Nie!
Jamie!
Wzięłaś kartę? Zapłacimy krocie.
To nie są tanie rzeczy.
Skoro masz dobry nastrój,
chciałabym z tobą pogadać.
- Myślałam o drugiej filii salonu. - Pamiętam.
- Jestem zdecydowana. - Wiadomo.
Zróbmy to razem.
To co?
To...
zróbmy to.
- Tak? - Jasne.
- Serio? - Tak!
Co?
- Wypijmy za to. - Jasne.
Zdrowie.
Zastanawiam się nad zmianą nazwy.
Ta mi się podoba,
ale czegoś mi w niej brakuje.
JAQ: MUSIMY POGADAĆ JAMIE NIE ŻYJE
Naomi się ze mną zgadza.
Zrobiłyśmy burzę mózgów, ale bez powodzenia.
Robię to na siłę czy...
Dushane.
W porządku?
GDZIE SULLY?
NIE WIEM
Co tu się odpierdala?
Załatwione.
- Jak to? - Załatwione!
Co to ma być? Co tu robisz?
- Jestem następny? - Chyba że odpuścisz.
Możesz odejść.
Rzuć to.
Rzucę to, kiedy będę miał, kurwa...
Teraz. Kiedy ci każę.
Dostaniesz działkę.
Szczodrą.
Planowałeś to?
Nadszedł twój czas?
- Chciałeś tego. - Tak czy nie?
Szycha Sully.
Tak czy nie, kurwa?
Przynoś mi kasę, jak ja przynosiłem tobie.
Czyli „tak”?
Siemasz.
Nie płacz.
No cześć.
Już dobrze, przystojniaczku.
Jesteś taki piękny.
- Tak? - Jasne.
- Nie przypomina... - Nie.
Tego nie było.
Już po wszystkim.
Wdał się w ciebie. Jest idealny.
Spójrz na niego. Co tam?
Co mówisz?
- Cześć. - Hej.
Proszę.
Ktoś chyba zgłodniał.
Zawsze jest głodny.
- Nakarm go cyckiem. - Nie dzisiaj.
Wszyscy lubią cycki. Ja bardzo.
Co za parka.
„Przechowuj w...”
W okularach będzie lepiej.
Nie chcę, to nie fair. Czemu ty ich nie potrzebujesz?
Bo widzę dobrze. Ty masz pewnie wzrok po ojcu.
Ale w jego okularach nie widzę.
W porządku?
Wyglądasz jak on.
Mamo.
Jesteś cudowna.
- Pamiętasz to drzewo? - Jasne, że tak.
To słucham.
Mieszka na nim ten tygrys z bajki.
- Ale tygrysy nie mieszkają na drzewach. - Na tym mieszkają.
Powtarzałeś to zawsze, gdy tędy chodziliśmy.
- Wtedy ci wierzyłam. - Bo to prawda.
Nie, oglądałam dokument. Tygrysy nie żyją na drzewach.
Wiesz o tym.
- To ja mam rację. - Jasne.
Szybciej, bo się spóźnię.
Nie aż tak szybko.
Chciałaś.
- Co tu robisz, Stef? - Mam wolne. Nauczyciele się szkolą.
- Chcesz o tym pogadać? - Nie.
Wiem, że jest ciężko.
Zadzwonić do Aarona? Pytał o ciebie.
Nie.
Co tam? Idźcie tam, gdzie wczoraj.
- Teraz? - To jakiś problem?
Pełno tam ćpunów.
I dają nam szmal. Po to tu jesteśmy.
Zapierdalać.
No już!
Bezczelny gówniarz. Co tam?
Nie wiem, o co im biega. Na co dzień pełno tu ćpunów.
Joł.
- Jest paczka. Widzimy się w magazynie. - Jadę.
- Szybko. - Jasne.
Na razie.
- Wszystko spoko? - Miej ich na oku.
Ogarniaj sytuację. Na razie.
Zakryj kasę.
Dawaj.
No zakryj tę kasę.
- Myjesz to dziecko? - Jasne.
Raczej nie, bo jest brudne.
Dałam mu kasę.
Daj.
Co się odpierdala?
Chuj wie, co się dzieje. Nikogo nie ma.
Otwórz.
Kurwa mać.
Kurwa.
- Obserwuj teren. - Jasne.
- Kto to jest, kurwa? - Marokańczycy.
1 NOWA WIADOMOŚĆ
ZADZWOŃ
Dzień dobry.
Sully, jak mniemam?
Przejąłeś biznes.
Popularna zagrywka, co?
Kim jesteś?
Dzięki za telefon. Chciałbym coś wyjaśnić,
żeby nie było żadnych nieporozumień.
Nie chcę kłopotów.
Mam propozycję. Myślę, że ci się spodoba.
A ja nie.
Łby w jebanych kartonach to nie jest propozycja.
Zatrzymaj ten telefon. Jonny to mój bratanek w Londynie.
Wyśle ci czas i miejsce, by dogadać szczegóły.
Możesz na tym dobrze wyjść.
Dzięki za telefon. Liczę na udaną współpracę.
Kurwa!
Kto to, kurwa, był?
Nie wiem. Każ posprzątać ten syf.
- Dushane nie powinien wiedzieć? - Nie, kurwa.
Po co?
Załatwimy to sami.
Jasne.
Załatwię to.
- Hej. - Jednak jesteś.
Jestem dzisiaj zalatany. Szybciej nie mogłem. Co tam?
Zobacz.
SALON PAZNOKCI
Chwilę poszperałam i udało mi się znaleźć właścicielkę.
- Niejaka Kim. Chce sprzedać. - Za ile?
- Za 2,1 miliona. - Co proszę?
Wiem.
Sporo, ale ma sieć dziewięciu salonów.
- Chcesz mieć własne imperium? - Coś w tym stylu.
Prowadzisz jeden salon, a teraz mówisz o dziewięciu.
- To inna para kaloszy. - Myślisz, że nie dam rady?
Po prostu nie bierz na siebie za dużo.
Taka okazja nie trafia się codziennie.
To wielka szansa.
Mógłbyś ukryć sporo kasy.
Chcesz się w tym babrać?
Bardzo chcę tej sieci.
Podwoję jej zyski. To się opłaci.
Nam obojgu.
2,1 miliona?
Ponegocjuję.
Zainwestuję.
- Pogadam z Lithe. - Tak?
- Tak. - Super!
Zostaw wiadomość po sygnale.
Czemu nie odbierasz, Emilio?
Co się dzieje? Dostawa nie doszła.
Wiesz coś?
Oddzwoń.
Jasne? Oddzwoń.
HURTOWNIA OŚWIETLENIA
- Jak się ma bank na „tak”? - Ciągle przędzie.
- Jak mogę ci pomóc? - Potrzebuję gotówki.
Rozumiem.
- To problem? - Nie.
Zwykle to ty przynosisz gotówkę.
Tym razem będzie odwrotnie.
- Ile? - 2,1 miliona.
Może mniej.
- Na kiedy? - Do końca tygodnia.
Co cię bawi?
Ciężko będzie zorganizować taką kwotę w takim czasie.
Chwila. Dałem ci 16 milionów na modernizację Summerhouse.
- 15,2 miliona. - Nie, 16.
Tłumaczyłam ci, że pranie pieniędzy kosztuje.
Czyli 800 tysięcy zaginęło?
- Ot tak? - Nie zaginęło.
- Mówiłam, że... - Zamknij się.
Skołuj kasę.
Dushane.
Musisz coś zrozumieć.
Zainwestowaliśmy w konsorcjum. Pieniądze są powiązane z Summerhouse.
To je, kurwa, odwiąż.
Jasne.
- Postaram się. - Świetnie.
Jutro tu wrócę.
Obyś miała dobre wieści.
Jasne?
Tak.
Miło było cię widzieć.
SŁUŻBY IMIGRACYJNE
Nie wiem, spóźnia się.
Kieron Palmer!
Służby imigracyjne.
- Kieron! - Tak, mamo?
Służby imigracyjne do ciebie.
Co? Nie do wiary.
Proszę otworzyć.
- Co chcecie? - Spokojnie.
Jesteśmy ze służb imigracyjnych.
Minister spraw wewnętrznych nakazał pańskie wydalenie.
Mama wysyłała do was listy.
Tak nie można.
- Co robisz? - Szukam listu.
Proszę otworzyć.
Z kim rozmawiam? Jestem mamą Kierona.
Nazywam się inspektor Michaels. Minister nakazał...
Co robią u Diany?
Nie wierzę.
To jakaś pomyłka. Pisałam do ministerstwa.
Wyjaśniałam, że Kieron przyjechał tu jako dziecko.
Nie potrzebował paszportu. Przebywa tu legalnie.
Mam nakaz wydalenia. Proszę otworzyć drzwi.
- Otwórzcie drzwi! - Nie.
Co znowu?
Wstydźcie się!
- Właśnie. - Cofnijcie się.
- Zróbcie przejście. - Ta kobieta ma raka.
- Przechodzi chemię. - Odsuńcie się.
Do tyłu!
- Nie ruszamy się. - Spadajcie stąd!
- Cofnijcie się! - Co, do chuja?
Do tyłu!
Wracajcie do domów. Zróbcie przejście.
- Do tyłu! - Co tu się odpierdala?
Służby imigracyjne chcą zabrać Kierona.
I wzięli tyle psów?
- Chcą odesłać go do Rwandy. - Nie pierdol.
Do tyłu!
Jest Bill?
Znajomi czy iść po kij?
Jeśli to jedyne opcje, to zdecydowanie znajomi.
Linda?
Opowiadał o tobie w pace.
- Powiedz mu, że wpadł Sully. - Czego się napijecie?
Niczego, dzięki.
Bill, Sully do ciebie.
Bill!
- Rany. - Ja pieprzę.
Sully, brachu.
- Spoko? - Jasne. U ciebie?
Chryste!
Lepiej późno niż wcale.
- Mama groziła wam kijem? - Jasne.
- Ale była miła. - Tak?
- Tak. - Co tam, ziomuś?
- Chciałem pogadać. - Jasne.
- Mogę? - Jasne, że tak.
Ktoś podpierdala mi dostawy.
- Tak? - Irlandczyk.
Ma w Londynie bratanka, Jonny’ego.
- McGhee? - Nie podał nazwiska.
To na pewno oni.
Grube ryby.
Kazali mi kogoś zaciukać.
Ich szefem jest Tadgh.
Chcę się z nim zobaczyć.
Jest w Bostonie. Jonny to jego bratanek.
Byliśmy w jednym poprawczaku. Siedział trzy lata.
Znasz go?
- Mają gruby interes. - Jasne.
Zarabiają na wymuszeniach i przemycie.
- Prochy? - Jasne.
- Nie pogardziliby. - To mój jebany biznes.
Muszę ich znaleźć.
Muszę, Bill.
Pomożesz?
Zobaczę.
Słuchaj.
Daj mi numer. Zadzwonię.
Oby, bo to kurewsko ważne.
A ty...
jesteś mi dłużny.
Jasne.
Pomogę.
- Czekam. Miło było. - Wzajemnie.
Jasne.
Ja pierdolę.
- Pokój. - Dobrze wyglądasz.
Na razie.
Ludzie! zostawcie go!
Co wy robicie?
- Z drogi! - Czekajcie!
- Nie! - Zostawcie mamę.
Puszczajcie!
Zostajesz zatrzymany na rozkaz ministra
i deportowany jako nielegalny imigrant.
- Zabrać go. - Nie!
- Nic ci nie jest, mamo? - Kieron!
Proszę!
- Coście jej zrobili? - To pomyłka!
- Kieron! - Mamo!
Zajmiemy się nią.
Co wy odpierdalacie? Mamo!
- Kieron! - Mamo!
Mamo!
Mandy, pomóż mojej mamie!
Jak możecie to robić?
Mój nadgarstek!
Mamo!
Właź!
- Pan tu dowodzi? - Proszę się cofnąć.
Dokąd go zabieracie?
Nie ma prawa być w tym kraju.
- Jak to? - Proszę iść do domu.
Jaq!
- Do środka z nim. Jedziemy. - Jaq!
Jedziemy!
Tak nie wolno!
Nie możecie traktować tak jego chorej matki!
- Co wy robicie? - Nie zabierzecie go.
Zostanę tu.
Idźcie z tyłu, by nie wycofali. Ty też.
Stańcie przed autem.
Lećcie tam.
- Niech będzie spokojnie. - Tylko stoimy!
- Odsuńcie się. - Stójcie przed autem.
- Łapy precz! - Proszę ze mną.
Mamy prawo tu być. Mieszkamy tu.
Ziomuś, leć tam.
- Puśćcie go! - Siadajcie.
Siadajcie!
- Na ziemię. - Jaq!
Niech siadają z tyłu auta!
Na ziemię!
Odsuńcie się od auta.
Siadajcie!
Z drogi!
To pokojowy protest. Zostawcie ich.
- To pokojowy protest. - Zostajemy!
Nie robimy nic złego. To nasz dom!
Możecie próbować, ale zostajemy tu.
- Nie ruszamy się! - Potrzebujemy wsparcia w Summerhouse.
To pokojowy protest.
Jestem tu, ziom.
TYLE SAMO
CIEMNA
BĘDĘ ZA KWADRANS
Spoko?
Wody?
Nie, dziękuję. W porządku?
W porządku? Chcecie wody?
Co tam?
Co ty odpierdalasz?
- Chcieli zabrać Kierona. - Co z tego?
Miałam im pozwolić?
Tak, kurwa. Jesteś dilerką.
Nie ma szans.
Jebany żart. Pieprzyć Kierona.
W porządku? Chcecie wody?
- To twoja mama, Erin. - A wy?
- Załatwię coś. - Mam nowe okulary!
No proszę!
- Fajne? - Tak.
Jak taty, ale pomagają.
- Pasują. - Tak?
- Ale super. - Skąd wiedziałaś?
Internet o tym huczy.
- Boże. - Wiem.
- Amy i Sab dołączą. - Jasne. Tylko bez przekleństw.
Gadałem z gościem.
Koleś ma stajnię i dwa konie.
Jonny dziś tam będzie. Wyślę ci adres.
Jedziesz ze mną.
Nie wiem, jak wygląda Jonny.
To poza moją strefą komfortu.
Za pięć kafli do niej wróci.
Dobra.
Przyjadę po ciebie.
Jedziemy po niego.
Musisz znaleźć kogoś innego.
- Myślałam, że mogę na ciebie liczyć. - Możesz. Zawsze.
Ale nie mogę ci sprzedawać. Jesteś siostrą Jaq.
- Za duży przypał. - To dla znajomej.
Na razie.
W porządku?
Tak, Rowmando.
- Wypuszczą go w końcu? - Z nim nie odjadą.
Oby.
Jest Stef.
- Chodź! - Mamo.
Co? Nie udawaj, że go nie lubisz.
Co u Aarona? Podobno pracuje w Leeds.
- Dobrze. Robi w marketingu. - Super.
- A jak w domu zastępczym? - W porządku.
Dostałem większy pokój.
- Z łazienką. - Na bank?
Tak.
- Usiądziesz? - Jasne.
Nie nosiłaś okularów.
Mam je od dziś. Ciesz się, że masz dobry wzrok.
Wiem.
- Znasz gościa z busa? - Kto to?
Kieron. Służby go zabrały.
To dla niego ta akcja?
Tak.
- Spoko? - Tak.
- Kto będzie w stajni? - Jonny.
- Jonny, konie i kto jeszcze? - Jeden gość.
Jeden gość.
Może mieć klamkę?
Nie wiem, ale Jonny na pewno.
Niech sobie mają. Też mamy spluwy.
Dobra, jesteśmy.
Formujcie czwórki. Czyścimy przód auta.
Robimy drogę i nikogo nie puszczamy.
Spróbujemy się wydostać. Do roboty.
Do tyłu!
- Łapy precz. - Do tyłu.
Zabierzcie ich!
Wracajcie do mieszkań!
Nie dotykaj mnie, kurwa!
Co ty odpierdalasz?
Co robisz? Odpierdol się!
Puszczaj, kurwa!
Oczyśćcie przód auta.
Do tyłu!
- Spokój! - Nie dotykaj mnie!
Pojebało?
- Nie możecie tu być! - Dość!
Do tyłu!
Wypuście go!
Zobaczymy, co powie.
Do tyłu!
Sytuacja się pogarsza. Co mamy robić?
Trzymajcie linię!
Cofnijcie się!
Spokojnie.
Zuch z ciebie chłopak, Billy.
Wybacz, Sull.
Wyświadczam ci przysługę. Nie zadzieraj z nimi.
Nie skumaliście info od wujka?
Mówił, że może być spokój.
To wciąż możliwe. Wasz wybór.
Posłchaj.
Załatwiliśmy sprawę z Marokańczykami.
Wasza maszyna potrzebuje towaru.
My go mamy.
Pracujmy razem.
Ile?
50% czystego zysku.
Albo 50% grubej kasy,
albo 100% wielkiego zera.
Albo...
wiesz co?
Wyślę twój łeb do domu matki Tash.
Przykułem twoją uwagę, co?
Spokojnie.
Zastanówcie się.
Jasne? Posprzątam ten syf.
Tym razem.
Chodźcie.
Zastanówcie się, chłopcy.
Wypuśćcie go!
To Mandy.
Shelley!
Przyszłaś.
W porządku?
Proszę o uwagę.
Chcę coś ogłosić.
Proszę.
Dziękuję.
Przez wzgląd na bezpieczeństwo publiczne
ministerstwo zadecydowało, by wypuścić pana Palmera.
O to, kurwa, chodzi!
Dzięki, Jaq.
Kieron!
Mamo.
Dzięki Bogu!
- W porządku? - Kocham cię.
Chciałam cię zapytać o kolor frontu.
Szary, biały czy czarny?
- Biały. - Nie?
Zajebisty.
Nim się w to wkręcimy...
Gadałeś z Lithe?
- Tak. - I co?
- Jutro do niej idę. - Co powiedziała?
Bym przyszedł jutro.
- Mamy tę kasę? - Jasne. Na spokojnie.
Pokaż mi to swoje portfolio. To może być jedyna okazja.
- Harowałam nad tym. - Widać.
Jestem z ciebie dumny.
SULLY: MUSIMY POGADAĆ
Co tam, mały?
Dobrze?
Co powiesz?
Mamusia zasnęła, co?
Napisy: Krzysztof Zając