POPRZEDNIO:
- Jesteś moją radością. - Wiem, że to nieprawda.
Jak długo możemy tak trwać?
Moja żona ma dwóch mężów!
Nie prowokuj mnie, panie.
Może nas oskarżyć i wywołać skandal.
Kochamy się jak rodzeństwo. Co w tym złego?
- Trzeba ośmieszyć papieża. - Jeszcze bardziej?
Mam wojsko, działa i zamek. To nasza chwila.
Katarzyna spiskuje z Neapolem. Wzmacnia mury, ściąga działa.
Wkrótce jej nie pokonamy.
Pilnuj Lukrecji.
Chcę wiedzieć, co robi ona i jej mąż.
Więzili mnie w Neapolu, a teraz więżą w Rzymie.
Cezar zjawia się i odchodzi niczym duch.
Słucha go król,
francuska armia, a ja nie wiem, co planuje!
- Nienawidzisz go. - Ale chcę żyć.
Zapamiętajcie nauczkę.
Katarzyna gromadzi sojuszników. Czeka nas wojna.
Daj mi armię! Mamy jednakie cele!
Ja twoich nie znam!
Jeśli okażemy słabość, zniszczą nas. Zdobędę dla ciebie imperium.
- Zaufaj mi. - Rzym ma drugiego władcę.
Jest nim Cezar Borgia.
W Rzymie muszę obywać się bez służących.
Florencji na nich nie stać.
Uroki demokracji, panie Machiavelli.
Ma to swoje zalety.
Co według ciebie czyni zbrodnię doskonałą, panie?
Brak ofiary?
Brak podejrzanego.
Byłem zdania,
że zabójca twego brata uniknął podejrzeń,
ściągając je na wszystkich.
W ten sposób popełnił zbrodnię doskonałą.
I któregoś dnia może się stać doskonałym księciem.
Może być księciem bez księstwa?
Nie.
Dlatego zamierzasz zdobyć Forli.
Co zrobi Florencja, jeśli uderzymy?
Dobrze wiesz, panie. Nic.
Musielibyśmy wejść na jej ziemie.
Zróbcie to nocą.
Unikajcie hałasu.
Zadbam o to.
- Żadnych niepokojów, grabieży. - W żadnej z twoich armii?
Dochowasz tajemnicy?
Francuska armia jest już w lasach Romanii.
Za waszymi granicami.
Armia papieska będzie iść nocami.
- Nie będzie pożegnań, wiwatów? - Nie.
Lepiej, żebyś nic nie wiedział.
Nim Florencja się ocknie, wojsko będzie daleko.
- Jej ambasador zaprotestuje. - Nie.
Potajemnie dał mi prawo przemarszu.
Jak mawiał Sokrates,
najważniejsze to wiedzieć, że się nic nie wie.
Zdobędę dla ciebie imperium.
Co stanie się po naszej śmierci?
Wybuchnie zamieszanie.
Rozpocznie się konklawe, a Italia znów spłynie krwią.
Być może byłoby łatwiej,
gdyby Tron Piotrowy przeszedł z ojca na syna.
Primogenitura.
To najprostszy sposób przekazania władzy.
Jak w monarchii?
Królestwo Boże na ziemi.
Przeszłoby z ojca na syna?
Czy konklawe może być miłe Bogu?
Czy Biblia wspomina o kolegium kardynałów?
Nie.
To wszystko przeszłość.
Przyszłością jest primogenitura.
Prosta, nakazana prawem.
- Świat nie zgodzi się... - Dziś.
Możemy obalać monarchie, lecz nie mamy królestwa.
Jeśli je dla nas zdobędziesz,
odmienimy przyszłość,
a Kościół i ten świat będą należeć do nas.
Do ciebie
i twoich dzieci.
Milczysz?
Odebrało mi mowę.
Dlaczego uczyniliśmy cię kardynałem?
Miałeś zostać papieżem.
Daj nam królestwo,
a będziesz i królem, i papieżem.
Wiecie, co spotkało Colonnę. Znacie zasady.
- Już od dawna. - To dobrze.
Pamiętajcie, że ważę się na wszystko.
Lojalność opłaci się wam najbardziej.
Dysponujemy dobrze wyposażoną armią. Mamy proch.
Ta armia ma swoich wodzów, ale to wy będziecie dowodzić.
Wojsko w marszu przypomina szarańczę.
Nie pozwolicie na rozbój.
Zaatakujecie tylko jedną twierdzę.
Forli.
Oto wasza armia.
Znacie inskrypcję? - Aut Caesar aut nihil!
- Jesteśmy z nim? - Ja się nie sprzeciwię.
Znacie inskrypcję?!
Aut Caesar aut nihil!
"Albo Cezarem, albo nikim".
- Okryliśmy go hańbą. - Ja?
Na wiele sposobów.
On wie.
W głębi serca.
Czemu tylko twój dotyk sprawia mi radość?
Całe życie ode mnie uciekasz.
Mam tego dość.
Jak męża.
I życia.
Tylko ciebie wciąż pragnę.
Powiedz dlaczego.
Dlaczego dręczy nas uczucie tak...
naturalne...
i dobre?
Dlaczego tylko przy tobie czuję bliskość Boga?
Gdy cię nie ma,
zapominam.
Lecz wystarczy, byś mnie dotknął, a Bóg powraca.
- Albo szatan. - Nie mogę mu się oprzeć.
- Muszę wyjechać. - Wiem.
Masz swoją armię.
I zamki do zdobycia.
Będziesz o mnie myślał?
Będziesz na siebie uważał?
Jak cię pocieszyć?
Szczęście może mi dać jedynie dziecko.
Mąż pragnie mnie jedynie wtedy, gdy jest pijany.
Jak teraz.
Bracie!
- A może "wodzu"? - Też.
Znasz moje cienie?
Patrzą, jak piję i jak się pieprzę.
Tak śmierdział Juan.
- Jak? - Winem.
- Jest martwy. - Wiesz dlaczego?
- Nie. - Bo był nieudolny.
Jego armia właśnie wyrusza. Mogę dołączyć?
Tu na nic się nie przydaję, ale potrafię utrzymać szpadę.
- Odłóż ją. - I przelewać krew.
- Nie. - Pragnę wyzwań.
Dowolnych.
Weźmiesz mnie?
Rozważę to po powrocie.
Możesz schować szpadę.
Szkoda, że nie umiesz walczyć.
Ale drapię jak kocica.
Straciłem pomocnika.
Brak mi jego rad.
Te mogę ci dać.
Czytał we mnie jak w otwartej księdze.
Potrafił działać. Bez hałasu, zbędnych słów.
Za armiami ciągną kurwy.
Byłam jedną z nich.
Przestań.
- Prawda cię rani? - Byłaś kurtyzaną.
Nie jestem synem kurwy.
Jesteś, kim jesteś.
- Zaczynaliśmy na ulicy. - Ojciec o nas zadbał.
Marzy o tym,
o czym ja nie śmiem.
Opowiedz.
Nie mogę. Jestem przerażony.
Ty? Nie wiedziałam, że się boisz.
I to często.
Najbardziej o Lukrecję.
- Strzeż jej. - Ma wokół siebie strażników.
Swojego męża.
- Nie ufasz mu? - Że ją obroni? Ani trochę.
Rzym wkrótce się zmieni.
Znowu?
Jeździec! Otworzyć bramę!
Mów.
Zaczęło się. Mamy wojnę.
Cezar wyruszył z Rzymu.
- Mamy 10 dni. - Umiesz liczyć?
Ma tysiące ludzi i sprzęt oblężniczy.
A my 10 dni, by się przygotować.
Jeśli nie przedstawicie lepszego planu,
zbierzemy dość zapasów, by przetrwać oblężenie.
Zacznijcie zwozić zboże, drób i bydło.
Kapitanie!
Obcy!
Tam!
Wytniemy okoliczne lasy,
drzewa, krzaki, wszystko, co zapewnia osłonę.
Na otwartej przestrzeni nasze działa będą skuteczniejsze.
Wokół zamku wykopiemy okopy. Tu, tu i tu.
Osłonimy je groblami i zaostrzonymi palami.
Zaatakujemy i zepchniemy na nie wrogów.
Konni ominą okopy i uderzą na piechotę.
Pozbawimy ich dział.
- Mów. - Chodź.
- Później. - Nie!
Cezar Borgia nie dał nam czasu.
Jego armia jest 10 dni marszu stąd!
Ma też Francuzów.
Udało mu się ich ukryć.
Jesteśmy oblężeni!
A wkrótce zacznie się zima!
- Mów. - Chrześcijańscy kupcy
również płacą dziesięcinę.
- Doszły ich plotki... - Zaczęło się oblężenie Forli.
Jak to możliwe?
Armia wyszła niedawno.
Cezar wyciągnął z rękawa drugą.
Właśnie ostrzeliwuje zamek.
Wenecja domaga się audiencji.
Jak również Umbria, Ferrara, Bolonia i Cesarstwo.
Niech rozmówią się z wodzem papieskiej armii, księciem Valentino.
Gdzie mogą go znaleźć?
Zapewne przy armii.
Gdziekolwiek się ona znajduje.
Poruszyłeś gniazdo szerszeni!
Doskonale.
Zaskoczenie będzie naszą bronią.
Jedna armia na miejscu, druga maszeruje.
Mogłeś nam powiedzieć.
Musiałbyś kłamać i udawać niewiedzę.
Wolimy mówić prawdę, gdy tylko się da.
A zatem dobrze zrobiłem.
- Francuzom trzeba będzie zapłacić. - Neapolem.
Ambasador się o niego upomni.
Chętnie oddamy Neapol,
jeśli tylko twoja siostra uniknie dalszych nieprzyjemności.
- Mnie tu nie ma. - Co?
Nie widziałeś mnie. Nie rozmawiałeś ze mną.
Konwersowaliśmy z pustym łożem.
Nie sądziliśmy, że to tak wciągająca rozrywka.
Pozostań więc niewidoczny.
Byle nie dla nas.
Mów.
Florencja była tak zaskoczona atakiem na Forli,
że ledwie zauważyła armię papieską.
Mogę więc liczyć na dalszą pomoc?
Wpłynie ona na bezpieczeństwo mego domu?
Być może. Król Francji przebywa w Mediolanie.
Czyżby miał go opuścić?
By odzyskać Neapol.
- Co mogę dla ciebie zrobić? - Przekonaj Ludwika, by czekał.
Gdy zdobędę Forli, rozprawię się z Neapolem.
Moja siostra zostanie regentką i będzie władać w imieniu Francji.
Wie, co dla niej zaplanowałeś?
- To rola, do której się nadaje. - A jej mąż?
Jaką on odegra?
Zbyteczne pytanie.
Po co wieże oblężnicze? Mamy działa.
To grube mury.
Nie zrobimy wyłomu.
Wieże mogą się przydać.
Musisz jeść, pani.
Co tym razem?
Schwytanego gołębia?
Szczura?
Potrawkę.
Z tego, co zostało.
Zbliża się koniec.
Jak możesz tak mówić?
Straciłam syna,
a moi ludzie głodują,
marzną.
- Ktoś przybędzie. - Deus ex machina?
Możesz jedynie walczyć.
Co ci pozostało?
Ciało.
Nie jest już młode,
lecz dawało mu radość.
Słyszałem plotki.
A legenda?
- Może ci pomóc? - Nie.
Niestety. A wymaga, bym zginęła w ogniu
lub od miecza.
Albo też żyła...
zwycięska.
Ale na zwycięstwo nie liczę. Czyżbym coś przeoczyła?
- Walka nadal trwa. - Wiem.
Tak grubych murów nie skruszą żadne działa.
Możemy więc głodować...
i cierpieć
lub się poddać.
A tego nie uczynię.
Obiecaj mi jedno.
Cokolwiek się stanie,
nie pozwól, by wziął mnie żywcem.
Zrobię, co w mojej mocy.
Jeśli przeżyjesz,
pomyśl o przyszłości.
Jakiej?
Cezarze Borgii.
Może być tą jedyną.
Micheletto.
Gdzie byłeś?
- Rozmawiałem z Bogiem. - Co ci powiedział?
Nic.
Wróciłeś do mnie?
Możesz ostrzeliwać mury.
Nic to nie da.
Wróciłeś, by mi to oznajmić?
Wiesz, że urodziłem się w Forli.
Zbliż się.
To rzymski kamieniołom.
Tunel ciągnie się pod północną wieżą i bramą.
Oblicz odległość, kąt,
zaznacz miejsce i każ w nie strzelać.
Wieża runie.
Nie możesz tak odejść.
Kto mnie powstrzyma?
Ty?
Jestem martwy.
Idź starym korytem.
Wejście zarosła winorośl. Znajdziesz je.
Żegnaj, Cezarze.
Co to jest?
Rzymski kamieniołom.
Jeśli mój człowiek się nie myli, nad nami jest wieża.
- A tam brama. - A jeśli się myli?
Trudno.
Załóżmy, że ma rację.
Jak wymierzyć odległość?
Krokami. Trzeba iść na północny zachód.
I zaznaczyć miejsce.
Do dzieła.
1, 2, 3...
Żeby się udało,
trzeba odmierzyć dokładnie 248 kroków na północny zachód.
- To głupota. - Wcale nie!
Jeśli nie wierzysz, stań z boku.
- Nie wierzę, że wziąłeś to do ręki. - Jedynie na chwilę.
Pani!
5, 6, 7...
Daj.
120, 121...
- Mogę cię zabić. - Wiem.
Ale możesz też się rozmówić.
Nie z Borgią.
Obrzydła mi wasza obłuda.
- Nie jestem moim bratem. - Nie torturujesz dzieci,
lecz je zabijasz.
Nosił broń. Tysiące twoich poddanych jej nie mają.
- Rozróżniasz takie szczegóły? - Chcesz poznać warunki?
Już je znam,
- lecz mów. - Poddaj się.
Daj mi siebie i zamek, a oszczędzę ludzi.
Powtórzę ci to, co bratu. Nie pokłonię się rzymskiej kurwie.
Tarcze!
- Nie pomyliłem się? - 248 kroków.
- A kierunek? - Właściwy.
Powtórz.
Mamy celować w ziemię, nie w mury?
We flagę.
Przygotuj się na śmiech i drwiny.
Niech drwią.
Ładować.
Cel!
Ognia!
- Ćwiczycie? - Mierzcie lepiej!
Jeszcze raz!
- Brawo! - Dać mu nagrodę!
Ognia!
Jeszcze!
Ognia!
Szybciej!
Co się dzieje?!
Do tyłu!
Ustawcie wojsko, ludzie małej wiary!
Zaczyna się.
Szykować się do szturmu!
Teraz!
Do ataku!
Stać!
Nie chcę rzezi!
To mnie chcesz?
Czekam!
Posiekaj mnie na kawałki!
Mierzcie dobrze, pachołki!
Naszpikujcie mnie bełtami jak jeża!
W linę.
Dalej!
Możesz zachować życie.
Nie chcę go.
Dajcie mi śmierć godną legendy!
Czy trzeba Katarzyny, by zabić Katarzynę?
Bądź przeklęty, hiszpański kundlu!
- Będziesz żyć. - Dlaczego?
Bo tego chcę.
Klucz.
- Powinnam cię była zakłuć w łożu. - Wiem.
Ale tego nie zrobiłaś.
Nie dotykaj moich sukni!
Wybacz.
Nie chcę, by ludzie zobaczyli cię... taką.
Dlaczego?
Okiełznałem legendę.
Tygrysicę z Forli.
Musisz się godnie prezentować.
Żółć i czerń.
Tygrysie pręgi.
Ma mieć złotą klatkę.
Wyłożoną czarnym atłasem, niczym karawan.
Ciągnąć ją będą ustrojone konie. To ma być widowisko.
Niech widzą, kogo schwytałem.
- Co potem? - Zamknę ją w Zamku św. Anioła.
Będzie moim więźniem. Zasłużyła.
Miała swojego zabójcę.
- Rufia. - Mistrza w zadawaniu śmierci.
- Jest wśród jeńców? - Tak.
Jego również przewieźcie do Rzymu.
Chodźmy. Schowaj pazury.
Wszystkie mi wyrwałeś.
Więc ujmij mą dłoń.
Ujmij ją.
To mój pogrzeb, nie ślub.
Zrób to.
Dlaczego?
Kiedyś to zrobiłaś.
Pani.
Lepiej ci było przyjść do mnie z własnej woli, pani.
Rezultat byłby ten sam.
Będę łamana kołem?
Nie.
Przygotowaliśmy dla ciebie komnaty.
Godne twej osoby.
Z pięknym widokiem na bazylikę.
Cofnij dłoń, Ojcze Święty.
Nadal mam zęby.
Zdjąć mu kajdany.
Dobrze cię traktowali?
Miałem niegdyś takiego jak ty.
Był gotów na wszystko.
Nie zważał na cnotę, dobro czy zło.
Był mi bezgranicznie wierny.
Poprosiłam cię o spowiedź, ojcze...
- Bo zgrzeszyłaś? - Bo tylko tu nikt nas nie podsłucha.
Szpiedzy Cezara są wszędzie.
Mam zaproponować swe usługi?
Lubię twardych ludzi.
Chcesz mnie zatrudnić?
Mogę dać ci zadanie, by zobaczyć, jak się spiszesz.
Mów.
- Jestem złą żoną. - Pobłądziłaś?
Spowiedź to jedynie pozór.
Jak wszystko wokół nas.
Spotkałam się z tobą,
byś tu, na osobności, choć raz powiedział mi prawdę.
Chcę, by pewna osoba rozstała się z tym światem.
Tak, by cień podejrzenia nie padł na mnie,
moją rodzinę i moich ludzi.
Kto to ma być?
Cezar ma plany wobec Neapolu.
Wiem, że zawarliście porozumienie z królem Francji.
Jeśli plotki są prawdziwe,
mój mąż będzie musiał zginąć.
Alfons z Neapolu, książę Bisceglie.
Mąż twojej siostry?
Tak.
Ja mam go zabić?
Sprytne.
A jeśli mnie schwytają?
To możliwe?
Jak sądzisz?
- Nie słuchaj plotek. - Tylko ty mi pozostałeś.
To proste pytanie,
które córka zadaje ojcu.
Myślałam, że mnie kochasz.
- Najbardziej na świecie. - Nie kłam, ojcze!
Teraz, gdy sprzymierzyłeś się z Cezarem,
twej ambicji nic nie jest w stanie zaspokoić.
Ponawiam pytanie.
Twe milczenie jest mi odpowiedzią.
Wracajcie do domu.
Jest niedysponowana.
Alfons?
Uprzedziłem ją o wizycie.
Zamierzasz nas uwolnić?
Po tak długim czasie?
Tak.
- Możesz chodzić wolno. - Wolno?
Wszędzie.
- A cienie? - Nikt cię nie zatrzyma.
Jak twojego brata?
- Ostrzegam cię. - Ostrze,
- a potem do Tybru. Twoje? - Bracie!
Dla ciebie jestem księciem!
Mężem twej siostry!
Dość tego!
Wiem, że ją kochasz!
Za bardzo.
Stój!
Nie!
- To nie tak! - Bracie!
Rzucił się na mnie i nadział na ostrze!
Puść! Medyka!
Medyka!
- Biegiem! - Zabił mnie.
Zabił mnie, kochana.
Jak tego chcieliście.
Dlaczego cię pokochałem?
Dlaczego?
Nie czuję własnych rąk!
Piecze!
Dajcie mi coś!
Cokolwiek!
Zagryź, panie!
Wytrzymaj!
Nie ruszaj się.
Zaczekaj. Mogę cię jeszcze potrzebować.
- Pomożesz mu? - Nie.
Umrze w męczarniach. Może konać wiele dni.
Zostanie z rodziną.
Wiesz, jak zakończyć agonię.
Jeśli mnie kochałaś,
wyświadcz mi ostatnią przysługę.
Nie mogę.
Możesz.
Jesteś Borgią.
Tylko tym jestem?
Borgią?
Mamy to we krwi.
Nie zmyję jego krwi.
Ja to zrobię.
Znów będziesz naga,
czysta,
niezbrukana.
Moja.