ODA VAR MODERN KLİMALI
Hiçbir kafesin içinde bulundunuz mu?
Demir parmaklıklar ve kilidi olanlardan bahsetmiyorum.
Gerçi onlarla da anılarım oldu.
Bahsettiğim, kendimizi korumak için kurduğumuz
hayalî olanlar.
On yaşındayken bizi serbest bırakacak anahtarı ortaya çıkarmadan önce
arkadaşım Rob ve ben
böyle bir kafeste kalmıştık.
Ve hayatımızı sonsuza kadar değiştiren
muhteşem yaratıkla da tanışmadan önce.
BEAUCHAMP'NIN MALI İZİNSİZ GİREN VURULACAKTIR!
Hayatınızın aşkı için ya da...
Sus...
- Parlak bir... - Ağlamanın anlamı yok.
- Ve özellikle de ailesi. - Ağlamak onu geri getirmeyecek.
- İsa der ki "Giderim... - Evet efendim.
OKUL OTOBÜSÜ
Şuraya bak. Bu Kentucky Yıldızı.
Bir yıldız olmak nasıl?
Billy, bir yıldız olmanın nasıl bir şey olduğunu bilmiyor.
Tahmin et bakalım. Burası Kentucky değil. Burası Florida.
Evet. Artık hiçbir yerde bir yıldız olmak nasıl bilmiyorsun, anladın mı?
Ona bak. Her yerinde kızarıklıklar var.
Tanrım, o iğrenç.
Hey Bay Nelson, ne yapıyorsunuz?
Burası durak değil Bay Nelson.
Hey, bu bir okul otobüsü.
Biliyorum.
Partiye gider gibi giyinmişsin. Bu parti otobüsü değil.
Sizin iyi kıyafetlerinizin olmaması benim problemim değil.
Üzgünüz. Kötü bir şey söylemek istemedik.
Adın ne?
Sistine.
Sistine? Ne kadar aptalca bir isim bu?
Tapınak gibi.
Neye bakıyorsun?
Evet, neye bakıyorsun hasta çocuk?
Hadi gel.
Dünyayı aynı görürüz.
Tanrı, Adem'e sadece dokunarak hayat veriyor.
Michelangelo bunu söylemeye çalışıyordu.
MICHELANGELO'NUN ESERLERİ
Michelangelo resim yapmak istememiş bile.
Heykeltıraşlığın ressamlıktan iyi olduğunu düşünmüş.
- İnanabiliyor musun? - İmkânı yok.
Tüm duvar fresk tarzı.
- Fresk ne demek biliyor musun? - Hayır efendim.
Ressam oraya gidip sıvanın üzerine
hızlıca resim yapıyor demek.
MOTEL BÜROSU
Tüm odaları iyice temizledin mi?
Hiç tüm odaları iyice temizlemediğim oldu mu?
Düşünüyorum da sanmıyorum.
O zaman tüm odaları iyice temizlediğimi varsayalım.
İkimize de zaman kazandırır.
Bana karşı ağzını açma kızım. Bilmişlik tasla diye ödeme yapmıyorum.
Nefes almam için bile yeterince ödüyor sayılmazsın.
Selam dostum.
Spanın nerede olduğunu gösterir misin?
- Spa mı? - Evet.
Sence burası spa olan bir yer gibi mi?
Eksikliklerinizi duyduğuma üzüldüm.
Spaymış.
Adım Sistine Bailey.
Ne güzel bir isim.
Teşekkürler.
Philadelphia, Pennsylvania'lıyım, Özgürlük Çanı'nın evi.
Güney'den nefret ediyorum çünkü insanları kibirli.
Ve Lister'da kalmayacağım. Gelecek hafta babam beni almaya gelecek.
Tamam.
Kendini tanıttığın için teşekkürler Sistine Bailey.
Söylememen gereken şeyleri
söylemeden yerine geçebilirsin.
Geçen haftaki sınavdan bahsetmek istiyorum.
Durumunuz pek iyi değildi.
Neyin yanlış olduğunu beraber çözeceğiz.
Şöyle yapacağız...
- Anne bunu yapamam. - Bakayım.
Tabii ki yaparsın.
Sana göstereyim, zor değil.
Dostum o yatakta çok oyalanma. Annen acı içinde.
Canımı yakmıyor Robert.
O tahtayla kendini yorma.
Sorun yok. Rob'a bildiğim bazı şeyleri öğretiyorum.
İşte. Şimdi sen yap.
Bak, ne yapılacağını biliyorsun zaten.
Ellerin biliyor.
Oyma yaparken dilinin dışarıda olması yardımcı oluyor.
Rob, müdürün odasına gitmelisin.
Rob?
Rob Horton?
Bay Phelmer seni ofisinde görmek istiyor.
- Anladın mı? - Evet hanımefendi.
Billy, gördüm.
Günaydın Rob. Bugün iyi misin?
- Evet efendim. - Senin için biraz endişeliydik.
Bacaklarınla ilgili. Bakabilir miyim?
- Evet efendim. - Tamam.
İyi görünmüyor, değil mi?
Evet, hiç iyi görünmüyor.
Durum şu Rob.
İsmini söylemeyeceğim bazı aileler
bunun yayılabileceğini düşünüyor.
Yayılmak...
...diğer çocuklara da bulaşabilecek bir şey demek.
Şimdi bana doğruyu söyle oğlum.
Bana söylediğin ilacı kullanıyor musun?
- İlacı alıyor musun? - Evet efendim.
Sana karşı dürüst olacağım Rob.
Birkaç gün evde kalman iyi bir fikir olabilir.
İlaca etkisini göstermesi için biraz zaman ver
ve bacağın daha iyi olduğunda okula dönersin.
- Sana da uygun mu? - Benim için uygun.
Tamam. Güzel. Şimdi şöyle yapacağım.
Ebeveynlerine bir mektup yazacağım...
...yani babana.
Ne olduğunu anlatacağım. Babana...
...bir sorusu olursa beni aramasını söyle, olur mu ?
- Evet efendim. - Tamam, al bakalım.
Git. Evet. Sonra görüşürüz dostum.
Hepimiz zorluklarla karşılaşıyoruz.
MÜDÜR
- Teşekkür ederim. - Rica ederim efendim.
- Adın ne? - Rob Horton.
Tanıştığıma çok memnun oldum Rob Horton.
- Ben Bayan Mills. Orada ne var? - Bir şey değil.
Görebilir miyim?
Şuna bak. Sen mi çizdin?
Evet hanımefendi. Bir şey değil.
Bir şey değilmiş gibi görünmüyor. İnanılmaz bir sanatçısın Rob.
Daha fazlasını görmek istiyorum.
Neden yarın birkaç eserini daha göstermiyorsun?
Olmaz. Bay Phelmer bacaklarım yüzünden birkaç gün
evde kalmamı istiyor.
Beşinci sınıf benim için de zordu.
Anlıyorum.
Geri döndüğünde yanıma uğra.
- Söz mü? - Evet hanımefendi.
Geldiğin yere git ezik.
Hey! Onu rahat bırak.
Kiminle konuşuyorsun?
Evet, kiminle konuştuğunu sanıyorsun?
Rahat bırakın dedim.
Bırakmazsam ne olur?
Oturacak başka yer yoktu.
Burada oturmak istediğimden değil.
Tamam.
Adın ne?
Rob Horton.
Sana şunu söyleyeyim Rob Horton.
Koşmamalısın.
Kaçman onların yapmanı istediği şey.
Buradan nefret ediyorum.
Burası ilkel öğretmenlerle dolu ilkel bir kasaba.
Okulda kimse Sistine Kilisesi nedir bilmiyor bile.
Ben biliyorum.
Ne?
Sistine Kilisesi ne biliyorum.
Eminim biliyorsundur.
Tanrı'nın Eski Ahit'teki gibi dünyayı yaratırken olan bir resmi. İtalya'da.
Resimler tavana yapılmış. Fresk tarzılar.
Bacaklarım yüzünden okula gidemiyorum.
Bunu söyleyen bir notum var.
Müdür Bay Phelmer
dedi ki diğer aileler bulaşıcı olmasından korkuyormuş.
Lütfen bulaşsın.
Lütfen.
Lütfen bulaşsın.
Bulaşıcı değil.
- Lütfen. - Hastalık değil. Sadece benim.
Nerede yaşıyorsun?
Kentucky Star Moteli'nde.
Motelde mi yaşıyorsun?
Kalıcı olarak değil. Durumumuz düzelene dek.
Ödevlerini getiririm.
Motele getiririm.
Bu bir şey değil ki kimseye bulaşmaz.
Biliyorum.
Müdüre bunu söylemiştim. Arayıp söylemiştim.
Evet efendim.
Evde kalmak istiyor musun?
Belki randevu alırım.
Bir doktor bunun bulaşıcı olmadığını yazar.
Evet efendim.
Ama birkaç gün içinde değil.
- Tamam mı? Biraz ara ver. - İyi olur.
Savaşmak zorundasın.
Oğlanlarla.
İstemediğini biliyorum ama savaşmalısın
yoksa rahat bırakmazlar.
Evet efendim.
Tamam.
Bu sırada bana yardımcı olabilirsin.
Benim için biraz bakım işi yaparsın, süpürür ve temizlik yaparsın.
Beauchamp beni mahvediyor. Kendini kim sanıyorsa artık.
Başka bir yerde iş bulamaz mısın?
Bana şu ilacı uzat.
Sence Beauchamp dünyadaki en zengin insan mı?
Hayır, bu küçük otel ve orman hariç bir şeyi yok.
Zengin gibi davranmayı seviyor sadece.
Tamam, işte oldu.
- Dışarı çıkabilir miyim? - Hayır.
İlacın yağmurla akmasını istemiyorum çünkü çok pahalı.
Ellerini yıka. Akşam yemeği yiyeceğiz.
Bir gün gerçek bir ocağı olan bir evimiz olacak.
O zaman güzel yemekler yapacağım.
- Güzelmiş. - İstediğin kadar ye. Ben aç değilim.
Kelebeğe benzemiyor.
Hayır, benzemiyor. Balık olmak istiyor gibi görünüyor.
Ama kelebek oyuyordum.
Ama tahtanın başka bir fikri var.
Tahtadan ne çıkacağını asla tahmin edemezsin.
Ne isterse onu yapar sen sadece takip edersin.
Hadi, balığını bitirebilirsin.
Bırak beni!
Hadi oğlum.
Hadi sen artık çalışan bir adamsın. Kalkmalısın.
- Biliyor musun? - Hayır hanımefendi.
Ahırda domuzların pisliğini temizlemeyi
buradaki insanlarınkini temizlemeye tercih ederdim.
En azından domuzlar saygı gösteriyor.
Neye bakıyorsun?
Niye okulda değilsin?
- Bilmiyorum. - Nasıl bilmiyorsun?
Bir şeyden kaçan küçük bir kuşmuş gibi
omuzlarını silkme bana.
Sonun para için motel odası temizlemek mi olsun istersin?
Bu doğru. Kimse bu işi istemez.
Beauchamp'ın işe alabildiği tek salak benim.
Okula gidip benim gibi olmasan iyi edersin.
Şimdi neden okulda olmadığını söyle.
Bacaklarım düzgün olmadığı için.
- Ne zamandır böylesin? - Bir süredir.
Nasıl tedavi edebileceğini söyleyebilirim.
Şu an söyleyebilirim. Doktora gitmene gerek yok.
Üzüntü.
Üzüntünü bacaklarında taşıyorsun.
Ait olduğu yere, kalbine ulaşmasına izin vermiyorsun.
Üzüntünün yukarı ilerlemesine izin vermelisin.
Müdür bulaşıcı olduğunu düşünüyor.
Kafası çalışmıyor.
Duvarında çerçeveli sertifikaları
asılıdır eminim.
Emin ol, kafası çalışmıyor.
Daha fazla oda temizlemeliyim.
Söylediğimi unutmayacaksın, değil mi?
- Hayır hanımefendi. - Ne dedim?
Üzüntümün ilerlemesine izin vermemi.
Doğru. Yukarıya ilerlemesine izin ver.
MOTEL GİRİŞİ
Hey, hasta çocuk!
Sevgilin geliyor hasta çocuk!
- Selam. - Selam.
Ödevini getirdim.
Teşekkürler.
Sanat öğretmeni seni sordu. Saçında yapıştırıcı vardı.
Buranın adı neden Kentucky Star?
Çünkü sahibi Beauchamp'ın
eskiden Kentucky Star adında bir atı varmış.
Florida'da bir motel için aptalca bir ad.
Çok salak biri olmalı.
Peki o zaman.
Kaplan olan bir yer biliyorum.
- Nerede? - Hadi gel.
Ormana doğru yürümeliyiz.
Bana giyebileceğim kıyafetlerinden verebilirsin.
- Giydiklerim sevmiyorum zaten. - Buradan.
Aman Tanrım!
Üzgünüm. Pek misafirimiz olmaz.
Ulu Tanrım.
- Bunları nereden aldın? - Ben yaptım.
Michelangelo,
Sistine tavanını resmeden adam da
heykeltıraştı.
Bir heykeltıraşsın.
Bir sanatçısın.
Hayır.
Bu...
...mükemmel.
Küçük bir tahta aynaya bakmak gibi.
Neye bakıyorsun?
Hadi.
Bana kıyafet ver de kaplanı görmeye gidelim.
İşte.
Affedersin. Biraz alan açar mısın lütfen?
Doğru.
Şimdi şu kaplanı göster.
Burası annemin büyüdüğü yer.
Tam burada, Lister'da.
Ve kendine hep buradan çıkabilirse
geri dönmeyeceğini söylemiş.
Ama döndü.
Çünkü babam onu sekreteriyle aldattı.
Kadının adı Bridgette.
Klavye kullanamıyor.
Klavye kullanamamak bir sekreter için
çok kötü bir şey.
Beni almaya gelecek.
Yakında. Muhtemelen haftaya.
Kesinlikle burada kalmayacağım.
Ayakkabılarını mahvetmekten korkmuyor musun?
Hayır, bunlardan nefret ediyorum.
Annemin bana giydirdiği her parçadan nefret ediyorum.
Buradan.
Annen seninle mi?
- Hayır. - Nerede?
Annem merkezde bir dükkân açacak.
Sanat dükkânı olacak.
Bu kasabaya biraz kültür getirecek.
Tahta heykellerinden bazılarını satabilir.
Heykel değiller. Sadece biraz oyma işi o kadar.
- Hayır, heykeller diyorum. - Sessiz olmalıyız.
Beauchamp burada insanların dolanmasını sevmiyor.
- Burası onun mu? - Evet, hepsi onun.
Motel, orman, her şey.
Her şeye sahip olamaz.
Ayrıca umurumda değil.
Bizi yakalayabilir. İzinsiz girdiğimiz için hapse girebiliriz.
Umurumda değil.
Hapiste olursak kaplanı göremeyiz!
- Annen nerede? - Sessiz olmalıyız.
Sessiz olmak zorunda değilim! Annen nerede bilmek istiyorum!
İnsanlarla nasıl konuşacağını bilmiyorsun.
Sana babamı, annemi ve Bridgette'i anlattım,
sense hiçbir şey.
Annenden bile bahsetmiyorsun.
Aptal sırların sende kalsın.
Aptal kaplanın da kalsın.
Umurumda değil!
Bekle!
Evet?
Öldü. Annem öldü.
Tamam.
Kaplan nerede?
Bekle. Tam arkada.
Çok güzel.
Çok yaklaşma. Hoşlanmayabilir.
- Şiirdeki gibi. - Ne?
"Gecenin ormanları içinde yanan Işıldayan parıltı, Kaplan Kaplan!"
diye başlayan şiir.
O da öyle.
Işıl ışıl parlıyor.
Evet.
- Burada ne yapıyor? - Bilmiyorum.
- Beauchamp'ın sanırım. - Beauchamp'ın neyi?
- Evcil hayvanı mı? - Bilmiyorum.
Buraya gelip bakmayı seviyorum, belki o da öyle yapıyordur.
Bu bencilce.
Bir kaplanın kafeste olması doğru değil.
Doğru değil.
Elimizden bir şey gelmez.
Onu salabiliriz. Özgür bırakabiliriz.
Bir sürü kilit var.
Testereyle kesebiliriz.
- Hayır. - Onu özgür bırakmalıyız.
- Bırakmak bize düşmez. - Kurtarmak düşer ama!
Bir araba geliyor! Bu Beauchamp!
Gitmeliyiz, hadi!
Arkamızda mı?
Omuz silkmenden nefret ediyorum, yapma.
Hep omuz silkmenden nefret ediyorum!
Kocaman aptal bir kuş kanat çırpıyor gibisin!
- Rob. - Evet efendim?
- Neredeydin? - Ormanda.
Söylediğim tüm işleri yaptın mı?
Evet efendim.
Güzel, kiminlesin?
Bu Sistine.
Sistine...
- ...bu senin mi? -Evet benim.
- Buralarda mı yaşıyorsun? - Şimdilik.
- Ailen burada olduğunu biliyor mu? - Ben de annemi arayacaktım.
Çamaşırhanede ödemeli telefonumuz var.
Çamaşırhane mi?
Motel odasında telefonumuz yok.
En azından bozukluk alabilir miyim?
Tabii.
Seninle gelmemi ister misin?
Hayır, bulurum. Çok teşekkür ederim.
- Afacan biri gibi görünüyor. - Evet efendim.
Niye kıyafetlerini giyiyor?
Üzerinde elbisesi vardı.
Ormana gitmek için çok güzeldi.
Tamam.
Peki içeri gir.
- Bacaklarına ilacı sürelim. -Evet efendim.
- Annem beni almaya geliyor. - Kıyafetlerin burada.
- Nasıl ödemeli telefonunuz olmaz? - Arayacak kimse olmadığından sanırım.
Bir şeylere bakmayı seviyorum.
Annemle babam gibi.
Öyle tanışmışlar.
Sistine Kilisesi'nin tavanına bakarken
nereye gittiklerine bakmıyorlarmış
ve çarpışmışlar.
Bu yüzden adım Sistine.
Adını seviyorum.
Annen nasıl öldü?
Kanser.
Adı neydi?
Onun hakkında konuşmamalıyım.
Niye?
Öyle.
Babam hakkında konuşmamanın daha iyi olduğunu söylüyor.
Gittiğini ve yapabileceğimiz
bir şeyin olmadığını söylüyor.
Jacksonville'den buraya bu yüzden taşındık.
Çünkü herkes hep onun hakkında konuşmak istiyor.
İşleri yoluna koymak için taşındık.
Bu benim annem.
Tamam. Yarın yine gelirim.
Kaplanı kurtarma planı yaparız.
Sissy! Bebeğim ne yapıyorsun?
Burada ne yapıyorsun?
- Ulu Tanrım! Üzerinde ne var? - Kıyafet.
Sissy, serseri gibi görünüyorsun. Arabaya bin.
Sen Rob olmalısın.
- Soyadın ne Rob? - Horton.
Horton? Kongre üyesi Seldon Horton'la akraba mısın?
Kongre üyesi mi?
Hayır hanımefendi. Sanmıyorum.
Sissy, arabaya bin.
Sözümü dinlemiyor.
Sadece babasının sözünü dinliyor.
Yalancı babasının.
Sen yalancısın! Yalan söyleyen sensin!
Sistine! Ulu Tanrım!
- Kemerini bağla küçük hanım! - Biliyorum!
Caroline.
Adı Caroline'di.
- Şimdi mi? - Henüz değil.
Tut kendini.
- Şimdi mi? - Evet, hadi. Tak fişi.
İşte oldu.
- Vay canına! - İyi iş çıkardınız.
BÜRO
BUZ MAKİNESİ, TELEFON, SOĞUK İÇECEKLER
Hiç hayvanat bahçesine gittin mi?
Sorley'de bir tanesinde bulundum. Leş gibi kokuyordu.
Sence hayvanlar kafese kapatılmaktan rahatsız mı?
Kimse onlara sorarak kapatmıyor.
Sence hayvanların kapatılması kötü bir şey mi?
Ben küçükken babam bana kafeste bir kuş getirdi.
Küçük yeşil bir muhabbet kuşuydu.
O kadar küçüktü ki avcuma sığıyordu.
Küçük kalp atışını görebilirdin.
Ve kafasını kaldırıp böyle ve şöyle bakardı.
Sürekli şarkı söylediği için adını Çekirge koydum.
- Sonra ne oldu? - Onu bıraktım.
- Bıraktın mı? - Evet.
Kafeste kapalı olmasına dayanamayıp bıraktım.
Sonra ne oldu?
Babam beni dövdü.
Kuşa iyilik etmediğimi söyledi.
Sadece bir yılana akşam yemeği verdiğimi söyledi.
Yani onu bir daha görmedin mi?
Arada sırada uçarak rüyalarıma girer,
şarkılar söyler.
Hep mırıldanmanın sebebi bu mu?
Belki de.
Kafeste olan bir şey biliyorum.
Kim bilmez ki?
Hayır! Benden uzaklaşma!
Ne dersem onu yapıp karşılık vermeyeceksin.
Tamam.
Peki.
Şuna bak.
Sana da mı ödeme yapıyoruz?
Hayır efendim.
Ne? Ücretsiz mi çalışıyorsun? Peki, bunu duymaktan hoşlandım.
Evet efendim.
Okulda olman gerekmiyor mu?
- Yoksa mezun mu oldun? - Hastayım.
Okul seni şimdiden hasta ediyor, öyle mi?
Kural koyacak bir annen yok.
Kendi kurallarını mı koyuyorsun?
Dinle.
Birkaç işim var.
Düzgünce halledebileceğimden biraz fazlalar.
Belki senin gibi akıllı bir çocuk
fazladan para kazanmanın yolunu arıyordur.
Sana neyim olduğunu söyleyeyim.
Hayvanları seviyorsun, değil mi?
Tabii ki seviyorsun. Hangi oğlan sevmez ki?
Peki vahşi hayvanları seviyor musun?
Çünkü birkaç gün önce kendime bir tane aldım.
Öyle bir vahşi hayvan aldım ki
hem de bu arazide.
Onun için büyük planlarım var. Çok büyük planlar.
Sorun şu ki
bakıma ihtiyacı var, günlük işleri halledilmeli.
Dinliyor musun evlat?
- Evet efendim. - Tamam.
Arabaya bin. Sana neyden bahsettiğimi
- göstereceğim. - Ama süpürmem gerekiyor.
Kim demiş?
Değersiz baban mı?
Patron o değil. Kimsenin patronu değil.
Patron benim.
Ben "Gidelim." dediğimde
sen "Tamam." dersin.
Gidelim.
Tamam.
Bin şuna.
Onu alayım. Arkaya koyuyorum.
Endişelenme. Sadece et.
Canını yakmaz. Ellerini sil.
Sana göstereceğim şeye inanmayacaksın.
- Hayır efendim. - Ne?
Hayır efendim, inanmayacağım.
Gözlerini kapat. Hile yapma.
Neredeyse geldik.
Gözlerini açma.
Tamam.
Tamam, gözlerin hâlâ kapalı mı?
- Evet efendim. - Tamam.
Buraya gel.
Neredeyse geldik.
Şimdi bir hile yapma. Kimse hilekârları sevmez.
- Evet efendim. - Tamam.
Gözlerini aç. Ne gördüğünü söyle.
- Bu bir kaplan! - Öyle tabii.
Ormanın kralı.
O benim.
Vay canına, ona sahip misin?
Bu doğru.
Bildiğim birinin bana biraz borcu vardı.
Kaplanla ödeme yaptı.
Gerçek adamlar böyle iş yapar. Kaplanlarla.
Doğru. Gerçek adamlar kaplanlarla iş yapar.
Bu doğru.
- Onunla ne yapmak istiyorsun? - Seçeneklerimi ölçüyorum.
Kentucky Star'ın tam önüne
koyabilirim onu
ve insanları çeker. İyi çocuk.
Ya da belki sadece öldürürüm.
Derisini yüzüp kendime mont yaparım.
Beni öyle büyük bir montta düşünebiliyor musun?
Çok iyi görünürdüm.
Her neyse, kesin bir karar vermedim.
Ama çok iş çıkarıyor söyleyeyim.
Günde iki kere et yemesi gerek.
Burada devreye giriyorsun.
Gelip onu beslemeni istiyorum.
Ve her seferinde iki dolar vereceğim.
Kulağa nasıl geliyor?
Eti kafese nasıl bırakacağım?
Göstereyim.
Buraya bak.
Anahtarları görüyor musun?
Üzerinde kırmızı bir F olan şu küçüğü gördün mü?
Bu anahtarlara odaklanma
çünkü bunlar büyük kapıyı açıyor
ve açılırsa büyük kaplan çıkıp seni yer.
Anladın mı?
Kırmızı F'li bu anahtarı al.
Bu küçük kapıya geleceksin.
Bu kilidi böyle açacaksın.
Evet, eti çıkaracaksın.
Her seferinde bir parça atacaksın.
Kahretsin!
Her neyse hepsi bu kadar.
- Kaplanın adı ne? - Adı mı?
Adı yok. Önüne et attığın bir şeyi
adlandırmana gerek yok salak.
Buraya gel. Sizi tanıştırayım. Hadi.
Tamam kaplan.
Çocuğu görüyor musun?
Senin yeni yemek biletin o, ben değilim. Tamam mı?
Anahtarlar onda. Anahtarı al.
Anahtarlar onda, bende değil. Anladın mı?
Tamam.
Şimdi tanışıyorsunuz.
İyi misin evlat?
- Evet efendim. - Öyle mi?
Peki, onun hakkında endişelenme.
İyi olacaksın. Zaten salağın teki.
Tamam, buraya gel.
Bu bizim iş anlaşmamız.
Başkasını ilgilendirmiyor, tamam mı?
Peki. Bu paketteki etleri almanı istiyorum.
Bir yere saklamanı istiyorum.
Ve yarın başka bir paket getireceğim.
Bu sırada
sen de ağzını tutacaksın. Anladın mı evlat?
Rob Horton bu sen misin?
Evet hanımefendi.
- İyi misin Rob? - Evet hanımefendi.
Neye bakıyorsun hanım?
Okulun sanat öğretmeni.
- İyi olduğuna emin misin Rob? - İyi olduğunu söyledi zaten.
Neden mor saçını da alıp
yoluna devam etmiyorsun hanım?
Döndüğünde benim yanıma gel.
- Fermuarın açık. - Hey sana dedim ki...
Söylediklerimi unutma.
- Evet efendim. - Tamam.
Hey cüzzamlı çocuk!
Sevgilin geliyor cüzzamlı!
- Onu öpecek misin? - Evet, öp onu.
Kaplanı görmeye gidelim.
Kaplanlar nesilleri tehlikede hayvanlar.
Onu kurtarmak bize düşer.
Dikkatli olmalıyız. Beauchamp'ın üstüne işedi.
- Cidden mi? Harika. - İğrenç koktu.
Bu sadece alanını işaretlemesi demek.
Onun olanı işaretlemiş.
Bay Salak kaplanın ona sahip olduğunu fark edemiyor.
Dikkatli ol, saldırabilir.
Saldırmaz.
Kaplanlar insanlara sadece çok açlarsa saldırır.
Bu aç değil.
Nereden biliyorsun?
Zayıf sayılmaz, değil mi?
Aç görünmüyor.
- Anahtarlar. - Ne?
Kafesin anahtarları bende.
- Nasıl? - Beauchamp.
Kaplanı beslemem için beni tuttu ve anahtarları verdi.
Tamam.
Şimdi tek yapmamız gereken kilidi açıp onu bırakmak.
- Hayır. - Sen delirdin mi?
Onun için güvenli değil.
Arkadaşım Willie May, kuşunu bırakmış
- ve kuş yem olmuş. - Ne?
Mantıklı konuşmuyorsun. Bu bir kaplan, kuş değil.
Willie May kim bilmiyorum ve umurumda değil.
Bu kaplanı bırakmama engel olamazsın.
Anahtarsız yaparım. Kilitleri kendim kırarım!
- Yapma. - "Yapma!"
Babamın gelip beni alması için sabırsızlanıyorum.
Geldiğinde onu buraya getirip
kaplanı serbest bıraktıracağım. İlk işimiz bu olacak.
Yapma.
Seni çıkaracağım.
Söz veriyorum.
Seninleyim.
Senin arkandayım.
- Bu korkunç. Çok korkunç. - Ne?
Bu doğru değil.
Ne yapıyorsun? Delirdin mi?
Şimdi yıldızları görebilir.
Bak, bu Büyük Ayı.
- Nerede? - Orada.
Görüyor musun?
Görüyorum.
Büyük bir ayının kuyruğu gibi.
Haklısın, öyle.
Büyük Ayı, Ursa Majörün bir parçası.
Bu da Büyük Ayı demek.
Bence o da ayıyı görüyor.
Evet, görüyor.
Gördün mü?
Yapılacak doğru şeydi.
Kuyruklu yıldızı gördün mü?
Evet gerçekten hızlıydı.
Bir kaplan ve bir ayı kapışsa sence kim kazanırdı?
Kaplan.
Özellikle bizim kaplanımızsa.
Annemi aramalıyım. Kafayı yiyecek.
Seninle gelirim.
- Hey. - Hey, arkadaşın kim?
Bu Sistine.
Sistine, Willie May'le tanış. Kuşunu bıraktığını
- anlattığım kişi. - Yani?
Hiç.
Bir kuşum vardı.
Neden buralarda insanları korkutmaya çalışıyorsun?
Kimseyi korkutmaya çalışmıyorum.
- Willie May burada çalışıyor. - Doğru.
Biliyor musun?
Seni tanıyorum, kendini tanıtmana gerek yok.
Öfkeliydin.
İçinde büyük bir öfke var.
Gördüğümde öfkeyi tanırım. Hayatımın çoğunu öfkeli geçirdim.
- Öfkeli değilim. - Öyledir.
Öfkeli bir yalancısın o zaman.
Al bakalım.
Tanrı ikinizi bir araya getirmiş gibi, değil mi?
Bu oğlan tüm üzüntüsünü bacağında taşıyor ve sen de
öfke dolusun.
Kaçmak için yapıyorsunuz.
Siz bir çiftsiniz. Gerçek bu.
Boyun kaç?
189 santimetre.
Eve gideceğim.
Ama önce bir tavsiye vereyim.
Oğlana verdim zaten. Seninkine hazır mısın?
Kimse seni kurtarmayacak.
Kendi kendini kurtarmak zorundasın.
Sanırım o bir kadın peygamber.
Bir ne?
Peygamber.
Sistine tavanının her yerindelerdi.
Onlar tanrının direkt konuştuğu kadınlar.
Peygamber. Mantıklı.
Yine o kızla ormanda mıydın?
Evet efendim.
Buraya bak oğlum.
Bu et nereden geldi?
Beauchamp.
Beauchamp mı?
Geçinmek için yetmeyecek bir ödeme yapıyor ve şimdi de çürük et veriyor.
Masaya et koyamayacak kadar erkek olamadığımı mı düşünüyor?
Ben ona gösteririm.
Zorundayım.
Beni yok pahasına çalıştırıyor.
Çürük et veriyor!
Çürük et!
Kahrolsun!
- Sevdiğin gibi güzel ve sıcak. - Teşekkürler canım.
Ne? Papatya çayı. En sevdiğin.
Çok lezzetli Robert.
O zaman ne oldu?
- Senin için bir şeyim var - Hayır.
Sana özel olarak yaptım.
Vay be!
Hâlâ nasıl yaptığını anlamıyorum. Çok güzel.
- Bu benim, bu sensin. - Onu anladım, çok teşekkürler.
Seni seviyorum.
Babacığım.
Şimdi olmaz.
Bak Rob.
Hayatımda daha güzel bir yeşil görmedim.
Mükemmel değil mi?
Evet hanımefendi. Orijinal yeşil gibi görünüyor.
Tanrı'nın ilk oluşturduğu.
Bu doğru, ilk yeşil.
Ya da belki sadece sana özel bir yeşildir.
- Öyle mi dersin? - Belki.
Dünyayı aynı görüyoruz.
Ne düşünüyorsunuz?
- Yeşil. - Yeşil.
Evet ve...
- Selam. - Selam.
Arkadaşın nerede?
Okulda ama bugün yarım gün.
Bana neden kurnazca bakıyorsun?
Sana bir şey yaptım.
Bana bir şey mi yaptın?
Gerçekten mi?
Ama elini uzatıp gözlerini kapatman lazım.
Yapmam.
Şimdi bakabilirsin.
Bakmama gerek yok. Ne olduğunu biliyorum.
Bu Çekirge.
Ama bakıp bana doğru yapıp yapmadığımı söylemelisin.
Siyahi kalıp ölmekten başka bir şey yapmak zorunda değilim.
Hadi ama şuna bak.
Kuş bu.
O bu.
Artık geceleri hayalini kurmak zorunda değilsin.
Bu doğru.
Böyle oyma yapmayı sana kim öğretti?
Annen.
İyi öğretmiş.
Evet hanımefendi.
Tahtadan bir kuşun gerçeğin yerini tutmadığını biliyorum.
Evet ama
kalbimi aynı derecede yatıştırıyor.
Babam öğleden sonraya kadar benim için işi olmadığını söyledi.
Sabahları sana yardım edebileceğimi söyledi.
Yani...
Eminim yardım edebileceğin bir şey bulurum.
Fakir olman benim suçum değil aptal!
Sen bana geldin ve bana borçlusun.
Faiziyle!
Düşünmeden hareket etmenin sonuçları olur.
- Tamam. - Çok ciddiyim.
Hey!
Peygamber nerede?
- Willie May nerede? - Etrafı süpürüyor.
Annem okula giderken senin kıyafetlerini giydiğimi fark etti.
Başım dertte. Artık buraya gelmemeliyim.
Her zaman kavga etmek zorunda değilsin.
Bazen karşılık vermezsen seni rahat bırakırlar.
Kavga etmek istiyorum.
Karşılık vermek istiyorum.
Bazen nedenini bile bilmeden ben başlatıyorum.
Peygambere kaplanla ne yapmamız gerektiğini soracağım.
Hayır, kaplandan bahsedemezsin.
Beauchamp kimseye söylememi tembihledi,
özellikle Willie May'e.
Bazı cevaplara ihtiyacım var.
Kendinize bakın.
Elinde ne var?
- Rob mu yaptı? - Evet.
Canlı gibi görünüyor.
- Bıraktığın kuşun gibi mi? - Neredeyse aynı.
Ben...
- ...sana bir şey sormalıyız. - Sorun.
Büyük ve güzel bir şeyin haksızca,
iyi bir sebep olmadan bir kafese kapandığını
bilseydin
ve anahtarlar sende olsaydı bırakır mıydın?
Tanrım. Neyi bir kafese koydunuz?
- Bir kaplan. - Bir ne?
Kaplan.
- Yüce İsa. - Bu doğru!
Tamam.
Neden beni kaplanın kapalı olduğu kafese götürmüyorsunuz?
Buradan!
Tamam. Yavaşlayın, geliyorum.
Arayı çok açmayın.
Nereye gidiyorsunuz? Burası sizin için...
Yüce Tanrı aşkına!
Böyle bir şey yaratabilirken
Tanrı'nın hiddetinden şüphe etmemeli.
Bu kaplanı kapatan salak kim?
- Beauchamp'a ait. - Beauchamp.
Dünyada kaplana sahip olmaması gereken tek kişi varsa
o da Beauchamp.
- Geri zekâlı. - Gördün mü?
Doğru değil, değil mi?
Rob'a kuşunu bırakmak zorunda olduğunu
anlatman gibi.
Kuş, küçük bir şey.
Beauchamp'a ait bir kaplan büyük bir mesele.
Rob'a kilidi açıp onu bırakmasını söyle.
Söylemem.
Bıraktığınızda kaplan ne yapacak?
Nasıl yaşayacak?
Bu ormanda panterler var. Hayatta kalıyorlar.
Eskiden. Artık yoklar.
İnandığın şeyi söylemiyorsun. Peygamber gibi konuşmuyorsun.
Değilim de ondan. Ben gerçekleri söyleyen kişiyim.
Gerçek şu ki bu kaplana dokunmamak dışında
yapabileceğiniz bir şey yok.
- Ama doğru olan bu değil. - Birbiriyle alakasız.
Bazen doğrunun önemi yoktur.
Babamın gelmesi için sabırsızlanıyorum.
O doğru olanı bilir.
Gelip kaplanı serbest bırakır.
Baban seni almaya gelmeyecek.
Beni almaya gelecek.
Gelmeyecek. Annenin dediği gibi o bir yalancı.
Sen yalancısın ve senden nefret ediyorum.
Okuldaki herkes nefret ediyor, öğretmenler bile.
Umarım seni bir daha asla görmem.
Öyle demek istemedi.
Söylediği hiçbir şeyde ciddi değil.
Dur.
Beni dinle.
Sence ben o kaplanın kafesten kurtulmasını istemiyor muyum?
Evet.
Kaplanın oradan çıkıp Beauchamp'ı,
yemesini isterdim.
Vahşi bir hayvanı böyle kilitlediği ve seni bunun ortasında
bıraktığı için.
Bir de kafesin anahtarlarını vermiş.
Hadi.
Gidelim buradan.
Öldü.
Sistine! Sana bir şey söyleyeceğim.
Seninle konuşmuyorum.
- Kaplanla ilgili bir şey diyeceğim. - Ne olmuş?
- Onu bırakacağım. - Yapmazsın.
Yapacağım.
Yapacağım Sistine. Senin için yapacağım.
Hayır.
Hey.
Bay Salak mı bu?
Egzersiz yapmaya mı çıktın?
- Konuş evlat! - Evet efendim.
Ne yaptığını biliyorum.
Kız kovalıyorsun, öyle mi? Benim gibi bir adam işte.
Bu sevgilin mi?
Hayır efendim.
Adın ne küçük şey?
- Sissy. - Sissy! Ne güzel isim.
Peşinden koşmaya değecek bir isim, değil mi?
Sana paket getirdim.
Büronun arkasına bırakacağım.
Değersiz babana bir şey söyleme tamam mı?
Evet efendim.
Güzel.
Babanla biraz erkekçe işlerimiz var.
Beladan uzak durun tamam mı?
- Evet efendim. - Tamam.
Tanıştığımıza memnun oldum.
Ben de Sissy.
Mankafa.
Dünyadaki en salak adam olmayabilir ama kesin akrabası.
Korkuyor. Kaplandan korkuyor.
- Bu yüzden onu senin beslemeni istedi. - Haklısın.
Baban hakkında söylediklerim için üzgünüm.
Babam hakkında konuşmak istemiyorum.
Önemi yok. Önemli olan kaplan.
Hadi, onu özgür bırakalım.
Acele et!
Acele et! Diğer kilidi de aç.
Şimdi kapıyı aç.
İki gündür bir şey yemedi.
- Eminim açtır. - Ne yani?
- Ya bizi yerse? - Yemez, biz onu kurtardık.
Tamam.
Yoldan çekil.
Hadi.
Özgürsün.
Çık!
Çık hadi!
Dünyayı aynı görüyoruz.
Öldü.
Ağlamak onu geri getirmeyecek.
Kafesten çık!
Duydun mu? Çık!
Dışarı çık!
Beni duyuyor musun? Çık! Kafesten çık!
Çık dışarı!
Çıkıyor. İzle.
Hadi! Özgür ol!
Tanrım.
Bak.
Doğru olan buydu.
Evet, doğru olan buydu.
- Özgür! Başardık! - Özgür. Başardık!
Sistine!
İyi misin?
Bilmiyorum. Bir şey nefesimi kesti.
Hadi. Gidelim.
Hayır!
Yüce İsa.
Ne yaptın?
Sen bir yalancısın.
- Hadi ama. - Yalancı.
Yalan söylemediğimi biliyorsun. Orada değildim.
- Oradaydın. - Nerede olduğunu gördün.
Hadi ama Beauchamp. Sana vurmayacağım.
Hadi ama mı?
Hadi ama! Hadi gel!
Hayır!
Ne yaptın?
Çok güzeldi.
Büyüleyiciydi.
Kafeste olmayı hak etmedi.
Özgürlüğü hak etti.
Ne yaptın?
Onu öldürdün!
- Zorundaydım. - O benim kaplanımdı! Öldürdün onu!
Kaplanımı öldürdün! Benimdi!
Senden nefret ediyorum! İhtiyacım olan sen değilsin!
Ona ihtiyacım var!
Adını söyle!
Söyle!
Caroline.
Ona ihtiyacım var.
Benim de ona ihtiyacım var.
Ama burada değil.
İkimiz için de.
Dinle.
Sahip olduğumuz tek şey
birbirimiziz tamam mı? Bunla yaşamayı öğrenmeliyiz.
Ağlamayacağım.
Sorun değil dostum.
Sorun değil. İyi olacak.
Geçecek. İyi olacağız.
Gelip bana bağırmayacaksın, değil mi?
Hayır hanımefendi.
İyi atış.
Artık cennette.
İyi olacak.
İyi misin?
- İyi olacak. - Evet.
Haklıydın.
Babam beni almaya gelmeyecek.
Ve bu sorun değil.
Daha önce söylediklerimde ciddi değildim.
Senden gerçekten nefret etmiyorum. Hem de hiç.
Sen benim en yakın arkadaşımsın.
Sorun değil.
Bu senin mi?
Çok güzel.
Sende kalabilir.
İstersen.
Yıllarca kafesi açarak doğru olanı mı yaptık diye düşündüm
ama yapmak zorundaydık.
Hâlâ dünmüş gibi silah sesini
duyabiliyorum.
Kaplanla beraber kalp kırıklığından ölürüm sanmıştım.
Ölmedim.
Hatta hayata bambaşka bakmaya başladığım ilk gündü.
Sahip olduğum şeylere müteşekkir
ve geri dönmeyecek olanla barış içinde.
O gün hepimiz kafeslerimizden çıktık.
Anılar ve kalp yaraları gibi bazı şeyleri
sonsuza kadar kilitli tutamayacağımızı
öğrendik.
Kaplanları da.
KATE DICAMILLO'NUN KİTABINDAN UYARLANMIŞTIR