Претходно...
Ти си ми се на светот! -Знаеме дека не сум.
Колку време можеме вака? Велат дека сме тројца во бракот!
Не предизвикувајте ме.
Може да предизвика скандал ако го спомне нашиот недоличен однос.
Роднини сме и се сакаме. Каде е скандалот?
Сакам да го збунам папата. - Повеќе одошто е?
Имам оружје, топови и дворец. Ова е нашето време.
Се здружила со Неапол, го утврдува својот дворец, нарачува топови.
Наскоро ќе биде неосвоива.
Задолжен си за безбедноста на сестра ми.
Сакам да знам каде се таа и мажот во секое време.
Бев заробеничка во Неапол, а сега сум заробеничка во Рим.
Чезаре е како дух во ноќта. - Ги има францускиот крал и војска.
Не се знае што мисли. -Го мразиш. - Повеќе си ја сакам кожата.
Тоа е порака за сите предавници. Катерина собира сојузници.
Завршницата ќе биде војна. Дај ми заповедништво!
Целите ни се исти! - Не си ни ги кажал своите!
Ако сега ослабиме, ќе не уништат. Ќе ти изборам царство, верувај ми.
Рим веќе не е само папата Борџија. Рим е и Чезаре Борџија.
Во Рим немам слуги.
Фиренца не може веќе да ги плаќа. - Демократија, господине Макијавели.
Велат, си има предности.
Какво би било за Вас совршеното злосторство?
Злосторство без жртва? -Не. Злосторство без осомничен.
На убиецот на Вашиот брат не падна сомнението,
но сите други ги направи сомнителни.
Тој човек извршил совршено злосторство.
И таков човек еден ден може да стане совршен кнез.
Како може некој да биде кнез без кнежевство? -Никако.
Веројатно затоа дојдовте да разговарате за Форли.
Ако Рим го нападне Форли, што ќе направи Фиренца?
Знаете што? Тоа што секогаш го правиме: ништо.
Но, мора да поминеме низ фирентинското подрачје.
Тогаш, направете го тоа ноќе.
Но војските се бучни. - Ќе се погрижам да бидат тивки.
Без нереди и грабежи. -А две војски, слушам, се двојно бучни.
Знаете да чувате тајна? Француската војска е веќе таму.
Во шумите на Ромања. Далеку зад границите на Фиренца.
Ќе ја пратам папската војска пред себе, ноќе.
Без испраќање и извици на толпата? -Ништо слично.
И подобро да не знаеш каде сум.
Ќе биде на границите на Фиренца пред да се разбуди Фиренца.
Не можеме да го оправдаме тоа пред амбасадорот. -Нема да мораш.
Ми рекоа дека смееме да минеме низ нивното подрачје.
Сократ вели дека вистинска мудрост е да знаеш дека ништо не знаеш.
Ќе ти изборам царство, татко. -Но кој ќе владее кога ќе отидеме?
Сета таа злоба и неслога. Продавање гласови во конклавата.
Семејства и фракции, меч против меч.
Зар не би било поедноставно
само да се предадат клучевите на св. Петар од татко на син?
Примогенитура.
Едноставен пренос на власта што постои.
Како монархија?
Божјо царство овде на Земјата.
Од татко на син? -Корисни ли Му се изборите на папите на Бога?
Спомнат ли е во Библијата Кардиналскиот собор?
Не. Тоа е минато.
Примогенитурата е иднината.
Едноставна, однапред одредена.
Светот нема да поднесе... -Уште не, но...
Можеме да создаваме монархии, а немаме свое кралство.
Ако ти ни создадеш кралство...
Ние ќе ја пишуваме својата иднина.
Иднината на Црквата и на светот ќе биде наша.
Твоја.
И на твоите деца.
Ништо не велиш?
Останав... без зборови.
Зошто сакавме да бидеш кардинал?
За да можеш еден ден да бидеш папа.
Избори ни кралство... Па биди и крал и папа.
Видовте што му се случи на Колона, па ги знаете правилата.
Ги знаевме и претходно. -Убаво.
Немојте да мислите дека нема да си ги послушам најдолните нагони.
Ни дека не ви е најпаметно да ми останете верни мене.
Имаме војска. Добро е опремена и конечно има и барут.
Има војсководци што мислат дека владеат, но не владеат.
Вие владеете.
Војските се однесуваат како роеви скакулци.
Вие ќе ги спречите во тоа.
Ќе нападнете само една тврдина. Форли.
А ова се вашите војници.
Што пишува на овој меч? - "Аут Кајсар, аут нихил!"
Значи, сега сме со него. - Не сакам да бидам против него.
Што пишува на овој меч? - "Аут Кајсар, аут нихил!"
Или Чезаре или ништо.
Го посрами, брате. -Јас?
На неброено многу начини.
Знае. Некако знае.
Зошто само твојот допир ми годи?
Цел живот се одвојуваш од мене. Ми здодеа.
Ми здодеа мажот ми. Ми здодеа животот.
Само ти не ми здодеа.
Можеш ли да ми кажеш зошто...
Зошто сме проклета екипа со чувство што изгледа толку...
Природно и добро?
Зошто изгледа како Господ да е со нас кога сме заедно?
А кога те нема, некако те заборавам.
Но еден допир на твојата рака и Господ веднаш се враќа.
Господ или ѓаволот? - Што и да е, ме преплавува.
Наскоро ќе мора да заминам.
Да, знам.
Конечно ја доби својата војска. Мора да уриваш тврдини.
Ќе мислиш ли барем малку на мене? И ќе ми ветиш дека ќе се пазиш?
Што може да те утеши, сестро?
Мислам дека само уште едно дете би го можело тоа.
Мажот ми е способен само кога ќе се напие.
Како сега.
Брате! -Алфонс.
Или да те викам Ил Дуче? -И тоа.
Ги запозна ли моите сенки?
Гледаат додека пијам, гледаат додека ебам...
Имав брат што мирисаше така. - Како? -На вино. Премногу.
Но тој умре. -Да, од тоа. - Од што? -Од пороци. Престани.
Не слушаш ли? Неговата војска тргна. Може да дојдам со вас?
Овде сум залуден, но знам да ракувам со меч.
Спушти го. -Можам дури и да ранам. -Немој.
Сакам предизвик, какво било освојување.
Ќе ме земеш?
Кога ќе се вратам, ќе размислам за тоа. Дотогаш не вади меч.
Да можеше да се бориш, мајко. - Можам да гребам, како мачка.
Ја изгубив десната рака. Ми недостигаат неговите совети.
Можам да советувам.
Ме читаше како книга.
Знаеше да се движи. Без реченица, без збор.
На војските им требаат курви, нели?
Бев курва. -Немој.
Вистината боли? -Си била куртизана. Не сакам да бидам курвин син.
Затоа си таков каков што си. - Успеавме од ништо.
Нема да е така ако го прашаат татко ти.
Амбициозен е. Повеќе одошто можев и да сонувам.
Кажи ми. -Не можам. Страв ми е и да мислам на тоа.
Страв? Тебе? Првпат слушам.
Имам многу стравови. Повеќето се за Лукреција.
Чувај ја. -Одвај може да мрдне од чуварите.
Внимаваат на мажот и. - Не му веруваш?
Дека може да ја чува од неволи? Не, не верувам.
Рим ќе се смени.
Не пак.
Јавач! Отвори ја портата!
Кажи! -Што мислите? Почна.
Војската тргна ноќе од Рим. -Десет дена од нас.
Знаете да броите? Ќе треба. Ги има илјадници, опремени за опсада.
Имаме барем десет дена за подготовки.
Нашиот план, ако никој нема подобар,
е да собереме доволно храна за да ја издржиме опсадата.
Сакам сите жита, живина и стока да се доведат тука.
Капетане! Нешто се движи!
Сакам да ги исечам сите шуми околу Форли.
Секое стебло, грмушка и засолниште.
Сакам пред бедемите да има отворен простор каде што се е мета.
Ископајте ровови тука, тука и тука.
Наполнете ги со трња и со остри колови.
Нападнете го непријателот додека приоѓа и навлечете го.
Госпоѓо... -Нашите коњаници ќе ги прескокнат рововите,
ќе им ги навлечат пешаците, а нивните топови нема да минат.
Што е? -Мора да видите. - Не може ли да чека?
Не. Чезаре Борџија не чека.
Си видел војска како тргнува од Рим! Десет дена од нас!
Има друга војска, од Франција. Успеал да ја скрие некако.
Под опсада сме. Под опсада сме, а иде зима!
Продолжете. -Но како христијански трговци даваат десетина.
Чуле глас... -Почна опсадата на Форли. -Изненадување!
Папската војска штотуку тргна од Рим.
Вашиот син крие војски како магионичар каранфили.
Во шумите околу Форли растат топови.
Венеција бара аудиенција.
Како и Умбрија, Ферара, Болоња и Светото Римско Царство.
Ќе биде напорно. -Нека го прашаат мојот син, војводата Валентин.
А каде можеме да го најдеме?
Веројатно е со своите војски.
Каде и да се тие.
Чепна осило, а не е ни пладне.
Убаво. Изненадувањето нека биде нашето тајно оружје.
Една војска на место, а друга полека оди пред сите.
Ќе беше убаво да ни кажеше. - Како подобро се глуми незнаење?
Помило ни е да ја кажуваме вистината, искрено речено.
Тогаш, не смеам да ти кажам ништо.
Ќе ги платиш своите Французи. -Со Неапол?
Амбасадорот ќе бара прием.
Радо ќе го предадеме Неапол ако со тоа ја поштедуваме сестра ти.
Не сум бил тука. -Што?
Не си ме ни видел, ниту си разговарал со мене.
Се обраќаме на празна постела.
Не ни знаевме дека тоа може да биде толку забавно.
Остани невидлив.
За сите освен за нас.
Кажете ми го најлошото.
Фиренца е толку изненадена од Вашата опсада на Форли
што не ни обраќа внимание на војската што минува.
Смеам ли да Ве замолам за уште нешто?
Има ли врска со безбедноста на мојата татковина? -Можеби.
Францускиот крал е сега во Милано. - И нема да остане таму долго?
Не, го сака својот сакан Неапол.
Како можам да помогнам во таа грозотија? -Можете да му кажете...
Дека јас ќе се погрижам за Неапол кога ќе го освојам Форли.
Сестра ми ќе му биде регентка и ќе владее во негово име.
Знае ли сестра Ви за тоа?
Најспособен човек е што го знам.
Ќе сака ли мажот и да игра некаква улога?
Не требаше да прашувам, нели?
Вители! Чуму опсадните кули?
Не им веруваш на топовите? - Бедемите се дебели четири метри.
Никогаш не биле пробиени. Можеби ќе ни требаат други можности.
Треба да јадете, госпоѓо.
Што нудиш? Уловен гулаб или варен стаорец?
Стандардна каша... Од она што остана.
Што ако ова е крајот. -Не ми се верува дека го велите тоа.
Го изгубив синот, мојот народ гладува...
И се смрзнува. -Ќе дојде нешто. - Некој "деус екс макина"?
И не можете ништо освен да се борите.
Немате со што да преговарате. - Моето тело...
веќе не е младо.
Но некогаш го мамеше.
Имам чуено гласови.
Мојата легенда... -Со тоа не може да преговарате.
Не, не. Мојата легенда бара да изгорам.
Или да ме прободе некој меч.
Или да преживеам... Како победничка.
Не гледам можност за победа, ако не сум пропуштила нешто.
Уште не е крај. -Не е.
Бедемите се дебели четири метри. Нема топ што може да ги пробие.
Можам да умрам од глад, полека...
Или да се предадам.
А јас никогаш нема да се предадам.
Вети ми нешто.
Што и да се случи,
не дозволувај да ме фатат жива.
Ќе дадам се од себе.
А, ако преживееш, размисли за својата иднина.
Каква иднина?
Чезаре Борџија.
Тоа може да е иднината.
Микелето.
Каде беше?
Разговарав со Бога. - И, што ти рече?
Ништо.
И сега пак си со мене?
Можете да ги биете бедемите со недели.
Нема да постигнете ништо.
Дојде тоа да ми го кажеш?
Роден сум во Форли. Сте заборавиле?
Дојдете.
Стариот римски каменолом минува под Северната кула.
Ако ја измерите оддалеченоста, па поставите ознака над тоа,
и го биете тоа место, таа кула ќе падне.
Не можеш тукутака да си одиш. -Кој ќе ме спречи?
Вие?
Јас сум мртов.
Следете го исушеното корито. На повитот ќе најдете влез.
Збогум, Чезаре Борџија.
Што е ова? - Стар римски каменолом.
Ако мојот доушник има право, Северната кула е над нас.
А вратата е онаму. - Ако нема право?
Тогаш, нема право. Да претпоставиме дека има.
Како можеме да мериме? - Ќе мораме со чекори.
Да го најдеме север-северозапад, па да ја одредиме положбата.
Тогаш, на работа.
1, 2, 3, 4,
5, 6, 7, 8...
Може да успее, но мора да е точно. 248 чекори. -Северозападно.
Точно. -Нема да успее. -Може да успее. -Зошто си толку сигурен?
Седни и гледај. -Не мислев дека ќе ве видам со тоа.
Не за долго.
Пет, шест, седум... -Дај ми го тоа.
120, 121...
Би требало веднаш да те убијам! -Можеш.
Но носам бело знаме, па можеш и да разговараш. -Не со Борџија.
Доволно ми е од измами за цел живот. -Не сум како брат ми.
Не, ти не мачиш момчиња. Ти ги убиваш.
Носеше оружје. Во градот има илјадници невооружени.
И ти имаш некои граници? -Не сакаш ни да ми ги чуеш условите?
Мислам дека ги знам, но сепак, потсети ме.
Предај се со војската и дворецот, а јас ќе ги поштедам жителите.
Како што му реков на твојот мртов брат,
никогаш нема да му се поклонам на римскиот господар на блудниците.
Добро ли избројав? - Броев, 248. -А насоката?
Проверив - северозапад.
Добро ли сфатив? Гаѓаме почва под бедемите? Не самите бедеми?
Белото знаме. -Подгответе се за смеа, подбивање.
Одвај чекам.
Наполни! Нишани!
Пали.
Вежбаат! -Ни тоа не успеа да го погоди!
Пак! -Наполни! -Пали!
Браво! -Во средина! - Дајте му награда!
Пали!
Пак! Пали!
Пак! -Пали!
Побрзо! -Пали!
Полни!
Пали!
Бедемите паднаа!
Маловерни, постројте ја војската. Сега почнува.
Сега!
Јуриш!
Стој!
Стој! Не сакам колеж!
Мене ме сакате? Мене ме сакате?
Еве ме! Разнесете ме на илјада парчиња!
Нанишанете ме сите! Сакам стотици стрели во себе! Како еж!
Нишани во јажето.
Ајде! -Ќе ти го поштедам животот! - Но не го сакам веќе.
Дајте ми легендарна смрт.
Зар само Катерина Сфорца може да ја убие Катерина Сфорца?
Проклет да си, шпански мелезу!
Ќе живееш. Инсистирам. -Зошто?
Затоа што јас така сакам.
Клучот.
Требаше да те заколам во креветов. -Двајцата знаеме.
Но не го направи тоа.
Не допирај ми ја облеката!
Извини, но не сакам луѓето да те видат... таква.
Зошто ти е грижа?
Скротив легенда. Тигрицата од Форли.
Сакам да бидеш соодветно облечена.
Жолто и црно. Како пругите на тигарот.
Направете кафез за неа. Златен.
И обложете го со хермелин и црн сатен, како мртовечка кола.
Нека го влечат украсени коњи. Сакам спектакуларен влез во Рим.
Заробивме легенда и така треба да изгледа. -А потоа?
Ќе и подготвам одаи во кастелот Сан Анџело.
Затворот може да стане нејзин дворец. Го заслужи тоа.
Имаше убиец, нели? -Руфио.
Мајстор на убиствените вештини. Тука ли е меѓу беднициве? -Да.
Ако го видиш тој Руфио, прати го и него во Рим.
Дојди, но не греби ме. - Немам веќе канџи.
Тогаш, дај ми рака.
Не, фати ме под рака. -Ова ми е погреб, не венчавка.
Сеедно, фати ме. - Зошто? -Еднаш го направи тоа.
Госпоѓо!
ПОРТАТА НА РИМ
Не ќе беше поедноставно да дојдовте своеволно?
Сигурна сум дека на крајот ќе биде сеедно.
Мислите да ме мачите? -Не.
Подготвивме одаи за Вас, горе.
Достојни на Вашата положба.
Со прекрасен поглед на Свети Петар.
Не брзајте, Светост.
Уште имам заби.
Одврзи го.
Те малтретираа ли, Руфио?
Имав човек како тебе. Способен за секоја задача.
Над доблеста. Над доброто и злото. Над се освен верноста.
Замолив да дојдете во исповедалница. -Оти си грешела?
Не. Затоа што само овде не ме прислушуваат.
Брат ми има шпиони насекаде.
Треба да се понудам? -Изгледа, нескршлив си. Тоа ми се допаѓа.
Ми нудите работа?
Можам да ти дадам задача, па да видам како ќе ја завршиш.
Кажете.
Бев лоша жена. - Си застранила?
Како што реков, оваа исповед е лажна. Како и се околу нас.
Барав да дојдете...
И насамо да ми кажете... Само една вистинита работа.
Сакам некој... да се отстрани.
Така што сомнежот никогаш нема да падне на мене,
на моето семејство, на никој мој.
Имате ли име?
Слушам дека Чезаре мисли да го нападне Неапол.
Знам дека се договарал со францускиот крал.
Ако е тоа вистина, мажот ми е веќе мртов.
Алфонс од Неапол, принцот од Бискелја.
Мажот на сестра Ви. -Да.
И сакате да ме пратите мене. Лукаво.
Ако ме фатат на дело? - Ќе те фатат ли?
Што мислите Вие?
Не слушај гласови. -Немам кому тоа да му го доверам.
Ова е само прашање на ќерка на татка си.
Што некогаш ја сметаше блиска. - Никој не ми бил поблизок...
Не лажи ме, татко.
Сега кога твојата амбиција се поклопи со онаа на Чезаре...
десетпати е поголема.
Затоа пак те прашувам за Неапол.
Твојот молк ми е одговор.
Одете дома. -Господару!
Лукреција?
Не е добро. -Алфонс, и реков дека ќе дојдам.
Дојде да не ослободиш?
Конечно да ме ослободиш?
Да. Слободен си. -Слободен?
Градот е твој. -Без сенки? - Оди каде сакаш. Сам.
Како што си отиде брат ти?
Те предупредувам. - Незнајно сечило.
Пад во Тибар. Или сечилото беше твое? -Брате! -За тебе сум принц!
Маж на сестра ти!
Доста!
Нормално дека ја сакаш сестра си!
Премногу.
Чекај!
Не! -Не е тоа што мислиш. -Не!
Ме предизвика. Се обиде да ме прободе и ми падна на мечот.
Пушти ме! Викни лекар! Викни!
Не! Оди! -Ме уби...
Ме уби, љубов. -Не. -Ме уби. Како што двајцата сакавте.
Не требаше да те сакам...
Не ги чувствувам рацете! Ми гори телото!
Дајте ми нешто!
Загризете го ова.
За болката, земи.
Чекај тука. Можеби уште ќе ми треба професионалец.
Не мрдај. -Што можете? - Ништо. Нека оди по својот тек.
Може да трае со денови.
Тогаш, оставете го со семејството.
Знам дека можеш да ми ја прекинеш агонијата.
Ако си ме сакала некогаш, направи ми последна услуга.
Не можам. -Можеш!
Ти си Борџија.
Тоа е се што сум сега?
Борџија?
Професионалец.
Лукреција?
Никогаш нема да ја измијам оваа крв.
Тогаш, морам јас.
Ќе бидеш гола, чиста и без крв.
И моја.