest git.
Znam cię.
Gerard, syn Edny.
- Co u niej? Dawno jej nie widziałem. - Umarła.
Przykro mi.
Była przemiła.
Dziękuję.
- Ile osób zostało na tym piętrze? - Tylko ja.
Ciągle ślą mi te listy, próbując mnie wyrzucić.
To tak naprawdę groźby.
Wysyłających należałoby przyskrzynić.
To wbrew prawu grozić. Powinni trafić do ciupy.
Są właścicielami, więc nikt ich nie tknie.
Nikt tu nie mieszka, odkąd go zabili.
Drisa.
Znaleźli go na dachu wieżowca.
Zastrzelili go. Dwadzieścia razy.
No tak.
To był cichy facet.
Uprzejmy. Zawsze się witał.
Miał córkę.
Erin. Urocza dziewczyna.
Opieka społeczna ją zgarnęła. Co to zrobi z dzieckiem?
Tata w niebie nafaszerowany kulami.
Mama jest w jakimś strasznym hostelu, pełnym narkomanów i przestępców.
- Jest bez szans. - Jaki hostel? Jej mama jest w mamrze.
Mandy? Nie.
Mandy wyszła.
Wyszła?
Była tu ostatnio. Wrzeszczała jak opętana, bo nie chcieli jej wpuścić do mieszkania.
Teraz mieszka w hostelu na Jane Street.
Cóż, powodzenia.
Jebać ich.
Nigdzie się nie wybieram.
Brachu, zajmie to wieki.
Skarż się dalej.
Ktoś tnie tu sobie szyderę.
Nie te.
- Potrzebujemy puszek, a nie kartonów. - Bez jaj.
Jesteś bezużyteczny.
Powoli ci to idzie. Wejdź tu, ale z życiem.
Pospiesz się!
Widziałaś Attikę?
Nie, dalej nic.
- Wiecie, gdzie może być? - Nie.
Powiedzcie mu, by wrócił do domu.
- Proszę. - Spoko.
Co tak długo, ziomie?
Dalej, jesteś tu jednym ze starszych. Przyspiesz. Spójrz na małego.
Chłopie, co ty robisz?
Musisz się upewnić, że wcisnąłeś na sam dół.
Ma być ciasno.
Właśnie tak.
Dobra, mały?
Wyglądała na roztrzęsioną.
Pewnie będzie spoko.
Zobacz, co mamy.
Co wy odpierniczacie?
Ocipieliście? Co to jest?
Spadówa. To niezły łup.
Położyliście to na pieprzony stół jadalny, ty dzbanie.
Jest spoko. No już.
Ziomale, wyluzujcie.
Działamy w jednej drużynie, nie?
Kontynuujcie pracę. Pokazuję ludziom co i jak.
Kto to rozkminił?
Dbamy o recykling. Ochrona środowiska i te sprawy.
Czy to pieprzona gu… Brachu, co tu się odwala?
Kurwa, stary.
- Stary! - Cholera!
Czekaj. Ziomie, jest twoja?
Nie, brachu. Podniosłem przez przypadek.
Jest twoja, co?
Czemu machasz mi tym w twarz? Nie pozwalaj sobie.
Dobra, posłuchajcie.
Dobra, już się pośmialiście.
Wystarczy. Posłuchajcie.
Mama Atsa go szuka.
Dawno go nie było w chacie. Martwi się.
Kiedy cię pytała?
- Zanim przyszliśmy. - Jaq, widziałaś go?
- Gówno wiem. - Co mam powiedzieć jego mamie?
Chuj wie.
- Widzisz tę torbę na śmieci? - Tak.
Wyjmij jedną puszkę. Jedną!
Nie myśl, że szef nie patrzy. Dalej.
Zarób mu hajs.
Wyjmij butelkę z torby.
I rób to z życiem.
No więc, zagaiłem ją.
Ona też próbowała ze mną zagadać.
Gadaliśmy sobie i…
Dwa brauny.
Już podaję.
Daj mu siano!
Głupia jakaś. Serio. Co za ludzie.
Co mówiłeś? Gotowe?
Załączasz go brelokiem.
Dzięki temu systemowi
nikt ci tu nie wparuje.
- Szacun. - Czaisz?
No dobrze.
Rozmawiałeś z Jaq o zajściu w aucie?
Tak. Gliniarze wybili szybę czy coś.
Mówiła, co powiedział gliniarz?
Aby pilnować, czyim autem jeździ.
Wspominała o tym.
Brachu, masz gliny na karku?
- Nie mają powodu. - Sprzedajesz giwery.
I wypożyczasz je. To nie powód?
Za coś trzeba jeść. Wiesz, jak jest. Ale znam się na rzeczy.
Brachu, spójrz.
Wszędzie je rozstawiłem.
Gdyby mieli coś, myślisz, że bym nie wiedział?
- Mam taką nadzieję. - Masz paranoję, brachu.
- Za bardzo się martwisz. To twój problem. - Ktoś musi.
- Na to wygląda. - To jak, chłopie?
Co robisz z kasą, którą zarabiasz?
- Kupiłem kilka miejsc. - Tak?
Tak, stary. Mam już trzy.
W Greenwich, Crouch End, Barnet.
- Z lokatorami. Stały dochód. - Jasne.
A ty? Co robisz z hajsem?
Znasz Jeffreya?
No tak.
Wciąż wciska mi dil z Summerhouse’em.
To pierwsza liga.
Brachu, zachowajmy to między nami.
Wiesz, że jest sporo złej krwi odnośnie Summerhouse’u?
Wiem.
Ale słuchaj…
to dziura.
Daj spokój. Powinno się go wyburzyć.
Jasne. Tu się nie mylisz, brachu.
Ale wciąż sporo naszych tam mieszka.
Tak jest. Potęgą naszego ognia.
Zbyt długo nas ciemiężyliście. Nadszedł nasz czas.
No i… Co za boskie uczucie!
Naprawdę przyjemne.
- Lepsze niż seks! - Twoje życie seksualne musi być do kitu.
Bo jest. Totalna susza.
Nie istnieje. Serio, o co chodzi tym facetom?
A co z nimi?
Gdy masz 16 lat, dobierają ci się do stanika.
Dostają to, czego chcą, po czym czmychają.
Dokładnie. Ale wciąż ze mnie laska, nie?
Żadna babka cię nie pobije, Taro.
A te łobuzy wciąż się twardo trzymają.
- Tak jest. - Więc w czym problem?
Bo nawet nie jestem wybredna.
Babcia mawiała: „Wybieraj za długo, a nic nie wybierzesz”.
Jesteś seksowna, więc wybieraj dalej.
Jasne. Nie podzielę się rachunkiem z facetem w Nando’s.
Jeśli nie postawisz mi skrzydełek ani chalumi,
nie szanujesz mnie.
- To brak szacunku. - Jak mogę pani pomóc?
To salon paznokci, prawda?
Po co miałabym tu być? Po bukiet kwiatów?
- Mogę pani zaproponować pełną… - Niech ona to zrobi, nie ty.
No dobrze.
Wybacz, Taro.
Naomi, mogłabyś…
Dziękuję.
Dobrze, usiądzie pani?
Tak.
Proszę wybaczyć.
W porządku.
Proszę bardzo.
Kiedy ostatnio były robione?
Myślisz, że mnie, kurwa, stać, by robić je regularnie?
Dobra. Chce pani hybrydę, żel, własne paznokcie?
Poproszę hybrydę.
No dobrze.
Wybierze pani kolor?
Tak.
Chcę ten.
Ostrożnie.
Stefanie.
Stefanie, proszę.
Nie widziałem go.
Proszę.
Martwię się o niego.
Znów nie wrócił na noc.
Nie wiem, gdzie jest. Przepraszam.
Attica tęskni za tobą.
Proszę.
Nie powiedział mi, co zaszło między wami.
Ale wiem, że żałuje.
Ja też.
Ożeż kurwa! Hej!
- Co tak, kurwa, wcześnie? - Sorki.
Napędziłaś mi stracha.
Wszystko gra?
Luzik, brachu.
- A u ciebie? - Niezbyt.
- Na ulicy interes idzie. - No tak.
Hiszpański kontakt Lizzie regularnie śle towar.
Wszyscy zarabiają hajs, więc jest spokój.
Wiesz, że Jamie wyszedł?
Policja wycofała zarzuty.
Tak?
Co na to Dushane?
Nie ma z tym problemu. Jamie pracuje dla niego.
Co ty na to?
Nie ufam kolesiowi.
Ani Kitowi.
- Ale nie ja tu decyduję. - Nie? Nie jesteś dorosła?
Nie dorosłaś?
Jag, myślisz czasem o Drisie?
- Dlatego tu się zaszyłeś? - Nie pieprz. Wiesz, że nie.
Zadałem ci pytanie. Myślisz czasem o Drisie?
O tym, co musiałem zrobić ziomalowi?
I dlaczego?
Wyrządził nam krzywdę. Złamał zasady.
Właśnie.
Pozwolimy, by ktoś inny to robił?
Daj spokój.
Wiesz, że tak nie można.
Słyszałaś, że Mandy wyszła? Babeczka Drisa.
Tak, widziałam ją na dzielni.
Robi ostrą siarę.
- To co zwykle? - Tak.
Dushane kazał cię pozdrowić.
Coś mu przekazać?
Nie.
No dobra.
Na razie.
Witaj znów, laska.
Jak leci? Pocziluj z nami. Stój.
Chodź, przytul się, Francuzeczko.
Rany! Ja pierdolę!
Kurwa mać!
Nic ci nie jest? Cholera!
Chodź tu. Ja pierdolę.
Chodź tu.
Fajną masz przyjaciółkę.
Niezła jest.
Proszę bardzo.
Poproszę 35 funtów.
Serio zamierzasz mnie za to policzyć?
Hybryda kosztuje 20 funtów, a manicure 15.
Nawet dla starej przyjaciółki?
Shelley.
Znamy się w końcu od dawien dawna.
Czy myślałaś, że o tobie zapomniałam?
Jasne, że nie.
Pamiętasz moje imię?
- Beverley. - Jasne, że pamiętasz.
I pamiętasz tamte czasy?
Te szalone dzieje?
- Miło cię było znowu widzieć. - Zapewne.
To były szalone czasy, prawda?
Nawet się nieźle ustawiłaś.
Do zobaczenia wkrótce.
Nie powinieneś być w łóżku?
Dlaczego Ats nam to zrobił?
Dlaczego podłożył tę torbę dla Dushane'a? Myślałem, że to mój ziom.
Ostro go przycisnęli. Pamiętaj o tym.
Trzymali go w garści, nie miał wyboru.
Ale ja bym mu tego nie zrobił.
Bo jesteś silny.
Masz silne zasady.
Jakie znów silne zasady?
Wiesz, czym są, brachu.
To znaczy, że zawsze wesprzesz rodzinę
i swoich braci.
Nigdy ich nie zawiedziesz.
Nie zawiódłbyś mnie ani Aarona, prawda?
Nigdy.
Właśnie.
Jeśli twoi bliscy wiedzą, że wesprzesz ich nieważne co,
oni też ci pomogą.
Jak ja i Kit.
Sprawy się zrypały i zjawił się w mgnieniu oka.
Wie, że gdyby było na odwrót, zrobiłbym tak samo.
Czaisz?
Tak, ale Ats mógł na mnie liczyć.
To ja się na nim zawiodłem.
Posłuchaj.
Jeśli masz kogoś bliskiego, kto popełnił błąd,
ale nie chciał lub został do tego zmuszony,
musisz to wziąć pod uwagę.
Bo wszyscy popełniamy błędy.
Jeśli ta osoba żałuje swojego błędu…
musisz być na tyle wyrozumiały i silny, by odpuścić.
To jest właściwe.
Oto silne zasady.
Nie daj się nienawiści.
Bo to nikomu nie służy.
Chodźmy do łóżka. Jutro masz szkołę.
I lepiej się tam staraj.
Dobranoc, Stefie.
Nie odpowiecie na proste pytanie?
Czy to takie trudne? Chyba że macie coś do ukrycia?
Plany się zmieniły czy nie? Odpowiedzcie!
Staram się każdemu dać głos.
Konsorcjum, ten gang złodziei i oszustów…
- Unika odpowiedzi. - Wiem.
…obiecało nam złote góry.
Tak!
Mieliśmy wrócić do Summerhouse’u po przebudowie,
by zamieszkać w odpicowanych, pięknych domach.
A teraz…
- Teraz dostajemy te listy. - Tak!
W moim napisano, że muszę się przeprowadzić
- do mieszkania komunalnego w Luton. - A ja do Bolton!
Ja do Croydon.
No nie!
A jeśli nie wyprowadzę się w ciągu 14 dni,
rada mówi, że nie będzie odpowiadać za zapewnienie lokum.
- To zwyczajny szantaż! - Hańba!
A w liście nic nie napisano o powrocie do Summerhouse’u.
Czy te plany się zmieniły, czy nie?
Powiedzcie nam!
Proszę się uspokoić. Proszę.
Rozumiem, że mają państwo wątpliwości.
Rzecz jasna, chodzi o państwa domy.
- Ale spójrzmy prawdzie w oczy. - Jakiej?
Sytuacja gospodarcza jest bardzo trudna.
Tak, przez was, złodzieje!
Naprawdę trudna.
Konsorcjum musiało dokonać pewnych korekt.
Ale gwarantuję, że ci, którzy wrócą, zobaczą całkiem inny, lepszy Summerhouse.
Bez dwóch zdań. Będzie więcej zieleni
i drugi plac zabaw.
- Hańba! - Większe wspólne przestrzenie.
- Dobra! - Będzie bezpieczniej.
Jak to ma pomóc?
Złamasy!
Gdzie jest Attica?
Przecież nie wiem.
Attica to dziecko. Jestem jego matką. Powiedz mi, gdzie jest.
Rozumiem, że nie może pani znaleźć syna,
ale nie pomogę.
Wiem, do czego go zmuszacie.
Wykorzystujecie go na ulicy.
- Wiem. - Nie zmuszam go do niczego.
Nie wiem, o czym mowa.
Co się stało?
To Attica. Nie odbiera telefonu.
- Co jest grane? - Nie wiem.
Jesteś cała?
Co się stało?
Los Duques są szaleni i uzbrojeni po zęby.
Raz już próbowali nas okraść.
- Poradzisz sobie z nimi? - Są niebezpieczni i nieprzewidywalni.
Dlatego chroni nas Juan El Bueno.
Hej.
- Zapraszam. - Zapewne Juan.
Zgadza się.
Przepraszam. Proszę usiąść.
Wszystko dobrze? Wygodnie?
- Coś do picia? - Jasne.
Niño!
Poproszę piwo.
Małe, dobrze schłodzone.
Miło cię poznać.
I wzajemnie.
Coś do jedzenia?
Nie, dziękuję.
Słodycze to moja słabość.
Wiesz?
Jak leci? Jak tam Emilio?
Jest silny. Poradzi sobie.
A twoja siostra? Przeżyje?
Raczej nie.
Do dupy.
Strasznie współczuję tobie i im.
Znam Emilio od dawna.
Dużo mu pomogłem.
Całkiem niedawno
musiałem porozmawiać z Los Duques,
gdy Emilio i Antonio
zrobili coś, co ich uraziło.
Powiedziałem im: „Emilio jest nietykalny”.
Na pewno to docenia.
- Ta sprawa z żoną… - Coś strasznego.
Nie jest łatwo.
Ale nie wiem, jak to coś zmienia w interesach.
Antonio przejmie stery i…
wszystko zostanie po staremu.
Tak?
Antonio to dobry człowiek.
- Wszystko będzie dobrze. - Dobrze to słyszeć.
Dziękuję.
Na zdrowie.
Idę do łazienki.
Po 45 roku życia
prostata to nie żart.
Przepraszam.
Poszło zaskakująco łatwo.
Wszystko dobrze?
Nie wiem.
Chodźmy. Natychmiast!
Lizzie. Co jest grane?
- Mamy problem. - Jak duży?
Bardzo.
Kontakt wypadł z gry, a koleś, który miał go zastąpić…
został zabity.
Co, kurwa?
Muszę się stąd wydostać.
Zadzwonię później.
ULUBIENI: AARON, ATS, JAMIE
ATS DZWONI…
Na razie, stary.
Wszystko gra?
Chłopaki?
Coś tu leży.
Co takiego?
Pomóżcie mi z tym.
Weźcie worki.
Patrzcie!
Ja pierniczę!
Tylko tego nam trzeba.
Napisy: Przemysław Stępień