Krematorium „POGRZEB po twojemu”
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
TO PEWNIE MYSZY
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
Idziemy na koncert do domu opieki „Elegancka serweta”.
Tak, nasz zespół ma koncert. Tak, jest w domu opieki.
Tak, udało nam się osiągnąć sukces.
Co za ekscytacja.
Nadal nazywacie się Bus Boy i Cuss Girls?
Nie, Boa Boy i Mash Masters.
Gramy ubijakami do ziemniaków.
Ale to moje… Mniejsza z tym.
Babcia Zeke'a kończy 85 lat.
Mam nadzieję, że ekipa lubi mosh pit,
bo Mash Masters lubią zabawę!
O Bosz, co za mosh!
- Dobra, idziemy. - Pa!
- Bawcie się dobrze. - Kochamy was!
Przynieście ubijaczki z powrotem.
Pewnie rzucę nimi w tłum jak pałkami.
Czyli nie!
Ten bit to żadna konwencjonalna mądrość
To rytmiczne królestwo
To dodatkowy dochód
Robimy zapiekanki dla wolności
Solo na kazoo! Ulubiony instrument babci Zeke'a.
Dawaj, Zeke!
No pensjonariusze, zakrzyczcie trochę!
Tak bardzo cię kocham, babciu!
Mash Masters!
Myślę, że dziś przejdziemy do historii.
Spadły im z wrażenia skarpetki kompresyjne.
Jedynie kilka osób drzemało podczas występu.
Ej, wnuczku Bessie.
Czołem… panie.
Jestem Rusty. Może chcecie z kumplami szybko zarobić 100 dolców?
Odpowiedź brzmi: tak. Nieważne, co powiesz.
Pewnie, że chcemy zarobić, proszę pana.
Bo ja wiem?
- Wchodzę w to. - Też.
Chodźmy do mojego pokoju.
Nic podejrzanego.
Czyli wszyscy… Jasne.
Co to jest?
Stara nagroda z Cudu Nabrzeża.
Kiedy wszyscy nie znosili dzieci?
To nie była popularna nagroda.
Nazwaliśmy ją „Cool-ala”.
Bo próbuje być cool.
No i to koala.
Pachnie robalami.
Sprawa wygląda tak. Weźcie „Cool-alę”
i ukryjcie go przede mną.
Ale gdzie? W śmietniku?
Śmietnik może być dobrym miejscem.
Słyszeliście o „Cyrkopolis”?
„Cyrkopolis”?
Tam mieszkali cyrkowcy z Cudu Nabrzeża.
Tak jak wiedźmy z Wiedźmowa.
Jasne. Ukryjcie to tam.
Mamy to ukryć w Cyrkopolis?
- Czyli mają nas tam zadźgać. - Po co?
Kiedyś mieszkałem w Cyrkopolis.
Bo tam są niskie podatki?
Nie, bo byłem cyrkowcem.
Dawno temu
razem z paroma cyrkowcami
chowaliśmy to przed sobą i szukaliśmy.
Taka wojenka na żarty.
Co za urocze zachowanie cyrkowców!
Owszem. Lecz dostałem pieniądze za rozliczenie szkody,
bo kolejka górska spadła mi na głowę.
Taki miękki kawałek spadł.
No ale wyprowadziłem się
i straciłem kontakt z ludźmi z Cyrkopolis.
Kilka dni temu sprzątałem jakieś śmieci
i znalazłem tego gościa w nawilżaczu.
Był tam ukryty od dziesięciu lat.
Stąd ten smród.
Pomyślałem, że fajnie by było,
gdybyśmy wznowili stary żarcik.
Ukryjcie go w przyczepie Sonny'ego,
w szafce kuchennej.
Jasne. Ojej, jale skorupa.
Mamy wejść do przyczepy cyrkowej?
To trochę nielegalne i straszne.
No ale nikomu innemu to nie przeszkadza.
Spoko. Jasne, spoko.
Skąd się dowiemy, która to przyczepa Sonny'ego?
Czerwona, biała i żółta, obok ogrodu z papierosami.
Papierosy się uprawia?
To taka duża popielniczka.
Chcę zdjęcie, że zrobiliście to, jak należy.
Inaczej nie będzie kasy.
Możemy nagrać filmik na moim telefonie.
Kurna, J-Ju, ale nam zapewniasz środek produkcji.
- Dawaj! - Zeke! Mój sutek.
Tylko nikomu się nie pokazujcie.
Bo nas zamordują?
- Owszem. - Serio?
Żartuję. Bo to zepsuje wojnę na żarty.
Pewnie nic wam nie zrobią.
- Dobrze. - Kocham cię. Pa.
Dzięki, Linda. Zawsze wiesz, kiedy napełnić mi kubek.
Może to przez głośne siorbanie.
A potem powiedziałeś: „Koniec!”.
Przestań mnie szpiegować, Mort.
Muszę się odlać. Mogę, Bob?
Czemu mnie pytasz?
Nie chcę, byś się zastanawiał, dokąd poszedłem.
- Zamartwiałbyś się. - Nie.
Dzień dobry. Proszę sobie wybrać miejsce.
Oto krótka historia o serwowanym jedzeniu.
Żartuję, to menu.
Teddy, co ty…
To moja terapeutka, doktor Marjorie.
To jest doktor Marjorie?
Mówicie „margaryna”?
- Cicho, Mort. - Czemu się przed nią chowasz?
Nie wolno wchodzić w interakcje poza gabinetem terapeuty.
Chodzi o granice.
Raz widziałem ją w aptece,
więc teraz chodzę 30 km dalej.
Wszystko gra, chociaż mają problem z ubezpieczeniem
i trudno się parkuje.
Będziesz się tam chować, póki nie wyjdzie?
Nie, wczołgam się do kuchni i wymknę się tylnymi drzwiami.
Boże.
Jakoś tak pusto.
Może są w Cudzie Nabrzeża
lub na zajęciach dodatkowych z cyrku.
Albo w Macy's. Zawsze mają tam wyprzedaże.
Jest ogródek papierosowy.
To przyczepa Sonny'ego.
Patrzcie, jak mały gnom ogląda uprawę.
Dobra, Zeke i Jimmy Jr., będziecie na czatach.
Gdyby ktoś szedł, wołajcie.
Wymyślmy jakiś sygnał.
Jimmy Jr. świetnie naśladuje mewę.
A ja nawet nieźle sójkę.
Nie powiedziałbym, że nieźle, Zeke.
No to wybieramy mewę,
a ja popracuję nad sójką w wolnym czasie.
Jimmy Jr., daj swój telefon.
Kod to 99-99.
Jak w piosence „Luftballons”. Podwójnie.
Dobra, ruszajmy.
Dzień dobry, my z Biblią.
Bierzcie, póki ciepłe.
- Nikogo nie ma w domu. - Chyba że on tam jest.
Może nie potrzebuje Biblii, bo ma ich już wiele?
Przekonajmy się.
Oby drzwi nie były zamknięte…
W tej społeczności ufa się ludziom.
Tina, dawaj.
Schowaj Cool-alę. Ja nagram filmik.
Drzwiczki się otwierają.
Ta sama firma zrobiła rozporek w spodniach taty.
Gotowe.
- Mewa! - Kurczę! Chodu!
Diabelski młyn nie wziął nazwy od diabła tasmańskiego.
Szybko, pod przyczepę.
…bo wtedy by, wiesz…
Co tu robicie? Staliście na czatach.
Weszli od tyłu.
No i jesteśmy na czatach.
Mamy czatować, to sobie czatujemy.
Kurdebele.
Patrzcie, co wypadło mi z szafki.
Szybko się zorientował.
Bo nie słuchaliście moich rad o tej szafce.
Myślałem, że to tak tylko panikujesz.
Nic nie szkodzi. To zwykła wojna na żarty.
Jeśli już, będą zachwyceni.
Rusty, pokaż się.
Ty łajzo jedna!
Ależ jestem wściekły.
Zaraz komuś wlepię kosę.
Czemu nie są zachwyceni?
Boże, wlepią nam kosę.
Będzie ostre koszenie.
Rusty, pokaż się, żebym mógł cię skrzywdzić przemocą.
Tyle mi emocji buzuje,
że nie wiem, co z nimi zrobić.
Dobrze, że wyrażasz swoje uczucia, Sonny.
- Dziękuję. - Jak to zobaczyłam,
wiem, że Rusty to tu ukrył,
aż mam ochotę wyrwać komuś serce!
Komukolwiek!
O Boże!
Może przemkniemy obok tej fajnej kolekcji butelek po piwie?
Gene, nie.
Ej!
Ktoś tam jest?
- Nie, idź dalej. - Mali ludzie.
Och, to nie biblioteka.
Teraz sobie pogadamy.
Jesteśmy znajomymi waszego kolegi, Mickeya.
Jest tu? Mickey?
- Nie. - On czasem tak ma,
że ląduje w więzieniu.
- Szlag. - Kurde.
Pracujecie dla Rusty'ego?
A wy co, jego Umpa-lumpy?
- Schlebia nam pan. - Ledwo go znamy.
Zrobiliśmy to, bo nam zapłacił.
A pozwoliliśmy mu zapłacić, bo lubimy otrzymywać pieniądze.
Czym on wam zawinił?
Niegdyś byliśmy przyjaciółmi.
Najlepszymi.
Nazywaliśmy się Carn Dogs.
Bo jedliśmy resztki corn dogów
po zamknięciu Nabrzeża na noc.
- To wcale nie smutne. - Zrobiliśmy nawet koszulki Carn Dogów.
Już załapałem. Carn.
No a potem zaczęliśmy chować sobie tego dziwnego koalę.
Ale Rusty dostał kasę z ugody i zmienił się nie do poznania.
Nagle zaczął mówić, że chce jeść świeże corn dogi.
Że chce myć się mydłem.
Że kupił sobie nawilżacz.
Co za sukinsyn!
Potem wyprowadził się do eleganckiego mieszkania
z małym pokojem tylko na ubrania.
Nazwał to jakoś „garder ozdoba”.
Ale najgorsze, że jakieś dziesięć lat temu
miałem zawał, a ten gnojek nawet nie odwiedził mnie w szpitalu.
Nie wysłał mi nawet błyszczącego balonu ani grającej kartki z życzeniami.
Trafiliśmy na złą stronę sporu.
Dziękuję, że to wyjaśniliście.
Zmykamy i życzymy państwu miłego dnia.
Chyba mam pomysł.
- Corn dogi? - Nie, później.
Teraz to wy zrobicie coś dla nas.
Co ona teraz robi?
Właśnie dostała jedzenie. Może sobie pójdziesz?
Taki był twój plan, nie?
Wiem, ale zainteresowało mnie, co zamówi.
- Co ona robi? - Nie wiem, Teddy pewnie je…
No co? Co się dzieje?
Rozbiera burgera na części
i układa kawałki na talerzu.
- Co? - Teraz wsadza widelec do kotleta
- i podnosi go. - Jak lizaka?
Obraca widelec i zjada brzegi.
Co jest? Moja terapeutka je jak dziecko.
Takie dziwne dziecko.
Co jest, do diabła?
Mamy wrócić do domu opieki i ukryć Cool-alę w pokoju Rusty'ego?
Zrobić mu dowcip?
Nie. Wojny na żarty są tylko dla przyjaciół.
Chcemy mu wysłać wiadomość, że z nim skończyliśmy.
Dla nas on nie żyje.
- To znaczy… - Spaghetti?
Tak jest. Zimne spaghetti.
Ojej.
Zimne spaghetti?
Gdy cyrkowiec zdradzi innych,
gdy upadnie tak nisko,
że nie jest godzien gniewu,
dostaje spaghetti!
Dlaczego spaghetti?
- Nie rozumiem pytania. - Nie było pytania.
Ale może zamiast tego porozmawiacie ze sobą?
Tina, nie da się rozmawiać, jak w grę wchodzi zimne spaghetti.
Słuchajcie, chcemy wam pomóc.
Ale co by było, gdybyśmy dali wam szansę zapłaty nam?
Bez złoszczenia się.
Może kupony na Cud Nadbrzeża,
które, oczywiście, pozwalają nam zabierać do domu i mieć?
- Dobrze! - No pewnie!
Teraz zróbmy spaghetti i włóżmy je do koali.
Częsty tekst w knajpach.
ELEGANCKA SERWETA
Jak podwójni agenci.
Pracujemy dla obu stron, staramy się nie zatracić siebie.
- Jesteśmy w rozterce. - No!
Jak mamy wyciągnąć Rusty'ego z pokoju?
Spotkanie puddingowe? Tort i pudding tego samego dnia?
Staruszkowie będą biegać po ścianach.
Oto plan. Pokażemy Rusty'emu nagranie,
weźmiemy stówę, wy odwrócicie jego uwagę,
a wtedy Gene i ja nagramy komórką,
jak ukrywamy koalę w jego pokoju.
Spytam go, czy teraz jest inaczej niż kiedyś.
Sam jestem ciekaw.
A ja z powodzeniem włożyłam koalę do szafki.
Drzwi ciągle się otwierają.
- Tak się tylko wydaje. - Świetnie.
Usługi wykonane. Proszę zapłacić mojej siostrze.
Ale mnie ten pudding przeorał.
Gene'a pewnie też.
Poszukajmy łazienki.
Zawsze powtarzam:
„Nigdy nie kupuj puddingu z domu opieki. Wypożyczaj”.
Rusty, wyciągniesz portfel albo worek ze znakiem dolara?
Nie wiem, jak ludzie w twoim wieku płacą.
Mam portfel w pokoju.
- Idziemy po niego? - Nie.
Znaczy…
Zbyt fajnie się bawimy przy puddingu.
Pudding to moje paliwo.
No tak, śmieszne. Dobra.
Zostańcie tu, a ja pójdę po portfel i zaraz wracam.
Czekaj, Rusty…
Napisałem o tobie piosenkę. Słuchaj.
Uwielbiam ten dźwięk.
- Dzięki, babciu! - Kurde.
Rusty idzie po portfel, bo jest w jego pokoju.
Wykrzykuję to, bo to takie fajne.
Co wy robicie?
Poszliśmy sobie do łazienki,
a potem pomyśleliśmy sobie, że życie jest takie krótkie.
Od tamtej pory tu imprezujemy.
Zaraz, ale dokąd to…
O rety, kolejny dziwny koala?
Skąd się tu wziął?
Kazali wam to zrobić?
Nie wierzę.
Dostałem zimne spaghetti.
Lepsze to niż pappardelle?
Dostałem zimne spaghetti.
Sukinsyny dały mi zimne spaghetti.
No…
Czy możemy znowu poprosić o pieniądze?
Smutną masz minę,
mocno wzdychasz, więc może wrócimy potem?
Dopiero poznaję, jak działa ten proces
z zimnym spaghetti, ale wydaje się, że sobie zasłużyłeś.
Jasne, kasa z ugody zrobiła ze mnie snoba.
Kupowałem różne przybory toaletowe
i trochę przechwalałem się nawilżaczem.
Chyba im się to nie spodobało.
Sonny powiedział też, że nie odwiedziłeś go,
gdy leżał w szpitalu po zawale.
Nic mu nie wysłałeś. Nawet kartki.
Wiem, nie poszedłem tam.
Zrobiło się dziwnie.
Nie sądziłem, że mnie tam zechcą.
Bogacz z „garder ozdobą”.
Chyba chodzi o „garderobę”.
Jak to? Tam się chowa ubrania i ozdoby.
No tak.
Rusty, twój najlepszy kumpel miał zawał, a ty nic?
Zapłaciłem za jego leczenie.
Naprawdę?
Powinieneś mu powiedzieć.
Głośno myślę.
Miałem nadzieję, że zadzwonią do niego ze szpitala i powiedzą: „Gratulacje,
twój skromny, hojny kumpel zapłacił za wszystko”.
Ale potem sam zachorowałem i czas jakoś tak mijał.
Miałeś nadzieję, że wojna na żarty
przywróci waszą przyjaźń?
Tak, ale chyba nie.
Może kiedy umrę, w końcu za mną zatęsknią.
Może to właśnie musisz zrobić.
Co? Umrzeć?
Niech myślą, że umarłeś.
Fałszywy pogrzeb.
Tak sobie myślę, że to jedyne rozwiązanie.
Nie wiem, czy jedyne.
Nie. Jedyne.
Daj upust emocjom i rozpocznij proces leczenia.
A jeśli dobre uczucia sprawiają, że wszyscy zechcą nam dać 100 dolców
i bilety na Cud Nabrzeża, to niech tak będzie.
Rusty, wchodzisz w to?
A niech tam. Co mam innego do roboty?
W tym tygodniu masz operację zaćmy,
więc to już coś.
Chcecie wyprawić fałszywy pogrzeb?
Tak.
Ludzie myślą, że fałszywy pogrzeb wszystko naprawi.
A mają rację?
- Dobra, zgoda. - Naprawdę?
Tak, mam wolny tydzień.
O ile facet nie wyskoczy z trumny z krzykiem, że żyje.
- Z takim zastrzeżeniem. - Dobrze.
- Dobra. - Źle to świadczy o kostnicy.
Jeszcze kilka takich, a ludzie stracą zaufanie.
Macie zdjęcie tego pana?
Tak.
On żyje?
Może on byłby dobrym terapeutą.
Albo i nie. Dziwnie trzyma długopis.
Jakby już był mną rozczarowany.
A ta pani ma z siedem naszyjników!
Beznadzieja!
Teddy, nie potrzebujesz nowego terapeuty.
Może wcale nie potrzebuję terapeuty.
Tego nie mówiłem…
No i mam was.
- Ale… - No…
Jestem bardzo zajęty.
Opowiadałem wam o tej sprawie z seksem?
- Teddy, przestań. - Nie.
KU PAMIĘCI
Dzień dobry. Dziękuję za przybycie.
Pokażcie te smutne minki.
Tato, tobie dobrze idzie.
Ty masz naturalnie smutną minę.
Posiedzimy na tym fałszywym pogrzebie góra 30 minut.
Potem wracamy do restauracji.
- Skoro mowa o martwych… - Gene.
Jak mam reagować?
Coś takiego? Dlaczego?
Zmniejsz intensywność tak do czwórki.
- Dlaczego? - Może 7,5.
Dlaczego?
- O tak. - Dobre.
Musimy się schować.
Cyrkowcy zaraz tu będą.
Mają zegarki, które są punktualne.
Czyli po paru dniach dzwoni pan
i mówi: „Ojej, w kostnicy się pomylili.
Nie ten trup. Zdarza się.
Ale czy to nie wspaniałe, że żyję kilka dni po tym gustownym pogrzebie?”
- Brzmi dobrze? - Jasne, doktorze Śmierć.
Niech pan tak nie mówi.
Daliśmy mu zimne spaghetti i teraz nie żyje.
Będziemy mieć kłopoty?
Sprawdzą odciski palców na makaronie?
Nie wiem. Żyjmy obecną chwilą.
Kurna, mam kleszcza na nodze.
Później go spalę.
Bardziej chora na boreliozę być nie mogę.
Zebraliśmy się tu,
by uczcić życie Rusty'ego Perkinsa.
Cyrkowca, zdobywcy pieniędzy z ugody i bywalca różnych miejsc.
Zauważyliście pewnie, że nie ma trumny.
Bo ciało nadal jest w kostnicy,
a w tym biznesie to normalne.
- Mort daje czadu. - No.
Nasz ukochany Rusty nie żyje.
To smutne, naprawdę bardzo smutne.
Jak się o tym myśli, to aż smutno.
Oby nikt nie żywił wobec niego żadnej urazy za życia,
bo teraz byłoby smutno, że umarł.
Odpuśćcie.
Zapraszam tu każdego,
kto chce coś powiedzieć o Rustym.
- Ja coś powiem. - Udało się?
Znaczy, dobrze.
Rusty był palantem, który szpanował kasą z ugody.
Nienawidziliśmy go za to.
No tak.
Ale wcześniej był dobrym przyjacielem.
Nigdy nie zapomnę śmierdzącego gościa z corn dogami.
Uderzał w nie jak w mikrofon i pytał, czy włączone.
Może mam tatuaż z napisem:
„Twoje życie jest do kitu”. Ale wiecie, co jest do kitu?
Utrata przyjaciela przez chorobę zwaną śmiercią.
Jak pięknie powiedziane.
Najbardziej żałuję,
że nie miałem okazji, aby powiedzieć mu…
Ja żyję!
Nie!
Słuchajcie, ja żyję.
Czy to nie wspaniałe?
- O rety - Dlaczego?
Nie do wiary. Ja tu się uzewnętrzniam.
A to fałszywy pogrzeb?
Cofam wszystkie moje łzy.
Żegnaj na zawsze, Rusty. Chodźmy stąd.
- Nie. - Zaczekajcie.
Przyszliście na pogrzeb.
W głębi duszy wciąż wam zależy.
- No i cześć. Znamy się. - Cześć.
- Miło was widzieć. - Cześć.
Tak, przez Rusty'ego myśleliście, że nie żyje.
Tak, Rusty zrobił jedyną rzecz, której miał nie robić.
Wyskoczył i powiedział, że żyje.
Tak, fałszywy pogrzeb to pomysł Tiny.
Jak to?
Sonny, Rusty opłacił rachunki za leczenie
- po twoim zawale. - Słucham?
Właśnie.
Myślałem, że nasz szef, pan Fischoeder, potajemnie wykupił nam
ubezpieczenie zdrowotne, bo jest nieśmiały.
Jest coś takiego jak ubezpieczenie?
Ja zwykle oglądam poradniki w sieci i sama robię leki.
A ja sam siebie szyję. Widzicie?
No tak… Dzięki.
- Nie ma za co. - Możecie zakopać topór wojenny?
Albo raczej kosę?
Wrócicie do przyjaźni?
Nie wiem.
Żyjemy w różnych światach.
Jesteśmy cyrkowcami, a ty już nie.
Czekaj.
A to co w takim razie?
Nadal masz koszulkę?
Cyrkowiec na zawsze.
On nadal ma koszulkę, Bob.
Nie rozumiem znaczenia.
Ja też nie, ale to miłe.
Rany, Rusty.
- Dawaj. - No…
- Też chcę. - Grupowe obmacywanie!
Właśnie taki ma być mój fałszywy pogrzeb.
Liczę, że mój będzie lepszy.
Chciałbym na nim nowego papieża z Konklawe.
Dobrze, że do siebie wrócili.
Co ja sobie myślałem? Nie mogę zwolnić doktor Marjorie.
To mój pies obronny.
No i co z tego, że wariatka?
To najbliższa mi osoba, której płacę, żeby z nią rozmawiać.
- Znaczy… - No co?
Nic takiego.
Fajnie już skończyć z tą nienawiścią.
Co jest…
Brawo. Podejmuję wyzwanie.
Znowu się przyjaźnią.
To nasza zasługa. Naszych dobrych serc.
Nieważne, że nie ma kasy ani biletów.
- Serio? - Nie, nadal mi zależy.
Komu burgerów w tej smutnej restauracji obok?
Pogadamy o całym dniu, wymienimy się kasą czy biletami.
- Chodźmy coś zjeść. - Za darmo!
- Nie za darmo. - Za pocałowanie kucharza.
- Nie, Gene. - Ja stawiam.
Powinniśmy wracać do siebie.
Wielu ludzi tam jeździ bez obsługi.
- Pewnie nie jest bezpiecznie. - Przeżyją!
Nikt ich nie uwięził. Po prostu mają dłuższe przejazdy.
- Racja. - Robimy też prawdziwe pogrzeby.
Powiedzcie zmarłym znajomym!
Solo na kazoo! Dawaj, Zeke.
Jasne!
Napisy: Cezary Kucharski