Më parë nëBorxhiat...
Ti je gëzimi i jetës sime.
E dimë që s'është e vërtetë.
Sa mund të zgjasim kështu?
Thashethemet thonë se janë tre në këtë martesë, jo dy!
Mos më provoko, lord.
Mund të shkaktojë skandal, nëse
aludon ndonjë sjellje të pahijshme mes nesh.
Jemi familje, duhemi.
Ku është skandali?
Do ta ngatërroj këtë papë.
Më shumë se sa keni bërë?
Unë kam armët, topin dhe kështjellën.
Ky është çasti ynë.
Katerina komploton me Napolin.
Ajo përforcon bastionin.
Ajo porosit topa.
Do të jetë e pathyeshme.
Të ngarkoj mbrojtjen e motrës.
Dua të di ku është ajo, burri
në çdo orë të çdo dite.
Unë isha e burgosur në Napoli.
Dhe tani, jam e burgosur në Romë.
Çezare vjen dhe shkon si një fantazmë natën.
Ka mbretin francez në xhep
dhe ushtrinë franceze gati
s'dihet ç'do të bëjë më pas.
- E urren? - Dua më shumë lëkurën se sa urrej atë.
Le të jetë një mësim për tradhtarët.
Ndërsa Katerina mbledh aleatë
fundi do të jetë lufta.
Më jep komandën!
Kemi të njëjtat synime.
Cilat janë? Ti s'i ndan me ne!
Po u dobësuam, na shkatërrojnë.
Unë do të të krijoj një perandori.
Më beso.
Roma s'është më vetëm papa Borxhia.
Roma është gjithashtu Çezare Borxhia.
Unë s'kam shërbëtorë kur jam në Romë, imzot.
Firence s'mund t'i përballojë më.
Demokracia, SeñorMakiaveli.
Thonë se ka meritat e veta.
Cili mendoni
është krimi i përsosur, imzot?
Ai pa një viktimë?
Pa një të dyshuar.
Dhe shpesh kam menduar
se kushdo që vrau vëllanë tënd mbeti i padyshuar,
por i bëri të gjithë të dyshuar.
Ai ka kryer krimin e përsosur.
Dhe ai mundet, një ditë,
të bëhet princi i përkryer.
Si mund të jetë dikush princ pa një principatë?
Nuk mundet.
Kjo është arsyeja pse, ke ardhur të më flasësh për Forlin.
Nëse Roma sulmon Forlin, çfarë do të bënte Firence?
E di mirë se çfarë do të bëjë Firence. Atë që bëjmë gjithmonë. Asgjë.
Duhet të kalojmë kufijtë e Firences për atje.
Bëje këtë gjatë natës.
Por ushtritë bëjnë zhurmë.
Do të sigurohem të lëvizin qetë.
Pa rrëmujë, pa plaçkitje.
Kam dëgjuar dy ushtri, dyfish zhurma.
Mund të ruash një sekret?
Ushtria franceze është tashmë në pyjet Romanja.
Goxha pas kufijve të Firences.
Do të dërgoj ushtrinë papale para nën velin e natës.
Pa madhështi e turma brohoritëse?
Jo, asgjë të tillë.
Është më mirë nëse s'di gjë për progresin tim.
Do t'i kem në kufi
para zgjimit të Firences.
S'ia justifikojmë ambasadorit florentin...
S'është nevoja.
Kam leje që të kapërcejmë territorin e tyre e të vazhdojmë.
E po, siç tha Sokrati,
"Mençuria e vërtetë është të dish se s'di gjë."
Unë do të të krijoj një perandori, baba.
Por kush do ta sundojë pasi të ikim ne?
Gjithë ky inat, kjo mosmarrëveshje.
Votat në konklavë blihen e shiten.
Familjet e fraksionet shpata kundër shpatës.
A s'do të ishte më e thjeshtë
vetëm të dorëzojmë çelësat e Shën Pjetrit nga ati tek biri?
Parëlindja.
Transferimi më i thjeshtë e më efikas i njohur i pushtetit.
Si... si një monarki.
Mbretëria e vërtetë e Zotit, këtu në tokë.
Dorëzuar nga ati tek biri?
A shërbehet mirë Zoti nga zgjedhjet papale?
A përmendet kolegji i kardinalëve në ungjij?
Jo.
Kjo është e shkuara.
Parëlindja është e ardhmja.
E thjeshtë, e paracaktuar.
Bota nuk do ta toleronte...
Ende jo, por...
Kemi fuqi të bëjmë e të zhbëjmë monarki
por s'kemi mbretëri tonën.
Jo, nëse na krijon një mbretëri,
do të shkruajmë librin e të ardhmes.
E ardhmja e kishës, bota ku jetojmë,
do të jetë e jona...
e jotja dhe e fëmijëve të tu.
S'po thua gjë?
Unë jam...
i shtangur në heshtje.
Pse mendon se donim të ishe kardinal?
Që një ditë të bëhesh papë.
Na krijo një mbretëri, Çezare.
Dhe bëhu edhe mbret edhe papë.
E patë se çfarë ndodhi me Kolonan,
ndaj i dini rregullat.
I dinim tashmë, imzot.
Mirë.
Mos supozoni se s'do të veproj sipas instinkteve të këqija.
Apo që s'është në interesin tuaj të më qëndroni besnik.
Ne kemi një ushtri këtu.
Është e pajisur mirë, me barut të paktën.
Ka gjeneralë.
Ata imagjinojnë se sundojnë. S'e bëjnë.
Ju sundoni.
Ushtritë veprojnë si karkaleca në tokat ku lëvizin.
Do t'i parandaloni ushtritë ta bëjnë këtë.
Do të sulmoni një fortesë dhe vetëm një fortesë.
Fortesën e Forlit.
Tani miqtë e mi, takoni trupat tuaja.
Ç'lexohet tek shpata?
Aut Çezar! Aut nihil!
Pra, jemi me të tani.
S'dua të jem kundër tij.
Ç'lexohet tek shpata?
Aut Çezar! Aut nihil!
Ose Çezare ose asgjë.
E kemi turpëruar, vëlla.
E kam turpëruar?
Aq shumë sa s'mund t'i numëroj.
Zonja ime.
Lordi im.
Ai e di.
Ai e di disi.
Pse është prekja jote e vetmja që më qetëson?
Ke kaluar një jetë duke u larguar nga unë.
Jam lodhur nga kjo.
Jam lodhur nga burri im.
Jam lodhur nga jeta.
Je e vetmja gjë që s'më lodh kurrë.
Mund të më thuash pse? Pse...
Pse jemi të mallkuar me këtë ndjenjë që duket kaq...
e natyrshme...
...dhe e mirë?
Pse, kur jemi bashkë, Zoti duket se ulet këtu me ne?
Dhe kur je larg
arrij të të harroj.
Dhe më pas, një prekje e dorës tënde
dhe Zoti kthehet me nxitim.
Zoti ose djalli.
Çfarëdo që të jetë, të pushton.
Më duhet të iki së shpejti.
Po, e di.
Më në fund ke ushtrinë tënde.
Ke kështjella për të rrëzuar.
Do të më mendosh ndopak?
Do të më premtosh se do të ruhesh?
Ç'mund të të ngushëllojë?
E vetmja gjë, mendoj se është një fëmijë tjetër.
Burri im duket i aftë veç kur është i pirë...
Siç është tani.
Vëlla.
Alfonso.
Apo është Il Duçe?
Edhe ai.
A i ke takuar hijet e mia?
Ata më shikojnë të pi, më shikojnë të shkërdhehem!
Vëllai vinte erë kështu.
- Si çfarë? - Verë. Goxha.
Por ai vdiq.
- E njëjta gjë. - Çfarë?
Kënaqësi! Ndalo, dashuria ime.
S'dëgjon? Ushtria e tij po marshon.
- T'u bashkohem? - Alfonso!
Të gjithë pajtohemi se jam i padobishëm,
por mund ta përdor një shpatë.
- Ule. - Mund të derdh edhe gjak.
- Mos. - Do ta mirëprisja sfidën.
Nënshtrim të çdo lloji.
A jam i punësuar?
Kur të kthehem, do të shqyrtoj një gradim.
Ndaj çlodhe shpatën.
Qetësohuni, burra!
Roje, në bedena!
Po, kapiten!
Mbani rreshtin!
Praparoja në bedena!
Qëndroni në grupe!
Mbajini flamurët lart!
Ruani formacionin përpara, atje!
Sikur të mund të luftoje, nënë.
Unë mund të çjerr. Si një mace.
Unë kam humbur xhelatin tim.
Më mungon këshilla e tij.
Mund të të këshilloj po s'luftova.
Ai mund të më lexonte si një libër.
Dinte si të lëvizte,
pa fjali, pa fjalë.
Ushtritë kanë nevojë për kurva?
Kam qenë një kurvë.
Mos.
E vërteta dhemb?
Ti ishe një kurtezane.
S'dua të jem bir i një kurve.
Të bëri ky që je.
Pra, erdhëm nga asgjëja.
Jo nëse babait i del llafi i tij.
Ai ka ambicie.
Më shumë se sa kisha ëndërruar.
Më trego.
Nuk mundem.
Kam frikë edhe t'i mendoj.
Frikë? Ti? S'e kam dëgjuar më parë.
Unë kam shumë frikëra.
Mbi të gjitha për Lukrecian.
Mbaje të sigurt.
Mezi lëviz me rojen që ka.
Ai kujdeset për të shoqin.
Nuk i beson atij?
Ta mbrojë nga rreziku?
Jo, nuk i besoj atij.
Roma do të ndryshojë, nënë.
Jo përsëri.
Kalorës! Hapni portat!
- Më trego. - Çfarë mendon?
Ka filluar.
Ushtria e tij po marshon natën nga Roma.
Dhjetë ditë larg.
Mund të numërosh, mirë, do të të duhet.
Ata janë me mijëra, pajisur për rrethim.
E po, të paktën kemi dhjetë ditë për t'u përgatitur.
Plani ynë, veç nëse dikush ka një më të mirë,
është të mbledhim furnizime për të përballuar çdo rrethim.
Dua çdo kokërr gruri,
shpendë, bagëti të sillen në qytet.
Kapiten!
Ka lëvizje!
Atje!
Gjeneral! Shikoni!
Dua të pres të gjitha pyjet rreth Forlit,
çdo pemë, çdo shkurre, çdo vend fshehjeje.
Dua fushë të hapur poshtë bedenave,
zonë të pastër zjarri ku çdo gjë që lëviz është objektiv.
Gërmoni llogore përgjatë këtyre kufijve këtu, këtu dhe këtu,
me mbulesë thurjesh e hendeqesh,
diga, kunja të mprehtë poshtë.
- Zonjë! - Do të ndeshemi
me afrimin e tyre,
t'i tërheqim drejt llogoreve.
- Zonjë, më falni... - Kalorësia
kapërcen llogoret, tërheq këmbësorinë e tyre.
- Zonjë, duhet... - S'mund t'i kalojnë topat.
- Ç'ka? - Duhet ta shohësh!
- S'mund të presë? - Jo.
Çezare Borxhia nuk pret.
Mbyllni portat!
Portat!
Shpejt! Armatosuni!
Ia pe ushtrinë të largohej nga Roma dhjetë ditë larg.
Ushtrinë e dytë franceze
arriti ta fshihte diku, disi.
O zot.
Jemi nën rrethim.
Jemi të rrethuar, e dimri po vjen.
- Vazhdo. - Por si tregtarë të krishterë,
duhet të kontribuojnë një të dhjetën për kishën.
Kanë dëgjuar zëra se...
Rrethimi në Forli ka filluar.
E po, kjo është një surprizë.
Ushtritë papale sapo janë larguar.
Djali yt fsheh ushtritë si një xhongler fsheh karafilat.
Pyjet në Forli nxjerrin topa ndërsa flasim.
Ambasadori i Venedikut kërkon takim,
ashtu si ai i Umbrias, Ferraras, Bolonjës
e Perandorisë së Shenjtë Romake.
Mëngjes i ngarkuar.
Bëji t'i adresohen djalit,
gonfalonierit të ushtrive papale, dukës Valentino.
Dhe ku mund ta gjejmë atë?
E po, me ushtritë e tij, supozojmë.
Kudo ku mund të jenë ato.
Ngacmove një fole grerëzash dhe s'është ende mesditë.
Mirë.
Le të jetë befasia arma jonë sekrete.
Një ushtri në vend,
një tjetër që lëviz rëndë para publikut.
Do ta vlerësonim të na tregoje.
Më mirë ta dish apo jo kur duhet të deklarosh padituri?
E po, më mirë do të thonim të vërtetën,
nëse thuhet e vërteta.
Ndaj duhet të të lë të paditur.
Do të ketë një çmim për përfshirjen franceze.
Napoli.
Ambasadori francez do të kërkojë një audiencë.
Me gëzim do t'ia jepnim Napolin qenve
nëse motrës tënde mund t'i kursehej ndonjë shqetësim tjetër.
- Nuk isha këtu. - Çfarë?
Nuk më ke parë
apo ke folur me mua.
Jo. Ne i drejtohemi një shtrati bosh.
S'e kishim kuptuar se do të jepte argëtim si ky.
Pra, qëndro i padukshëm.
Për të gjithë, përveç neve.
Garda papale, përpara.
Të qëndrueshëm.
Kalorës! Hapni rrugën!
Gonfaloniere!
Më thuaj më të keqen.
Firence ishte aq e befasuar
nga rrethimi yt në Forli,
sa mezi vuri re ushtrinë duke kaluar përtej territorit.
A mund të të keqpërdor edhe një herë?
A përfshin sigurinë e atdheut tim?
Ndoshta.
Mbreti Luigj i Francës është në Milano.
Dhe s'do të qëndrojë gjatë atje.
Jo, ai dëshiron t'i kthehet Napoli i tij.
Dhe si mund t'ju ndihmoj me një perspektivë kaq të tmerrshme?
Mund ta këshilloni
që sapo të kem marrë Forlin, do të merrem me Napolin.
Motra ime do të shërbejë si regjente e tij
e do ta sundojë në emrin e tij.
A e di motra jote fatin e përcaktuar të saj?
Ajo është personi më i aftë që njoh.
Dhe burri i saj.
Do të luajë ai ndonjë rol?
S'duhet ta kisha pyetur këtë, apo jo?
Mbani pozicionet tuaja!
Pozicionet!
Mbani pozicionet tuaja!
Kam nevojë për më shumë burra!
Viteli!
Pse duhen kullat e rrethimit?
Nuk i beson topit tënd?
Mure 12 këmbë të trashë.
S'janë pushtuar kurrë.
Do të na duhen opsione të tjera.
Duhet të hani, zonja ime.
Çfarë ofrohet?
Pëllumb në grackë?
Mi i zier?
Supë e zakonshme
nga çfarë mbetet.
Po sikur ky të jetë fundi?
S'mund ta besoj që e thoni këtë.
Kam humbur djalin tim.
Populli im vdes urie.
Dhe ngrin nga i ftohti.
Diçka do të vijë.
Disa "deus ex machina"?
S'ke zgjidhje tjetër veç të luftosh.
Nuk ke çfarë të negociosh.
Trupin tim?
Nuk është më i ri.
Por e ngacmoi një herë.
I kam dëgjuar thashethemet.
Legjendën time?
S'mund të negociosh me të.
Jo.
Dhe legjenda ime kërkon që të vdes në flakë
ose nga ndonjë shpatë.
Ose të jetoj...
në triumf.
Por s'shoh rezultat triumfues
veç nëse po më shpëton diçka. Apo jo?
Nuk është ende fundi.
Jo.
Muret janë 12 këmbë të trasha.
Asnjë top nuk mund t'i rrëzojë.
Ndaj zgjedhja jonë është të vdesim urie...
ngadalë
ose të dorëzohemi.
S'do të dorëzohem kurrë.
Më premto një gjë.
Këtu.
Çfarëdo që të ndodhë,
mos e lër të më zërë të gjallë.
Do të bëj maksimumin.
Dhe nëse mbijeton,
duhet të konsiderosh të ardhmen.
Çfarë të ardhme?
Çezare Borxhian.
Ai mund të jetë e ardhmja.
Mikeleto.
Ku ke qenë?
Duke folur me Zotin.
Dhe çfarë të tha?
Asgjë.
Pra, je sërish me mua?
Mund t'i gjuash muret me javë.
S'do të kesh asnjë rezultat.
Erdhe të më tregosh këtë?
Kam lindur në Forli, e harrove?
Eja.
Ekziston një gurore e vjetër romake
që kalon poshtë kullës veriore, pranë portës.
Nëse mat distancën, zbërthen shtegun në trekëndësh,
vendosi një shënues sipër. Bombardoje atë pikë.
Ajo kullë do të bjerë.
Nuk mund të largohesh ashtu.
Kush do të më ndalojë?
Ti?
Unë kam vdekur.
Ndiq shtratin e vjetër të lumit.
Ka disa hardhi të varura. Do ta gjesh një hyrje.
Lamtumirë, Çezare Borxhia.
Çfarë është ky vend?
Është një gurore e vjetër romake.
Pra...
nëse informatori ka të drejtë,
kulla veriore është sipër nesh.
Dhe portat janë atje.
Dhe nëse ai gabon?
Nëse ai gabon, gabon.
Le të themi ka të drejtë.
Si ta masim atë?
Do ta masim me hapa, gjejmë veriun nga veriperëndimi.
Dhe formojmë trekëndëshin.
Fillojmë punën pra.
Një, dy, tre, katër,
pesë, gjashtë, shtatë, tetë...
Bëhet, por duhet të jemi të saktë.
- Janë 248 hapa... - Veriperëndimi.
- Veriperëndim. - S'do arrijmë gjë.
- Jo, do t'ia dalim! - Pse je i sigurt?
Nëse s'beson, thjesht rri duarkryq dhe shiko.
S'mendoja se do të të shihja ta mbaje këtë.
Jo për shumë kohë.
Këtu, zonja ime.
Pesë, gjashtë, shtatë...
Këtu.
Njëqind e njëzet, njëzet e një...
Unë duhet të të vras tani!
Mundesh.
Mbaj flamur të bardhë. Mund edhe të flasësh.
Jo me një Borxhia.
Kam pasur dy fytyra mjaft për gjithë jetën.
Unë s'jam vëllai im.
Jo, ti nuk i torturon djemtë,
ti i vret ata.
Ai ishte i armatosur.
Ka shumë, mijëra, brenda këtyre mureve që nuk janë.
Ka kufij që hartoni.
S'dëshiron as t'i dëgjosh kushtet?
Mendoj se i di ato.
- Por ma rifresko kujtesën. - Dorëzohu.
Ti, ushtritë, kalaja e do ta kursej popullin.
Siç i thashë vëllait tënd,
S'do t'i gjunjëzohem prostitutës së Romës.
Mburoja! Kthehu!
- Në rresht! - Jashtë rrezes!
Hë tani!
Gati, rreshtat!
Hape rreshtin! Hape!
- Lordi im. - E mata mirë?
Unë numërova 248.
- Drejtimi? - E kontrollova. Veriperëndim.
Më lejo të jem i qartë.
Dëshiron të godasësh tokën poshtë murit,
jo vetë murin.
Flamurin e bardhë.
Bëhu gati për qeshje.
Tallje.
- Do ta mirëprisja. - Preparez les cannon!
Mbusheni!
Merrni shenjë.
- Zjarr! - Zjarr!
- E shkurtër. - Jashtë rrezes.
Ndrysho rrezen!
Është praktikë me shenjë!
S'godasin as atë!
- Sërish! - Rimbusheni!
Zjarr!
- Të lumtë! - Në shenjë!
Jepini atij një çmim!
En guard! Preparez!
Rimbushni! Zjarr!
Përsëri, përsëri!
- Përsëri! - Zjarr!
Përsëri!
Zjarr!
Më shpejt!
Ndize! Zjarr!
- Rimbusheni! - Rimbusheni!
Zjarr!
- Çfarë ndodhi? - Kapiten, po lëvizim!
- Vështro! - Ç'është ai tingull?
Nuk e di!
Prapësohuni!
Lëvizni! Të gjithë!
Muri është rrëzuar!
Ju që s'keni besim. Vërini ushtritë në rresht.
Tani fillon.
Rreshtohuni! Përgatitni sulmin!
- En formation! - Gati armët!
Armët!
Tani!
Gati armët!
Në sulm!
Sulmoni!
Shkelini ata!
Ejani, nxitoni!
Sulmoni!
Ndaloni!
Ngadalë! Ndalo!
- Ndalo! - Mbani armët!
Ndaloni! Nuk dua një masakër.
Ti më do mua? Mua?
Më merr.
Më copëtoni në një mijë pjesë!
Drejtoni harqet, çdonjërin prej tyre.
Të më qëllojnë njëqind shigjeta.
Si një iriq!
Shënjestroni litarin.
Hë!
Mund ta kesh jetën.
Jo, nuk e dua më.
Hë, më jep një vdekje legjendare.
A mos duhet një Katerina Sforca të vrasë një Katerina Sforca?
Mallkuar qofsh, gjysmë spanjoll!
Ti do të jetosh.
- Këmbëngul. - Pse?
Sepse dua unë.
Çelësin.
Duhet të të ngulja thikën.
Të dy e dimë këtë.
Por s'e bëre.
Mos i prek fustanet e mia!
Më fal.
Por s'dua që publiku të të shohë kështu.
Pse të intereson?
Kam zbutur një legjendë.
Tigreshën e Forlit.
Dua të vishesh sipas rastit.
Në të verdhë dhe të zezë.
Vijat e tigrit.
Përpara!
Bëji asaj një kafaz. Një të artë.
Me kontur nuselale dhe mëndafsh të zi si karrocë vdekjeje.
Tërhiqeni me kuaj me uniforma puplash.
Dua hyrja në Romë të jetë spektakolare.
Kapëm një legjendë. Duhet parë si e tillë.
Po pastaj?
Do të përgatis ambientet në Kalanë e Shën Anxhelos.
Burgu i saj t'i bëhet kështjellë, s'meriton asgjë më pak.
Ajo kishte një vrasës, apo jo?
- Rufio. - Mjeshtër i artit të vdekjes.
- A është në mes të këtij grupi? - Po.
Sigurohu që edhe Rufio të dërgohet në Romë.
Eja, por mos më çirr me kthetra.
S'më kanë mbetur kthetra.
Atëherë kapma dorën.
Jo. Krahun tim.
Ky është vajtimi, jo dasma ime.
Megjithatë, kape.
Pse?
E ke kapur një herë.
Zonja ime.
PORTAT E ROMËS
Mirë se vini në Romë!
Ditën e mirë, zonja ime!
A s'do të ishte më e thjeshtë, zonja ime, të vije
me vullnetin tënd të lirë?
Jam e sigurt fundi do të ishte njësoj.
Do të torturohem?
Jo.
Lart kemi përgatitur dhoma për ty.
Të përshtatshme për rangun tënd.
Me një pamje të bukur të Shën Pjetrit.
Mos u trego kaq i nxituar, shenjtëri.
Kam ende dhëmbë.
Lirojeni nga muri.
A kanë abuzuar me ty, Rufio?
Dikur kisha një njeri si ty.
I aftë për çdo detyrë. Përtej virtytit.
Përtej së mirës dhe së keqes.
Përtej çdo gjëje, përveç besnikërisë.
Të kërkova të më takosh në rrëfim, baba.
Sepse ti ke mëkatuar.
Jo, sepse është i vetmi vend ku s'mund të dëgjohem.
Vëllai im ka spiunë kudo.
A duhet të dal vullnetar?
Dukesh i pathyeshëm. Më pëlqen.
A është kjo një ofertë punësimi?
Mund t'ju caktoj një detyrë, të shoh si ia del.
Më trego.
Kam qenë një grua e keqe.
A ke qenë arrakate?
Siç thashë, baba, ky rrëfim është i rremë.
Pasi gjithçka rreth nesh është e rremë.
Por të kërkova të takohesh me mua këtu
për të më thënë privatisht vetëm një gjë të vërtetë.
Kam nevojë të vrasësh dikë.
Në mënyrë që dyshimi të mos bjerë kurrë tek unë,
familjen time, këdo që ka të bëjë me mua.
A ke një emër?
Flitet se Çezare ka plane në Napoli.
E di që keni bërë disa marrëveshje me mbretin francez.
Nëse gjithë kjo është e vërtetë, burri im është si të ishte i vdekur.
Alfonso i Napolit, princi i Bisheliesë.
Burri i motrës tënde.
Po.
Dëshiron të më përdorësh mua.
Kjo është zgjuarsi.
Po më kapën në detyrë?
A do të kapin?
Çfarë mendon?
Mos dëgjo thashetheme.
S'kam asnjë të besuar tjetër.
Dhe kjo është një kërkesë e thjeshtë
prej vajzës drejtuar babait
që besonte se e kishte pranë zemrës.
S'ka njeri më të afërt.
Mos më gënje, baba.
Tani që ambicia është njësoj me të vëllait,
atëherë kjo ambicie dhjetëfishohet.
Ndaj të pyes sërish për Napolin.
Kjo heshtje është përgjigja ime.
- Koha të ikim në shtëpi. - Lord.
Lukrecia?
Lukrecia.
Lukrecia!
- Lukrecia! - Është pa qejf.
Alfonso.
I thashë se do të vija këtu sonte.
Të na lirosh? Prandaj, erdhe?
Për të më liruar, më në fund.
Po.
- Po, je i lirë të shkosh. - I lirë?
Qyteti është i yti.
- Pa hije? - Shko ku të duash... vetëm.
Ashtu si yt vëlla?
Të paralajmëroj.
Një shpatë anonime, një zhytje në Tiber,
apo ishte shpata jote?
- Vëlla! - Princ për ty, jo vëlla!
Burri i motrës sate!
Mjaft!
Sigurisht që e do motrën tënde!
Tepër.
Ndalo!
O Zot!
Jo!
- Jo. - Jo!
- S'është siç mendon. - Vëlla, jo!
Jo! Jo!
- Më sfidoi. - Jo!
Donte të më vriste e ra mbi teh.
Lërmë! Thërrit mjekun!
Thërrit një mjek!
Jo! Jo!
- Ik! - Ai më vrau.
- Më vrau, zemër. - Jo.
- Më vrau. - Jo.
- Siç deshët të dy. - Jo.
Kurrë s'duhet të...
S'duhet të të kisha dashur.
Nuk i ndiej duart!
Ana ime po digjet!
Më jep diçka...
Më jep diçka, çfarëdoqoftë!
Përtyp këtë, përtyp, përtyp!
Mirë, dashuria ime.
Për dhimbjen!
Qëndro i qetë. Duro një çast.
Prit këtu, mund të më duhet akoma një ekspert.
Qëndro i qetë.
- Çfarë mund të bësh? - Asgjë.
Lëre të bëjë kursin e vetë. Mund të duhen ditë.
Dashuria ime.
Lëre me familjen e tij atëherë.
E di që i ke mjetet për t'i dhënë fund kësaj agonie.
Nëse më ke dashur ndonjëherë,
do të ma bësh këtë nder të fundit.
Nuk mundem.
Po, mundesh!
Ti je një Borxhia.
Kaq jam tani, vëlla?
Një Borxhia.
Një eksperte.
Lukrecia?
Lukrecia.
Lukrecia!
S'do ta laj dot këtë gjak.
Atëherë duhet ta bëj unë.
Do të jesh e zhveshur,
e pastër,
dhe sërish pa gjak.
Dhe e imja.