Krematorium „POGRZEB po twojemu”
WYCISKANKO GABINET DERMATOLOGICZNY
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
TERMIT Z WOZU EKSTERMINACJA
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
Pierwsze, co zrobię z tymi naleśnikami, to je zjem.
Jest. Jarasz się, Tina?
- A powinnam? - Oczywiście!
Dziś zaczyna się Bitwa na plasterki.
Tak. Jaram się.
- Właśnie. Bitwa na plasterki. - Co to właściwie było?
Bitwa na plasterki to gra, w której ósmoklasiści tworzą drużyny
i rzucają w siebie nawzajem plasterkami amerykańskiego sera.
A jeśli oberwiesz, wylatujesz.
Możecie rzucać serem wszędzie, nie licząc szkoły i domu.
- Okej. - Głupia tradycja ósmoklasistów.
Głupia tradycja ósmoklasistów?
To jedyny powód, dla którego chcę iść do ósmej klasy.
Jest osiem klas?
Brzmi fajnie. Jest jakaś nagroda?
Tak, duma, honor, świadomość, że jesteście najlepszymi z najlepszych.
Plus mnóstwo kasy. Kilkadziesiąt dolarów.
Brat Matthew Rossa pracuje w pizzerii,
zwycięzcy dostają darmową pizzę, kiedy nie ma szefa.
Dziwię się, że szkoła się na to zgadza.
Szkoła o tym wie, ale nie komentuje sprawy.
Tak samo reagowali, kiedy proponowałem poniedziałki z mariachi.
Czyli wszędzie będzie się walał ser.
Tak, tato. Tak wygląda wojna.
Co jest, Tina? Nie cieszysz się?
Niespecjalnie. Biorę w tym udział, bo wszyscy biorą.
Próbowałam rzucać serem i nie byłam w tym zbyt dobra.
Nie mam w sobie tego czegoś.
Kochanie, na pewno masz.
Tina, spokojnie.
To w dziesięciu procentach rzucanie serem, a w 90% strategia.
Pokaż pazury.
Dziś wszyscy dzielą się na drużyny? Do kogo chcesz dołączyć?
Myślałam o Susmicie.
Nie wydaje się zainteresowana bitwą.
Jakoś przez to przebrniemy i przy okazji się pośmiejemy.
Jak przez moje obrzezanie.
Susmita, dołączysz do mnie w Bitwie na plasterki?
Będziemy palić frana i dobrze się bawić.
Już dołączyłam do drużyny.
Serio? Myślałam, że będziemy razem.
Tina, mówiłaś mi, żebym cię nie wybierała.
O czym ty mówisz?
Nie umiem rzucać serem. Nie wybieraj mnie do drużyny.
Spoko.
Myślałam, że masz na myśli to, że przyjęłaś to do wiadomości.
Jedno i drugie.
Myślałam, że razem ponarzekamy na tę zabawę.
- Ale tobie się ona podoba? - Bardzo.
Mam nadzieję, że będziesz zadowolona z drużyną, której zależy
- na tej głupiej zabawie. - Ja też.
Znajdę sobie inną drużynę. Jimmy jr., mogę do ciebie dołączyć?
Mamy jeszcze jedno miejsce,
ale czy nie nazwałaś tej zabawy głupią?
Nie, mówiłam o głupiej zabawie z serem grillowanym, to co innego.
No dobra, jesteś w drużynie.
Spotykamy się dziś u Michaela Carlisha,
by omówić strategię i poćwiczyć rzuty.
Spoko. Nie mogę się doczekać.
Ale musimy skończyć o 16.15, bo mam wizytę u dentysty.
- To tylko kontrola. - Jasne.
Tina jest w tajnej lokalizacji i omawia strategię ze swoją drużyną.
Jeszcze nigdy nie chciałam zamienić się ciałami z dojrzewającą nastolatką.
W tajnej lokalizacji? Chodzi na rave'y?
Zamówienie na wynos.
- Co jest? - Podsłuchuję.
- O nie. - Stolik numer cztery, para się kłóci.
Wiesz co? Powinniśmy się rozstać.
Z powodu Julie?
- Julie? - Julie. Podejdę bliżej.
- Lin, zauważą cię. - O czym ty mówisz?
Nie umiesz podsłuchiwać.
Co? Jestem zawodowcem.
To niedopuszczalne. Przekroczyłeś granicę.
- Porozmawiajmy gdzie indziej. - Jasne.
Do widzenia. Dziękujemy.
Mówiłem.
Co? To nie przeze mnie.
Chcieli porozmawiać o Julie na słoneczku.
Umiem podsłuchiwać.
Kocham cię, ale...
- Co? - Nie umiesz.
- Umiem.
- Nie.
- To prawda.
Ale umiesz wiele innych rzeczy. Podpisywać, podszeptywać.
Łatwo było cię zauważyć.
Niby w jaki sposób?
- Wymień jedną rzecz. - Cały czas na nich patrzyłaś.
Nie cały czas.
Wytarłaś dziurę w blacie.
W pewnym momencie ścierka nawet nie dotykała blatu. Wycierałaś powietrze.
- Nie. - Lin, wydawałaś dźwięki.
Patrzyłaś na nich i powiedziałaś: „Julie”.
- Naprawdę? - Tak.
Cholera. Ale ja kocham podsłuchiwać.
Po co mieć restaurację, skoro nie mogę podsłuchiwać?
Możemy ci pomóc.
Nauczymy cię, jak nie robić tego źle.
W porządku.
Potem nauczymy cię flirtować z kucharzem, by dostawać darmowe frytki.
Troje atakujących i dwoje w ruchu, połączymy obronę z atakiem.
- Super. - To ma sens.
- Co ty na to, Tina? - Sorki. Chodzi o bitwę?
Myślałam, że mówicie o jakimś filmie.
Poćwiczymy rzuty?
Przyniosłem ser. Jest przeterminowany.
Tata powiedział: „Nie ograniczaj się”.
Super. Idę siku.
Celujcie w krzesło.
Michael, możemy rzucać w twój cudowny fotel?
- Jest seroodporny. - Jedziemy.
Jestem zadowolony.
Jimmy jr.!
Boże, aż poczułem wiatr!
Nieźle, Tex!
Kelly to killer! W sam środeczek!
Pozostali nie będą wiedzieć, co się dzieje.
- Co? - Stary, co jest?
O nie! Tylko nie J-Ju!
Łazienka była ocupado. Pójdę później.
- Co się stało? - Nie rozumiem.
- Po prostu nie rozumiem. - To stało się tak szybko.
- Wszyscy dostaliśmy serem. - Chwila. Serio?
- Ktoś nas obrzucał zza płotu. - Ktoś został.
Schowaj się, T-dog!
- Gdzie oni są? - Może już poszli.
Tina, ciebie nie dorwali. Przeżyłaś jako ostatnia.
- Jesteś naszą jedyną nadzieją. - Super.
Kocham być pod presją.
SZKOŁA WAGSTAFF
Byliśmy dobrze naoliwioną drużyną plus Tina
i omawialiśmy strategię w naszej kryjówce.
Kiedy nagle ktoś...
Nie widzieliśmy, kto to był! Zaatakował nas duch!
Niesamowite.
Teraz wszystko zależy od Tiny.
Nadzieje i marzenia całej drużyny.
- Tak. - Poradzi sobie.
- Na pewno. - Być może.
Tina, wszystko w porządku?
Moje kondolencje?
Nie. Cudownie, że tak wyszło.
Ktoś mądrze zrobił, eliminując nas jako pierwszych.
Zeke i ja byliśmy najgroźniejsi.
Szkoda, że te potężne dłonie nie pokażą swojej magii.
Ten ktoś musi być sportowcem.
Pewnie gra w koszykówkę lub baseball.
- Może to Aiden Strider. - Tak.
Aiden to słodziak.
- Może Brady Griffin. - Brady to słodziak.
T-dog, dasz radę? Bo po twojej twarzy
- jakoś tego nie widzę. - Nie wiem.
Tak trzymać?
- Tina, możemy porozmawiać? - Jasne?
- Auć. - Tina, posłuchaj siebie.
„Nie wiem”. Jesteś ostatnią nadzieją drużyny!
Do tej sytuacji trenowałyśmy.
- Gdybyśmy trenowały. - Trzeba było trenować.
Weź się w garść.
- Kto jest moją serową wojowniczką? - Ja?
Ale jest straszna.
Dużą częścią udanego podsłuchiwania
jest umiejętne udawanie zajętej.
I nie mam na myśli wycierania blatu.
Wycieranie blatu sugeruje, że podsłuchujesz.
- Totalnie. - Odkładanie szklanek.
Szczere, wiarygodne.
I tak trzeba je odłożyć, więc zrób to.
Dobrze.
Kolejną ważną częścią jest obojętny wyraz twarzy. Spójrz na mnie.
Tak. Te martwe oczy.
- Bez duszy. - Chyba nie aż tak.
Wygląda jak smutne zwłoki.
Teraz ja. I jak?
Czuć od ciebie życie. Masz w sobie naturalny entuzjazm.
Bob nie ma tego problemu.
Może potrenujemy?
Lin, stań tam i odkładaj szklanki.
My będziemy prowadzić interesującą rozmowę,
a ty spróbuj nas podsłuchiwać,
nie robiąc tego, co zwykle.
Defrauduję pieniądze z firmy.
Mówisz poważnie, Bob?
- Lin, zrobiłaś „hmm”. - Wcale nie.
Chodziło o coś innego, zobaczyłam ciekawą szklankę.
- Dam radę. - Okej.
Jak działa defraudacja? Nigdy tego nie rozumiałem.
Czym jest defraudacja, a czym deratyzacja?
Nie zbliżaj się.
Właśnie. Musisz określić
maksymalny dystans od rozmówców
i pozostać w tej strefie.
Mów dalej.
Co to jest malwersacja? To coś jak manipulacja?
- Mówcie głośniej. - Nie możesz tego mówić.
- To podstawowa zasada. - No.
Trochę pomyślałam i obmyśliłam strategię.
Może nawet uda ci się wygrać.
Plan jest taki. Przez kilka pierwszych dni się ukrywaj,
niech inni wybiją się nawzajem.
Ukryć się. Może być.
Jak?
Szkoła to bezpieczna strefa, więc po szkole możesz iść
na jakieś zajęcia dodatkowe. Idź do kółka szachowego.
Ale ja nie należę do kółka szachowego.
Do kółka pachowego? Ja chcę kółko cyckowe. Jeden cycek, drugi cycek.
Gene, cicho. Po lekcjach zostaniesz tu
przez jakieś 45-60 minut.
Potem musisz się przebrać.
Weź czapkę z kosza rzeczy znalezionych.
Sprawdź, czy nie ma wszy! Albo nie. Będzie ciekawiej.
Każdego dnia będziesz wychodzić innym wyjściem.
Wtedy pod żadnym pozorem nie wracaj do domu.
Będą na ciebie czekać na drodze
ze szkoły do naszego mieszkania, więc gdzieś się zaszyj.
Lokóweczka
Nie biegaj, ale poruszaj się szybko.
Dziś pójdziesz do salonu, gdzie pracuje Gretchen.
Zostań tam. Poczytaj pisemka.
Nowa fryzura cię nie zabije.
O 18.00, kiedy skończy się czas,
wrócisz do domu, by móc walczyć dalej.
A jutro to samo.
Jasne. Mam nadzieję.
Powtórzysz to jeszcze ze dwa razy?
Nieważne, kumam. Jako tako.
Wielki Ser załatwił kilku najlepszych zawodników!
Aiden wyeliminowany, Ronald wyeliminowany.
Katie, Josh, oboje wyeliminowani.
A my wciąż nie wiemy, kto to.
Nikt go nie widział.
Uderza z cienia jak anioł śmierci.
To nowość. Ale dasz radę, Tina.
Przeżyjesz.
Wysypiasz się, Tina? Jesz wystarczająco dużo białka?
Zjedz. To kurczak.
- Dzięki. - Trzymaj się!
- Jesteś naszą jedyną nadzieją! - Wielki Ser.
Wielki Ser zmienił zasady gry.
Nie chełpi się, nie pojedynkuje.
Jest ponad to. To geniusz. Wizjoner.
To ma mnie motywować?
Tak, możesz go pokonać.
- To dobrze. - Kim jest Wielki Ser?
Może to Will, jest wysportowany.
Patrzcie, jak żuje.
- Bez wysiłku. - To może być Chelsea.
Pasuje to do niej.
Rzucałaby w ludzi serem nawet bez bitwy.
Ale to może być też Henry Haber.
Albo Jocelyn? Nie.
Tammy? Jest geniuszem zła.
A przynajmniej jest zła. Sam?
Nerwowy, niezdarny, ale...
Widziałam, jak rzuca frisbee. Nie szło mu źle. Być może?
A co z Susmitą?
Nikt by jej nie podejrzewał.
Mądrala na zajęciach, wojowniczka po dzwonku?
Naprawdę chce wygrać tę głupią grę,
która zniszczyła naszą przyjaźń.
Nie miałabym nic przeciwko wygranej, żeby dać jej popalić.
Serem w twarz.
Może dzięki chowaniu się uda mi się wygrać.
Dobrze mi idzie.
Miło pogadałam sobie z panią ze sklepu z witaminami.
Koniec z ukrywaniem się.
Co? Podobało mi się.
Już czas zmienić strategię.
Kiedy grasz w zbijaka, na początku mądrze jest się wycofać.
Ale nikt nie wygrywa, chowając się.
Musisz zbijać przeciwników.
Zostało już niewielu zawodników. Pora uruchomić tryb serowy.
Czym jest tryb serowy?
To znaczy, że teraz atakujesz.
Szukasz swoich celów, a kiedy znajdziesz, szukasz sposobu, by je wyeliminować.
Znajdź i zniszcz, moja ty groźna bestio.
Marna ze mnie bestia.
- No to może groźna kwestia? - Nie umiem rzucać serem.
Za dużo myślisz.
Wsadź sobie mózg w tyłek.
- Dobrze. - Miałem to zrobić po lunchu.
Wykorzystasz klasyczną strategię podstępu.
Ktoś za tobą pójdzie, a ty odwrócisz sytuację na swoją korzyść.
Cholera. Chwila.
Wychodź!
Zaczekaj.
Co? Nie!
Podstęp. Groźna bestia.
Nie nazywaj mnie groźną bestią.
To ja jestem groźną bestią.
Ty jesteś tylko ptysiem, który dostał serem w twarz. Żryj to.
Nie dosłownie, z ziemi się nie je.
Ale wiesz, o co mi chodzi.
Nie do wiary, wyeliminowałam Tammy. Serem w twarz!
Dosłownie dostała plasterkiem w twarz.
Tina, to dopiero jedna osoba. Podoba mi się twój zapał, ale skup się.
Przed nami dużo pracy.
Tak się martwiłaś o to, jak rzucasz.
Jestem z ciebie dumny. Chyba.
- Dzięki. - Tina, to lista wszystkich,
którzy wciąż są w grze, czyli twoich celów.
- Wyeliminujesz ich? - Pewnie!
Czy ktoś może podać mi bułkę?
- Ojej! - Przepraszam, wyluzuję.
Zostałaś już tylko ty, Susmita, Sam,
Henry, Chelsea i Will?
Wielki Ser to Chelsea lub Will, no nie?
Dziewczyna, która ostrzy paznokcie, lub chłopak,
który umie kopnąć piłkę aż do huśtawek.
- Psst. - W tym wypadku
nie musiałeś mówić „psst”.
- Ale spoko. - Otwórz.
Wszyscy uczestnicy mają spotkać się w opuszczonej fabryce psiego żarcia
dziś o 16.30, a Wielki Ser się ujawni.
P.S. To nie ja. Henry.
Dziwne. Brzmi jak pułapka.
Jak dziwna pułapka.
Ale jeśli dobrze to rozegrasz,
możesz wyeliminować wszystkich i wygrać tę cuchnącą grę.
- Albo przegrać. - Albo przegrać.
To samo mówili do siebie żołnierze
przed szturmem na plaże w Normandii.
Pewnie jest już w opuszczonej fabryce.
Mam nadzieję, że ma dość sera.
Oby przyniosła trochę. Tęsknię za serem.
To ta sama para, prawda?
Tak.
Ci, którzy się rozstali.
Rozstanie przy podwójnym burgerze.
Idą tu?
Dlaczego... Witamy w Bob's Burgers.
Możemy dać im menu?
PAN MIELONKA
- Cześć? - Witaj.
Schowaj się, jeśli chcesz.
Co mamy...
Zorientowałem się, że trudno jest
zacząć tajne spotkanie, kiedy nikogo nie widzicie.
- Wszyscy są? - Tak.
- Tak.
- Jestem. - Właśnie.
Zostaliśmy tylko my.
Jedno z was jest Wielkim Serem, a ja wiem, kto to jest,
a jej imię rymuje się z „Rusrita”.
To już coś.
Co? To nie ja.
To na pewno ona.
Spotykaliśmy się przez trzy tygodnie i dwa dni,
widziałem, jak wrzuciła do kosza wizytówkę
z idealną dokładnością z odległości połowy pokoju.
Graliśmy też kiedyś w badmintona, grała jak prawdziwy potwór.
Czy to ona, czy nie, dlaczego nas tu sprowadziłeś?
Jaki jest plan?
Mam to samo pytanie.
Wszyscy kojarzycie Bitwę o Czerwone Klify,
która miała miejsce w Chinach, w drugim wieku?
- Nie. - Co?
Ale na pewno wiecie, czym jest „koalicja ze wspólnym celem”?
Nie.
Jesteśmy zwykłymi śmiertelnikami, możemy wygrać tylko wtedy,
kiedy wyeliminujemy Wielkiego Sera.
Inaczej ona położy nas wszystkich, a nasze szanse spadną do zera.
Mówiłam już, to nie ja!
Henry ściągnął nas tu,
żeby wszystkich wyeliminować.
Może dlatego, że sam jest Wielkim Serem?
Schlebiasz mi. Mam do tego mózg.
Ale nie aspekty fizyczne.
Czyli chodzi o to,
że jesteśmy w opuszczonej fabryce psiej karmy
z Wielkim Serem, ale nie wiemy, kim on jest.
To Susmita!
To Henry!
Dostałem.
Nie widziałeś przypadkiem,
kto to był? Pewnie nie.
Pewnie byś o tym wspomniał. Nieważne.
Will, powiedz,
widziałeś cokolwiek? Kierunek? Słyszałeś coś?
Nie. To było tak szybko.
Nic nie widziałem, nawet nic nie słyszałem.
Tak z ciekawości, byłeś Wielkim Serem?
Dzięki za komplement, ale to nie ja.
Kto tak dyszy? Bo to obrzydliwe.
To ja. Denerwuję się,
więc mam mały atak paniki, nic takiego.
Walczmy dalej. Wszystko spoczko, foczko. Przepraszam, że to powiedziałem.
Możliwe, że to Chelsea.
Często wpada w kłopoty. Lubi ryzyko.
Dreszczyk emocji. Przebiła sobie nos pinezką.
To nie ma nic wspólnego z rzucaniem serem z ukrycia.
Mówię tylko, że ta logika jest do niczego.
I to nie była pinezka. To był spinacz do papieru.
- Auć. - Co z Tiną?
Może wyeliminowała swoją drużynę, żeby nas zmylić.
Niezły pomysł. Mogłam tak zrobić.
Na 99% nie jestem Wielkim Serem.
Upuściłem opakowanie gumy. Susmita, lubisz gumę.
CYNA-CO???
Możesz ją wziąć, jeśli chcesz.
- Ma dodatkowe smakowe kryształki. - Nie trzeba, dzięki.
Szlag, dostałem!
Masz mnie.
Ładnie.
Chciałam powiedzieć wam, że nie byłam Wielkim Serem.
- Naprawdę? - Nie. Może.
- To nie byłam ja. - Henry, to byłeś ty?
Nie. Napisałem przecież.
Przeprowadziłem tyle symulacji tego wydarzenia
i żadna nie była równie niesatysfakcjonująca.
- Gumy z kryształkami smakowymi? - Pewnie.
Też będę chciała gumę. Tak tylko mówię.
- Nic nie słyszę. - Chyba mówią po francusku.
Albo po angielsku, ale bardzo cicho.
Nie usłyszymy ich.
- To niemożliwe. - Są bardzo dobrzy.
Dajmy im trochę prywatności.
Nie mów tak. Nawet o tym nie myśl. Idę.
- Nie. - Nie rób tego.
Dam radę.
Nie przestali rozmawiać. Dobrze.
Znalazła maksymalną odległość.
Ma martwy wzrok.
I martwą nogę?
- Sam? - Tak?
- Susmita? - Tak?
Chyba zostaliśmy tylko my.
- Chyba tak. - Rety, Tina.
Dołączyłabym do ciebie,
gdybym wiedziała, że zajdziesz tak daleko.
Jesteś naprawdę dobra.
Dzięki, sama się zdziwiłam.
Nie sądziłam, że będę dobra, więc może dlatego jestem dobra?
Nie musisz być w czymś dobra,
żeby się dobrze bawić.
Wiem. Podoba mi się to.
Ale muszę cię wyeliminować, żeby wygrać.
Chyba że ja będę pierwsza.
Było blisko.
Baw się trochę mniej.
Szlag.
Dobry rzut, Tina.
- Dzięki, Susmita. - Tina, byłaś Wielkim Serem?
- Nie. - Ja też nie. To znaczy...
Tak. To ja. Cześć.
Sam? Tak bardzo się denerwowałeś.
Wciąż się denerwuję. Ale jestem w tym dobry.
Można połączyć jedno i drugie.
To pomaga. Czasami.
Fakt. Boże, nie pokonam cię.
Tina, o czym rozmawiałyśmy?
Nic na to nie poradzę. Straciłam pewność siebie.
Koniec zabawy. Boję się.
Muszę się schować.
Udało ci się, Tina.
Kapelusz.
Chciałam, żebyś myślał, że się chowam, ale tak naprawdę na ciebie polowałam.
Myślałem, że się chowasz.
Dobra robota, Tina.
Jeśli miałem z kimś przegrać,
- cieszę się, że przegrałem z tobą. - Dzięki.
Jeśli miałam wygrać, cieszę się, że to ja wygrałam.
Okazuje się, że to przez Julie zerwali.
Ale Julie jest jego siostrą.
Dostała się na medycynę i strasznie się tym przechwalała.
Zejdą się.
Wasza mama dowiedziała się tego, jednocześnie wydając głośne dźwięki.
- Prawdziwy triumf. - Żałuj, że nie widziałaś, jak nie patrzy.
Dobra robota, mamo. Louise,
patrzysz na moją głowę.
Cóż mogę rzec? Jestem zaskoczona.
Wygrałaś Bitwę na plasterki.
Ty, my. Ja. Dzięki tobie.
W czym jeszcze jesteś kiepska? W napadaniu na banki?
- Pewnie tak. - Zajmę się tym.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Zrób groźną bestię.
Przepraszam. Wiedzieliście, że będę rzucać jedzeniem.
- Tak. - Będę to robić co kolacja.
Napisy: Jakub Jadowski