Simply ReleaseS Toppers Simply The Best
Proudly Presents The Vow
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers Markow87, CoproManiac en Suurtje
Het is bijna een instrument waar je binnenloopt. - Het is prachtig.
Zo is het goed.
Ik kan mijn vingers niet meer voelen.
Dank je wel.
Meatloaf.
Je vindt dit liedje helemaal niet leuk.
Zet het uit.
Ik heb een watje van je gemaakt. Hou alsjeblieft op.
Zeg dat je van me houdt.
Hou op.
Ik hou van dat liedje.
Ik heb een theorie...
dat vrouwen gegarandeerd zwanger raken als ze het in de auto doen.
Wat?
Ik heb ook een theorie.
Mijn theorie gaat over momenten.
De momenten van een botsing.
Mijn theorie is dat, op het moment van een botsingTag...
deze felle flitsen, een leven compleet op z'n kop zetten.
En uiteindelijk degene vinden die we echt zijn.
4 JAAR EERDER
Eén van mijn favoriete momenten.
Je vergat je rijbewijs.
Ik kwam hier eigenlijk om te genieten van de twee uur durende rij.
Het Art Institute. Werk je daar?
Nee, ik ben een studente.
Ik ben Paige. - Sorry, ik ben Leo.
Dank je wel, Leo.
Het viel me op, en dat is niet bedreigend bedoeld...
wij hebben dezelfde PPV-zone. - Is dat zo?
Jij hebt een goeie manier van observeren. - Ja.
Wat is een PPV-zone? - Permanente Parkeer Vergunning.
Dat klinkt intiem.
Ja.
Ik dacht dat we het onszelf verschuldigd waren.
Dat we misschien iets konden drinken, uit respect voor...
onze overeenkomstige parkeervergunning.
Na jou.
Voor je neus.
Voor je hoofd.
Voor je hart.
Voor later.
Liet jij net een scheet? - Nee.
Misschien een kleintje.
Dat is echt krankzinnig.
Maar heel erg romantisch.
Ik ben zo verliefd, het is echt krankzinnig.
Hoe weet jij dat de CAT-scan van je vrouw inwendige bloedingen vertoonde?
We houden mensen met zware hersenbeschadiging bewust...
in een comateuze staat om hun lichaam te kalmeren en...
en om de hersenen te tijd te geven om zichzelf te herstellen terwijl de zwelling afneemt.
En dan bouwen we het rustig af...
Het zit zo:
Een ieder van ons is de totale som van elk moment die we ooit hebben meegemaakt.
Met alle mensen die we ooit hebben gekend.
En het zijn die momenten die onze geschiedenis worden.
Net als onze eigen persoonlijke favoriete nummers van ons geheugen...
die zich constant afspelen in ons hoofd.
Heb je honger?
Wat doe je? - Niets.
Echt waar? Wat is dat? - Niets.
Niets? Het eten is klaar.
Als je hem blijft voeden, zal hij altijd terug blijven komen.
En ik ben allergisch.
Net zoals je blijft zeggen dat je allergisch bent voor koriander?
Ik kan niet tegen koriander. - Precies.
Maar ze zijn niet allergisch. Wil iemand aardbeien van de boerenmarkt?
Boodschappen doen, dat is een slecht teken.
Wat? - We weten allemaal wat dat betekent.
Ik hou van haar. Het is een soort mascotte.
Dank je wel, denk ik.
Ik heb haar liever dan die fret die jij probeert te adopteren.
En ze zet goeie koffie. Laten we haar houden.
Dank je wel.
'Movie'? Volgens mij is dat verkeerd gespeld.
Nee hoor.
Ik zei het toch. - Ja.
Ik beloof om jou te helpen het leven lief te hebben...
je altijd vast te houden met tederheid...
en het geduld op te brengen die de liefde nodig heeft.
Om te spreken wanneer er woorden nodig zijn...
en om de stilte te delen als ze niet nodig zijn.
Om het eens of oneens te zijn over 'Red Velvet cake'.
En om te leven in de warmte van jouw hart en om het altijd mijn thuis te noemen.
Je hebt de lat nogal hoog gelegd. Heb jij je beloftes uit een menukaart?
Ja, hoezo?
Ik beloof om heel veel van je te houden...
op alle mogelijke manieren. Nu en voor altijd.
Ik beloof dat ik nooit zal vergeten dat dit een unieke kans is.
En om altijd te weten, in het diepste van mijn ziel...
dat het niet uitmaakt wat voor uitdagingen ons zullen scheiden...
we altijd onze weg naar elkaar terugvinden.
Nemen jullie elkaar tot partner tot in de eeuwigheid?
Ja.
Door de kracht geïnvesteerd in mij, door de staat van Illinois...
Beveiliging.
Ik verklaar jullie, man en vrouw. Lopen.
Ik heb één stuk, maar één stuk.
Het gaat niet gebeuren. Ik kan niet...
Het komt wel goed.
Ik moet hen bellen en vertellen dat ik het niet kan doen.
Kom met mij naar bed.
Niet doen.
Alsjeblieft, doe dat niet.
Hou op.
Ik vind dat deze er wel goed uit komt te zien.
Ik weet dat het nog niet klaar is, maar ik kan al zien dat er een stemming is.
Het zijn een soort verduisterde gordijnen.
En de bijbehorende lichtelementen.
Het is abstract. Hoe dan ook, ik vind het nu al geweldig.
Wat? - Je houdt van me.
Ja, dat doe ik. - Ik weet het.
Want dit is mijn stuk.
En dit is de stapel puin die ik bewaard heb.
Een moment van lichamelijke, mentale...
en alle andere vormen van liefde.
Maak het niet te druk voor haar.
Ze zal een beetje duizelig wakker worden.
Dus laten we haar de ruimte geven.
Het is fijn om je te zien.
Paige, het is al goed. Je bent in het ziekenhuis.
Je hebt een auto-ongeluk gehad.
Je hebt je hoofd gestoten, maar verder ben je in orde. We hebben je even laten slapen.
Hoe voel je je? - Mijn hoofd doet pijn.
Dat is vrij normaal. Daar zal ik wel iets voor halen.
Is er nog iemand gewond geraakt?
Je weet toch wel wie ik ben? - Ja.
Jij bent mijn dokter.
Ik ben je man.
Meneer Collins... - U zei dat ze in orde was.
Hersenletsel is niet hetzelfde als een gebroken bot.
De hersenen zijn veel onvoorspelbaarder.
Soms drukt het weefsel tegen de schedel en dat kan schade veroorzaken.
Voor altijd? Ze kent mij niet meer.
Zelfs als ze wakker is kan de zwelling voor verwarring zorgen.
Geheugenverlies, stemmingswisselingen.
Maar dat is normaal.
Dat is mijn theorie.
Dat deze momenten van botsing beslissen wie wij zijn.
Maar wat ik nooit heb overwogen...
Wat als je je hen op een dag niet meer kan herinneren?
Wat was je aan het doen? - Slapen.
Juist.
Ik heb wat kleren voor je meegenomen. - Dank je wel.
Ik heb honger.
Ik wil even een paar dingen weten van jou, over mij. Over ons.
Wij zijn dus getrouwd?
Ja. - En heb ik raar haar?
Dat is maar hoe je het bekijkt.
Je zei dat het te lang duurde om het te stijlen. Die tijd gebruikte je liever voor je studio.
Mijn studio?
Waarom heb ik een studio? - Jij bent een kunstenaar.
Een beeldhouwster, een hele goeie.
Op dit moment werk je aan vier stukken voor de Tribune Tower ingang.
Dat is geweldig. Iedereen heeft daar op aangevraagd.
Wat jij liet zien met de MCA's 12 bij 12 was geweldig. Daarom heb je gewonnen.
En mijn diploma rechten?
Heb ik geen diploma rechten?
Ik denk dat je je hebt bedacht.
Ik zat nog op de middelbare school toen ik al kunstenaar wilde worden.
Ik vind dat je het moet bekijken als een overwinning.
Hersenletsel? - Je bent een idioot.
Ze kan zich niet herinneren wie je bent, dus ook die onzin die jullie deden niet.
Je kan met een schone lei beginnen. - Ik ben bang als zij zich jou niet herinnert...
hoe kan ze zich dan herinneren dat ze verliefd op jou is?
Ik vond het al gek dat ze in eerste instantie op je gevallen is.
Het moet haast wel zo zijn omdat je minder knap bent geworden.
Jullie bieden geweldige steun.
Maar even serieus...
Als ze zich mij nu echt niet meer herinnert? Wat dan?
Ze zal zich je wel herinneren. Ze gaat zich ons allemaal weer herinneren.
Wij zijn een familie.
Ja, je hebt gelijk.
Excuseer me. Ik ben op zoek naar mijn vrouw. Ze was hier gisteren nog.
Het ziet ernaar uit dat ze haar naar de VIP-afdeling hebben gebracht.
Dat klinkt behoorlijk duur. - De donorvleugel.
Neem de lift naar de tweede verdieping en ga naar rechts.
Dank je wel.
Paige, je lange-termijn geheugen werkt, en ik ben erg positief over het feit...
dat de rest van je herinneringen op den duur weer zullen komen.
Mr Collins, ik ben blij dat u er bent.
Dit is bizar. Ik ben Leo, de echtgenoot van Paige.
Weet je hoe vervelend het is om als tweede te horen...
dat mijn dochter al weken op de intensive care ligt...
en dat wij er niks van af wisten. - Je had ons moeten bellen.
Het spijt me.
Heb je mijn ouders nog nooit ontmoet? Waarom heb je hen nog nooit ontmoet?
Dokter, wat is de volgende stap?
Hoe eerder ze weer in haar normale ritme zit, hoe beter.
Over een week bevelen we haar aan om naar een neuropsycholoog te gaan.
Wat voor therapeut of specialist ze ook nodig heeft, ik zorg ervoor dat ze de beste krijgt.
Je kan mee naar huis, waar ik voor je kan zorgen.
Mama zal je oude kamer klaarmaken en ik kan vrij nemen van mijn werk.
Ik wil niet respectloos zijn. En we waarderen het...
maar de dokter zei dat ze weer in haar normale ritme moet komen.
Haar leven bij mij is haar normale ritme.
Maar dat herinnert ze zich niet. - Dat komt wel.
Dat zei de dokter zelf. - Nee, dat zou ze het zich misschien herinnert.
Ze moet naar huis komen en herstellen bij de mensen die ze wel kent.
En waar ze van houdt. - We willen gewoon het beste voor Paige.
Interessant, want je hebt het haar nog niet één keer gevraagd.
Niemand... - Ik wil dat jullie ophouden met ruzie maken.
Dit hoeft nu niet te worden beslist.
Gaan jullie allemaal naar huis. Rust wat uit. Dat kunnen jullie vast gebruiken.
Hoe kan het dat je mijn man bent en mijn familie nog nooit hebt ontmoet?
Je hebt al jaren niet met hen gepraat.
Waarom zou ik niet meer met mijn familie willen praten?
Dat gebeurde voordat we elkaar ontmoetten. - En daar hebben we nooit over gepraat?
Nee, dat hebben we niet. - Dus?
Je wilde verhuizen en naar de kunstacademie.
Je vader stond erop dat je door bleef gaan met je rechtenstudie.
Hij heeft zijn eigen ideeën over wat jij moet doen.
En vanaf daar ging het bergafwaarts.
Wat ik me herinner is dat ik een rechtenstudie volgde en dat ik verloofd was met Jeremy.
Ik weet het niet.
Het beste wat je nu kan doen...
is terug te gaan naar jouw leven dat je met mij hebt. Zoals de dokter zei.
Het is het beste voor je herstel.
Goed, maar ik ken jou niet.
Moet ik dan zomaar jouw auto meenemen en in jouw huis gaan wonen?
Het is ons huis. - Zonder bewijs dat wij een verhouding hebben?
En ons huwelijk? - Mensen trouwen om verschillende redenen.
Noem eens wat dan? - Bijvoorbeeld om een verblijfsvergunning.
Ik kom uit Cincinnati. - Hou ik een dagboek bij?
Nee, niet dat ik weet.
Ik geloof dat dit alles is wat ik kon vinden.
Het ziet er goed uit, schat. Laten we naar huis gaan.
Het is moeilijk... - Paige...
Ik hoorde dat je naar huis gaat? - Ja, dat hebben ze mij verteld.
Je mag niet rijden totdat ik dat zeg. Afgezien daarvan, zie ik je over zes weken.
Goed. - Dank je wel.
Dank je, dokter.
Ben je klaar? Laten we gaan.
Wacht even.
Ik heb een voicemailbericht van voor het ongeluk.
Je zei dat je bewijs wilde.
Ja, laten we luisteren.
Hoi, lieverd. Het spijt me maar ik ben nog steeds in de studio.
Ik mis je zo erg, dat mijn beeldhouwwerken eruit beginnen te zien als jou.
Wat ga je later doen? Ik heb wat tijd met jou nodig.
Als je begrijpt wat ik bedoel.
Hoe dan ook, bel me terug. Ik hou van je.
Nu ik het luister besef ik me dat dit eigenlijk niets bewijst.
Nee, het is schattig.
Ik bedoel, ik klink gelukkig.
Denk er eens over na.
Jij bent gestopt met je rechtenstudie. Jij bent bij je verloofde weggegaan.
En jij bent hierheen verhuisd. Het waren jouw keuzes.
Lang voordat je mij ontmoette. Ik vind dat je dat jezelf verschuldigd bent.
Om deze beslissingen te eren, in ieder geval op dit moment.
Dit is een vergissing, Paige - Ik beloof je dat ik voor haar zal zorgen.
Kom met mij mee naar huis.
We komen hier samen wel uit.
Ik denk dat ik dat wel kan proberen.
Om te zien of het me helpt herinneren.
Ik kan altijd bij jullie thuiskomen als ik van gedachte verander.
Ik ben met hem getrouwd, dat is vast niet zonder reden geweest.
Moment van verstandsverbijstering. - Maar ik neem het.
Ik zie eruit als een gek.
Ik vind dat je er geweldig uitziet.
Waar wonen we? - In het noordelijke deel.
Wie is de president? - Van het land?
Ja. - Obama.
De senator? - Ja, jij hebt op hem gestemd.
Echt waar?
Welkom thuis.
Verrassing.
Goed om je te zien.
We waren elke dag in het ziekenhuis, maar Leo wilde niet dat het te druk werd.
Ze waren er elke dag. - We hebben je heel erg gemist.
Waren wij goed bevriend?
Ik ben Sonia.
En dit is mijn vriend, Kyle. - Hoi, Paige.
Dit is Jim. - Je ziet er geweldig uit, Paige.
En Lily. - Heb je getraind in het ziekenhuis?
Hé, Paige. - Dit is Josh.
Excuseer me.
Bedankt dat jullie gekomen zijn. Sorry dat het zo vroeg afgelopen is.
Zorg goed voor jezelf.
Gaat alles goed? - Wat denk je?
Ik weet het. Je moet veel verwerken.
Nee, om naar huis te komen is veel om te verwerken.
Naar een vreemd appartement, met een man die ik niet ken.
Dat zou heel veel zijn om te verwerken.
Maar terugkomen naar dit allemaal, naar een huis vol met mensen...
die aan me trekken, en me knuffelen en huilend tegenover me staan...
en praten over nog meer dingen die ik me niet kan herinneren...
dat is niet veel om te verwerken. Dat is onzin.
Je hebt gelijk. Er zouden maar een paar mensen komen.
Wil je alsjeblieft weggaan?
Paige, het spijt me. - Ga je me echt niet met rust laten?
Het spijt me. - Het spijt mij ook.
Mijn moeder gaat me vermoorden.
Goedemorgen. - Goedemorgen.
Wat? - Je hebt niet aangeklopt.
Het is een gewoonte, sorry.
Je hebt dit wel eerder gezien.
Dit is niet grappig.
Je zou moet aankloppen. - Sorry.
Je ziet er mooi uit. - Echt?
Dit zijn de enige kleren waar ik me comfortabel in voel.
Dat is eigenlijk van mij.
Maakt niet uit.
Wat?
Waarom kijk je naar me alsof ik een dierentuinbeest ben?
Sorry, ik probeer het ook te begrijpen, denk ik.
Doe je dit normaal gesproken allemaal?
Dit is mijn verontschuldiging voor gisteravond.
Dat was zo'n domme actie. Ik dacht gewoon niet na.
Nee, het spijt mij, ik...
Ik wil niet dat je je zorgen om mij maakt. Doe gewoon wat je normaal ook doet.
Werk je? Heb je een baan?
Ja, als ik nog steeds zaken doe.
Ik ben eigenaar van een opnamestudio. - Tof.
Wat is mijn routine? Wat moet ik de hele dag doen?
Nou...
Je staat meestal op en maakt koffie.
Nee, ik doe het wel.
En dan... Nee, die is voor mij. Je eet geen vlees.
Dan controleer je je e-mails en betaalt de rekeningen.
Je weet vast de wachtwoorden en de accountnummers niet meer?
Dan zal ik dat wel doen.
En dan ga je naar je atelier.
Ik kan je er mee naartoe nemen om je te laten zien waar je aan werkt.
We hoeven niet alles nu meteen op te rakelen, gewoon...
Ga naar je werk, we kunnen later wel geheugenkaartjes maken.
Weet je dat zeker? - Ja, ik red me wel.
Hier zijn de sleutels en de telefoon.
Als je me nodig hebt, al mijn nummers staan daar op.
Fijne dag.
Hoe gaat het, Lil?
Praat me bij.
Die vent, met die puntige schoenen, is een hele slechte zoener.
Ik denk niet dat ik hem in de roulatie hou.
Eerlijk gezegd is het een hel geweest.
Gisteren waren we om de één of andere reden dubbel geboekt...
Te veel klanten, dat is een luxe probleem.
Ja, maar met maar één studio is het onmogelijk om twee optredens te doen.
De advertenties waren niet goed en ze hebben ons overboekt.
Dat is een belangrijke klant. Ze zouden altijd de prioriteit moeten hebben, dat weet je.
Ik kan de sessies niet doen en dan ook nog eens de klantendienst erbij...
Dit is niet een één-vrouw onderneming. - Ik ben er niet even uitgestapt of zo.
Ik ben niet boos. Ik zeg gewoon dat het de verkeerde kant op gaat.
Ik ben er nu.
Hoe gaat het met haar? - Ze komt er wel.
Ze is... Bedankt.
Het komt wel goed.
Goed.
Zie ik je om half vier? - Natuurlijk.
Ik ga naar huis, kleed me om en kijk hoe het met Paige gaat, maar ik zal er zijn.
MEER BEWIJS
Ik beloof om jou te helpen het leven lief te hebben...
om je altijd met tederheid vast te houden...
en om het geduld te hebben dat de liefde vereist.
Te spreken als woorden nodig zijn en de stilte te delen als ze niet nodig zijn.
Om het eens te zijn, om het wel of niet eens te zijn over 'Red Velvet cake'.
Te leven in de warmte van je hart en het altijd thuis te noemen.
Heb je je geloften op een menukaart geschreven?
Ik beloof plechtig om officieel van jou te houden.
In al je vormen. Nu, en voor altijd.
Ik beloof dat ik nooit zal vergeten dat dit een één-keer-in-je-leven liefde is.
En altijd vanuit het diepst van mijn ziel zal weten...
dat het niet uitmaakt welke uitdagingen ons uit elkaar drijven...
dat we altijd een weg terug naar elkaar vinden.
Zou ik één van deze mogen? - Wilt u niet het gebruikelijke?
Heb ik een gebruikelijk?
Dat zou perfect zijn. Ik neem het gebruikelijke.
Alsjeblieft.
Bedankt.
Kan ik u helpen?
Mag ik uw telefoon lenen?
Hallo?
Hé, Lil. Ik weet dat het half vier is, maar ik kan niet komen. Ik moet Paige vinden.
Nee, dit is geen smoesje.
Sorry, ik wist niet wie ik anders moest bellen. - Stap in, lieverd.
Gaat het? - Ja.
Waar was je? Ik maakte me zorgen dat er misschien iets met je gebeurd was.
Sorry, ik was verdwaald. Lichamelijk.
En mentaal ook, denk ik.
Je had me moeten bellen. - Ik was de telefoon vergeten...
en ik wist je nummer niet uit mijn hoofd, dus...
heb ik mijn moeder gebeld en we zijn een dagje uit geweest, wat leuk was.
Ze heeft ons uitgenodigd voor het avondeten.
Avondeten?
Je hoeft er niet heen.
Jij mag niet rijden, dus moet ik wel. Maar daar gaat het niet om.
Misschien word ik morgen wakker en herinner ik me alles...
maar op dit moment zijn zij het enige waar ik zeker van ben.
Oké, ik ga.
Ga je je omkleden?
Omkleden.
Het is hier links, bij de Caldwells, en dan rechts bij de Caldersack...
en dan na het zesde huis aan de rechterkant.
De O'Presses hebben een nieuwe brievenbus, wat is dat schattig.
Deze afspraak betekent nog niet meteen dat het me spijt dat we niet hebben gepraat...
maar nu dat ik hersenletsel heb kunnen jullie me dat misschien vergeven.
Je hebt gelijk. We hadden vergeet-me-nietjes moeten halen.
Dat is grappig.
Eigenlijk is het wel grappig.
Je hebt mijn ouders al een keer ontmoet. Mijn vader zal zeggen dat je hem Bill moet noemen...
maar hij heeft liever Mr Thornton.
En mijn zus heet... - Gwen.
Ik weet veel over je familie, Paige.
Natuurlijk. - We zijn getrouwd, weet je nog?
Mijn hemel, je bent verloofd. - Ik weet het.
Jullie zijn een schattig paar. - Dank je, Paige.
Het is al zo lang geleden. - Echt waar?
Het vreemde is dat iedereen er een beetje ouder uitziet.
Echt? - Ja, jij vooral.
Ik ben zo blij dat je er weer bent.
Ter ere van dat Paige thuis is, heb ik je favoriete gerecht gemaakt.
Filet Mignon.
Alsjeblieft, ga zitten.
Voordat we beginnen vind ik dat deze avond een toast verdient. Schat?
Ik zou graag willen drinken op mijn familie.
Ik heb zoveel geluk dat ik deze drie mooie vrouwen in mijn leven heb...
en wanneer we allemaal bij elkaar zijn vermenigvuldigt dat geluk zich.
Paige lieverd, welkom thuis.
Op familie. - Op de familie.
Leo, hoe zit het met jouw familie?
Zie je ze vaak? - Nee.
Dat is zonde.
Allebei mijn ouders zijn dood. Ik heb alleen Paige.
Zij is nu mijn familie.
Wat voor werk doe je, Leo?
Ik heb net mijn eigen studio geopend in de stad.
Paige had me overgehaald om er een bedrijf van te maken.
Heb ik dat gedaan? - Ja.
Is dat niet een soort van uitstervend vakgebied?
Kunnen mensen thuis geen dingen opnemen en dat ze dan net zo goed klinken?
Ryan. - Wat?
De albums die ik mooi vind hebben leven, warmte, en soul.
Zoals het effect van Scraddy Moore's gitaar in Mystery Train.
Dat krijg je niet met een computer.
Je wilt een live-kamer, je wil je op de tape storten...
echte muzikanten in een ruimte, die op elkaar afgeven...
Om je vraag te beantwoorden; het kan zijn dat het een uitstervend vak is...
en je kan hoge-kwaliteits dingen thuis opnemen...
maar je krijgt The Sun Sessions niet op je laptop.
Ik hoorde dat iedereen hier zal zijn vanavond. - Dit is misschien iets té voor Paige.
Het bevalt me hier eigenlijk wel.
Is dat niet Diane Ching?
We gaan niet meer met elkaar om. Je bent echt lang weggeweest.
Veel succes.
Dit zijn mijn vriendinnen van de middelbare school...
Shana, Carrie en Lizbet.
En ik dan? Stel je mij niet voor?
Sorry, dit is... - Jeremy.
Het is lang geleden. - Echt waar?
Dat lijkt niet zo. Je bent geen spat veranderd.
Ik weet niet of ze het al verteld heeft, ik ben Leo.
De echtgenoot van Paige.
Ik ga iets te drinken halen. Willen jullie iets?
Een Tirannosaur. - Voor mij graag een blauwe bessen mojito.
Echt? - Ik herinner het me nog.
Weet je nog toen we in de zesde klas zaten en ons aan het voorbereiden waren voor het kerstbal?
Dat weet ik nog.
Het was alsof ze een soort losse-truien dragende, mojito drinkende collegemeid was.
Die ze had gedumpt? - Ja, in principe.
Ze flirtte zelfs voor mijn ogen met Jeremy.
Ex-verloofde Jeremy? - Nee...
In haar gedachte is hij haar verloofde op dit moment.
Ik was waarschijnlijk best wel irritant, omdat ze door mij niet met hem naar bed kon.
Dat is veel om te laten bezinken.
Wat windt haar op? - Paige?
Nee, haar moeder. Ja, Paige.
In bed? - Mijn God, Leo.
Dat is privé. Dat is iets tussen haar en mij.
Ik zal er niet om oordelen.
Ze houdt ervan om gekieteld te worden. - Echt waar?
Ik dacht dat je niet zou oordelen.
Dat doe ik niet. Het maakt mij niet uit als je van een beetje kinky houdt.
Zo zit het niet. Het helpt haar als ze vastzit in haar hoofd.
Je zou dat eens moeten proberen.
Meen je dat? - Ja, wat heb je te verliezen?
Omdat ik heel lang met deze mensen te maken heb en ik weet... Pa?
Er is net iets belangrijks tussengekomen. Ik bel je terug.
Kan je je die keer aan het meer nog herinneren?
Toen je me vertelde dat je er altijd voor me zou zijn, maakt niet uit wat er gebeurt?
De nacht bij het botenhuis. - Ja.
Zou je me alsjeblieft kunnen vertellen wat er met ons is gebeurd?
Alleen jij kan iemand dumpen en dan terugkomen om antwoorden te eisen.
Dus ik dumpte jou?
Een wrede, harde voorhuwelijkse dump.
Waarom?
Dat is een vraag waar ik en al mijn vrienden, en twee rebound-meiden...
graag antwoord op zouden willen hebben.
Ik meen het serieus. Ik moet één of andere reden hebben gehad.
Je veranderde.
Je praatte anders, je kleedde je anders...
je was niet meer zeker over je rechtenstudie...
en je was beslist niet meer zeker over mij.
Heb ik je je ring teruggegeven? - Ja.
Wie heeft hem nu? - Nog niemand.
Maar ik ga met Rose, uit Gwens klas.
Ik ben nu bijna een jaar samen met Rose.
Ik kon niet eeuwig wachten.
Had je niet kunnen bedenken dat ik misschien hersenletsel zou hebben...
en ons uit elkaar gaan zou zijn vergeten en jouw kantoor in zou walsen om antwoorden te eisen?
Wat is er mis met jou?
Sorry, ik ga er vandoor. Ik moet weer terug naar mijn werk.
Sorry. - Sorry.
Dat had ik niet verwacht. - Een gewoonte, denk ik.
Ik wist echt niet waar ik heen ging, totdat ik...
mezelf hierheen leidde.
Het lijkt me gewoon zo belachelijk dat...
ik iedereen vijf jaar lang heb buitengesloten.
Het voelt niet goed.
Hoe was je dag?
Het was leuk.
Ik ben blij om thuis bij jou te zijn.
Sorry voor de rommel. - Maakt niet uit.
Maak je een collage?
Maak ik collages? - Niet dat ik me kan herinneren.
Ik was zo geïnspireerd door het zien van iedereen, gisteravond...
Om een collage te maken?
Al die herinneringen kwamen terug, dus bedacht ik om een tijdlijn te maken...
van mijn leven.
Dat is geweldig. Dat is een geweldig idee.
Ik heb een beetje door jouw spullen gewroet. Ik hoop dat je het niet erg vindt.
Dat maakt niet uit. Wat van mij is, is van jou.
Ik heb zelfs een certificaat van de staat Illinois om het te bewijzen.
Dat heb ik gevonden. Het ligt bij de 'verloren jaren'.
Ik ben hier begonnen.
Ik vond een paar familiefotos van toen ik klein was, en dat soort dingen.
Het was makkelijk om dat op chronologische volgorde te plaatsen, omdat ik me dat kan herinneren.
Dat is goed, toch? - Ja, ik denk het.
Wat ik heb geprobeerd om te doen...
is het vinden van de laatste herinnering die ik had, voordat ik alles kwijt was.
Hoe schiet het daarmee op?
Ik denk dat ik in de Macaroni Grill was...
en ik vroeg ze of ze die speciaal geroosterde ravioli hadden.
Maar ik weet het antwoord niet meer.
Dat is mijn laatste herinnering voordat ik wakker werd in het ziekenhuis.
Hoe weten we nou of ze geroosterde ravioli hadden?
Dit gebeurt niet echt.
Het maakt niet uit. - Dit gebeurt niet echt.
Nee, doe dat alsjeblieft niet.
Kom op.
Wat doe je?
Het spijt me.
Sorry. Was dat één van onze dingen?
Ja, soort van. - Het spijt me.
Nee, dat hoef je niet te zeggen. Ik begrijp het.
Het zal allemaal wel terugkomen. We moeten gewoon blijven doen wat we doen.
Je laten wennen aan je eigen leven. Het komt wel goed.
Ja.
Ik denk dat ik er klaar voor ben om mijn atelier te zien.
Wil je het me laten zien? - Ja, kom mee.
Dit is je eerste, eigen atelier.
Best wel gaaf, of niet?
Je was er eerst niet zeker van of je het mooi vond...
totdat je op het idee kwam om wat kruiden te verbranden...
dat je had gekocht van een man op de hoek van Debussy.
Je begon ermee te zwaaien, totdat we beseften dat...
het maar oude stukjes sla waren.
Dus zwaaiden we met brandend sla.
Maar het heeft het wel voor elkaar gekregen, want...
daarna was je hier niet weg te slaan.
Je kwam hier, en zette je muziek hard aan en ging helemaal op in je project...
en ik moest hier komen om je eraan te herinneren dat het nacht was.
Dit is één van je werken, voor de Tribune Tower serie.
Wat moet het voorstellen?
Ik weet niet zeker of jij dat al wist.
Maar kom hier.
Help het uitzoeken met wat het wil zijn.
Ik weet niet echt hoe ik dit ding moet gebruiken.
Natuurlijk weet je dat wel. Wacht even.
Dat is beter. Probeer het, misschien vind je het leuk.
Kan je de muziek zachter zetten, alsjeblieft?
Je luistert dit normaal nog veel harder.
Ik heb nooit begrepen hoe je je dan nog kon concentreren.
Ik heb een ontzettende hoofdpijn, zet alsjeblieft die muziek zachter.
Ik probeer je te helpen...
maar ik ben niet je boksbal.
We praten niet zo tegen elkaar.
Dit is voor mij ook moeilijk, Paige.
Paige? - Ja?
Ik ben langs die Portugese bakkerij gekomen op de terugweg.
Ik heb een paar...
Is er iemand hier? - Ja.
Mijn zus is ontzettend druk met de bruiloft...
het verlovingsfeest komt eraan...
We dachten dat Paige misschien thuis kon komen om haar te helpen
Het lijkt alsof dat het beste is, om er voor Gwen te zijn.
Oké, maar hoe zit het met je leven hier?
Hoe zit het met al het werk dat je nog niet hebt afgemaakt?
Ik heb met de mensen van de Tribune gepraat...
en ze hadden begrip voor het ongeluk...
en pa gaat me het geld lenen om hun voorschot terug te betalen, dus...
Ik weet het niet, ik kan het niet doen.
Kom maar naar buiten als je er klaar voor bent. - Oké, bedankt pa.
Het spijt me, het is maar tot na de bruiloft.
Ik wil gewoon dat je voorzichtig bent.
Ik ga niet bij een sekte, ik ga gewoon naar mijn familie.
Ik weet het, maar... - Maar wat?
Mag ik je tenminste een vreemde knuffel geven?
Hoe voel je je? - Ik voel me goed.
Geen duizeligheid, desoriëntatie of slaperigheid? - Nee.
Mooi zo. Ik ben heel erg blij, en je CT scan ziet er uitstekend uit.
Wat een opluchting.
Zijn er al wat herinneringen teruggekomen?
Niet echt.
Dat is niet normaal, of wel?
Als het om de hersens gaat is niets normaal. Geen enkel soort hersenletsel is hetzelfde.
Het lijkt alsof Paige weer precies is zoals ze was. Het is prachtig.
Mrs Thornton, kan ik misschien even alleen met Paige praten?
Het is goed, mam. Ik red me wel.
Dank je wel.
Paige, wil je je geheugen weer terugkrijgen? - Ja.
Want sommige patiënten zijn er bang voor dat wanneer hun geheugen terugkomt...
de herinnering van het trauma ook terugkomt, maar dat is zelden het geval.
Nee, dat is het niet. Ik ben niet bang voor het ongeluk.
Waar ben je dan wel bang voor?
Ik denk dat ik gewoon... Ik weet het niet, het is...
Wat nou als ik het leven dat ik had niet leuk vind?
Wat als ik het nou te leuk vind? Ik weet het gewoon niet.
Ik heb maar één psychiatrie les gehad, dus dit is misschien verschrikkelijk advies...
maar ik denk dat je moet proberen om de gaten te vullen.
Je kan nog steeds beslissen of je een ander leven wil.
Zo niet, probeer jezelf dan open te stellen om het te herinneren.
Ik ben bang dat je in angst voor je eigen verleden gaat leven.
Hé, ik ben er.
Wie zijn dit? - Knife SkillZ, met een 'Z'.
Oké, Mikey. Het klinkt te gek. Laten we het doen.
Ik doe het al.
De bas-lijn is maar één noot. - Eén noot.
Oké, gaaf. Opname twee.
Je ziet er anders uit. - Ja...
Ik probeer er een beetje uit te zien als Kanye.
Het lijkt wat meer op Michael Buble, maar het ziet er goed uit.
Dus, ik zal een tijdje druk zijn met andere dingen
Klinkt goed, Mikey. Begin maar bij het begin of in het midden of zo.
Mensen komen hier om met je te werken.
Ik doe mijn best, maar je moet hier zijn.
Ik weet het. Maar Paige is met haar familie naar Lake Forest.
Daar moet ik naar toe.
Ik moet zorgen dat mijn vrouw weer verliefd op me wordt.
Het aftellen begint.
Een week nog te gaan van je vroegere leven.
Hoe voel je je? - Heel goed, eigenlijk.
Ik word duizelig als ik er te lang aan denk, maar...
Wat?
Niet, lieverd. Het is een goed soort duizeligheid.
Het is net al paniek. Of opwinding.
Paniek en opwinding is anders.
Er zullen ongeveer 400 mensen zijn.
Juist. - Tintelen je vingers ook?
Ja. Is dat erg?
Luister je naar Radiohead?
Thom Yorke. Hij praat altijd over duizelingen.
Hij zegt dat als zijn vingers tintelen, dan maakt hij iets geniaals.
En hij raakt dan zo opgewonden, dat hij bijna flauwvalt.
Ryan, mij lijkt het dat er iets geniaals staat te gebeuren.
Dat is cool, man. - Proost.
Ryan, ik wil je aan iemand voorstellen. - Mama, luister jij wel eens naar Radiohead?
Is dat waar?
Wat?
Je haar ziet er zo anders uit.
Je ziet er prachtig uit. - Dank je.
Ik heb ergens over nagedacht.
Wat is je favoriete boek?
Waarschijnlijk niets wat jij je herinnert. - Dat is het punt ook niet.
Het Beach House, van James Patterson.
Echt waar? - Ja.
Het Beach House.
Als het goed is, heb je het vast aan iemand uitgeleend.
Aan Gwen denk ik.
En dan zei je waarschijnlijk tegen jezelf, ik wou dat ik hem nog niet gelezen had...
zodat ik het opnieuw kan beleven.
Ja, ik denk het wel.
Zo moeten we dit denk ik bekijken.
Wat?
Je mag je niet herinneren hoe we elkaar ontmoet hebben.
En ook niet hoe we verliefd werden.
In zekere zin is dat verschrikkelijk.
Maar het was de beste tijd van mijn leven.
Ik dacht hoe mooi het zou zijn om het allemaal opnieuw te ervaren.
Als je favoriete boek voor het eerst maken.
Precies.
Daarom wil ik je mee uit vragen.
Een afspraakje?
Twee mensen die elkaar voor het eerst leren kennen.
Ik weet het niet. De bruiloft zit er aan te komen.
Als we voor die tijd uitgaan, kan je mij nog als je vriend meenemen.
Ik kan niets beloven. Maar het zou zomaar kunnen.
Goed. Een afspraakje.
Ik heb een idee, maar dat houdt in dat we naar de stad gaan. Vind je dat goed?
Prima. Ik moet alleen om 10 uur 's ochtends terug zijn.
Wat?
De eerste afspraak en je nodigt jezelf uit om te blijven slapen?
Dat is schandalig. - Nee, ik bedoel...
Ik breng je vanavond terug.
Maar als je wil blijven slapen...
Wil je kijken hoe het gaat?
Moeten we uitstappen? - Dat hoeft niet.
Dit is het gedeelte van het afspraakje waar ik er achter kom...
dat je niet mijn man bent, maar een idiote stalker...
die mij zal wurgen met mijn tas?
Nee, dit is dezelfde parkeerplaats waar we elkaar ontmoette.
Ik zal je een terugblik verschaffen.
Zalig. - Ben je klaar voor het dessert?
Dessert? We hebben net wafels gegeten.
Dit is het diner.
Dit is het dessert.
Hoe weet je wat voor smaken dat zijn?
Het is een soort van Russische roulette chocolade.
Dat is een deel van de lol.
Verrast worden door degene die we lekker vonden en degene die we niet lekker vonden.
Vind je die niet lekker?
Die vind ik niet lekker.
Probeer eens of je deze lekker vindt.
Dat zei ik toch.
Jouw beurt.
Gaan we verschuiven?
Wacht maar tot je de warme chocolademelk proeft.
We kwamen hier altijd als het sneeuwde.
Probeer je me nu een diabeet te laten worden of gewoon dik?
Nee.
Dus we kwamen hier 's nachts en keken naar het meer?
Dat is niet helemaal wat we deden.
Ik ga niet...
Nee, dat niet.
We zeiden dat we er één keer per maand in zouden gaan...
en april hebben we nog niet gedaan.
We zijn in juli begonnen.
Waarom zouden we dat doen?
We aten spaghetti en een ober zei dat hij deed.
Hij was ongeveer 80 jaar. Dus we dachten dat we konden...
Ik weet dat we afspraken geen zwempak. Maar voor jou maak ik een uitzondering.
Draai je om.
Geen zwempak?
Je zei toch geen zwempak?
Nee.
Dank je wel.
Verwarming. - Even de deur dicht doen.
Ik voel mijn vingers niet.
Ik voel ze niet.
Ik weet niet wat jij en Paige deden op jullie eerste afspraakje, maar...
bij mij kom je alleen maar op het eerste honk.
Sorry, ik kan het beter doen. Mijn lippen zijn nog steeds verdoofd.
Het is fijn.
Ten hoogste tot het tweede honk.
Dit is perfect.
Bedankt dat je vanavond met mij uitging.
Ik heb genoten.
Ik heb je gemist.
Ik mis ons leven samen. Ik mis het samenzijn bij jou.
Ik hou van je.
Ik kan beter naar binnengaan.
Welterusten. - Welterusten.
Ik wist niet dat jij hier zou zijn.
Ging jij niet met Jeremy uit? - Nee.
Ik ging met Leo uit.
Ik vind hem leuk.
Ja, ik ook.
Is alles goed met je?
Ik heb je nog nooit eerder zo gezien. Is dat huilen de nieuwe jij?
Het is bizar.
Nee, ik weet wat ik ben. Ik heb een tattoo.
Ik ben ook een vegetariër.
Het was precies zoals voorheen. Beter, eigenlijk.
Alles waar ik van hield bij Paige was er nog steeds.
Voor jou kan het een bevestiging van je liefde lijken. Of je huwelijk, toch?
Maar voor haar is het misschien gewoon een leuk eerste afspraakje.
Precies. Dus wacht drie dagen voordat je belt.
Ik moet drie dagen wachten na een afspraakje met mijn eigen vrouw?
Minimaal. Deze zaak is uniek.
Misschien nog wel langer. - Nee, ik zie haar zaterdag bij de bruiloft.
Het was zo duidelijk, zelfs met al die shit, dat we bij elkaar horen.
Duidelijk voor haar of voor jou? - Voor ons beiden.
We moeten de naamkaarten schrijven.
Voordat we daarmee beginnen...
heb ik een kleine verrassing voor je, Paige.
Je kent Rick Porter. Hij gaf staatsrecht.
We hebben samen gestudeerd en kennen elkaar al heel lang.
Hij is nu de decaan.
En ze laten je weer toe. - Ik heb me niet eens ingeschreven.
Dat heb ik geregeld.
Dit is idioot.
Ik voel me alsof ik het leven weer opnieuw mag gaan doen.
Je ziet eruit alsof je wel een drankje kunt gebruiken.
Ik heb er al een paar op. - Deze nog niet.
Ik ben blij dat we even alleen zijn.
Ik had nog geen kans om echt even met je te praten, Leo.
Gefeliciteerd.
Dit is lekker. - Ja.
Ik heb nagedacht.
Ik denk dat het tijd is dat wij het vanaf hier overnemen.
Wat overnemen? - De dingen met Paige.
Ik weet dat ze geen ziektekostenverzekering heeft...
omdat jullie er voor kozen om op een bepaalde manier te leven...
en ik weet dat je waarschijnlijk omkomt in de schulden.
Maar ik weet ook een manier om hier uit te komen.
Hoe?
Ga scheiden. De rekeningen komen net pas binnen.
Mr Thornton ik denk niet dat het hier de plaats en tijd is om dit te bespreken.
Goed. Als jij het niet erg vindt om je bedrijf te verliezen.
Dat vind je duidelijk niet. Maar Paige dan?
Hoe zit het met te doen wat duidelijk het beste voor haar is?
En u weet wat het beste voor haar is? - Zeker weten.
U bent zo een hypocriet. - Wat zeg je?
Als u zo een familieman bent, waarom hebt u het dan nooit bijgelegd met Paige?
U bent zo een lafaard.
Zal ik je aan wat mensen voorstellen?
Voelt vast niet goed om zo een vreemde eend in de bijt te zijn.
Dat ben ik niet. - Als jij het zegt.
Het is alleen raar als je hier zo in je eentje zit.
Ik wacht op Paige, man. - Succes dan.
Je vindt dit leuk. - Wat?
Dat Paige je achterlaat.
Dat ze begint aan een leven zonder je. Met een vent die niemand begrijpt.
En nu kun je zien hoe ze mij afwijst.
Ik geniet er een beetje van. - Ja?
Laat me zeggen waar ik van geniet.
Ik hou van het feit dat ze me alles over je vertelde, Jeremy.
Ze vertelde me dat toen ze bij je was ze 's nachts wakker werd. In paniek.
En dacht, 'Is dit alles wat er is'?
Ze heeft je alles verteld.
Zei ze ook dat ze zich op me wierp de dag daarna?
Heeft ze je dat verteld? Of vertelde ze je niet alles meer...
toen ze vergat wie jij was?
Ik begrijp waarom je zo een lul bent.
Je houdt duidelijk van haar. En je denkt dat je haar terugkrijgt.
Maar het punt is dat ze je ontgroeid is.
Waarom denk je dat dat niet meer zal gebeuren?
Bedankt voor het advies.
Ik zal er over nadenken terwijl ik in bed lig met je vrouw.
Paige, wacht. - Wat dacht je wel niet?
Dat is een hele goeie vraag. Ik heb mezelf gek gemaakt...
mezelf voor lul gezet. Ik probeerde letterlijk alles te redden wat wij hadden.
En jij geeft je aan Jeremy?
Dat is niet eerlijk - Is dat niet eerlijk?
Ik zag hoe je naar hem keek.
Ik weet het omdat je zo ook altijd naar mij keek.
Ik denk dat we realistisch moeten zijn.
Je geheugen komt niet terug.
Het is een feit dat ik nog steeds een vreemde ben.
Ik probeer niet om je pijn te doen.
Maar ik...
ik ben zo moe dat ik je teleurstel.
Ik weet het.
Het spijt me zo.
Ik bied mijn verontschuldigingen aan Gwen en Ryan aan.
Nee, het is goed.
Ramp huwelijken hebben de neiging om in goede verhalen te veranderen.
Uiteindelijk.
Hoe moet je naar een meisje kijken waar je van houdt...
en tegen jezelf zeggen dat het tijd is om weg te lopen?
Ik hoop dat ik op een dag kan liefhebben zoals je van mij houdt.
Je hebt het eens voor elkaar gekregen.
Je bent hier en niet daar.
Gaat het? - Ik ben er klaar mee. Het is voorbij.
Ik geef het op. - Je geeft nooit op, Leo.
Als we bij elkaar behoorde te zijn, zouden we bij elkaar zijn.
Ik dacht aan de eerste keer dat we naar dat Griekse restaurant gingen.
Er hing een reusachtig uithangbord. Daar stond op, 'We serveren nu soep'.
Ik bleef maar doorgaan over...
alle obstakels die de eigenaar had moeten nemen...
om de droom van zijn leven te realiseren van het opdienen van soep.
Toen ik klaar was...
zei ze een paar seconden lang niets.
Ze ademde zo een beetje uit.
Het was alsof ze tegen zichzelf sprak.
'Ik hou van je.'
Ik stond daar maar.
Het was de eerste keer dat ze dat zei.
Ik wilde niet eens antwoorden. Ik wilde het alleen maar blijven horen.
Dat gebeurde twee weken nadat we elkaar ontmoet hadden.
Het heeft twee weken geduurd voor ze eerder verliefd op me werd.
Ze houdt niet van me.
Teken hier, alstublieft.
Kom hier, maatje.
Hoe gaat het met je?
Ik weet dat het jaren geleden is.
Ik ben een tijdje weggeweest.
Ik heb nooit de kans gehad om me te verontschuldigen.
Ik maakte een vreemde tijd door, maar...
jouw vader heeft het beëindigd.
Zodra je moeder hem confronteerde met ons.
Ik heb altijd gewild dat je dat zou weten.
Ik wil niet oude wonden openrijten...
maar ik wilde echt mijn verontschuldigingen aanbieden.
Nee, ik ben echt blij dat je iets zei.
Je was altijd een hele goeie vriend.
Ik wou dat ik dat ook kon zeggen.
De lelies waren lelijk, dus ik heb zonnebloemen gekocht.
Ik wilde het je vertellen. - Wist je het?
Je wist het al de hele tijd.
Het spijt me. - Praat niet tegen me.
Waar zat jij de hele dag, vreemdeling?
Ik kwam Diane Chain tegen in de winkel.
Daarom ben ik weggegaan, of niet?
Omdat ik het ontdekt had.
Mama, ik weet nauwelijks wie ik ben.
En dan blijkt dat je tegen mij liegt.
Gebruik je mijn ongeluk om het verleden te herschrijven?
Ik kon de gedachte niet verdragen om je weer te verliezen.
Heb je enig idee hoe verraden ik me nu voel?
Het spijt me, Paige.
We waren gelukkiger dan we in jaren waren geweest.
We hadden je eindelijk weer terug.
Terug op jouw voorwaarden.
Nee. - Ja, zoals gewoonlijk.
Hij bedroog je met mijn vriendin.
Hoe kon je nu bij hem blijven?
Ik zou weggaan.
Ik stond klaar om weg te gaan.
Toen, op een middag, ik was alleen thuis...
en ik keek naar alle foto's...
van jou...
en je zus.
Het huis leek zo gevuld met ons allemaal.
We waren een familie, Paige.
En ik realiseerde me op dat moment dat...
dat het belangrijkste op de wereld was voor mij.
En ik kon niet weggaan.
Je hebt alles dus genegeerd?
Nee, ik koos ervoor om bij hem te blijven.
Om alle dingen die hij goed had gedaan.
En niet bij hem weg te gaan om dat ene ding dat hij verkeerd had gedaan.
Ik koos ervoor om hem te vergeven.
Misschien Leo had gelijk.
Misschien kan ik er niet achter komen wie ik ben en bij jullie allemaal zijn.
Sorry. - Is alles goed met je?
Jullie moeten blijkbaar praten. Ik ga dus...
Ik spreek je later.
Sorry.
Wat is er gebeurd?
Mag ik je wat vragen? - Ja.
Je kunt me altijd alles vragen.
Wist je van mijn vaders affaire?
Ja, ik wist het.
Waarom vertelde je me het niet?
Ik heb het heel vaak bijna gezegd.
Maar om jou weer weg te halen jouw familie? Dat voelde verkeerd.
Ik wilde jouw liefde. Maar niet zo.
Ik wilde het verdienen.
Ik denk dat ik ze nu niet kan verliezen.
Doe dat dat niet.
De herhaalde verlengingen van bescherming van auteursrechten...
vormen een eeuwigdurend auteursrecht.
Bedankt voor de lunch. - Ik wilde je eigenlijk iets vertellen.
Het is voorbij met Rose. Ik heb het uitgemaakt met haar.
Nee.
Waarom heb je dat gedaan? Ik dacht dat jullie je gingen verloven?
Dat klopt. Dat was voor jou. - Nee, dat was na mij.
Goed, het was na jou, maar voor zoals jij nu bent.
Voordat de oude jij terugkwam.
Jeremy, ik ben mijn oude zelf niet.
Ik ben het gewoon. Ik probeer alles op een rijtje te zetten.
Ik begrijp het. Wie het dan ook is. De oude of nieuwe jij, dat maakt me niets uit.
Ik weet dat jij je nog herinnert hoe we samen waren.
Dit is onze kans om dat allemaal terug te krijgen.
Wat wij hadden was geweldig, dat waren mooie herinneringen.
Dat zijn mijn enige herinneringen.
Alles na jou is uitgewist.
Ik moet erachter komen hoe het leven zonder jou is.
Zelf.
Weet je zeker dat je je het niet meer herinnert hoe je het de eerste keer met me uitmaakte?
Waarom?
Want dat klonk net zo.
Kom op.
Ik heb je overal gezocht.
Ik was bezorgd toen ik je niet zag buiten de bibliotheek.
Hoe gaat het in de klas?
Daar wilde ik eigenlijk met je over praten.
Ik heb besloten om te stoppen met de rechtenstudie.
En ik krijg een appartement in de stad.
Het gebeurt weer allemaal overnieuw, toch?
Ik heb veel fouten gemaakt. - Papa, dit gaat niet over jou.
Of over iets wat je gedaan hebt. Dit gaat over mij.
Wie ik wil zijn. Wie ik ben.
Zeg me wat ik moet zeggen zodat ik je niet weer kwijtraak.
Dat gebeurt niet.
Een moment van contact.
Een moment van contact geeft de mogelijkheid voor verandering...
en heeft gevolgen die verdergaan dan wij ons kunnen voorstellen.
Veroorzaken een botsing met sommige deeltjes.
Maken hen hechter dan voorheen.
Terwijl ze anderen op weg sturen naar grote avonturen.
Eindigend waar je nooit had gedacht dat je die zou vinden.
Dat is het nu met zulke momenten.
Dat kun je niet.
Hoe hard je ook probeert te controleren wat voor effect ze op je zullen hebben.
Je moet de deeltjes laten landen waar ze dat zullen doen.
En wachten tot de volgende botsing.
Ik verbind me of je te helpen het leven lief te hebben...
je altijd met tederheid te omhelzen...
en het geduld te hebben die liefde vereist.
Om te spreken wanneer woorden nodig zijn...
en de stilte te delen als ze niet nodig zijn.
Om akkoord of niet akkoord te gaan met 'Red Velvet cake.'
En te leven in de warmte van jouw hart en altijd naar huis te komen.
SNEEUWDAG
Ik hoop dat je niet helemaal naar de stad kwam voor warme chocolademelk?
Eigenlijk ben ik hier zes maanden geleden naar toe verhuisd.
Ik woon in Rogers Park.
Echt? Dat is prachtig.
Ik ben weer terug bij het Art Institute.
Maak je een grapje? Dat is geweldig.
Ik kijk mee bij een paar klassen.
Het is gek wat mijn handen en geest zijn vergeten.
Dank je wel. - Ik heb niets gedaan.
Je hebt alles gedaan.
Je accepteerde me zoals ik ben.
En niet wat je wilde dat ik zou zijn.
Ik wilde alleen maar dat je gelukkig zou zijn.
Dat is alles.
Is hier geen Cubaans tentje hier...
waar we naar toegingen als deze tent dicht is?
Ja. Weet je dat nog?
Nee. Ik wou dat het waar was.
Mijn herinneringen zijn nog niet teruggekeerd, maar...
Sonia en ik heb tijd doorgebracht samen...
en ik vroeg haar over ons.
Echt? En wat heeft ze gezegd?
Dat ze dacht dat je nu met niemand anders een relatie had.
Ze heeft gelijk.
Heb jij een relatie?
Dat is goed.
Wil je naar die Cubaanse tent?
Met mij?
Als we nu naar een tent gaan waar we nog nooit zijn geweest?
Een nieuwe tent. - Dat wil ik wel.
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers Markow87, CoproManiac en Suurtje
HET STEL DAT DE INSPIRATIE WAS VOOR DEZE FILM IS NU GELUKKIG GETROUWD EN HEEFT TWEE KINDEREN.