[موسیقی وسترن]
- من کانیون کانتری رو دوست دارم.
- خیلی برای حراجی خونه امروز هیجان دارم.
- میدونی، منم همینطور.
- و رِد، بهت افتخار میکنم، داداش.
- تو خیلی از کارها رو به دوش کشیدی.
- همه چی که لازم داریم رو داریم؟
- آره، میدونم چیکار دارم میکنم. - ماشین حساب؟
- همه چیو دارم، داداش. همه چی دارم.
- برگه های تمیز؟ - آره.
- ترولی های بار؟ - آره.
- ماژیک های نوک تیز؟ - دارمشون.
- چسب نواری؟ - آره.
- برچسب ها؟ - نگران نباش.
- پول خرد دارم، من - همه چی داره.
- من همه چی دارم. - همه چی داره.
- تخته شاسی مامانت؟
- اوه. - دارمش.
- اوه، ممنون!
[می خندد] - دیدی؟
- هیچی واسه نگرانی نیست.
- امروز یه حراجی خونه داریم
که یه کم با انبارهای اجاره ای فرق داره.
- مردم میتونن ببینن و لمس کنن
تقریباً هر چیزی رو که قراره سرش پیشنهاد بدن.
- میخوام خوب پیش بره.
- همه چی واسه نگرانی هست.
- خوب یادش دادیم.
- ممنون، رِد.
- پسرمون گَرِت مسئولیت این یکی رو به عهده گرفت.
و اون حراجی رو راه انداخت،
و فکر میکنم این باعث شد دنی مضطرب بشه.
- فکر میکنم من همیشه منتظر این روز بودم.
- منتظر چه روزی؟ منتظر چه روزی؟
- منتظر اینکه پسرم، نمیدونم، یه کاری رو هندل کنه و مسئولیت رو به عهده بگیره.
- اوه، اون مسئولیت رو به عهده نداره.
- چی؟ - گفتم، اون مسئولیت رو به عهده نداره.
[صدای به هم خوردن در می پیچد]
[موسیقی کانتری راک]
- گوینده: وقتی انبارهای اجاره ای رها میشن...
- یه نگاه خوب به این یکی بندازید.
- اوهووو! - عالیه!
- گوینده: گنجینه های درون...
- [می خندد] - اوه!
- گوینده: به حراج گذاشته میشن.
- فکر کنم تو این یکی بردم. - به روش خودت فروختیش!
- اوهوو! - سود کردم!
- اینو ببین. - پول، عزیزم!
- ♪ پول صاحب این شهره ♪
- پی - او - ل - پول!
- آماده اید؟ [تشویق مردم]
[موسیقی کانتری]
- این خونه ها رو ببین.
ببین چقدر قشنگن.
- آماده اید که بریم کانیون کانتری؟
- من تا حالا اونجا نرفتم. - نه؟
- من تا حالا نه رفتم "کام یون کانتری"
و نه "اِکس-اِستِیت."
- اِکس... [تته پته می کند]
- اِستِیت. - آره، اونم همینطور.
- اِسکیپ. - اِستِیت.
- آره، اِستِیت.
- حراج فرار.
- آره، حراج فرار. - اِستِیت، اِستِیت.
- من و کِنی نمیدونیم چه انتظاری باید داشته باشیم.
- از یه حراجی خونه.
- فکر کردم بهترین کار اینه که با هم باشیم.
- به نظر میرسه چیزهای باحال زیادی داشته باشن، پس...
- ...به نظر من ۱۲۰۰ دلار ارزش داره.
- باید یه چیزی بخریم.
من بدون یه چیزی از اینجا نمیرم.
- آره، بیا این کارو بکنیم، چون راه خیلی طولانیه.
- نباید بذاریم از رومون رد شن، درسته؟
نمیذاریم از رومون رد شن.
- آره، من از آدمای زورگو متنفرم.
- منم از آدمای زورگو خوشم نمیاد.
- حراجی های املاک میتونه برای خرید وسایل سمساری خیلی خوب باشه،
جایی که میشه چیزا رو خرید و برد و دوباره فروخت.
شنیدم این کلکسیون یه پیرمرده
که سال ها نگهش داشته.
میتونه خوب باشه، میتونه بد باشه.
شاید فقط یه سری چیزای از مد افتاده باشه.
تا نری اونجا نمی فهمی.
باید زحمتشو بکشی.
معمای اصلی اینه که
برای چیزای خوب، باید با کی بجنگم.
نمیدونم به کی بر می خورم.
داستی این اواخر مثل سایه دنبالم بوده.
نمیخوام زیاد بزنمش،
ولی شاید مجبور شم امروز یه کم تنبیهش کنم.
[نت های گیتار ناموزون]
[موسیقی آرامش بخش]
[صدای پرندگان]
- اینجا با انبار فرق داره، درسته؟
- آره. - این یه حراجیه حسابی.
- خوشم اومد. خوشم اومد.
- اون همه وسایل رو میبینی؟ - سلام کنی.
- هان؟
- میخوام این شماره رو تو ذهنت بسپاری.
- ۲۰۲؟
- آره، فقط یادت باشه. - [می خندد]
- قراره زیاد بشنوی.
- باید بگی، ۲۰۲ برنده شد. بعد برای ۴۰۰.
- میگه، لات A به ۲۰۲ فروخته شد.
لات B به ۲۰۲ فروخته شد.
لات C به ۲۰۲ فروخته شد.
و بعد میگه، یه عالمه بلوک موتور سنگین به کنی فروخته شد.
- نه. [خنده]
- کنی همین الانشم یه [سانسور] "فتق" گرفته.
- "فتق؟"
- میخوای منو بکشی بچه؟
- خب، رسیدیم. کارت خریدارتو داری؟
- وای خدای من.
- خب، امروز حراجی املاکه.
- چی؟ تو روزنامه یکشنبه کوپن گذاشتن؟
- آره. - من میتونم یه جوری برات ردیفش کنم.
الان میاریمش.
- هی، امروز شرط میبندیم؟
شرط جنتلمنانه؟ - چه جور شرطی؟
- کی بهترین سود سرمایه گذاری رو داره؟
- بچه ها، این بین خودتونه.
من اونقدر پول Monopoly ندارم.
- نه. نظرت چیه؟
- اوه، آره. - چقدر؟
چقدر میخوای شرط ببندی؟
چقدر داری؟ - تو بگو.
- میدونم هر چی من بخرم خیلی بیشتر از آشغالایی
که دیو انتخاب میکنه برام پول درمیاره.
۵۰۰ دلار؟
- شرطه. - ۵۰۰ دلار؟
چی، عقلتو از دست دادی؟
- برندی، تو هم تو شرط شرکت میکنی؟
- نه، نمیخوام با تو کل کل کنم.
- اینجوری سگ جوون به سگ پیر ترفندای جدید یاد میده.
- دن، میدونی چرا یه جوون عاقل پیدا نمیشه؟
- امم... - چون اصلاً وجود ندارن.
- باشه.
- این مثل این می‌مونه که از یه بچه سود بگیری.
- ترسناکه.
- آها.
- خونه‌ی خانواده‌ی آدامز.
- اسب‌ها رو دوست دارم.
- واقعاً؟ اسب‌سواری بلدی؟
- می‌خوام حفظ کنم... - نه؟
- من تا حالا اسب سوار نشدم. - نه؟
- می‌خوان اسب‌ها رو هم حراج کنن؟
- من یه اسب کوچولو می‌خوام.
- یه "پومی" بده به من.
- به حراجی خوش اومدید!
- ما دن، لورا و گرت داتسون هستیم.
- از حراجی‌های آمریکایی.
- قبل از اینکه از این دروازه‌ها رد بشید،
باید قوانین رو بدونین.
- ما برزنت‌ها رو برمی‌داریم تا یه نگاهی بندازید.
- هر چقدر که لازم دارید وقت بذارید.
- و از اونجایی که امروز حراجی امواله،
- می‌تونید به هر جعبه‌ای دست بزنید و بازش کنید.
- به محض اینکه کارتون تموم شد، ما می‌فروشیمش
- به کسی که بیشترین پول رو توی جیبش داره.
- آماده‌اید؟ - آره!
- هووو! - دمت گرم.
- بریم، بریم، بریم!
- خب دوستان، از دروازه‌ها رد می‌شیم.
- خب دوستان، به حراجی املاک خوش اومدید.
- ما از اینجا شروع می‌کنیم.
- همه‌ی اون ماشین‌های خیلی کوچولو،
- مال جن‌ها هستن، ها؟
- نه، برای اروپایی‌هاست.
- چه فرقی داره؟
- این یه آستین مدل ۱۹۳۷ هست.
- توی کالیفرنیا ثبت شده.
- سند خریدش آماده است.
- انگار که کارکردش خیلی پایینه.
- اوه، خیلی کم کارکرده.
- خب، شروع می‌کنیم.
شماره ۲۰، چه میل دارید؟
- چند؟ چند؟ چقدر پول کجاست؟
- این شانس توئه که شرط رو ببری.
- نمی‌دونم. - ۱۰۰۰ دلار.
- ۱۰۰۰ دلار، کارلوس. ۱۰۰۰.
- کارلوس، خریدی‌ش.
شماره ات چنده؟
- ۲۰۷. - ۲۰۷.
- خیلی خب، اینجا چی داریم؟
- ام‌جی سفید مدل ۱۹۶۶.
- با رینگ‌های سیمی بورانی.
- [صدای حراج]
- به قیمت خودت فروختمش، آقا. به قیمت ۷۰۰ دلار خریدیش.
- شماره‌ت چنده؟ ۲۱۲.
- ممنونم، آقا.
- بابا، داداش، من نمی‌خوام نگاه کنم.
- دارم وسوسه می‌شم. خیلی ارزونه.
- بهت می‌گم، تو هر سه تا از این ماشین‌ها رو می‌گیری.
- جگوار و هر دو تا ام‌جی‌ها رو.
- یه پول، یه جایزه، یه معامله.
- به من نگاه کن. ۳۰۰ دلار برای همه‌شون.
- به قیمت خودت، مارک. هر سه تا رو گرفتی.
- اگه اینا تمیز بودن، خیلی گرون‌تر بودن.
- آره؟ - اوه، آره.
- واقعاً از چیزی که می‌بینم خوشم میاد.
- فقط به درد ماشین‌های قدیمی احتیاجی ندارم.
- و ما می‌خوایم همین جا بریم.
- می‌خوایم دی بزرگ رو رونمایی کنیم.
- قسمت "د"، دوستان.
اوه، یه کم وسیله قدیمی داریم.
یه نگاه حسابی بنداز.
تلفن های قدیمی.
- گرامافون جمع و جور.
شرط می بندم روش خط و خش ننداختی.
من اون تلفن کوچولو رو دوست دارم.
- یه چند تا ازش هست.
چیزای خیلی خاصی هستن.
- انگار یه سری چیزا از یه عتیقه فروشی قدیمی تر باشه.
فقط چیزی که باحاله همون سوت برنجیه.
فکر کنم اون بتونه پول خوبی بیاره.
- شماره حراجت چنده، رفیق؟
[صدای ترومبون]
ها؟
منو نادیده نگیر.
دیگه خبری از کیبلز اند بیتس نیست برات.
- خب، کنی.
- اوضاع چطوره؟
- خودت میدونی دختر.
پول من به اونجاها نمیرسه.
- خب، یه جورایی جالبه.
یه عالمه چیز هست که نمی دونم چی هستن، ولی...
- پس روش قیمت نذار. چیزی نگو.
تو که مرفه بی درد نیستی. [خنده]
- تو مرفه بی درد نیستی.
[خنده]
- اوه، آره، بهتره که باشه.
- آشغال یه نفر، گنج یه نفره دیگه است.
- خب، بریم که رفتیم.
شماره ۲۰، چقدر میخوای واسه این یکی بدی؟
یه عالمه چیز قدیمی کشتی دارم.
و وسایل ارتباطی و بوق کشتی
و همه جور چیز.
هزار دلار میدین واسه این پالت؟
- ۳۰۰. - بله!
- [صدای حراج] ۳۰۰ دارم، ۴۰۰، ۵۰۰.
۵۰۰ چطوره؟ ۶۰۰.
۶۰۰، ۷۰۰. - بله.
- ۷۰۰، ۸۰۰. ۸۰۰ چطوره؟
اونجا. ۹۰۰، ۹۰۰، ۹۰۰ کجاست؟ ۹۰۰ چطوره؟
- بله. - ۱۱۰۰.
هزار تا اونجا دارم. ۱۱۰۰.
۱۲۰۰ چطوره؟ ۱۲۰۰ چطوره؟
- بله. - ۱۳۰۰ چطوره؟
حالا ۱۴۰۰. حالا ۱۵۰۰.
۱۴۰۰ دارم. - بله.
- ۱۵۰۰، ۱۶۰۰، ۱۶۰۰.
۱۵۰۰، ۱۶۰۰، ۱۶۰۰.
۱۶۰۰ اونجاست. حالا ۱۷۰۰.
۱۷۰۰. ۱۸۰۰.
۱۷۰۰. ۱۸۰۰ چطوره؟
۱۹۰۰.
۱۸۰۰، ۱۹۰۰. ۱۹۰۰ چطوره؟
۱۸۰۰ اونجاست. حالا ۱۹۰۰ کجاست؟
حالا ۱۹۰۰.
حالا ۲۰۰۰. ۲۰۰۰ دلار.
۲۱۰۰ چطوره؟
۲۰۰۰ رو میگیرم.
۲۱۰۰، ۲۱۰۰ چطوره؟
یه بار، دو بار.
۲۱۰۰ دلار چطوره؟
و فروختمش به همون سمتی که تویی.
۲۰۰۰ دلار خریدی، داستی.
۲۰۰۰.
- اگه همشون اینقدر خوب باشن، شاید چندتا دیگه هم بخرم.
و بعد بتونم بهترینش رو بذارم تا دیو رو شکست بدم.
- خب، بریم که رفتیم دوستان.
مورد بعدی.
اوه، دستگاه‌های فروش خودکار.
نگاه کن.
- توش آجیل گرم و تازه هم دارن.
- به قیمت دلخواه خودت فروختی، ۲۱۰۰ دلار.
داستی، ۲۱۰۰ دلار.
- هووورا!
- تازه دارم گرم میشم.
- بزن بریم، بریم سراغ بعدی.
چراغ‌های دریایی.
مردم، اینو ببینید.
- به قیمت دلخواه خودت فروختی. - آره.
- یه معامله عالی کردی داستی.
۴۰۰۰ دلار. ۴۰۰۰ دلار.
- اینا یه جورایی وسایل مردونه‌ای هستن.
- به قیمت دلخواه خودت فروختی، ۴۰۰ دلار داستی.
- دمت گرم، داستی.
شماره‌تو حفظم، ۲۰۲.
- این پسره دیوونه شده، داداش.
باید این پسره رو نجات بدین.
اینجا حتماً جن زده‌ست، چون داستی انگار تسخیر شده.
[نواختن گیتار]
- خیلی خب، بفرمایید.
انجامش بده، انجامش بده.
اوه، نگاهمون رو بالا ببرید.
- ای بابا، وسایل صوتی.
وسایل صوتی داریم.
- صداتو عوض کن. - وسایل صوتی و بقیه چیزها.
- کی می‌خواد با اینا حال کنه؟
- [صدای وزوز]
- منظورم اینه که، اینا کلکسیونی‌ان، قطعا.
و یه سری وسایل خاص هم هست که قبلاً ندیده بودم،
ولی فروشش آسون نیست.
زیاد روش حساب نکن.
فقط می‌گم که، بی‌دلیل نگفتن ویدیو، ستاره‌های رادیویی رو کشت.
- خیلی از این رادیوها کار "اَتوِیتِر کِنت" هستن.
قبلا خیلی خوب فروش می‌رفتن، شاید ۱۵ سال پیش.
- می‌دونین، خیلی‌هاشون ۲۰۰، ۳۰۰، ۵۰۰ دلار ارزش داشتن.
ولی چندتایی که اخیراً داشتم، فروششون سخت بود، پس...
هر کی اینا رو می‌خره، بهتره عاشق رادیو باشه،
چون نمی‌تونه بفروشتشون.
- خب، می‌دونین،
همه چیز به قیمت بستگی داره.
وسایل قدیمی‌تری که خیلی محبوب بودن
حتی تو دهه‌های ۸۰ و ۹۰.
ولی بچه‌ها امروز گشنه‌ان.
من سعی می‌کنم ارزون بخرم و سود کنم.
همچنین دارم سعی می‌کنم تو یه شرط‌بندی برنده شم.
- من شماره‌تو حفظ کردم. ۲۰۲.
- خب. - فقط می‌تونم بگم ۲۰۲.
- آره، فقط بنویس... آره، فهمیدم.
- [می‌خندد] - بنویس ۲۰۲، ۱۰۰ دلار.
[خنده]
- خیلی خب، بفرمایید.
شماره ۲۰، برای اون مجموعه رادیویی کوچیک، چقدر می‌دی؟
چقدر می‌دی؟
بگو چقدر، چقدر پول می‌دین؟
همه رادیوها. - ۱۰۰.
- اینجا ۱۰۰ دارم. ۲۰۰ کجاست؟
۱۰۰ دارم. ۲۰۰ چی؟
- آره! - تا ۳۰۰. ۳۰۰ چی؟
۴۰۰. ۴۰۰ چی؟
۵۰۰ چی؟ ۵۰۰ چی؟
- آره. - ۵۰۰.
۵۰۰، ۶۰۰. ۵۰۰.
۶۰۰ کجاست؟ الان ۶۰۰.
حالا ۷۰۰.
۷۰۰ چی؟ - ۶۵۰.
- عجب ایده ای! کاش به فکر من رسیده بود.
شش و نیم. هفتصد چی؟
هفتصد. هفتصد چی؟
[صدای حراج] هفت و نیم الان.
- آره. - هفت و نیم دارم.
هشتصد چی؟ هشتصد چی، کجا؟
هشتصد، هشتصد، هشتصد. یک بار رفت، دو بار رفت.
هشتصد دلار میشه، و من...
- هوووو! - آره!
- به روش خودت فروختیش به قیمت ۷۵۰ دلار، دیو.
- مال تو شد، دیو.
شماره ات چنده؟
- اِ، یه شماره انتخاب کن. شماره یک.
- مگه بهت ندادیم؟ باشه.
- یازده. - صفر صفر.
- ۰۰۷. - صفر صفر.
خیلی خب، بذارین بپوشونیمش و بریم بعدی.
- خب، زیر اون برزنت چیه؟
ظروف آشپزخانه تزئینی.
بفرمایید.
- یه عالمه نقره هست، می بینم.
شیشه شیری. - اوه، اونو ببین.
- شیشه کارناوال.
- روغن‌ریزها، دوستان.
- کی؟ - روغن‌ریزها.
- نوشته... اِ...
نقره استرلینگ، ۹۲۵.
- این تو همه‌جور [سانسور] هست.
- بشقاب ها رو دارم. - آره.
امیدوارم خنگ و خنگ‌تر دست از چرخوندن...
[صدای خش خش صفحه گرامافون]
--دلارهایشان بردارند، تا شاید کنی و من بتونیم یه چیزی گیرمون بیاد.
- رزباد.
یکی رزباد رو دوست داشته.
در واقع، ست خیلی بزرگیه.
- منظورم اینه، به نظر من، این شبیه...
یه مرکز خرید عتیقه است که تعطیل شده.
همه این وسایل قبلاً خیلی چیزهای خوبی بودن.
منظورم اینه که هنوز هم فروش میرن،
اما دقیقاً به اون قیمتی که قبلاً میرفتن نیست.
شاید ببینیم به چه قیمتی میرسه.
- خیلی خب، بفرمایید.
شماره ۲۰، چه میل دارید؟
چقدر میدین؟ قیمت رو بگید.
- ۲۵۰. - ۲۵۰ دارم.
۳۰۰ چی؟ ۳۰۰ چی؟
ته سالن، ۳۰۰. ۳۰۰، ۴۰۰، ۴۰۰، ۵۰۰، ۵۰۰.
۵۰۰، ۶۰۰، ۶۰۰، ۷۰۰.
۷۰۰ هستید؟ - نه، من با اونم.
- چی؟ ۶۰۰، ۷۰۰.
۷۰۰ چی، کجا؟ ۶۰۰، ۷۰۰.
۷۰۰ چی؟ ۶ و نیم چی؟
۶۵۰ یک بار رفت.
۶۵۰، الان ۷۰۰.
۷۰۰، ۷۰۰.
۷۵۰ چی؟
۷۵۰، نظرتون چیه؟ ۷۰۰ اونجا دارم.
۷۰۰، ۷۵۰ چی؟ یک بار رفت.
۷۰۰، ۷۰۰. ۷۵۰ چی؟
دو بار رفت. آخرین و آخرین پیشنهاد روی ۷۰۰.
۷۵۰ چی؟
و من به روش شما فروختمش. ۷۰۰ دلار، برندی و کنی.
- بله!
- ممکنه تجربه زیادی تو حراج املاک نداشته باشم،
اما هنوز هم چیزهای خوب رو وقتی می بینم می شناسم.
- هووو! خب، این پایان حراج بود، دوستان،
و یادتون نره پول خانومو بدید.
ممنون از همتون!
- خب دیگه، دختر.
- ۸۶۲.
باید برات پول خورد بگیرم.
- لورا، چقدر لازم داری؟
- ام، حدود ۴۰ دلار، ۳۸ دلار.
- یادتونه وقتی میگفتن نگران نباشید،
هرچی لازم داریم داریم؟
شما هرچی لازم داریم دارید؟ - من میدونم دارم چیکار میکنم.
- نگران نباش. - من خورد دارم، من...
- اون داره.
- خب، این یه دروغ حسابی بود.
- خب، اون اولین نفریه که داره پول میده
و من هنوز پول نقد رو از همه خریدارها جمع نکردم، پس...
- نفر بعدی کیه؟ بیا جلو.
نفر بعدی کیه؟ بیا جلو.
داستی، نفر بعدی تویی.
- باشه. خریدار بزرگ امروز.
[صدای فنر]
- خب. سلام. - سلام، عزیزم.
- ام، جمعاً میشه ۸۸۳.
- ام. ببینم ۳ تا دارم.
- میدونی چیه؟ - شاید داشته باشم.
- اگه نداشتی، از طرف ما هدیه است.
- این یه چیز دیگه است مگه نه؟
- منظورت چیه؟ - همونجا برش میدارم.
- این که دیگه میشه مفت دادن.
همینجوری مفت مفت میدی.
- بفرمایید، ای خسیس عوضی.
- ممنون. قدردانتونم.
[در به هم کوبیده می شود]
[موسیقی وسترن]
- دیروز خوب بود.
- بله واقعاً.
- انگار بهترین تجربه اول بود.
- خیلی چیزا یاد گرفتم، رفیق.
- اون خونه ترسناک.
- به کی میگی برادر؟ - خیلی جن زده بود.
- اون چشمای گنده من همش اینور اونور رو نگاه میکردن.
- [خنده] میدونم.
- اون وسایل حراج املاک اون چیزی نبود که میخواستم.
من دوست دارم بخورم، ولی به اون همه "چیمه" احتیاج ندارم.
واسه همین امروز من و برندی میریم یه حراج انباری
تا یه چیزی بیشتر به سلیقه من گیر بیاریم.
- میخوای امروز تو استنتون از مهارت هات استفاده کنی؟
- ...به نظر من ۱۲۰۰ دلار ارزش داره.
خیلی چیزا از تو یاد گرفتم، رفیق.
- اوه، رفیق؟
- رفیقِ مونث. - لعنتی.
ته ریش ساعت ۵ رو دارم؟
سیبیلم زده بیرون؟
- معذرت میخوام.
- دیروز روز خیلی خوبی تو حراج املاک داشتم.
- ون من کاملا پر شده،
تا خرخره بار زده شده.
همیشه میگم هیچ وقت نمیشه به اندازه کافی جنس داشت،
ولی این هفته دارم حدود خودمو محک میزنم.
میدونی چی میگن؟ ه-خ-خ، همیشه بخر.
- شراکت ها هیچوقت تو این کار جواب نمیده.
- نه با... خب...
- اولش خوب شروع میشه و جواب میده.
- اِ، نمیدونم. من یه کم شانس داشتم، میدونی.
من... - آره؟
آخرین شریکت کی بود؟
کجاست الان؟
- کنی همینجاست.
- شراکت ها دیگه تموم شدن.
- بدبین باش. - می خوام-- می خوام--
- آره، باید دوستای بهتری پیدا کنی.
- [می خندد] ممنون.
- ممنون. - حق با توئه.
- آره. - واقعا به دوستای بهتری نیاز دارم.
- خب، می تونی همینجا تمومش کنی.
- نه، من اشاره کردم-- - من که صمیمی ترین دوستتم.
- من که تقریبا تنها دوستتم.
- درسته. - باشه؟
- بهت میگم--
- اون که تقریبا تنهاترین دوستمه.
- --وقتی دهنش بو میده.
بهت میگم وقتی همه چی خوبه،
و بهت میگم وقتی همه چی بده.
- ببخشید، برندی.
[می خندد]
- نه.
- و در مورد تو، همیشه بهت میگم وقتی باد ازت در میره.
- کی این اتفاق می افته؟
- خب، معمولا وقتی باد ازت در میره--
- وای خدای من.
- انگار که من باید خواب باشم یا همچین چیزی.
- من دیگه میرم اونور.
- منظورم اینه-- ببخشید، برندی.
- منو قاطی این ماجرا نکنین.
- به "این استوریج" در استانتون خوش اومدین.
- من دن و لورا داتسون هستیم از "حراجی های آمریکایی"،
و قبل از اینکه از این دروازه ها عبور کنین،
باید قوانین رو بدونین.
- میریم سراغ انبار، قفل رو برمیداریم، در رو باز می کنیم،
پنج دقیقه وقت دارین تا یه نگاهی بندازین.
- نمیتونین وارد انبار بشین، نمیتونین هیچ جعبه ای رو باز کنین،
و هرکی که بیشترین پول رو توی جیبش داشته باشه
امروز میتونه صاحبش بشه. آماده این؟
- آره! - اووو!
- دمتون گرم! بریم، بریم، بریم!
- بیاین دیگه، بریم!
- خیلی خب.
- از این طرف.
- میریم بالا به سمت راست،
داخل و بالا.
- [صدای وزوز]
- خیلی خب.
- یه واحد راهرویی کوچیک و خوب داریم اینجا، بچه ها، تو کنج،
آماده برای فروش.
- چی میبینی اونجا؟
- اوم، یه جورایی یه مبل-- - یه فن داریم.
- --مبل ال شکله. - بذار درست ببینم اینجا.
- لعنتی، من برش می دارم.
- اینطوری به نظر نمیاد که اون عروسک ترسناک "آنابل"
بخواد یهو از جعبه در بیاد.
- من این یکی رو میخرم.
- کیسه های مشکی و جعبه های مشکی.
خوشم اومد.
- شاید مجبور شم این یکی رو بخرم. - خیلی خب.
- انتخاب خوبیه.
- یه جورایی عجیبه.
- میدونی، یه سری جعبه های اولویت دار داریم،
یه سری لوازم برقی، کیسه های رمزآلود.
- به نظر یه چند تا مبل هم هست.
- منظورم اینه، خب-- یه چیزایی اینجا هست.
- پس با یه قیمت خوب، بد نیست.
- نمیدونم هیچ کدوم از اینا الان کجا جا میشه،
ولی وسوسه شدم.
- خیلی خب، یه انبار 1.5 در 4.5 متری خوب دارم.
- بفرمایید. و چقدر پول؟
- نظرتون چیه؟ - 10 دلار.
- چی داری میگی؟ چقدر؟
من ۱۰ تا پیشنهاد دارم. ۲۰ تا چطور؟
حالا ۳۰ تا میخوام. ۲۰، ۳۰، ۴۰، ۴۰.
۴۰ تا چطوره؟ حالا ۵۰ تا.
۵۰ تا چطوره؟ - همینجاست.
- ۵۰ اونجا، ۶۰ اونجا، ۷۰ اونجا، ۷۰ اونجا،
و حالا ۸۰. ۸۰ تا چطوره؟
۷۰ اینجا. ۸۰ تا چطوره؟
۹۰ تا چطوره؟
[صدای حراج] ۱۰۰ تا چطوره؟
- آره!
- ۱۱۰ تا چطوره؟
۱۰۰ دلار، ۱۱۰، ۱۲۰، چطوره؟
۱۳۰ اونجاست. ۱۲۰، ۱۳۰.
چطوره به نظر میرسه؟ - اون طرف نرو.
- ۱۲۰، ۱۳۰.
- آره! - ۱۳۰، ۱۴۰.
۱۴۰، ۱۵۰. ۱۴۰، ۱۵۰.
۱۰۰ و نصفی.
۱۰۰ و نصفی به علاوه ۵۰ تا دیگه.
تکون داد و گفت نه.
رسیدی به ۱۴۰. - مال خودت.
- ۱۵۰ یک بار رفت. ۱۵۰.
۱۵۰ دو بار رفت.
آخرین و آخرین اعلام به قیمت ۱۵۰ دلار و نصف،
به خودت فروختمش.
معامله کردی. ۱۴۰ دلار، کنی.
- کنی!
- من الان اینا رو بررسی می‌کنم.
نمی‌خوام دیگه چیزی بخرم امروز.
بیا با توستر شروع کنیم.
این یکی چشمم رو گرفت. - توستر؟
- آره، می‌بینی؟ این مثل همون چیزیه که-- - اوه، آره.
- --مثل همون چیزیه که ما داشتیم--
- مامانم قبلاً تو اینا گوشت دنده درست می‌کرد.
[می خندد]
- با من اینجوری حرف نزن.
- اون وقت لوبیا سبز تازه و سیب زمینی قرمز داشت،
و بعد گوشت دنده روی اونها، و بعد--
خیلی خوب بود. این کاملاً نوئه.
- من عاشق مامانتم. من عاشق مامانتم.
- کاملاً نوئه. ۱۰ دلار.
- اوه، [سانسور].
- خیلی سنگین نیست. آروم باش.
- ولی "هرنیا" دارم.
[صدای درام]
کتاب.
نه.
- هوم. انواع چیزا.
خوشم میاد که همه چیزو توی یه پلاستیک گذاشتن
و بعد توی جعبه.
بیا، فقط-- بیا فقط این کارو بکنیم.
این چطوره؟
- مال کوبیه. پولدار شدیم.
- بفرما. - بفرما.
۲۵ تا گنده اونجاست، ها؟
بیا به رنه زنگ بزنیم.
اون-- اون اهل کارت‌های [سانسور] هست.
- تو می‌خوای رنه بشی؟
- [صدای زیر] خب، می‌دونی--
[صحبت های نامفهوم] - [می خندد]
- [صدای اشرافی] تو نباید کارت‌های ورزشی رو دور بندازی، کنی.
[صدای عادی] اون کیه، آمریکا؟
[می خندد]
اوه.
اوه، آره!
اوه خدای من، آمریکا، ما به گنج رسیدیم.
- تو یه چی... تو این تقویم قایم شده.
- خیلی تنهام. - [می خندد ]
- خیلی تنهام. - هیچکس اینجا نمی بینتش.
- آره، فرار می‌کنه.
با اون تقویم دیگه تولد کسی رو فراموش نمی‌کردم.
اوم.
- داغه. من...
- ادامه بده. امتیاز یهویی رفت بالا ۱۲ تا.
- [می خندد ] وای خدا.
- شرط می بندم همتون الان آرزو می کردید جای من بودید،
نه، پسر؟
- میخکوب. به به.
- شلیک نکن.
- از نوع کرفتس منه، پس جنس خوبیه.
شارژر هم داره، دو تا شارژر داره.
- بگو برام، برندی. - یه جفت منگنه.
- بگو برام، برندی.
- می تونی ۴۰ دلار بابتش بگیری.
- بابا این چه مزخرفیه؟
- صبر کن، یه... یه...
- یه "ارمو واک."
- چی؟
- می دونی، همون [چرت و پرتی] که میذارن
لبه تخت. - یه پاف؟
- اونم هست، آره.
- چیزی توش هست؟
- حس خوبی داره.
- اوه، آروم، آروم.
وای خدا.
چیزی توش هست؟
هیچی، ها؟ - نگاه کن، آمریکا.
- یه جورایی محکمه.
می تونم برای دکور ازش استفاده کنم.
- اوه، آره؟ - آره.
۱۵ دلار بابتش بهت می دم.
- باشه.
- اوه، نردبان خوبیه. - خوبیه دیگه.
با این می تونی تا بهشت هم بری.
- آره، لازمش دارم.
- به محض اینکه از روی اون لامصب بیفتی.
۲۵ تا گنده همین جا.
- می دونی این چیه؟ این چیه؟
- یه "ارمو واک" دیگه.
- یه "ارمو واک" دیگه است.
- این یکی هم خالیه،
چون ببین چقدر راحت بلندش کردم؟
این یکی هم حدود ۱۵ دلاره.
- این کاناپه خوبه، کنی.
- هست؟
- آماده ای؟
- [ناله می کند] عجب دستای قوی داری.
بذارش این طرف.
[ناله می کند]
- خب، احتمالاً می تونی ۲۰۰ دلار بابت این کاناپه بگیری.
خوبه. یه کاناپه بزرگ و تیکه ایه.
خب.
چیه؟
- بابا، اینا چه کیسه پلاستیکی های محکمی هستن، داداش.
حرفش همینه.
نگاه کن، داری از همه چاقوهات استفاده می کنی.
همینه که می گم... - این یه... این یه تلویزیونه؟
صد در صد.
- تلویزیون درپیت کلاس سومی، داداش.
- چقدر بابتش می گیری؟
بگو ۵۰ دلار. - باشه.
- آره. فکر نمی کنی؟
- نمی دونم، ولی این کلاس سومی کوچولو...
- میخوای سرش دعوا کنیم؟ - نه.
- اوه، لعنت.
- بیمه من اینا رو پوشش نمیده.
- چرا این کارو کردی؟
خیلی هم خوبه.
- باحاله. نگاه کن.
- 20 دلار. - اینو نگاه کن.
خوبه. - آره.
اوه. یه لحظه صبر کن.
میتونیم دوقلو باشیم.
چراغ های جلو عین همن. - آره، درسته.
میذاریش رو پیشونیت.
اونوقت میشی مثل اونها، اوم، "مینجینز."
- [خنده]
- [صحبت نامفهوم]
- مال من خرابه.
- این چیه؟
- نمیدونم. چی هست؟
- یه جورایی سنگینه.
- هوم.
- عجب، اینا تابلوها رو دزدیدن.
- اوه.
اینا باحالن.
- ببین، "آریزونی"، "اوکلاهومی."
- اینا باحالن. - خیلی سنگینه.
بیشتر هم دارن. - دیگه چی توش هست؟
- به کدوم ایالت دیگه سفر کردیم؟
- دیگه چی...اوه.
- از کدوم ایالت دیگه دزدی کردیم؟
- [ناله]
- کجا رفتن؟
"کالیفرنی"، "میزوری."
- اینا همش مربوط به جاده 66 هست.
- آره. نیومکزیکو و "کانباس".
میتونیم بریم یه سر به جاده 66 بزنیم.
- داریم میریم سفر جاده ای؟ - بزن بریم.
تو سریع رانندگی میکنی داداش. - آره.
- کلاه سرم باد میبره.
- من رانندگی می کنم. - خواهش می کنم --
- بیا اینجارو جمع کنیم. - چتر نجات اضافه داری؟
- بیا اینجارو جمع کنیم. سوار ماشین شو.
- خب دوستان، اینم از پایان حراجی،
و یادتون نره پول خانومو بدید.
- تو دفتر میبینمتون، همگی.
- خیلی بد بود.
امیدوارم کنی و مامان قندیش شانس بیارن.
- جنساش خیلی آشغال بود، یارو.
- آره، افتضاح.
- به هرحال، فردا ساعت 11 میبینمت،
که بتونی... - ساعت 11.
- آماده باش که شرطتو ببازی، باشه؟
- اوه، آره، آره. نگران نباش.
500 دلار میارم، همش اسکناس 1 دلاری.
- مهم نیست چطوری میاره،
- فقط امیدوارم داستی پول منو فردا حاضر کنه.
چه آدم [بی ادب].
- خداحافظ بچه.
[صدای به هم خوردن درها]
[موسیقی وسترن]
- این چیزا همیشه وقتی بازشون میکنی بهتر به نظر میرسن.
من بهترین قسمت اموالم از فروش اموال متوفی رو انتخاب کردم
تا در برابر رادیوهای دیو قرار بدم.
داریم آماده میشیم که یه نفر قیمت وسایلمونو تعیین کنه
و پیروزی منو رسمی کنه.
این از هرچیزی که دیو خریده باحال تره.
اوه.
بالاخره وقتش رسید.
این جنس با کیفیتیه.
حتی نگو.
- این دور و برها آشغالدونی هست یا چی؟
ارزش در برابر پول، این شرطه.
- اوه، آره، ارزش در برابر پول.
بحث سود و پول درآوردنه.
- ارزش در برابر پول.
- نه اینکه کی می تونه بزرگترین توده زباله رو بخره.
چیکار کردی؟
تو خونه نشستی و اینارو شستی؟
- اوه، داری سعی می کنی ببینی حرفه ای ها چطوری کار می کنن؟
- نمی دونم چطوری اینقدر سریع همه رو برق انداختی.
انگار به همه چی پلیش زدی.
- پلیش نیست، روغنه.
روغن مخصوص چوب.
- دروغ نمی گم، ایده خیلی خوبیه.
انگار از قبل برچسب حراج زدی روشون
که فروخته بشن.
- نه، اون ها فقط برچسب های انبارگردانی منن.
من فقط کار و حرفه ای انجام می دم.
به اینا می گن... بهشون می گن قیمت های مقایسه ای.
- اوه، باشه.
- پدرم همیشه بهم یاد داده اگه قراره کاری رو
انجام بدی، درست انجامش بده.
- فکر کنم بیشتر توهینه به کارشناسه.
- نه، من فکر می کنم وقتی کارشناس بیاد اینجا،
با خودش می گه، لعنتی، تا حالا کسی رو ندیدم
که اینقدر باهوش باشه که به من کمک کنه و راهنماییم کنه
تو کل این پروسه.
- لعنتی، من برش می دارم.
- من سعی می کنم یه مقدار از دانشمو به تو منتقل کنم،
ولی تو نمی خوای یاد بگیری.
[موسیقی خیالی]
قشنگ نشونش دادن.
این چیزیه که، آم، استادم بهم یاد داد.
میخوای کمکت کنم مال تو رو هم به روش درست انجام بدی؟
- آره، چرا قیمت های مقایسه ای ۲۰ سال پیش رو درنمیاری
وقتی مردم واقعا به این چیزا اهمیت میدادن؟
- خب، این برای فروشه.
چیه... برگه جلوش چی میگه؟
چرا جلوی اون یکی برگه ندارم؟
- [می‌خنده]
- لعنتی، اونجا چیکار کردم؟
- فکر کنم یادت رفت اون یکی رو پرینت کنی، دیو.
- اوه اوه، ممکنه.
دارن سریع می رن؟
- [سوت زدن]
- داری کاغذای منو می دزدی، جوون؟
- نه، فکر کنم یادت رفت بذاریشون روشون.
- بی خیال. بازنده نباش.
- من چیزی برنداشتم.
- آره، می تونی یه بازنده باشی.
- فکر کنم یادت رفت بذاریشون اونجا.
- زر نزن. همه رو برگردون.
بده به من.
داستی داره یاد می گیره روش قدیمی رو
برای برخورد با کسی که با کارت ور میره.
کاغذا کجان؟ بده به من.
- من هیچ برگه ای ندارم. من هیچی ندارم.
- داستین، دارم بهت میگم، برگه های لعنتی منو برگردون.
منو عصبانی نکن.
همینجا بذارشون.
شوخی ندارم.
[در به هم کوبیده می شود]
داری با کار من ور میری، مرد.
حالا همه شون مچاله میشن
و شبیه تفاله میشن، همه کاغذای شلخته و لعنتیت.
- حس می کنم همین که دِیْو رو عصبانی کردم، برنده شدم.
- ۲۲.
- فکر می کنم این بار حداقل ۶۰۰۰ دلار ارزش داشته باشه.
- من ۳۵ تا تیکه دارم که روی هرکدوم ۲۰ دلار زدم.
- می خوام هر کدوم رو ۱۰۰ دلار بفروشم.
- من ارزش این مجموعه رو حدود ۳۵۰۰ دلار تخمین می زنم.
- خب، دِیْو، ما فقط منتظر می مونیم
تا کارشناس بیاد.
- می دونی چیه؟ تا اون بیاد،
بریم ناهار بخوریم. نظرت چیه؟
- یکی از بچه ها اینجا وایمیسته و مراقبشون هست.
[صدای به هم خوردن درها]
- اینو دقیقاً می ذارم همونجا، دختر.
- عالیه.
- از این خوشم میاد.
- خوشت میاد؟
[خنده]
- بعد از برنده شدن در حراج خونه،
به یه فضای خیلی بزرگ برای تخلیه نیاز داشتم.
- داریم چیکار می کنیم، میذاریمشون روی میز و این چیزا؟
- خب، کِنی داره کمکم می کنه تا برای ملاقات با کارشناس آماده بشم
توی بار دوست پسرم.
- عجب جاییه. - آره، هست.
- این انگار جعبه جواهره؟
- نه، روش نوشته ظرف سرو غذاست.
- چه نوع غذایی می خوای توش بذاری؟
- چینی استخوانیه. - آهان، هست؟
- نگاه کن. نوشته ۱۰۰ دلار.
- وای خدای من، خیلی خاصه.
- می دونم، نگاه کن.
- انگار یه مجموعه کوچیک کامله این.
- نگاه کن. چه قشنگه.
- اوه، این پوله.
- این ۸۰۰ نوشته یا ۸؟ نمی دونم.
- فکر کنم ۸۰۰ باشه، داداش.
- چه چیزای فانتزی ای.
- اگه این قیمتا درست باشن،
- این می تونه یکی از بزرگترین دستاوردهای من در یه مدت طولانی باشه.
- انگار یه قایق سس خوریه که پا داره.
- اینو نگاه کن.
- سلام!
- یکیشون نوشته ۱۱۰ دلار، و اینا همشون یکسانن.
- یکی، دو تا، سه تا، چهار تا.
- اوه، من یه دونه دیگه با پا پیدا کردم.
- این پاها برای چی ان؟
- من باید بفهمم اینا برای چی هستن، مرد.
- سه تا ازش دارن.
- اوه، آره.
- انگار لیوانایی هستن که می رن تو اینا.
- یادمه اینارو می ذاشتم یه گوشه.
- اگه مجبور باشی روی همه چیز قیمت بذاری،
تقریباً ۵۰ سال طول می کشه، داداش.
- می دونم.
- خیلی چیز میز هست.
- وای خدای من.
- سلام! وای خدای من، خدا رو شکر که اینجایی.
- انگار یه مغازه عتیقه فروشی از بوربنک اینجا بالا آورده.
- خیلی خوشحالم که می بینمت.
- خدا رو شکر به خاطر رَندی اِسادا، کارشناس مشهور جهانی عتیقه
و صاحب PROSPR در خیابان لا برآ.
- بیا از اینجا شروع کنیم. - باشه.
- بیا از اینجا شروع کنیم.
- درس تاریخ شروع شد.
- خب، من همه اینا رو باز نکردم،
چون این اینجا کلاً پر از--
- ۱۳۲ تا فنجون قهوه.
- آره، تو اینجاست. - خیلی جالبه.
- عجب مهمونی چاییه، ها؟ - ۳۸ تکه کره.
پس اسپود رُزباد یه طرح چیت‌سازه.
این یکی از چشمگیرترین مجموعه‌های، اِ،
چیتس اسپود رزبادیه که تا حالا دیدم.
- واقعاً؟ - واقعاً.
- خیلی چشمگیره؟
- تعدادش زیاده و قدمتش به سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۹۳۶ برمی‌گرده.
این سرویس احتمالاً حدوداً
۱۸۰۰ تا ۲۰۰۰ دلار ارزش داره.
- آره!
- اونم به خاطر تعداد ظروف سروشه.
- اوهوم.
- می‌خوای بریم اون میز؟
- بریم. من این میز رو دوست دارم.
- منم این میز رو دوست دارم.
خب، اِ، معمولاً چیزی که این طرف میز می‌بینید
یه سری ماگ تابیه. - آره، تابی.
- تابی!
- بعضی قدیمی، بعضی جدید.
حدود ۷۵۰ تا ماگ تابی میشه.
- این همون پولی بود که من برای کل این جا دادم،
پس همینجا دخلشو آوردی.
- لعنتی، من برش می دارم.
خب، روی این میز، این کارلتون وِره.
از اون سر اتاق هم میشه تشخیصش داد.
رنگاش فرق داره، ولی می‌تونید
طراوت رو تو قطعاتش ببینید.
من عاشق اینام.
کیفیتشون خوبه و خیلی قشنگن.
حدود ۶۷۵ تا کارلتون ور میشه.
- لعنتی. - خب.
اینجا فقط یه جور در همه.
- وای، آره.
- این شمعدونا رو داریم، بعدش...
- این یکی از غیرمعمول‌ترین چیزهاییه که
تو کلکسیونتون دارید.
بهش میگن فوکوئوکو.
- "فوه-کوکو." - راحته.
فکر کنم تلفظش فوکوئوکوئه.
فوکوئوکوی ۹۰۰۰ئه.
و می‌بینی...
- اسم این چیه؟
فوکوئوکو.
- اوه، این یه ویبراتوره برای انگشت.
[صدای وزوز درمیاره]
- [می‌خنده]
- آره، ببین، درست اینجا میذاریش.
[صدای وزوز درمیاره]
[خنده]
- من با اون مرده تو قایق بازی می‌کنم.
[با خنده می‌گه]
- این چیزا یه جورایی خیلی باحالن.
این یه گرم‌کن نونه.
- اوه، فکر کردم توش کوفته میذاری.
- آره، میشه.
در واقع یه ظرف پیش‌غذاست، پس میتونی توش
ظرف سرو بذاری.
مال قرن نوزدهمه، با اون کنده‌کاریای قشنگش،
و اون تاج اصلی اینجا.
حدود ۴۰۰ دلار قیمت اینو میگم.
و با اینکه این یکی نصف این اندازه‌ست،
چون مال قرن نوزدهمه و وضعیتش خوبه،
بازم میتونی ۳۰۰ دلار بابتش بگیری.
- اوهوم.
- و این یکی، این، اِ، گرون‌تره.
و این یکی به تنهایی یه گرم‌کن نون ۶۰۰ دلاریه.
- خدایا رحم کن. - چی؟
- آره.
- اون چراغ قوه کوچیکه چطور؟
اون گل رز، این یکی چی؟
- اوه، آره.
این یه چیز... خب... یه چیزیه که ظاهر چشمگیری داره.
- آره. - ارزش چندانی نداره،
اما به عنوان یه چراغ رومیزی، حتی با وجود چند تا حباب شکسته،
فکر می‌کنم ۳۲۵ دلار بیارزه.
- لعنتی، چه پول خوبی.
لعنت بهت برندی، حتی چیزای شکسته هم ارزش دارن.
- اینا ست‌های روغن و سرکه هستن.
کدوم بی‌فرهنگی اینا رو با هم چیده؟
- اوه، فکر کنم این کار من بوده.
- اوه. - لعنت بهت کنی،
- متاسفم. - یه کارو درست انجام بده.
[صدای بسته شدن در]
- خب، اولین کاری که باید انجام بدیم اینه که...
- اون اشتباه چیدشون؟ - بیا، اینو درستش کنیم.
بهتره همون اول درست انجامش بدیم.
این باید با اون یکی بره.
همه‌ی ظرف‌های آلبالویی رو توی یه ظرف روغن و سرکه‌ی قشنگ‌تر بذار.
و خب، اینا هم برای چیدن میز غذا استفاده می‌شدن.
وقتی مردم زیاد مهمونی می‌دادن،
این ست‌های مجلل رو داشتن،
و تو روغن و سرکه و سس رو توی اینا می‌ذاشتی.
و اون ظرف‌های شیشه‌ای آلبالویی برای من خیلی جالبن
که مربوط به قرن ۱۹ هستن و احتمالا از همه با ارزش‌ترن.
یه چیزی حدود ۱۰۰۰ دلار دیگه هم ظرف روغن و سرکه دارین.
- اینم یه جورشه، نه؟ - خب.
اما صبر کن، بازم هست.
این ظرف‌های خنده‌دار رو می‌بینی،
خیلی مسخره‌ان، با اون پایه‌های عجیبشون.
- آره، هستن.
- ولی بهشون میگن "Walking Ware" (ظروف متحرک)، و اینا،
باور کنی یا نه، هر تکه‌ش،
این قوری‌ها حدود ۱۰۰ دلار ارزش دارن.
و تو خیلی از اینا رو داری.
فقط همین ظرف‌های متحرک...
- آره.
- ...حدود ۱۲۰۰ دلار ارزش دارن.
- عجب چیزی!
[صدای شلاق]
- خب، دوباره از Carlton Ware داریم،
اما این یکی با یه طرح زرد رنگ قشنگه.
- بانمکه. - و اسم این طرح...
...چون اینا گل‌های آلاله کوچولو هستن...
شاید تعجب کنی اگه بشنوی که هر آلاله...
- بله؟ - ...۱۰۰ دلار ارزش داره.
- شوخی می‌کنی. فقط به خاطر اینا؟ - آره.
و تو یه دونه، دو دونه، سه دونه، چهار دونه از اینا داری.
- همین‌جا ۴۰۰ دلار داری.
- اینا هر کدوم به راحتی ۱۰۰ دلار ارزش دارن.
و بعد این تکه‌های متفرقه رو هم داری
که از آلاله‌ها هستن، ۱۲۰۰ دلار.
- خفه شو... - خدای من.
- دهنتو ببند. - [می‌خندد]
- اسم این به فرانسوی "اِپِرنی" (epergne) هست،
و این یه وسیله‌ی تزئینیه که وسط میز می‌ذارن،
و مردم از اینا برای گل استفاده می‌کنن.
- خب.
- الان که این‌جوریه، حدود ۵۰۰ دلار می‌ارزه.
- لعنتی، برش می‌دارم.
- این اولین حراجی فروش اموال یه مرحوم هست.
قطعا آخرین بارم نخواهد بود.
- فکر کنم تمومش کردیم.
- اوه، از پسش بر اومدیم.
- یه لحظه اجازه بده یه کم...
جمع بزن ببینیم چی داریم، خب...
- آقا، اینجا حساب کتاب کن.
- اوهوم.
کل بار.
و بعد نقره.
رسیدم به جمع کل‌تون...
[موسیقی تعلیق‌آمیز]
...۱۵۰۰۰ دلار.
- چی؟ - چی؟
- [می‌خندد] وای خدای من.
- همش برای ۷۰۰ دلار؟
- متاسفم.
- آره، واقعا تحسین برانگیزه.
- همش برای ۷۰۰ دلار. - قصد نداشتم بزنمت.
- آره، تو این کار باید کلی قورباغه رو ببوسی
تا به شاهزاده‌ت برسی، ولی تو قطعا...
- اوه، اینو به من می‌گی.
- ... تو این معامله به شاهزاده‌ت رسیدی.
- من خودشم. - خوشم اومد.
خوشم اومد.
[صدای تق تق در]
[موسیقی جذاب]
- وای خدای من، ببین چقدر تمیزه.
- اینا همه جنس خوبه.
حتی لازم نیست آشغالاشو پاک کنم.
اصلا برام مهم نیست.
- ببین لوله‌هاش چقدر سالم‌ان.
- تو فیلی؟ - منم.
- خب، بفرمایید. بالاخره مرده رسید.
- سلام فیل، خوبی؟
- سلام بچه‌ها، از دیدنتون خوشبختم.
- آیوی منو وصل کرد به فیل فابیان،
از عتیقه‌فروشی کینگ ریچارد، تا دیو و من بتونیم
یه آدم بی‌طرف داشته باشیم که وسایلامونو قیمت‌گذاری کنه.
- چرا اول با وسایل داستی شروع نکنیم؟
- آره، لطفا.
- خب، اینا، امم، تلفن‌های اریکسونن.
اون ظاهر خیلی باحال و قدیمی سال ۱۸۹۰ رو دارن.
اون جمع‌وجورترها، تقریبا نصف اندازه‌ان.
اونا این روزا محبوب‌ترن.
- چون کسی جا نداره. - دقیقا.
با این وضعیتی که دارن، تقریبا دونه‌ای ۱۲۵ دلار ارزش دارن.
این یکی جالبه.
وضعیتش خیلی خوب نیست.
آلمانیه، خیلی باحاله.
ولی خب، حدود ۸۰ دلار برای این یکی.
اوم، این، امم، صدای THX داره، خب یه بلندگوی سینمایه.
مردم این وسایل الکترونیکی قدیمی ولی نه خیلی قدیمی رو دوست دارن.
این یکی حدود ۸۰۰ دلار میره.
- اوکی. - اینا خیلی باحالن.
اوکی، خب، شرکت Siebe Gorman & Company Ltd،
اونا اینو ساختن... چیزی که شما اینجا ندارید
اینه که، اون کلاه‌خودهای غواصی قدیمی رو می‌شناسید؟
- آره.
- در واقع اونا اول به عنوان
کلاه‌خودهای دود برای آتشنشان‌ها بودن.
- اوه، عجب. - خب این...
[بوق می‌زند]
... داری هوا می‌گیری...
[بوق می‌زند]
...وقتی این کارو می‌کنی، و این هوا رو هل میده
تو کلاه‌خود، با کمک چند تا شیلنگ و این چیزا.
اینا خیلی خیلی باحالن.
متاسفانه، ارزش
خیلی زیادی ندارن.
تقریبا دونه‌ای ۲۰۰ دلار.
- معلومه، این چیزیه که دیو دوست داره بشنوه.
- مامانم می گفت اگه چیزی نداری که خوب بگی،
اصلا چیزی نگو. - تا حالا که جلوت رو نگرفته بود.
- من که چیزی نمی گم. - هوم.
- شما جعبه چاقوهای قشنگی اینجا دارید.
اینا واقعا خوبن. این مدلا رو زیاد نمی بینم.
حتی ممکنه قدمت این یکی به قرن هجدهم برسه.
- و این یکی یه ایراد کوچیک داره.
- درسته، ولی قدیمی تره. - اوکی.
- این یکی قدیمی تره. ام...
- نگران نباش. صبر کن نوبت وسایل تو بشه.
اون موقع یه سری ایرادها رو میگم. - یه سری ایراد کوچیک.
- احتمالا حدود 300 تومن برای این یکی،
و شاید حدود 350 تومن برای این یکی.
- اوکی. - کار می کنه.
باید یه کم اهرمش رو بچرخونی.
- باید بیشتر اهرمش رو بچرخونی.
- آره، یکم جون بده بهش.
[موسیقی جاز شاد پخش می شود]
- این یه دستگاه گرامافون ویکتور قدیمی هست.
جعبه چوبی بلوط قشنگی داره.
معلومه که هنوز کار می کنه.
حدود 400 تومن می ارزه. - اوکی.
- خب، اینجا یه عالمه فضله موش داریم
که می تونستی تمیزشون کنی.
[می خندد]
- خب، اینجوری کار می کنه.
وقتی میخوای ارزشش رو بدونی، فکر می کنی باید
یه کم برای این آقا تمیزش می کردی.
- به هر حال.
خب، معلومه که اینا سوت های بخاری قدیمی هستند، ام،
مال ماشین های آتش نشانی، یا هر چیز دیگه.
یه نفر این ترکیب برنجی رو درست کرده
تا اونها رو به نمایش بذاره.
خیلی باحاله. خیلی خاصه.
به خصوص نوع ساختش.
فکر می کنم یه نفری هست که این رو خیلی دوست داشته باشه.
به نظرم قیمت بازاری منصفانه برای این اثر
حدود 1200 تومن باشه. - اوکی.
- حالا بیاین این طرف و یه نگاهی به یه سری وسایل درست حسابی بندازیم.
- آره.
- فکر کنم فیل امروز به اندازه کافی آشغال دیده.
بیاین جدی باشیم.
- اینجا بیشتر شبیه نمایشگاه ماشین های دست دومه.
- خب، می دونی چیه؟ من دوست دارم بدرخشم، رفیق.
- باباش همیشه بهش می گفت، واسه فروش، خوب برق بنداز.
- اینا چی، اونا چیه؟ اینا چی هستن؟
اینا...
- فقط یه سری تحقیقیات بود که کردم.
- به نظر من که فهرست قیمت های eBay هستن.
- دقیقا همون ها هستن.
- مردم می تونن هر قیمتی که دلشون بخواد رو توی eBay بذارن.
این دلیل نمیشه که اون قیمت واقعی شون باشه.
چیزی که من بهت میگم ارزش بازاری منصفانه هست.
- منصفانه است.
- اینا یه مشت رادیو رومیزی آتواتر کنت هستن.
آتواتر کنت شرکت خیلی خوبی بود.
اینا تقریبا همشون شبیه هم هستن.
همشون بر اساس مدل 20 ساخته شدن.
هر کدومشون حدود 75 تومن می ارزن.
- چقدر احتمال داره که شما فکر کنید
من می تونم هر کدوم رو 80 تومن بفروشم؟
- حدودا 75 تومن فروش میرن.
- [می خندد] - اوکی.
خب، ما اینجا یک، دو، سه، چهار، پنج،
شش، هفت، هشت تا از اون ها داریم.
- این یکی یکم جدیدتره.
به نظرم این یکی رو شاید بشه 100 تومن فروخت.
- مگه نه ۱۲۰ تا؟
- دیو باید نگران تک تک پنی‌هاش باشه
تا شانسی برای بردن این شرط‌بندی داشته باشه.
- فکر کنم یه اسکناس درست حسابی ۱۰۰ دلاری.
با اون راحت‌ترم.
- ماشین حسابم کجاست؟
- این طرفا مدل ۲۰ بزرگتر هم داری.
- آه، این آخریشه برای بزرگترا دیگه.
- من دونه‌ای ۱۲۵ تا واسه این بزرگا میدم.
- ۱۲۵ برای این سه تا. - آره.
- لعنتی، از پیشنهادت خوشم اومد. از قیمتات خوشم میاد.
- دارم سعی میکنم از لیمو، لیموناد درست کنم.
- وقتی که داشتی... داشتم بدگویی میکردم از وسایلت؟
- یه کم. - نه، فکر نکنم.
- یه کوچولو.
- این یکی هم یه نقص جزئی داره.
- داره، ولی قدیمی‌تره. - باشه.
- این یکی قدیمی‌تره.
- نقص جزئی داره.
من داشتم بدگویی نمیکردم از وسایلت.
- این باحاله چون یه روکش فلزی داره.
من دونه‌ای حدود ۱۲۵ تا واسه این فلزیا میدم.
- ۱۲۵ دلار برای... برای سه تا از اونا.
- سه تا، آره.
- حالا داریم به بهترین قسمت معامله میرسیم.
- آره، این خیلی قشنگه.
یه رادیوی دیگه مال دهه ۱۹۲۰.
اوه، عجب چیزیه.
خیلی خب، این باحاله.
به نظر میرسه جلا داده شده.
۳۰۰ دلار میدم بابتش. - ۳۰۰ دلار.
خوشم اومد.
- خب، اینم از این.
- حالا وقتشه برای لحظه حقیقت.
- خب دیو، چقدر پول دادی؟
- ۷۵۰ دلار بابت همه‌شون دادم.
- ۷۵۰ دلار دادی.
داستی؟
- ۲۰۰۰ تا. - اوه.
خیلی بیشتر از دیو شد.
خیلی بیشتر از دیو.
خب، ROI، بازگشت سرمایه.
طبق محاسبات من...
وای.
دیو در کل بیشتر سود کرد.
- پس این منو میکنه پادشاه ROI.
آره!
[موسیقی وسترن]
با بالا رفتن سن، پیروزی هم میاد.
- ولی تو خیلی چیزای بیشتری داری.
- بله.
- تو چیزای بیشتری با پول کمتر به دست آوردی، پس...
- آخه من بلدم حساب کتاب کنم.
[خنده]
- درصد بازگشت سرمایه یه مشت چرنده.
- اون ۵۰۰ تومنمو بده داستی.
- من که با خودم پولی نیاوردم.
[صدای به هم خوردن درها]
[موسیقی جازی شاد]
- ♪ دارم میرم تو مسیر ♪
- یکیشون رو نندازی زمین. - بجنب، بریم.
- خودتو مصدوم میکنی. - پاهاتو لت و پار میکنی.
- [میخندد]
- برندی داره با من میاد تا چارلز فینیکس رو ببینیم...
چطوری سگ؟ - شماها عالی به نظر میاید.
عاشق استایلتونم. - ممنون.
- حس و حال قدیمی رو خیلی خوب القا می‌کنی.
- آره، همینطوره.
- … ببينيم ميتونيم با اين تابلوهای جاده‌اى من پول بيشتری
جور كنيم يا نه.
[ناله] فکر کنم…
- اوه، خیلی هم سنگینن.
- آره، هستن.
- اولین نشونه خوب، سنگین بودنشونه.
تا حالا تو جاده 66 بودی؟
تا حالا تو جاده 66 رانندگی کردی؟
- آره. - اسمش رو شنیدم.
- واقعاً؟ - آره.
- در واقع، همین الان توش هستی.
ما الان تو داروخونه "فِر اوکس" هستيم،
جایی که 110 ساله به این سبک پذیرایی می‌کنن.
این یه تاریخچه است.
- لعنتی، اصلاً نمی‌دونستم.
- ما اونجاییم.
- از شیکاگو تا لس آنجلس، میدونی،
جاده 66، نماد...
[فریاد زدن] نمادین آمریکاست…
- باشه. - ببخشید.
خیلی هیجان زده میشم چون این خیلی مهمه.
این یه تاریخ واقعی آمریکاست.
از این آمریکایی‌تر دیگه نمیشه.
قبل از اتوبان‌ها، قبل از آزادراه‌ها، جاده افسانه‌ای،
مادر جاده‌ها، همینه.
بود و همیشه خواهد بود.
سال 26 شروع شد، و سال 1985 از رده خارج شد.
- هوم.
- و آهنگش اول بار سال 1946 اومد!
- سال 46؟ - چی؟
- نَت کینگ کول، نَت کینگ کول افسانه‌ای.
- اوه، اون خونده؟ - اجرای اون، اجرای اصلیه.
- من تا حالا اون رو نشنیدم. - نه، شنیدی.
- آره، شنیدی. - شنیدی.
- قول میدم. - فقط الان یادت رفته.
مطمئناً شنیدیش. خیلی خوبه.
-[آوازی خشن] - این لویی آرمسترانگه.
- اوه، ببخشید.
- ولی خوب بودی. - [آوازی خشن]
- دلمون میخواست بیشتر از این بشنویم.
- بیشتر میخوندم، ولی ما حق پخش موسیقی نداریم.
- منظورم اینه، اینا همون تابلوهایی هستن که، البته،
تو جاده بودن.
منظورم اینه، تصور کنین این تابلوها از جلوی چند تا ماشین رد شدن.
- اوه، آره.
- منظورم اینه، این یکی رو ببین. این…
- اوکلاهماست. - آره، اوکلاهما.
- همه‌ی اون رنگ و رو رفتگی رو داره، مگه نه؟
- آره، رنگ و رو رفتگی رو داره، همون رنگ و رو رفتگی که دوست داریم.
اینا تابلوهای چینی هستن.
اساساً اینطوریه که، یه فلزه که دایکات شده،
و بعد این، مثل پودر شیشه رو روش می‌ذارن،
و بعد میپزنش.
خیلی بادوامه و وسایل دکوری خیلی خوبی هستن.
مردم جمعشون می‌کنن. - چه اصطلاحات تخصصی زیادی.
عاشقشم. من عاشق همشونم.
- این بزرگراه از هشت ایالت میگذره.
و همه چی فوق العاده و محشره و خوب و عالیه،
به جز یه چیز.
- اون چیه؟ - تو دو تا ایالت رو جا انداختی.
تو تگزاس رو جا انداختی و ایلینوی رو هم جا انداختی.
- هوم.
[ناله]
میشه لطفاً به ما بگین که این 66ها تو حساب و کتاب ریاضی یعنی چی؟
- من میگم به عنوان یه مجموعه…
- آره.
- --اینکه هر ایالتی رو نداشته باشیم--
ضمناً، بهتر میشد اگه رنگ‌رفتگی همه‌شون یکی بود،
چون اون موقع واقعاً یه ستِ جور می‌شد.
- هوم. - اوه.
- اما دربارهٔ این مجموعه، من میگم حدوداً داری نگاه می‌کنی به--
راحت ۷۵۰ دلار.
- به به! حالا داری درست حرف می‌زنی.
- هوو!
- انگار باید یه سفر جاده‌ای بریم تا اون دوتای دیگه رو بگیریم.
باید بریم تگزاس و "ایم-ایل-نویس".
- خب، این یه سفر جاده‌ای طولانی میشه.
- فکر می‌کنی؟
- تو توی سفر جاده‌ای بداخلاق میشی؟
چون من میشم. - اوه، نه.
- نه، من بداخلاق نمیشم، من--
- فقط یه مشکل با کاغذهای زیادی از فست فود
توی ماشین خواهیم داشت.
- [میخندد]
گوینده: برندی پاسانته از یه "املاک" سودمند در اومد،
و ۱۴,۰۰۰ دلار گیرش اومد.
داستی رایاچ شاید یه شرط رو باخته باشه،
ولی با سوت زدن راهشو باز کرد به سمت یه پول خوب.
[صدای خراشیدن صفحه]
- یه لحظه صبر کنین! من سه تای دیگه خریدم.
گوینده: متاسفم، داستی. بذار درستش کنیم.
[صدای صندوق پول]
کجا بودیم؟
دیو هستر یه بازگشت سودمند از سرمایه‌گذاری داشت
و بالاخره پولش رو از داستی گرفت،
در حالی که کنی کراسلی از مسیر ۶۶ لذت برد.
[موسیقی شاد]
- خوراکی مورد علاقه‌ت توی جاده چیه؟
- اوه، من خیلی دارم.
گوشت خشک. - گوشت‌های خشک؟
- گوشت خشک.
- کاش یکم سس می‌ریختن تو گوشت خشک‌ها.
- اوه، سس بریز رو هر چیزی، من می‌خورمش.
دیگه چی؟ اوه...
- امپانادا.
- [با خنده] امپانادا.
باشه.
من فقط منظورم این بود که یه چیزی که بشه از سوپرمارکت خرید، ولی خب، باشه.
- اوه، منظورت اینه-- بلغور ذرت.
- آدامس-- پاستیل خرسی. بلغور ذرت؟
داری چی میگی اصلا تو؟
- سیب کاراملی.
- اونا کثیف‌کاری دارن.
نمیشه سیب کاراملی رو توی سفر جاده‌ای خورد.
- هات داگ‌های دوجر.
اگه هزینه‌ش با استادیوم باشه، میشه یه توقف کرد.
[میخندد]
- [میخندد]
- اون بازی جاده‌ای چی بود که شماها قبلاً بازی می‌کردین؟
من یه چیزی دیدم.
اسم اون چی بود؟
- اوه، اوه، اوه.
- اِ، یه چیزی دیدم
اوه. - هیچی.
- چیز زیادی نیست که بشه دید.
- یه چیزی با چشم کوچیکم دیدم، بوته‌های خشک.
من یه رستوران می‌بینم.
بریم غذا بخوریم. - [میخندد]
[ناله می‌کند، آه می‌کشد]
- آخ جون.
صلح و صفا، آمریکا.
[خنده]