SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ 6: DŹWIĘK JEJ SKRZYDEŁ
Uwaga!
Wybacz, stary. Super chwyt.
Dziękuję.
Franklin.
Dawaj, Franklin. Na co czekasz?
Co robisz?
Karmię gołębie.
„Co będziesz miał, jak je przekarmisz?”
„Tłuste gołąbki”.
To z Mary Poppins. Widziałeś?
Nie.
Dobra, co się stało?
O czym mówisz?
Widzę, że coś się stało. Spójrz na siebie.
Siedzisz markotny i karmisz gołębie.
To nie twój styl.
Pewnie nie.
Nie wiem, co się stało, ale…
Masz rację.
Coś jest nie tak.
Gdy mnie uwięzili, myślałem tylko o jednym.
O zemście.
Nie dała mi spodziewanej satysfakcji.
W międzyczasie moje królestwo legło w gruzach.
Moje narzędzia dawno skradziono i rozniesiono po świecie.
Wyruszyłem na ich poszukiwanie.
I znalazłem je.
Nie byłem tak potężny od tysiącleci.
A jednak…
Siedzisz tu, karmiąc gołębie.
Dotąd…
miałem prawdziwy cel.
Taki, jak jeszcze nigdy dotąd, aż nagle go osiągnąłem
i poczułem się zawiedziony.
Rozgoryczony.
Pusty.
Czy to ma sens?
Byłem przekonany, że poczuję się dobrze, gdy wszystko odzyskam.
Ale w pewnym sensie czuję się gorzej.
Czuję…
pustkę.
No i tak.
Sama pytałaś.
Mogłeś przecież mnie wezwać.
Nie chciałem cię martwić.
Nie wierzę.
Powiem ci coś, Śnie.
Powiem to tylko raz, słuchaj więc uważnie.
Jesteś najgłupszym,
najbardziej samolubnym i żałosnym antropomorficznym ucieleśnieniem
w tym i w każdym możliwym wymiarze.
Użalasz się nad sobą, bo twoja gierka się skończyła,
i brak ci jaj, żeby poszukać następnej.
Jesteś taki jak Pożądanie.
Nie, gorszy.
Nie pomyślałeś, że będę się o ciebie martwić?
- Nie myślałem… - Właśnie.
Nie myślałeś.
Uwaga!
Rany.
Jesteś tak dobra jak twój przyjaciel.
To nie przyjaciel. To mój brat. I jest kretynem.
Karmię tylko ptaki.
Nie mam całego dnia. Jestem zajęta.
Możesz iść ze mną albo się tu mazać.
Chyba pójdę z tobą.
Tylko nie rób mi łaski.
Zanim pójdziesz… Może się kiedyś spotkamy?
Jasne, Franklin. Jeszcze mnie zobaczysz.
Naprawdę?
Wkrótce.
Super.
Daj mi swój numer, to…
Chwila, skąd znasz moje…
Dawaj, Franklin! Grasz czy nie?
Spójrz!
Pyszności.
Poproszę dwa.
Ja dziękuję.
Są zdrowe.
- Nie jestem głodny. - Zjesz później.
Tylko jedno. Dzięki.
- Proszę. W prezencie. - Dziękuję.
Dziękuję.
Jak miło.
Wyśmienite.
Co takiego?
Masz podejście.
Do jabłek?
Do ludzi.
Gryza?
Nie, dziękuję.
Widziałeś się z którymś z nas, odkąd wróciłeś?
A ty?
Zjedliśmy rodzinną kolację, gdy cię nie było.
Bliźniaki były radosne.
Przynajmniej Pożądanie.
Oczywiście. Bo mnie nie było.
Bo ja wiem.
Pożądanie tęskni za waszymi kłótniami
przy stole.
Wiesz coś o wyrodnym?
Nie.
Wciąż się nie odzywa.
Brakowało nam was.
„Co tam, siostra?”
„Co u ciebie słychać?”
Dobrze, Śnie. Dzięki, że pytasz.
Co tam, siostrzyczko?
Co u ciebie słychać?
Martwię się o brata.
I zajadam sobie jabłko.
Słyszysz?
Znam ten utwór.
Nie słyszałem go od 200 lat.
Chodź.
Nie przestawaj, proszę.
Przepraszam za hałas.
To nie hałas, to Schubert.
Graj dalej.
Nie mogę. Nigdy tego utworu nie skończył.
Mamy tylko jego fragment.
Przepraszam, mam na imię Harry.
Znam cię, Harry.
Wiesz, kim jestem?
Nie. Jeszcze nie. Proszę.
Już czas.
Mogę chociaż…
Jeśli można, chciałbym coś powiedzieć.
Oczywiście.
Słuchaj, Izraelu! Wiekuisty jest naszym Bogiem, Wiekuisty jest jeden!
Cieszę się, że zmówiłem Szema.
Ojciec zawsze powtarzał, że zagwarantuje mi miejsce w Niebie.
Jeśli się w nie wierzy.
Tak staro wyglądam.
Tak pusto.
Zatem umarłem.
Co teraz?
Teraz się dowiesz, Harry.
Jesteś gotowy?
Był bardzo miły, prawda?
Miły? Nie wiem.
Być może.
Siostro…
Tak?
Nie mnie chcieli pojmać…
tylko ciebie.
Tak. Wiem.
Co robisz?
Zdejmuję buty.
Ty też powinieneś.
Czucie ziemi pod stopami
sprowadza cię na nią.
Chodź, nie chcę się spóźnić.
Cześć, Sam.
Cześć. Przepraszam, my się znamy?
O nie.
Nie.
Muszę chwilę pomówić z żoną.
Sam…
Nie rozumiesz.
W telefonie mam informacje o locie.
Muszę tylko podać jej kod.
Bardzo mi przykro.
Ale to nasz miesiąc miodowy.
Twój czas minął.
Sam?
Sam!
Chodź, skarbie.
Sam!
Jak to robisz?
- Co takiego? - To.
Wspierasz ich wszystkich.
Mam pracę, więc ją wykonuję.
Byłam już przy pierwszej żywej istocie.
Gdy umrze ostatnia, dam krzesła na stół,
zgaszę światła i…
zamknę za sobą drzwi do wszechświata.
I nie jestem przy wszystkich.
Są wyjątki.
Szalona Hettie.
No i jest jeszcze twój niezakończony projekt.
Co u niego po tych wszystkich latach?
U Hoba Gadlinga?
Nie wiem. Na ostatnie spotkanie nie mogłem przyjść.
Na pewno chętnie cię zobaczy.
Mnie nigdy nie chcą widzieć.
Nie jest ci przykro?
Kiedyś myślałam, że mam najgorszą robotę w całej rodzinie.
Naprawdę?
Boją się mych krain,
a co noc bez strachu odwiedzają twoje królestwo.
A przecież jestem straszniejszy od ciebie.
Na początku było w porządku.
Umieranie i sen były nowe.
Poddawali się im ze zwykłym sobie przy nowych doświadczeniach entuzjazmem.
Ale po jakimś czasie zrobiło się trudniej.
Ale się nie poddałaś.
Myślałam, żeby się poddać.
Odejść.
To było dawno temu. Na długo przed tym światem.
Naprawdę zaczęło mi to doskwierać.
Zrobiłam się w środku zarazem twarda i krucha.
Ludzie cieszą się ze swoich narodzin, jakby decyzja należała do nich.
Ale są zranieni i wstrząśnięci, gdy umierają.
W końcu nauczyłam się, że potrzebują jedynie
miłych słów i przyjaznej twarzy.
Jak przy ich narodzinach.
Hej.
Cześć, maleńka.
Jesteś głodna?
Mamusia przyniesie ci buteleczkę.
Tak. Niestety.
To byłoby na tyle, maluszku.
Tylko tyle dostałaś.
Skarbie, czas na obiadek.
Możemy iść.
Coś przekąsimy
i zdrzemniesz się, żeby mama odpoczęła.
A potem może do parku?
Kochanie?
Zastanawiam się nad ludźmi.
Tak dziwnie reagują na twój dar.
HOSPICJUM NAGLER ZAŁOŻONE W 1909 ROKU
Czemu tak boją się bezsłonecznych krain?
Śmierć jest tak naturalna jak narodziny.
Ludzie mogą nie być gotowi na mój dar.
Ale i tak go otrzymują.
Niezależnie od okoliczności.
Ostatecznie wszyscy jesteśmy sami.
Bezsłoneczne krainy są daleko, a podróż jest trudna.
Większość z nas cieszyłaby się z towarzystwa przyjaciela.
To zabawne, gdy pomyślę,
że myślałam, że wszystko robię sama.
Ale tak jest.
Nie.
Jestem przy ich końcu.
Trzymamy się za ręce.
Nie jestem sama, gdy wykonuję swą pracę.
Jak i ty.
Pomyśl.
Istniejemy tylko dlatego,
ty i ja, Pożądanie i Rozpacz,
cała rodzina,
by im służyć.
Nie chodzi o jakieś misje czy znalezienie sensu poza naszą pracą.
Nasz sens tkwi w naszej pracy.
Jesteśmy tu dla nich.
Gdy to zrozumiałam,
zdałam sobie sprawę, że potrzebuję ich tak samo, jak oni mnie.
Widziałam wiele wspaniałych rzeczy,
ludzi i światów.
Tyle się nauczyłam.
Mało kto kocha swoją pracę.
Chyba więc jestem szczęściarą.
Muszę niedługo wracać.
Przypomniałaś mi ważną lekcję.
Dziękuję, siostro.
Od tego jest rodzina, braciszku.
Do mnie! Tutaj!
Nasza ostatnia wizyta i muszę lecieć.
Też jestem spóźniony na spotkanie.
Pozdrów go.
Franklin!
Muszę już iść.
Widziałaś to?
Auto było tyle ode mnie.
Tyle?
No.
Chodź, ze mną. Muszę ci coś pokazać.
Dobrze…
Na razie, Śnie.
Odezwij się czasem.
Chodźmy.
Na co czekasz?
Dobrze.
Ale nie widzę w tym sensu.
Przynajmniej mogę ich spotkać.
Pomyślałam, że byłoby dobrze, gdybyś spotkał ich na ich gruncie,
a nie na swoim.
Piwo dla mnie i dla mojego brata, karczmarzu.
Już niosę.
Dziękuję. Bierz.
Paskudztwo.
Trzeci królewski podatek pogłówny w ciągu trzech lat.
Cóż innego mogliśmy począć?
Wraz z zabiciem Balla i Tylera
umarł duch zwykłych ludzi.
Mamy wojnę, zarazę i cholernych walczących papieży.
Koniec świata już bliski, zobaczysz.
Wczoraj odwiedziły mnie mojry.
Mówią, że chcą nas na zawsze opuścić.
Śnie. Słuchaj ludzi.
Pij.
Musimy przywrócić prawo i porządek.
Musimy postawić się tym zbójom.
Włożyć coś do pieca.
Wsadził łapę pod jej suknię,
a ona na to: „Znów polujesz na króliki, mnichu?”.
Piers Oracz.
Tego chce gmin, Geoffreyu, nie lubieżnych wierszyków o pielgrzymach.
Ale ja lubię je układać.
I lubię wieczorne opowieści w karczmie.
Posłuchaj. Widziałem śmierć.
Dżuma zabrała pół wioski.
Walczyłem w Burgundii.
Wiem, co to śmierć. Śmierć jest…
głupia.
Sam jesteś głupi.
Ludzie nie muszą umierać.
Umierają tylko dlatego, że robią tak inni.
Dajecie się ponieść tej fali.
Ale nie ja.
Postanowiłem już.
Nie umrę.
Śmierć przychodzi po każdego.
A może mi się poszczęści? Zawsze jest ten pierwszy raz.
Jest tyle do zrobienia, tyle rzeczy do zobaczenia.
Tyle kobiet do zbałamucenia, piwa do wypicia i kompanów od kufla.
Czemu jakiekolwiek rozsądne stworzenie miałoby chcieć tego przez wieczność?
Możesz się dowiedzieć…
W jaki sposób?
Mogłabym spełnić jego życzenie.
Zrób to, a z pewnością za sto lat będzie błagał o śmierć.
Zapowiada się interesująco.
Co byś uczynił z wiecznym życiem?
Znalazłbym lepszych przyjaciół od was.
Kto mu powie? Ty czy ja?
Ja to zrobię.
Dobrze, braciszku.
Bardzo dobrze.
Dobrze słyszałem, że nie zamierzasz umierać?
Prawda to.
Musisz więc mi o tym opowiedzieć.
Spotkajmy się znowu, Robercie Gadling,
za sto lat w tej tawernie Pod Białym Koniem.
A ja jestem papieżem Urbanem.
Mniejsza z nimi.
Za sto lat? Co do dnia?
Spotkamy się w roku pańskim 1489.
Kto to był, Hobie?
Nie mam pojęcia.
Ale zapytam go za sto lat.
Skąd wiedziałeś, że wciąż będę żył?
Kim jesteś?
Czarodziejem? Świętym?
Demonem?
Zawarłem pakt z diabłem?
Nie.
To czemu dawno nie umarłem?
To jakaś gra?
Żadna gra.
To dlaczego?
Kim jesteś?
Co tu robisz?
Jestem tu przez ciekawość.
Mnie?
Twojego doświadczenia.
- Co mam zrobić? - Nic.
Żyj, jak ci się podoba.
Będziemy spotykać się co sto lat.
Bo chcesz wiedzieć, jak to jest.
Dobrze. Powiem ci.
Jest wspaniale.
Wszystko się zmienia.
W jakim sensie?
Kominy.
Oczy nie łzawią ci wciąż od dymu.
I mamy teraz skrawki materiału do nosa.
Dawniej używaliśmy rękawów.
I karty do gry.
Co jeszcze ludzie wymyślą?
Przy odrobinie szczęścia coś na pchły.
Czym się zajmowałeś przez ostatnie sto lat?
Jak zwykle, głównie żołnierką.
Czasem jakimś rabunkiem, jeśli nie było wojny.
Ale teraz założyłem warsztat.
Zwą to drukiem.
Nie trzeba należeć do cechu.
Nie ma na niego popytu i to ciężka praca,
ale to znacznie lepsze od gnicia w ziemi wśród robaków.
Więc nadal pragniesz żyć?
Tak.
Zatem za sto lat?
Tak.
Nie powiedziałeś, kim jesteś.
Cóż, Kit, zdajesz się mieć za motto: „Dla swojej sztuki i snów ziszczenia
można zawrzeć komitywę z najciemniejszą mocą”.
Juści.
Druhu!
Siadaj.
Mam dla nas parę butelczyn wina.
Sam już zacząłem.
Witaj, Hob.
„Hob”?
Przywołałeś wspomnienia sprzed lat.
Teraz zwą mnie sir Robertem Gadlenem, nieznajomy.
Widzę, że los ci sprzyja.
Uśmiechnęli się do mnie bogowie, jak i do całej Anglii,
gdzie nikt nie zna niewoli.
Pasztetu z dzika?
Jest pyszny.
Pomyślmy.
Gdy mówiliśmy ostatnio, pracowałem z Caxtonem.
Zarobiłem nieco złota i zainwestowałem w stocznię Henryka Tudora.
Sporo zarobiłem.
Na rok wyjechałem na północ i wróciłem jako własny syn.
I tak dwa razy.
Dziewko, wina.
Gdy gruby Henryk przejął klasztory, kupiłem swe włości,
a hojny dar złota dla korony
zapewnił mi tytuł.
To jeszcze nie wszystko.
Moja nadobna Eleanor i mały Robyn.
Mój pierwszy syn po ponad 200 latach na Ziemi. O ile mi wiadomo.
Zabawne.
Kiedyś zawsze marzyłem, że tak będzie wyglądać raj.
Z bezpiecznymi ulicami, dostatkiem jadła i dobrym winem.
Życie jest wspaniałe.
A niech mnie! Gdybym tylko miał twoje pióro.
Napisałeś w Fauście: „Bogu? On ciebie nie kocha”.
Siadaj, Will.
„Bóg, któremu służysz, to pazerność twa własna,
w niej to tkwi miłość Belzebuba”.
„Jemu więc ołtarz w kościele zbuduję
i złożę w ofierze niemowląt ciepłą juchę”.
Brawo!
Wszystko bym oddał za twój talent,
by podarować ludziom sny, które przetrwają długo po mojej śmierci.
Jak Faust zaprzedałbym za to duszę.
Kto to?
To Will Shaxberd. Trochę grywa. Napisał sztukę.
Jest dobry?
Nie, kiepski.
Za to ten ze złamaną nogą obok niego
pisze dobrze.
Najlepsze zostawiłem na koniec.
Zeszłego lata w moim domu spała sama królowa.
Kosztowało krocie.
Tyś jest Will Shaxberd?
Zgadza się, panie. My się znamy?
Tak. Ale ludzie zapominają na jawie.
Słyszałem twą rozmowę.
Chcesz pisać wspaniałe sztuki?
Tworzyć nowe sny, by poruszyć ludzi?
Tego pragniesz?
Tak.
Zatem pomówmy.
Wciąż mam podać jagnięcinę, panie?
Tak. Postaw.
Wspaniałe życie.
Piękna przyszłość.
Wątpię, by plagi, pożary i powiedzie
były karą od Boga za nasze grzechy.
Żyją lepiej z jałmużny niż z uczciwej pracy.
Nie radziłbym.
Na pewno nie mogę pomóc?
Nie, dziękuję. Czekam na…
Nie dotykaj mnie!
Cholerny pijus. Zjeżdżaj!
Wracaj do rynsztoka. Tam twoje miejsce.
Zostaw go. Jest moim gościem.
Wiedziałem, że tu będziesz.
Wiesz, jak człowiek może być głodny?
Gdy nie je i nie umiera z głodu?
Wszystko straciłem.
Moje włości. Moje złoto.
Moją Eleanor.
Umarła przy porodzie.
Dziecko też.
Mój syn Robyn zginął w awanturze w karczmie.
Przestałem wychodzić z domu.
Próbowali mnie utopić za czary.
Żyłem tam 40 lat zbyt pewny siebie.
Uratowałem skórę, ale niewiele więcej.
A potem było gorzej.
I coraz gorzej.
Nienawidziłem każdej cholernej sekundy ostatnich 80 lat.
Wiesz?
Wciąż pragniesz żyć?
Oszalałeś?
Śmierć jest dobra dla głupców. Mam tyle powodów, by żyć.
Możemy zamawiać? Jeszcze stół zeżrę.
TAWERNA POD BIAŁYM KONIEM 7 CZERWCA 1689
Niedawno słyszałem coś zabawnego.
Ktoś powiedział mi,
że jeśliby francuska szlachta grywała w krykieta,
jak my mamy w zwyczaju, nie miałaby kłopotów.
Najpierw kolonie, teraz Francja.
W tym kraju też wybuchnie rewolucja.
Inwestuję pieniądze na całym świecie.
Przy pierwszych kłopotach wyniosę się stąd.
A tymczasem…
zająłem się transportem.
Nowym systemem dostarczamy angielską bawełnę do Afryki i dostajemy
ładunek Negrów. Upychamy ich jak sardynki.
Płyną przez Atlantyk tym samym statkiem,
który potem wraca tu z surową bawełną, tytoniem i cukrem.
Co?
To niegodne, by człowiek człowieka niewolił.
Takie życie.
Sugeruję znalezienie nowego zajęcia, Robercie Gadling.
Dajesz mi radę?
Po 400 latach?
Nie miałem żyć, jak chciałem?
Wybór należy do ciebie.
Czemu odbierasz możliwość wyboru innym?
Rozważę twą radę.
Wczoraj byłem na Królu Learze.
Pani Siddons jako Goneryla. Idioci dali szczęśliwe zakończenie.
Nie przyjmie się.
Wielkie sztuki zawsze wracają do oryginalnej treści.
Ten chłopak, Will Szekspir…
okazał się całkiem zręcznym dramaturgiem.
Zawarłeś z nim jakiś pakt?
Być może.
Jakiego rodzaju? Zaprzedał ci duszę?
To zbyt prymitywne.
Spotykam cię tu już od 400 lat,
a wciąż tak mało wiem o tobie.
Kim tak naprawdę jesteś?
Jak ci na imię?
Mogłabym spytać was o to samo, panowie.
Nie wstawajcie, proszę.
To Michael i Tobias.
Parają się przemytem.
Chętnie też napełnią kabzę, podrzynając komuś gardło.
Jeśli drgniecie, poderżną wasze.
W tej części Londynu ludzie mawiają,
że w jednej z tawern co sto lat diabeł spotyka się z Żydem, wiecznym tułaczem.
Dwa lata temu znalazłam to w koszuli
martwego człowieka.
Co to ma być?
Ja wyglądam okropnie. Ty gorzej.
Powracasz do tego pubu co sto lat,
ugadujesz się z ludźmi i dajesz im nieśmiertelność.
Otrzymam ją od ciebie.
Nie masz nic do powiedzenia?
Nie jestem diabłem.
A ja Żydem.
Do licha.
Zatem co z was za stwory?
A kto pyta?
Lady Johanna Constantine.
Pójdźcie ze mną. Mój powóz czeka.
Macie mi dużo do powiedzenia.
Wiele się dowiem.
Nie.
Nie sądzę.
Wstańcie.
Poczekaj.
Nie.
Nie ty.
Przepraszam.
Co jej zrobiłeś?
Pokazałem jej duchy z przeszłości.
Nie musiałeś mnie bronić.
Najwyraźniej.
Ale nie chcę pić za sto lat sam.
Może znajdziemy dziś inny pub?
Mogła powiedzieć innym o naszym spotkaniu.
Nie będziesz bezpieczny.
Zupełnie nic mi nie grozi.
Przecież nie mogę umrzeć.
Ale możesz zostać zraniony lub pojmany.
Musimy być ostrożni.
Zawsze.
Zatem za sto lat?
Za sto lat.
Chorąży moim pierwszym był W dragonach walczył chwat
Co chciałam dać, on nie chciał wziąć
Więc zwędziłam srebrne łyżki mu
Pan da coś na początek.
Już myślałam, że to Krwawy Kuba.
Nie.
Wiem, że nie. Tak się droczę.
Może kupisz damie kufelek piwa?
Może chcesz zamoczyć kuśkę?
Dosiadłabym twojego rumaka.
Raczej nie.
I tak nic by z ciebie nie było, wymoczku.
Lou!
Masz na drinka.
Ale tylko jednego.
Wybacz Pijanej Lou.
Pijana Lou. Tak ją zwą?
Tu mówią na nią „Szpital”.
Dlaczego?
Bo często w nim ląduje
i posłała do niego wielu mężczyzn.
- Nie znam jej prawdziwego imienia. - Louise Baldwin.
Jej ojciec był w brytyjskiej armii.
Kuzyn zgwałcił ją i zostawił z dzieckiem,
gdy sama jeszcze nim była.
Skąd to wszystko wiesz?
Masz pusty kieliszek. Trzeba ci wina.
Znałeś lady Johannę, znasz Pijaną Lou.
Wszystkich znasz, prawda?
Widziałem ją ponownie.
Kogo? Lady Johannę?
Z ogromnym sukcesem wykonała dla mnie pewną misję.
Być może tylko tego nauczyłem się przez te 500 lat.
Ludzie zawsze są lepsi, niż się zdają.
Ale nie ja. Łobuz jak zawsze.
Chyba się zmieniłeś.
Może nauczyłem się nieco na moich błędach, ale…
jednak wciąż je popełniam.
To chyba ty jesteś inny.
Jak to?
Chyba wiem, czemu się tu co stulecie spotykamy.
Nie dlatego, że chcesz sprawdzić, czy jestem gotów umrzeć.
Nigdy nie zapragnę śmierci.
Teraz już to o mnie wiesz.
Dlatego więc myślę, że jesteś tu po coś innego.
Po cóż takiego?
Po przyjaźń.
Myślę, że jesteś samotny.
Jak śmiesz…
- Ja tylko… - Śmiesz twierdzić,
że ktoś jak ja potrzebowałby twojego towarzystwa?
Owszem.
Zatem odejdę, udowodnię ci, że jest inaczej.
Będę tu za sto lat.
Jeśli przyjdziesz, to po przyjaźń.
Tylko dlatego. Zgoda?
Kurwa.
Cholerny podatek pogłówny.
Wybuchnie rewolucja…
…golić się, ubierać i iść do pracy. Zasiłek się opyla.
I to bardziej niż uczciwa praca.
…pod sukienkę.
A ona na to: „Ksiądz szuka w norce królików?”.
Mogę?
Czekam na kogoś.
Proszę whisky.
Musi pan wybrać, mamy teraz kartę.
Proszę najstarszą.
Mam Glen Granta, mogłaby być pana ojcem.
Tylko młodo wyglądam.
Czeka pan na kogoś?
Chyba mnie wystawił.
Pokłóciliśmy się, gdy ostatnio tu byliśmy.
To była moja wina.
Chciałbym móc powiedzieć, że byłem pijany, ale tylko zachowałem się jak kretyn.
Widziałem w pubach mnóstwo kłótni przyjaciół.
Jeszcze częściej, jak potem się z nich śmiali.
Może za sto lat.
Będziecie musieli znaleźć nowy pub.
Sprzedano to miejsce i zrobią tu budynek mieszkalny.
Gmina stara się ich powstrzymać,
ale jak w tym kraju ma się kasę,
to się robi, co się chce.
Jeszcze jednego, póki pan czeka?
Poproszę.
CAŁODOBOWA OCHRONA
Spóźniłeś się.
Jestem ci winien przeprosiny.
Podobno niegrzecznie jest kazać przyjaciołom czekać.
Przybywaj, słodki bracie.
Jam to, Pożądanie.
Stoję w mej galerii i dzierżę twą pieczęć.
Nasz brat wydostał się ze skrzyni.
Nasz plan się nie powiódł.
Ale bez obaw. Mam nowy.
Napisy: Marcin Chojnowski