Krematorium „POGRZEB po twojemu”
Młoty Ameryki
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
POŚLUBIŁEM MORDERCZYNIĘ SZCZURÓW
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
Dziennikarskie śledztwo wykazało zatem,
że makijaż smoky eye jest lepszy niż shimmer eye.
A teraz zapraszam na Przy stole z Tiną, jeden z naszych najnudniejszych programów.
To znaczy „najciekawszych”.
Pan Branca odwiedził nas ponownie,
by opowiedzieć o najbardziej pamiętnych chwilach podczas mopowania.
Raz odpadła mi szczotka. Byłem po prostu chłopem z kijem.
- Możemy zamiast tego porobić matmę? - Ułamki!
Jej.
Ściszę trochę.
- Jeszcze trochę. - Ojej.
W następnym wydaniu trzecia część wywiadu z panem Branką.
- Co znalazł w śmietniku. - Nic nadzwyczajnego.
Zostawię sobie makijaż. Podoba mi się.
Tina, twój Stół kiepsko przędzie.
Ma trochę drzazg, ale jestem ostrożna.
Mówię o programie. Tracisz widownię.
W pokoju nauczycielskim mówią, że uczniowie zaczęli się lepiej uczyć.
Piąta klasa na czas twojego programu włącza wygaszacz ekranu z wodorostami.
To fajny wygaszacz.
Wiem, ale jeśli nie zorganizujesz wywiadu,
który spodoba się dzieciakom, będziemy musieli wywalić twój Stół.
- Stół czy... - Program!
Może jedno i drugie. Muszę go jakoś stąd zabrać.
Nie do wiary, że mogą anulować Przy stole z Tiną.
- No. - Masakra.
Jimmy jr., podobał ci się dzisiejszy odcinek, prawda?
Przegapiłem go. Patrzyłem, jak Zeke próbuje włożyć łokieć do ust,
co jeszcze nikomu się nie udało.
Jeszcze mi się uda.
Tina, jeśli cię wywalą, powinnaś zrobić na antenie awanturę.
- Największą. - Jak w Kanale 13,
kiedy wywalili Pam z programu Wstawaj z Chuckiem i Pam
i było już tylko Wstawaj z Chuckiem.
Dziś tracimy członka rodziny Kanału 13.
Pam opuszcza nas, żeby mieć więcej czasu na bycie zwolnioną.
Wystarczy jeden godny nagrody materiał
o naruszeniu zasad bezpieczeństwa w Kanale 13,
żeby nie przedłużyli wam umowy.
Zawsze mówisz, jak jest, chociaż tamten stojak wyraźnie stał
w niewłaściwym miejscu pod tym czymś, podobnie jak tamten facet.
Chuck, dosłownie jesteś glizdą z oczami.
Wszystko w porządku, Sully? Nic mu nie jest. To zawodowiec.
Nie chcę skończyć jak Pam. Muszę przeprowadzić ciekawy wywiad.
Może Zeke'owi uda się z łokciem?
Cholera. Źle to wygląda.
Wszystkie odcięte części ciała tam leżały.
Stopy, uszy, nos.
Jakby ktoś rozebrał Pana Bulwę.
O czym ty mówisz?
Bob, proszę. Nie przeszkadzaj podczas filmu.
Linda opisuje ci fabułę horroru,
bo za bardzo bałeś się go zobaczyć.
Tak, Bob, uwielbiam horrory,
ale nie mogę ich oglądać, bo w nocy tylko czekam,
żeby stwór z filmu przyszedł mnie zabić.
- Robię to w ten sposób. - Ma to sens.
Część z ustami wciąż trzyma się głowy
i mówi do dziewczyny: „I tak cię zamorduję!”.
A ona podnosi tę głowę i turla ją ze zbocza, mówiąc:
„To siódma najdziwniejsza rzecz, jaką widziałam”.
I to właśnie była Piła VII.
Siódemka była lepsza nawet od szóstki, kiedy tamta dziewczyna widziała tamto coś.
Wykorzystam skok adrenaliny i pójdę się odlać.
- Cześć. - Cześć.
Seria Piła jest o byłej alkoholiczce?
Nie nadążam oglądać tych filmów tak, by móc je opowiadać Teddy'emu.
- Czyli zmyślasz. - Co z tego? Oboje jesteśmy zadowoleni.
- To idealny system. - Może.
Chyba że zorientował się, że Piątek trzynastego
wcale nie jest o zakupowym szale Jasona.
Powiedział nadętej sprzedawczyni:
„Zarabiasz na prowizji, prawda? Duży błąd. Ogromny”.
- A potem zadźgał ją kartą kredytową. - Właśnie.
Zastałem dyrektora Spoorsa? Chciałem porozmawiać osobiście o tym,
o czym nie mogłem porozmawiać przez telefon.
Chcę mu pokazać projekt, nad którym pracuję.
Panie Frond, czasami należy wsłuchać się w ciszę.
Poczekam na niego.
Jak pan chce.
Dzień dobry. Potrzebuję kogoś fajnego,
żeby przeprowadzić wywiad,
a kto jest fajniejszy niż dyrektor Spoors?
Dyrektor lubi Wieści Szkolne Wagstaff.
- Ogląda nawet Przy stole z Tiną. - Super.
Ale nie udziela wywiadów.
- Jak Beyoncé. - Rozumiem.
Tina, podejdziesz do mojego gabinetu?
Bo wyglądam na przybitą?
Co? Nie. Tak.
To idealny plan. Dyrektor zobaczy mój pomysł,
a ty będziesz miała wywiad.
Porozmawiajmy w Przy stole z Tiną.
Pana projekt brzmi ciekawie.
A umie pan włożyć sobie łokieć do ust?
- Co? - Nieważne. Zróbmy to.
Sally Marshall, Tilda Stroot i Lenny DeStefano.
Jeśli nie usłyszeliście swojego nazwiska,
to znaczy, że nie jesteście zaproszeni na urodziny Jocelyn.
Ale wciąż możecie dać mi prezent. Żartowałam.
Chyba że naprawdę chcecie, to go przyjmę.
Pora na Przy stole z Tiną.
Dzisiejszym gościem jest pan Frond...
Wyobraźcie sobie świat,
w którym na wyciągnięcie ręki macie psychologa,
gotowego podzielić się swoim najcenniejszym darem, poradą.
- Wyobrażam sobie. - A teraz wyobraźcie sobie grę wideo...
- Grę wideo? - ...która powie wam,
kim jesteście i co z wami nie tak,
tak jak ja, ale na podstawie waszej rozgrywki.
- Jak to działa, jeśli... - Nie myśl.
Bo to już istnieje.
Pracując z najlepszymi programistami,
stworzyłem grę Ostatni Frond.
W grze próbujemy ochronić konwój statków kosmicznych
przed kosmicznymi piratami.
- Taka terapia... - Najlepiej
po prostu zagrać.
- Dobrze. - Czytaj, co jest napisane.
Twoje decyzje powiedzą programowi to, co musi wiedzieć.
„Twoja flota została zaatakowana, twoja siłownia została uszkodzona.
Chcesz przesłać pozostałą energię do osłon,
laserów, czy próbujesz negocjować?”
- Jaka jest prawidłowa odpowiedź? - Pełna moc do laserów.
„Koniec gry.
Dotarłaś do celu z dwoma statkami”.
Okej. Zawsze coś.
Ocena profilu osobowości.
Jesteś sumienna i poszukujesz prawdy.
Nad czym możesz popracować? Może za bardzo się przejmujesz.
Cała ja.
Dziękuję za udział w programie, to by było na tyle.
Cięcie.
Dyrektorze Spoors. Oglądał pan? Podobało się panu?
Przydałoby się więcej testów. Słucham?
Wypuścić bez testów? Brzmi dobrze.
Też chcę pograć w kosmiczne gry, żeby dowiedzieć się,
- co ze mną nie tak. - Bardzo dobrze.
Dostałem wiadomość z piątej klasy.
Ani razu nie włączyli wygaszacza ekranu!
- Udało ci się, Tina. - Naprawdę?
Tak trzymaj, a Stół się powiększy.
Program czy...
- Jedno i drugie! - Super.
Nie do wiary. Dyrektor Spoors dał mi 75 dolarów dotacji.
- Moja gra to gorący start-up. - Słucham?
Masz problemy z agresją.
Nad czym możesz popracować? Trochę wyluzuj.
Agresja? Może i jestem agresywny.
Nie interesuje cię ta gra, Henry?
Nie korzystam z komputera, by zrozumieć swoje uczucia.
Korzystam z komputera, by uciec przed uczuciami.
Ja jem szawarmę z kurczakiem, żeby uciec przed uczuciami.
Kto ma zaciśnięte pięści i problemy z agresją?
- Ten tutaj. - Z agresją?
- Rudy, to do ciebie nie pasuje. - Ja myślę, że tak.
Wybacz, nie chciałem cię urazić.
- Cholerna agresja. - Rudy, uspokój się.
Jesteś introwertyczką.
Słuchajcie, jestem introwertyczką!
Twoim problemem jest rywalizacja między rodzeństwem.
Miałem to samo.
- Jesteś konformistką. - Słucham?
Nad czym możesz popracować? Nie bądź popychadłem.
Popychadłem? Zaraz ciebie popchnę.
Gra powiedziała, że jestem zbyt zamknięty emocjonalnie.
Może umówimy się na dłuższą rozmowę o życiu?
Pewnie! Spoko.
Wtedy chłopak opiekunki mówi:
„Prąd wysiadł. Na szczęście mam sos fasolowy,
który zostawiłem w aucie. Skoczę po niego”.
Stary, nie idź po ten sos.
Przerwa, Teddy. Muszę odebrać, to Gayle.
Jej koty nie lubią nowej kuwety, obiecałam, że z nimi pogadam.
Nie możesz przerywać w trakcie.
Gęsia skórka mi przejdzie.
Może Bob dokończy.
- Też to oglądał. - Co?
- Nie mogę. - Jasne, że możesz.
Najnowszy Krzyk. Ten z sosem fasolowym.
- W porządku. - Świetnie.
Jestem. Czy wszyscy mnie słyszą?
- Mówi ciocia Linda. - Było tak.
Opiekunka czeka na faceta.
Wygląda przez okno, a tam jest inny facet.
Zaczekam na Lindę. Bez urazy, ale nie idzie ci to.
Nie, to... Już pamiętam.
- Tak. - Nie wydaje mi się.
Jej chłopak wraca i siada obok.
Podaje jej miskę i nachosa.
- No? - Ona zagląda do miski,
a to nie sos fasolowy, a jelita jej chłopaka!
Nagle podjeżdża szkolny chór,
wszyscy śpiewają a cappella, więc nikt nie słyszy jej krzyków.
Ich śpiew miesza się z jej krzykami.
- Harmonia. - O mój Boże.
To najlepszy film, jakiego nie widziałem.
Czułem, że żyję, Lin. Nie wiedziałem, co robię,
ale wiedziałem, że dobrze mi idzie.
Trochę przesadziłeś ze szczegółami.
Krew spływająca z maczety,
przez którą zabójca przypomina sobie lody, które kupowała mu mama?
- Daj spokój. - To symbolizm.
- To kunszt. - Bzdura.
Hej, słodziaki, jak było w szkole?
Przeprowadziłam wywiad o grze komputerowej,
która mówi wam o was wszystko, a teraz mój program wraca na szczyt!
Czy na pewno mówi o nas?
To komputer, pewnie wie, co robi.
- Ja, konformistką? - Cóż...
Ja jestem „żądnym wiedzy molem książkowym”.
Widzisz? Chwila.
Ludzie mają ukryte cechy.
Do dziś nie wiedziałem,
- że jestem mistrzem grozy. - Znowu to samo.
Muszę wrócić do tej gry. Nabija mi popularność.
A mól książkowy pójdzie do ustępu. Przepraszam państwa.
Moje exposé o tym, jak smakuje połączenie koktajlu z banana i kiwi,
zostało wycięte, żeby zaprezentować wam dłuższą wersję Przy stole z Tiną.
Nie przeszkadza mi to, bo gra powiedziała mi,
że jestem wyluzowana i wielkoduszna.
Witam ponownie, panie Frond. Nowa stylówka?
Styl na technowizjonera. Podobnie zarost.
- Nie widzę żadnego... - Jest tutaj.
- Ostatni Frond... - Dobrze, że pytasz.
Mam zaszczyt ogłosić moją propozycję,
by zmienić nazwę sali informatycznej na Centrum Terapii
i Diagnostyki Emocjonalnej iFrond.
Wpada w ucho. Opowie pan coś więcej o grze?
Komputer robi swoje. Wybacz żargon.
A opowie nam pan
o swoich najlepszych programistach?
Rozumiem, że pytasz mnie,
jak to jest zmieniać świat?
Odmienić to, co znamy?
- Nie o to mi... - To uczy mnie
pokory i zasługuje na Nobla.
Świetny wywiad, Tina, ale po co te trudne pytania?
Znasz pierwszą zasadę dziennikarstwa telewizyjnego?
- Nitkowanie zębów? - Ma być przyjemnie i milutko.
Czyli „pilutko”.
Nie dziwi pana, że pan Frond
- nie chce powiedzieć nawet... - To nie jest pilutkie.
Poza tym zagrałem w Ostatni Frond i wiem, że mam problemy z zaufaniem.
Od teraz wierzę we wszystko.
CENTRUM TERAPII I DIAGNOSTYKI EMOCJONALNEJ iFROND
Andy, nie siedzisz z Olliem?
Daliśmy sobie przestrzeń, żeby się nie kłócić.
Dziękuję za przestrzeń!
- Proszę. Tęsknię! - Ja za tobą też! Dobrze wyglądasz.
Jest dziwnie.
Odwołuję moje przyjęcie urodzinowe.
Smutno mi, ale jestem introwertyczką.
Jimmy jr., masz ochotę na bójkę przed Chloe Barbash?
Muszę cię ostrzec, jestem agresywny.
- Auć. - Nie chcę się bić,
ale mogę porozmawiać z tobą o moich słabościach.
Trochę się pokomplikowało, ale...
Dzieciaki słuchają bzdur o sobie
i wierzą w nie, bo tak powiedziała im gra?
To jak z tą pigułką, która nic nie robi.
- Chodzi o tic tac? - Placebo. Efekt placebo.
Najlepsi programiści?
Pan Frond miałby znaleźć kogokolwiek, kto się do czegoś nadaje?
Właśnie idzie, niesie soki w kartoniku.
Fajna sprawa.
Mam cukier.
Nie chcę. Chcę odpocząć, zobaczyć świat.
Nie za dużo tego świata, ale jednak.
Zrobisz sobie przerwę, kiedy ta głupia gra zacznie działać.
Nie możemy wiecznie udawać.
Udawać?
Panie Frond! Skąd ma pan te soki?
Wiedziałam! Ostatni Frond. Raczej Ostatni Fałsz.
To wszystko kit? Pańscy programiści to jeden 13-latek?
Pracuję w szkole. Nie znam wielu dorosłych.
Pan Frond potrzebował prototypu na szybko, żeby pokazać dyrektorowi Spoorsowi.
Napisałem go na przerwie
w zamian za pizzę i list polecający na studia.
Ale to tylko niedorobiona beta.
Nasz ojciec jest niedorobioną betą.
Kazał mi sfałszować twoje wyniki, żeby dobrze wypaść na antenie.
Pozostali dostali przypadkowe wyniki z internetu.
Ale panie Frond, dlaczego?
Miałem dokończyć grę,
ale Spoors chciał ją od razu, więc pomyślałem: „Spoko”.
Mam nadzieję, że lubi pan hazard, bo Tina wyłoży karty na stół.
Niczego nie udowodnicie.
Henry podpisał umowę o poufności.
Muszę ją skonsultować z prawnikiem. Moim prawnikiem jest moja mama.
Poza tym oboje na tym skorzystaliśmy. To świetny materiał.
A Henry jest już tylko o pizzę
od skończenia części nerdowskiej. Ja zajmę się psychobełkotem.
Psychobełkot qu'est-ce que c'est?
Dyrektor Spoors rozmawia z kuratorem, żeby wypuścić grę
w całej okolicy.
Mogę to ogłosić w twoim programie.
Może pan ogłosić swoją porażkę.
Tina, czas na nas.
Z pełną pogardą.
Zero pogardy. Ciekawe podejście.
Dużo się mówi o tym nowym horrorze,
Podskórne zło. Ponoć reżyser jest stąd.
Będzie nawet na specjalnym pokazie.
Opowiem ci go. Już go widziałam.
Albo ja go opowiem, w końcu widzieliśmy go razem.
Ale ty przysypiałeś w najciekawszych momentach
i budziłeś się na te długie i nudne.
Ciekawe, bo pamiętam, że ty nie spałaś akurat na tych,
które tylko psuły fabułę.
Chyba musicie więcej sypiać.
Akcja dzieje się w średniowieczu, we francuskiej wiosce.
Słyszymy śpiew po łacinie. Egzorcyzm o północy.
Potem słyszymy krzyk, a ktoś wyrzucił księdza przez okno.
Kamera cofa się, okazuje się, że to tylko głupi film,
który oglądają atrakcyjni studenci w wakacyjnym domku.
Wyłączają i mówią: „To najgorszy film,
- jaki widzieliśmy”. - Klasyka.
Dziewczyna, która wygląda jak młoda Meg Ryan,
ale tańczy jak młoda Jennifer Grey, pyta:
„Gdzie są nasze megaostre szpikulce do szaszłyków?”.
Ale to bez znaczenia, bo wpada do dziury,
która prowadzi do innego wymiaru. Głupiego wymiaru.
Tymczasem obok stoi starodawny klasztor...
W który uderzył meteoryt i nic nie zostało.
Co za film. Podoba mi się.
Nie wiem, co robić! Jeśli skrytykuję grę na antenie,
mój program nie będzie pilutki i mogą mnie skasować.
Czy teraz jest aż tak źle?
Tammy jest zdecydowanie mniej zołzowata.
Jimmy jr. mówi o swoich uczuciach.
Przez godzinę opowiadał mi przez telefon
o każdej sytuacji, w której płakał, odkąd skończył sześć lat.
Trochę przesadził, ale...
Tina, pan Frond bawi się naturą.
Ponoć Andy i Ollie sikali do osobnych pisuarów.
A pani Twitchell mówi,
żebym mniej się zgłaszał. Czy to źle?
Chciałabym móc pogadać z kimś, kto przeszedł coś podobnego.
Możesz.
Mam być pilutka, czy powiedzieć prawdę i wszystko stracić?
Jak myślisz, Pam? Wszystko zależy od ciebie.
Nie jesteś dostawcą jedzenia?
Nie, tu Tina, Gene i Louise. Znamy się.
Skąd macie mój adres?
Zadzwoniliśmy do telewizji, że zapomnieliśmy adresu. Jako ty.
Cudownie. Posłuchaj, Tina,
myślę, że wiesz, co robić.
Dziennikarstwo telewizyjne to zaufanie.
Kiedy opuściłam Kanał 13, została mi tylko moja duma.
Bałam się, że nie ma życia poza telewizją.
- I wiesz co? - Co?
- Nie ma. - Jak to?
Życie bez telewizji jest do kitu. Jest 16.00, a ja jestem nieubrana.
Nie pamiętam, kiedy założyłam tę bluzkę. W poniedziałek?
Rób, co możesz, żeby cię nie zdjęli.
- W porządku, cześć, Pam. - Nie widzieliście mojego jedzenia?
Super. Wiemy, by jej nie słuchać.
Tina, nie słuchaj Pam. Tina?
Cieszę się, że się opamiętałaś. Oboje na tym skorzystamy.
- Tak. - Widać kocie futro?
- Tak. - Szlag.
Zaraz zaczynamy. Uśmiechy.
W wiadomościach trzeba się uśmiechać.
- Tina, musisz go powstrzymać. - Nie. Będzie pilutko.
Czy jej wolno tu być?
Nie. Tammy, wyprosisz ją?
Wybacz, musisz iść.
Masz ochotę na bananowego chipsa? Jestem wielkoduszna.
Wczoraj dzwonił Teddy, a ja nie odebrałem.
- Jakiś szybki numerek? - Co?
Pytam, czy w pośpiechu zadzwonił przez przypadek.
Lin, to nie... Mam wiadomość. O nie.
- O nie. - Co jest?
Napisał, że ma zamiar iść
na specjalny pokaz Podskórnego zła.
Przecież opowiedzieliśmy mu ten film.
Powiedział, że tak mu się spodobało, że musi go obejrzeć.
Cholera, jesteśmy zbyt dobrzy. Teraz wie, że wszystko zmyśliliśmy.
- Co teraz? - Nie wiem. Przeprowadźmy się.
Dobry pomysł.
- Bob, Linda. - Teddy, cześć.
Cześć, kolego.
Byłeś na tym pokazie, czy w ostatniej chwili zrezygnowałeś?
- Byłem. - Super.
- Fajnie. - Pewnie czułeś się
jak na pokazie wersji reżyserskiej. Tyle nowych scen.
- Pewnie było jak na innym filmie. - Tak.
Po filmie był czas na pytania.
Dobry wieczór. O co tu, do diabła, chodzi?
Dlaczego jesteś kłamcą?
- W porządku... - Gdzie prawdziwy film?
- Dlaczego to zrobiliście? - Przepraszamy.
Nie mogliśmy nadążyć z filmami. Mamy dzieci, wcześnie chodzimy spać.
Podobał ci się film?
- Rozumiem. - Tak?
Na tym filmie byłem przerażony.
Ale też się wynudziłem.
Nudziłeś się i bałeś jednocześnie?
Tak, film był strasznie schematyczny.
Żadnej magii. Wasz był ciekawszy.
Ale kto lepiej go opowiedział?
Oboje macie swój wyjątkowy styl.
- Pytam poważnie. - Właśnie.
- Powiedz. - Nie każcie mi wybierać!
- W porządku. - Właśnie,
jest nowa część Halloween. Widzieliście już?
- Tak. - Widzieliśmy.
O co tam chodzi?
Akcja dzieje się sto lat temu.
- Prapradziadek Michaela Myersa... - No?
...też ucieka z zakładu dla obłąkanych.
Są walentynki, a on się zakochał.
Halloween dzieje się w walentynki?
Od razu twist.
Już niedługo wszystkie dzieci z okolicy będą grać
- w Ostatni Frond. - Super.
Może pan zagra w Ostatni Frond
- na żywo w programie? - Ja? Ciekawy pomysł.
Twórca grający we własne dzieło.
- Pilutko. Podoba mi się. - Zobaczmy.
Na jednym ze statków wybuchł bunt.
Bunt. Będzie problem.
Wszyscy dostali kosmicznej cholery. Szlag. Bywa i tak.
- Zobaczmy wynik. - Ewaluacja.
Jesteś niestabilny i niemoralny.
Prawdopodobnie niebezpieczny.
Co? To usterka.
Nad czym możesz popracować? Trzymaj się z daleka od ludzi.
Wiedziałam.
- Nie. To błąd. - Dzieciaki grają w to już od tygodnia.
- Skąd wziąłby się błąd? - To wersja beta.
Cały okręg ma w to grać. Czy gra jest gotowa, panie Frond?
Oczywiście, że tak. Odmieniam to, co znamy.
Nie wiedziałem nawet, jak w tym gorąco.
Więc?
W porządku. To wszystko kłamstwa!
Gra wyrzuca przypadkowe wyniki.
To wszystko kłamstwo.
Zmęczyłem się całą tą agresją.
Dzięki Bogu. Jestem super, a pozostali...
Szlag. Dyrektor Spoors. Niech zostawi wiadomość.
Ogląda nas na żywo
- w swoim gabinecie. - Ku...
Nie wierzę, że pan Frond powiedział „kurczaki” na antenie.
Tak, rozumiem.
Powiemy radzie szkoły, że żartował pan, jeśli chodzi o grę,
a ja więcej nie tknę komputerów.
I przestanę nosić golf.
Lepiej wygląda pan w golfie.
Myślałem, że jesteś po mojej stronie. Pokłóciłaś się o to z Louise.
Udawałyśmy. Żeby stracił pan czujność.
Miałem zmienić świat. Mogłaś być tego częścią.
Jeśli chce pan kłamać, żeby zmienić świat,
jaki byłby świat, który by panu pozostał?
Szkoda, że nie wpadłam na to na antenie.
Masz rację!
Wyczuwam dziwny klimat.
Świetny odcinek.
Odważny, zabawny, ale i mądry.
W skrócie „odządry”.
- Sprytne. - Odządry!
Jeśli ma to pan powtarzać. nie zaoszczędzi pan czasu.
Skąd wiedziałaś, że gra powie o mnie te rzeczy?
To moja sprawka.
Podobnie jak w wypadku moich wyników.
W końcu jestem wolny.
Ale napisze mi pan list polecający, prawda?
Tak.
Impreza znów aktualna. Ale nie przychodź w tym.
Impreza aktualna. Ty przyjdź, ty nie.
Tina, wiem, że umówiliśmy się na dwie godziny,
żeby pogadać o moich uczuciach.
- Tak... - Ale Zeke ma nowe buty,
które fajnie piszczą,
więc idę popatrzeć, jak piszczy.
- Będzie sztos! - Uff.
To znaczy super.
Jedno grze się udało. Naprawdę zależy ci na prawdzie.
A ja jestem molem książkowym.
- Nie. - Nie. Panie Branca.
Weźmie pan szufelki i wpadnie do następnego odcinka?
Wezmę moją ulubioną.
- Wiesz, jak się nazywa? - Kurzawka?
Rozmawialiśmy już o tym?
Niech pan zostawi to na program.
Napisy: Jakub Jadowski