THE SANDMAN PRESENTA MORTE: O ALTO CUSTO DA VIDA
Querida Sylvie,
cando leas isto,
estarei morto.
...xa non estarei.
Xa o sei.
Dixeches que non falásemos durante un tempo,
pero
non quería que pensases que a miña morte tiña que ver contigo
nin con nós.
A verdade é que o planeta morre,
a democracia morre
e os humanos somos os seguintes.
Pero non sen antes inflixirlle tanto dano ao planeta
e aos demais como nos é posible.
Ola!
Non estás no despacho.
Ti tampouco.
Xa, hoxe copei. Con axuda de Amelia.
- Se traballas, marchamos. - Non!
Ou... non marchabas ti?
Ao café onde vas traballar ás veces?
Abofé. Marchaba, si.
Un correo e listo.
Lin o teu artigo no Guardian.
O da crise climática?
- Todos van diso. - Pareceume esperanzador.
- En serio? - En serio?
Veña...
Deixámoste, pero esta noite saes con nós?
- Pois... - Era esta noite?
- Prometíchelo. - Non quedamos na casa?
Sempre igual. Non che gustan os meus amigos?
Ti gústasme máis.
Xa lle dixen a Jackie que iamos. Ti, Sexton e eu.
- Entenderao. - Non penso cancelar.
- Estráñache que queira estar a soas? - Es unha obsesa.
Xa, e quen ten a culpa?
Non podemos estar soas todo o tempo.
Non estamos soas...
Ola, Sylvie.
Oliña, Sylvie.
Ola, Sylvie.
Son eu.
Sei que dixeches que mellor non falásemos nun tempo.
Pero quería que soubeses que o que vou facer...
non ten nada que ver contigo.
Anda!
Quen te botaría?
Merda.
Ola?
Hai alguén aí?
Si?
Ola?
Estás ben?
Si, seica non me podo mover.
Ai, xa, vexo o problema.
Pensas que poderías...
Non che sei.
Nunca movín unha neveira.
Talvez.
Dálle un bo...
Mira ti.
Non esperaba facer isto hoxe.
Colle.
- Grazas. - Ai, non!
Desculpa, hoxe é o meu día libre.
Aí está.
Estás ben?
Mimá, que facías aí abaixo?
Nada, caín.
- Buscabas isto? - Ai, si. Son...
Son para as miñas alerxias.
Estás sangrando.
Ai, non. Mellor vén á miña casa.
Que?
Vivo a uns minutos.
Teño vendas. E igual aínda che apaño a chaqueta.
Despois, es libre.
Veña.
Que día tan fermoso vai hoxe.
Escoita. Oes iso?
Oio...
- Tráfico? - Si, iso é.
Gústache o son do tráfico?
Non se vive en Londres por iso?
- O lixo de antes era teu? - Que?
- Botábalo aí? - Non. Que?
É ilegal. Nunca o faría.
Que facías, logo?
Se podo preguntar.
Pensar, supoño.
En que?
En como collemos un planeta perfecto
e o convertemos nun vertedoiro.
Non sei.
A min gústame.
É aquí.
Veña, que te apañamos.
Es moi amable.
Custa o mesmo ser amable que horrible.
E é moito máis divertido.
Vaia. Grazas.
Iso ten mellor traza.
Xa coñeciches os peixes?
O grande laranxa é Slim
e o pequeno amarelo chámase Wandsworth.
Presentaríate, pero non sei quen es.
Desculpa.
Sexton Furnival.
Cousa de meus pais.
A min gústame.
Sexton Furnival.
E ti es?
Son...
boa costureira.
- Toma. - Abofé que o es.
Grazas.
Dedícaste ao mundo da moda?
Non.
Que fas, logo?
Rescato...
xornalistas de vertedoiros ilegais.
Tres de azucre?
Si. Como... sabes que son xornalista?
Cantos Sexton Furnival cres que hai no mundo?
Les a miña columna?
Canto teño tempo libre.
Tempo libre de que?
Diríacho, pero non me crerías.
E logo?
Porque...
Son Morte.
Es Morte.
Si.
Vale.
Pero non te preocupes, porque hoxe é o meu día libre.
Morte ten días libres?
Só un.
Cada cen anos.
Só para ver o que se sente ao ser humano.
Morte vive en Shoreditch?
Non, este lugar é o xeito do universo de me facer sentir cómoda.
Tecnicamente, só teño unhas horas de idade.
Claro.
Debería...
ir indo.
Grazas pola chaqueta e polo té.
E por todo.
De nada.
Volverei verte.
Ai, si?
Antes ou despois vexo a todo o mundo.
Certo.
Veña, abur.
Abur.
Ola, lindo.
Estabas con ela, non si? Chéirocho.
- Arriba! - Debe ser un malentendido.
Por experiencia propia,
a punta das botellas rotas déixache a cara moito menos linda,
lindo.
Mire, se quere cartos...
Cala a boca.
Vas volver dentro,
vas petar na porta
e vaslle dicir que es ti.
Va que si?
Ola?
Son Sexton.
Furnival?
Sexton.
Volviches.
Non esperaba verte xa.
Ai, es ti.
Pois si, sonche eu.
Pasa, lindo.
- Non metas a Sexton, Hettie a Tola. - Vou meter, vou.
É a miña moeda de cambio, non si?
E téñoche un traballo.
Vale.
Cal?
Senta, lindo.
Quero que me atopes a miña alma.
A túa alma?
Sabes onde a perdiches?
Non a perdín.
Gardei a condenada nun sitio ben seguro, abofé que si.
Onde ninguén a atopase.
Sobre todo ti.
Se escondes a alma da morte,
nunca morres.
Non pode levala se non a atopa, ou?
A ver se o pillo.
Escondíchesme a túa alma
e agora queres que cha vaia buscar?
Faralo?
Busqueina sen parar.
Soa non dou.
Sabes onde a agochaches?
Se cadra, metina nun ovo de pato, dentro dun pato,
dentro dun pozo,
nun pazo, nunha illa arrodeada dun lago de lume,
protexida por cen dragóns, a cada cal máis feroz.
Se cadra, non.
Pasou moito tempo, rula.
E...
ás veces non regulo.
Está ben.
Tentarei atopala.
Colle o que queiras da neveira. Tes té e galletas.
Grazas, corazón.
- Non chamas a policía? - Por que?
Porque hai unha tola homicida no teu piso.
Ti tamén estarías tolo se perdeses a alma.
Queres algo?
Con tantas cousas esqueceume comer.
Non, grazas.
Ola! Ponme un.
Polo, cordeiro ou vexetal?
Vexetal.
Que queres que che poña?
O que teñas. Elixe o cociñeiro.
Marchando un bocadillo vexetal.
Vai un monxe zen
e pide un destes. Sabes o que di?
- Faime un con todo. - Xa o sabías, eh?
Eu non.
Que pintaza. Canto che debo?
Nada, garda os cartos.
O que? Non.
Unha muller fermosa cun apetito san.
Dásme gana de vivir. Que aproveite.
Igual é o mellor que probei.
- Próbao. - Non, grazas.
Por favor.
Xa pasou tempo abondo, podo volver á casa.
Que queres dicir?
A miña compañeira e a moza pedíronme que marchase para...
Facer o amor?
Ai, que detalle.
Pero non sei canto tardarán.
- Canto levan xuntas? - Unhas tres semanas.
Mellor que tardes en volver.
Taxi!
Que fas?
Quero facer moitas cousas mentres estou aquí.
Como que?
Ir á ópera ou á filmoteca.
Tomar un chai na cola do Dishoom.
Unha festa. E igual posfesta.
Un almorzo completo no Regency Café.
E prometinlle a Hettie a Tola que lle atoparía a alma.
Que che parece?
Moito para unha semana, imaxina para unha noite.
Acepto o reto.
Vamos!
Non!
- E logo? - Porque... non te coñezo.
E, se non sobes ao taxi, nunca me coñecerás.
A onde, rula?
Sexton, a onde queres ir?
Á casa?
E onde queda?
Non pode ir. As compañeiras fan o amor.
- Estupendo. - Xa.
Algún outro sitio?
Non teño... nin idea.
A condición humana, non si?
A onde queres levarnos?
Eu?
Si, o primeiro sitio que se che ocorra.
Non sei, gústame que haxa algo de verde.
Apetécevos ir polo parque?
Perfecto.
Subide.
E a ópera? E o Dishoom?
Xa chegaremos.
Como di meu irmán maior, algúns destinos son inevitables.
Ti primeiro.
Podo preguntarche algo?
É persoal?
Moito.
Vale. Si, dálle.
Segundo ti, que fai que pague a pena vivir a vida?
Pois...
A miña irmá, Maggie,
pensa que os homes.
Pero, para min,
é a fin da quenda nocturna,
cando sae o sol,
e teño Londres só para min.
E, por un momento,
todo,
todo parece posible.
Xa.
Encántame.
E para ti, Sexton?
Que fai que pague a pena?
Que a túa compañeira de piso remate de pinar e volvas á casa.
- Era unha pregunta seria. - A resposta tamén.
Vós os dous merecedes saír.
Ai, iso si que é sabio.
Que tes en mente?
O Undercut Club está aí ao lado.
O Undercut Club? Estiveches?
Non tiven o pracer.
Iso que aforras, faime caso.
Ti estiveches?
A miña ex levábame ás Noites dos 80.
E ás dos 2000.
E nunca ás dos 90?
É divertido?
- Se che gustan esas cousas. - Pasalo ben?
O xentío, as bebidas caras
e os aspirantes a cyberpunk drogados
que parecen saídos dun filme malo.
Agora teño gana de ir.
Vendíchesmo ben. Eu ía.
Gustaríache?
Encantaríame, pero traballo.
Mellor déixovos aquí, si?
Si, por favor.
Canto che debo?
Nada, é un regalo.
En serio?
Grazas.
Di grazas, Sexton.
Si.
Grazas, pero...
Algún problema?
Os taxistas de Londres non adoitan facer viaxes gratis
polo parque en hora punta.
Xa o sei.
Pero ten algo, cáeme ben.
Se tanto che molesta, son 60 libras.
- Pois... - Grazas.
Tes boa man para non pagar.
Como é vivir de balde?
Ninguén vive de balde, Sexton.
Sobre todo, eu.
Teño 20 libras e dous peniques. Cres que chega para a entrada?
Para a túa, si. Eu non vou.
E logo? Tes medo de ver a Sylvie?
Sylvie?
A túa ex.
Como sabes o seu nome?
Porque coñezo a todo mundo.
É o meu traballo, lembras?
O que non sei é por que non vés.
Porque esta non é a miña idea de pasalo ben.
Nin o meu tipo de xente.
Sexton!
Que fas aquí?
Non estabas a soas con Amelia?
Rifamos. Mandeiche unha mensaxe.
O meu móbil morreu.
Por que rifastes?
Desculpa, vés con Sexton?
- Si. - Non.
- Son... - Didi.
Billie, esta é Didi. Didi, a miña compañeira, Billie.
Un pracer. Como vos coñecestes?
Deixa de sorrir. Non é iso.
- Atopeino nun vertedoiro. - Cádrame.
Por que rifaches con Amelia?
Polo sexo. A miña moza acúsame de ser adicta.
- Es adicta? - Que?
Di que só quero estar a soas con ela
e que non saio coas súas amigas.
Están todas dentro, agardando.
Verás que contenta se pon de verte.
- Igual me perdoa e todo. - Marcho.
Dálle medo ver a Sylvie.
Morre por ver a Sylvie.
Non tal.
Está aquí?
Só hai un xeito de sabelo.
Amelia coñece o porteiro, entramos gratis.
Gratis? Oíches?
Veña, Sexton. É o meu día de sorte.
E o teu.
Cheguei.
E mirade a quen traio.
- Sexton, viñeches! - Ola.
Ola.
Ves? Va que presta?
Nós, xuntos de festa.
Esta é a amiga de Sexton, Didi.
Esta é Amelia. E esa, Jackie.
Contra, estades impresionantes.
Que pasada de luvas.
Grazas, son vintage.
Sexton, ti coleccionas cousas vintage, non si?
En serio? Como que?
Libros. Máquinas de escribir.
- Xoguetes. - Xoguetes?
Foguetes espaciais, coches de carreiras...
A de xoguetes é modesta.
Que mágoa.
Veña, cómpre bebida.
Invito á primeira rolda.
- Vou contigo. - Non, queda. Xa vou eu.
Sexton parece triste.
Sexton está triste.
E nin sequera é culpa de Sylvie.
Agora mesmo, ten unha visión do mundo bastante escura.
Non é que lle falten razóns, tal e como está o mundo.
E moita xente pensa igual.
Pero ti non.
Pensaba igual.
E coñecín a Amelia.
Non digo que ela sexa a solución.
Só é unha persoa,
pero...
ás veces só fai falta unha persoa para que todo che pareza mellor.
A xente paréceme marabillosa.
Non hai nada igual.
Buscas a alguén?
Anda Sylvie por aquí?
Onde?
Non, era unha pregunta, perdoa.
Quen é Sylvie?
- A súa ex. - Unha amiga.
Que consigas ser amigo da túa ex di moito de ambos.
Non sei se me considera un amigo.
Por que? Rompiches con ela?
Non.
Perdón.
Vou axudar coas bebidas.
Vémonos alá.
Alégrame que viñeses.
Perdoa por antes. Billie non tiña dereito a botarte.
Tiña tal. Quería estar a soas contigo.
Tío, só pensa en pinar.
Amelia, coñézoa desde a uni e antes de ti pasaba do sexo.
- Pediuche que me dixeses iso? - Se o sabe, mátame. Non llo digas.
Tróuxenche un gin-tonic. Está ben?
- Non estabas enfadada? - Sexton amañouno.
- Canto son as bebidas? - Invita a casa.
Moi amable.
Por ser amigas de Sexton.
Ola, Theo.
Sexton.
E ti es?
A miña amiga, Didi.
Theo é o... xerente?
DJ, promotor da disco e o voso anfitrión esta noite.
Theo é colega de Sylvie.
Entendido. Grazas, Theo.
Si, grazas, Theo.
Grazas.
Sexton,
a túa amiga Didi,
desde cando a coñeces?
Desde hai unhas horas.
Vés cunha moza que acabas de coñecer?
Non é moi propio de ti.
Non me coñeces.
É o que me dixo Sylvie.
Nada malo, tranqui. Só que a ela lle vai a marcha e a ti non.
A do voso tipo, non.
Non fago esas cousas.
En serio?
Daquela, animas os demais a facelo para gañar cartos?
Sylvie alegrarase de saber que coñeciches a alguén.
Non, Didi e mais eu non estamos xuntos...
Pois nese caso...
E a túa moza?
E Natalie?
- Non estades...? - Si, pero Natalie vai ao seu.
E eu ao meu.
Igual por iso seguimos xuntos.
Adoro este sitio.
Ben feito.
Estás ben?
Desculpa, estaba...
mirando o teu ankh.
Exipcio, non?
O símbolo da morte.
Do contrario.
- Da inmortalidade. - Certo.
Os faraóns querían a vida eterna, non?
Algúns.
Outros tiñan máis siso.
Ser inmortal non é para tanto.
Non sei que dicir.
Se vivises para sempre, poderías facelo todo.
Non terías medo de nada.
Nin de ninguén.
Para iso non cómpre ser inmortal, non?
Sabías que isto eran uns grandes almacéns?
- A disco? - Si.
Sabas de liño, mobles de xardín, xoguetes de nenos...
Está todo arriba.
Úsoo para festas privadas.
Amósocho, se queres.
Claro, igual máis tarde.
Queres bailar?
Encantaríame, pero...
Vin con Sexton.
Ai, el non che baila.
Iso di Sylvie, ao menos.
Imos?
Vamos!
Que che pasa?
Gústaslle.
Gústalle todo o mundo.
Non sei se era en serio ou non,
pero díxome...
Cre que é Morte.
O que?
Que é a encarnación da morte.
Díxoche iso?
Diracho se lle preguntas. Non o vai escondendo.
Igual llo pregunto.
Que alguén a salve de Theo.
- Ven bailar connosco. - Non.
Sylvie di que non bailo.
Demostra que se engana.
Non es dos que se unen?
Non, nunca lle dei xeito.
Cómpre práctica.
Debo estar a facelo mal.
Aquí ninguén parece decatarse
de que é a fin do mundo.
Ou igual están aquí por iso.
Dáme gana de me render.
Non é en serio.
Xa, tes razón.
Podo darche outra perspectiva?
Vas tratar de animarme?
Nunca. Xusto o contrario.
Pois adiante.
Tiña unha amiga
que sufrira abusos
por parte do pai e duns amigos del.
- Mimá. - Xa.
O relato familiar era que ela adoraba cazar e pescar,
por iso el a levaba
nesas escapadas cos colegas.
El era un avogado ricacho e un dos amigos, inspector de policía.
Non llo podía contar a ninguén.
Así que un día colleu un dos coitelos de caza de seu pai,
pechouse no baño
e comezou a cortar.
Xa.
Perdoa.
Só cho conto porque, cando acordou no hospital,
mesmo cos brazos cheos de vendas
e con seu pai alá sentado,
aterrado de que ela falase,
alegrábase de estar viva.
Total, que segundo Theo, isto eran uns grandes almacéns.
Invitounos a velo.
A nós
ou a ti?
A min, pero eu invítovos a vós.
Ten moza, sabes? Chámase Natalie.
Ide vós, eu teño que bailar.
Veña, Theo agarda.
Theo non é bo tío.
De verdade cres que hai xente boa e xente mala no mundo?
Son xornalista. Sei que é así.
Sei cousas de Theo.
Ai, si? Como que?
Lista para a visita?
Non che importa que veña Sexton, non?
En absoluto.
Por aquí.
Isto parece un almacén.
Aquí dás as festas privadas?
Dou unha agora mesmo.
- Theo! Devólvello! - Atrás.
Non é unha arma. É un símbolo.
É un selo.
O teu.
Agora decido quen vive e quen morre.
Non funciona así.
Máis che vale que si.
Theo! Oe! Theo!
Theo, déixanos saír! Theo!
Socorro!
Non te oen, Sexton.
Dixécheslle que eras Morte?
Non fixo falta.
Invocoume el.
O mundo volveuse tolo?
Síntocho moito.
Non tes a culpa.
Teño tal.
Avisáchesme, pero... fun arrogante.
Só pensei que daba igual se me pasaba algo.
Para iso é este día.
Non contaba con facer mal a ninguén.
Non o fixeches.
E Hettie a Tola?
Xa non atoparemos a alma.
Pensaba que só lle seguías a corrente.
Claro que non.
Conta comigo.
E só me quedan unhas horas.
Para que?
Para que remate o meu día de cada cen anos.
Aí está.
Non abrirá a porta, pero si a testa de Theo.
Sexton,
deixa iso.
Poderías mancalo.
Seguro que es Morte?
Pero non vou por aí matando xente.
Ai, non?
Non.
Existe o libre albedrío.
A xente elixe.
A xente non elixe morrer.
Normalmente.
Hai guerras, gran fame...
doenzas...
Non digo que vivir non doa.
Pero...
non sempre doe.
Ou si?
Non.
Ás veces, é tan marabilloso que esqueces
o sufrimento en todas as partes.
Todo o tempo.
Xente sen nada loitando por sobrevivir, por manter a súa familia con vida.
Nunca para.
Tanto ten o que diga ou escriba.
Por moito que me empeñe, non cambio nada.
Non dou.
E iso faime pensar: "Para que molestarme?"
E iso faime pensar: "Que sentido ten?"
Teño que lembrar que só fuches humano.
Así que non sabes
o que é non sentir todo iso.
O que é non ter libre albedrío.
Non o tes?
Meus irmáns e mais eu temos os nosos deberes.
E cumprimos con eles.
Agás... por un día
cada cen anos.
Cando Morte colle o día?
E pásao pechada nun almacén.
Xa...
culpa miña por facer plans.
Por ter tantas expectativas.
O que fai imposible gozar do día tal como é.
A estas alturas debería estar escarmentada.
Que?
Bólas.
Cando Theo volva,
pisaraas,
caerá, sen perigo mortal,
e marcharemos.
Tentas salvar a túa vida con iso? Ou a miña?
Idealmente, ambas.
Un día pode cambialo todo.
Como?
As pastillas.
No teu peto.
Non te xulgo.
Existe o libre albedrío.
E hoxe queres vivir.
Que carallo fas?
Son para min?
E o meu ankh?
No fondo do Támesis.
Non funciona, hostia.
Non como querías.
Tanto ten.
Téñote a ti.
- E vas vir comigo. - Non é Morte.
Díxenllo. Non me cre.
E tampouco che fai falta. Tes o poder de matar.
Nas túas mans.
Non quero que mate a ninguén.
Quero que me devolva a alguén.
Natalie.
Pódela traer de volta?
Non podo.
Morreu pola miña culpa.
Non tal.
Natalie pasouse unha noite.
Fixeches o posible por salvala.
Mesmo invocarme.
Pero ninguén o vai crer, non?
Pensarán que fun eu. Por que non?
Pasarei o resto da vida no caldeiro.
A non ser que...
- Theo. - Lévame, como a ela.
Non, Theo, escoita...
Deixa a pistola.
Cala. Ti tamén cres que a matei.
Non, xúrocho. Deixa a pistola...
Sexton, atrás!
Theo.
Deu un golpe na testa.
Vai por axuda.
Chama a ambulancia.
Devólvema, por favor.
Cando marchan, xa é tarde.
Vasme levar agora?
Hoxe non.
Hoxe libro.
Vale, grazas.
Din que se porá ben.
Queda ingresado, por se sufriu unha conmoción.
Igual podiamos ir visitalo mañá.
Non estarei aquí.
Certo.
Morte só ten un día libre.
Non era o día que quería,
pero era o que necesitaba.
Aquí está a proba.
Gústache?
É perfecto.
Canto custa?
Para ti?
Xa sabemos por onde vas, regálallo.
Para ti?
Trinta libras?
Trinta libras.
É prata?
Por 30 libras, sorte que é metal.
Canto custa este?
Canto tes?
Vinte libras e dous peniques.
Eu quedo coas libras. Ti, cos peniques.
Grazas.
Hoxe paseino de marabilla.
Cando te capturaron cunha pistola?
Non.
Pero era parte do todo...
e queríao todo.
A propósito...
Para ti.
É o que me queda.
Quen sabe, igual che van ben.
E...
isto é para Hettie a Tola.
Grazas.
Tiven un día fermoso.
Pasa tan rápido.
Queres aferrarte a cada segundo.
E darías o que fose por un máis.
Por favor.
Didi!
Está morta, corazón. Foise.
Non a podes traer de volta.
Deuche os dous peniques?
Dámos.
É o custo da vida.
Coitadiña.
Só ten un día cada cen anos.
Non se volve máis doado.
Deuche algo máis antes de morrer?
Aí estabas.
Sabía que a atoparía.
A miña alma.
Esta era Cordelia.
A miña nena.
Daquela eu non era Hettie a Tola.
Chamábanme Henrietta.
E vivía nunha casa bonita.
Xa hai moito diso.
Non queda ninguén.
Mellor que te volva agochar.
Se quedase por aquí,
preguntáballe onde agochala para que ninguén fose mirar.
Pero dálle tempo, lindo.
Cen anos máis, e volverá.
Ao cabo duns minutos, chegou a ambulancia e levárona.
Dixeron que podía ser un infarto, pero...
E se de verdade era Morte?
Non sería fermoso que a morte fose alguén
e non só dor e baleiro?
Alguén simpático,
a quen lle gusten as persoas,
e que sexa
cariñoso
e divertido.
Nin idea.
OS HUMANOS SOMOS OS SEGUINTES
- Ola. - Estabamos por aí e decidimos pasar.
Sexton está ben?
Preguntádello vós.
Estabamos preocupadas e Billie dixo que onte á noite non volveras.
Só quería saber se estabas ben despois da nosa conversa.
Si. Perdoa que ao final non puidésemos...
Non, tranquilo.
Había moita xente.
Seguro que estás a traballar.
Non, eu...
Queres un café?
Si, se tes tempo...
Con leite e azucre?
Tres de azucre.
Xa está, logo?
Si.
Que tal foi?
Marabilloso.
Estaba cheo de xente.
Puiden respirar, comer e bailar.
Oxalá non tivese que rematar así.
Sempre remata.
É o que lle dá valor.
Cando estás vivo, aínda que só sexa un día...
só hai un xeito de deixar de estalo.
Supoño.
Pagou a pena?
Oxalá seguise para sempre.
Dáme a man.
Subtítulos: Jeiry Castellano