Krematorium „POGRZEB po twojemu”
GŁODNI I WŚCIEKLI PIEKARNIA
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
DOBRANOC, PCHŁY NA NOC
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
Front burzowy może nas zaskoczyć i zawitać do nas w ten weekend.
Pożyjemy, zobaczymy.
Tak czy siak, nie wściekajcie się na mnie. Robię, co mogę.
Scott Baggs wydaje się bardzo wrażliwy. Kręci mnie to.
- Witam, panie Fisch. - Czołem, burgerowa pani.
- I wy, malutcy. - Dzień dobry.
Jak się miewasz, Bob?
- Dobrze. - To dobrze.
Chodzi o czynsz? Przepraszam. Linda narysowała buźkę na czeku.
Ja byłem przeciwny. Przesadziła?
- Dlatego pan przyszedł? - Nie.
- Buźka mi się podobała. - Wiedziałam.
Co robisz w weekend, Bob? Pewnie nic ciekawego?
Pewnie nic, a co?
Potrzebuję prywatnego kucharza do prywatnej kuchni na prywatną imprezę.
- Musiałbyś podpisać umowę o poufności. - Czyli bez spoufalania się z gośćmi?
Chwila. Chce pan zatrudnić mnie jako catering?
Na imprezę campingową.
- Camping... - Ale taki superowy.
Superping, jak ja to nazywam. Dla tajnego klubu wpływowych osób.
Takiego bractwa. Przysięga krwi była fajna, ale niehigieniczna.
Należy pan do iluminatów? Bez obaw, jesteśmy na liście oczekujących.
Skąd. Iluminaci chcieliby należeć do Ligi Babilońskiej.
- Liga Babalońska? - Babilońska. Od tego starożytnego czegoś.
Grupka wpływowych mężczyzn dobrze się bawi,
wybiera prezydenta, ucztuje i rzuca niepoprawnymi żartami.
To nie brzmi zachęcająco. Przykro mi.
Bob, potrzebuję cię.
Zapomniałem, że rok temu ustaliliśmy, że każdy weźmie swojego kucharza,
bo wszyscy mamy inne „ograniczenia żywieniowe”.
Inni podebrali mi już najlepszych kucharzy,
więc proszę ciebie.
- Dziękuję. - Ile chcesz?
- Miliard dolców. - Nie.
- Milion dolców. - Nie.
- Miliard. - To już padło.
- Może 973 dolce? - Bardzo dokładna liczba.
Tyle kosztuje nowy kondensator, a jest nam potrzebny.
Ten, który mamy, zaraz wyzionie ducha.
No tak, ignorowanie jego rzężenia raczej go nie naprawi.
- Nuda, ale biorę. - Serio?
- To co, Bob? Dogadani? - Dobrze, zgadzam się.
Tylko że ostrzegali przed burzą. Nie obawia się pan złej pogody?
Nie trzeba bać się pogody, jeśli zna się odpowiednich ludzi.
- Oni wszystkim się zajmą. - Że co?
Przygotuj jakiegoś autorskiego drinka. To taka nasza tradycja.
Coś orzeźwiającego i kwaśnego. Męskiego i wymyślnego zarazem.
- Drinka, jasne. - Gin. Musi mieć dużo ginu.
- I błyskotliwą nazwę. - Czego się nie robi dla kondensatora.
- Znaczy ty robisz. - Ano.
Wskakuj na pokład. A nie, chwileczkę. Załóż to.
- Niech będzie. - Teraz wskakuj.
Mam opaskę na oczach. Nic nie widzę.
Trzeba było o tym pomyśleć, zanim założyłeś opaskę.
Dobra, spróbuję.
Dlaczego stanąłeś tam? Nie jesteś w tym zbyt dobry.
- Nie podglądaj. - Ani myślę.
Co? Płynąć szybciej? Dobrze.
Nie podglądaj!
Mogę zdjąć tę opaskę? Miło byłoby znowu widzieć cokolwiek.
Zgoda.
O rany. Jesteśmy na klifie.
- A jeśli spadnę? - To zrobisz ze mnie pośmiewisko.
Byłbym durniem, któremu kucharz spadł z klifu.
Czy niebawem skosztuję tego autorskiego drinka?
Tak. Nawet fajnie się go wymyślało.
Oby posmakował. To gin, mięta i odrobina soku z ogórków.
Nazwałem go Liga Wysolonych Miętolenów.
- Zmieńmy nazwę na Ring-a-Ding. - Zgoda.
Odkąd dobiliśmy do tej wyspy, w ogóle nie mam zasięgu.
- Czy gdzieś tu... - Nigdzie tutaj nie ma zasięgu.
Słono za to zapłaciliśmy.
Nowe tiktoki nakręcisz po powrocie, Bob.
- Nie o to... - Chodź.
- Weź ze sobą Ring-a-Ding. - Jasne.
- Dziki Nicky McArthur! Jak rodzinka? - A która?
Hubert Hiena Hammerschmidt! Jak tam przesłuchania?
Niektórzy trafili do paki, ale nie ja.
- Brat Calvin! - Centralny Randolph Brackenbrown!
- Oto i on. - Oto ja.
Srogi Auggie Sharfenheimer! Jesteśmy w komplecie.
Żadnych kucharzy w Świętym Kręgu. Mieli czekać przy namiotach.
Nie może zostać? Dzbanek się zrosił, nie chcę go trzymać.
Spróbujmy więc. Ten drink zaważy na jego losie.
No dobra.
- Wyborny. Może zostać. - Twój kucharz wygląda znajomo.
Smażył omlety na twojej ostatniej orgii?
- Co? - Nie, Bob robi burgery.
To były dobre omlety i wyśmienita orgia.
Świetnie zorganizowana.
Ja wybrałem kucharza z wyższej półki.
To Sergio z Sergio.
- Kojarzę. - Ja też.
Przyrządza lamę. Tylko to teraz jem.
- Dość już o lamach. - Znów pierdzieli o lamie?
Pan Mam Ze Sobą Żywą Lamę nie potrafi mówić o niczym innym.
- Zabijecie tę lamę tutaj? - Skąd.
Za każdą zjedzoną adoptuję jedną żywą. Niektórzy tego nie rozumieją.
- Na przykład ja. - A Sergio rozumie.
To co, panowie? Może niech kucharze zaczną pichcić?
Zjedzmy wieczerzę, by obudzić w sobie zwierzę.
„Wieczerzę” i „zwierzę”. Boski rym.
Nieźle, burgermistrzu. Randolph ciągle zerkał na mój talerz.
- A lamy prawie nie tknął. - Dzięki.
- Co robisz? Sprzątasz? Nudziarz. - Ano.
Wziąłem górę narkotyków, Bob. Górę!
Wszystkie zmieszaliśmy w żelaznym kociołku nad ogniem.
Tak się tu bierze prochy.
Jakoś mnie to nie dziwi.
- Możesz pomalować mi twarz? - Pewnie. A po co?
Taka tradycja. To rytuał. Chcę wyglądać jak Simon Le Bon w Hungry Like the Wolf.
Maznę tylko pasek. Oj, ruszył się pan, ale wyszło nieźle.
Czuję moc. I to jaką!
A skoro o mocy mowa... Rany. Coś mi się zdaje, że zaraz mocno popada.
- Czuje pan krople? - Już się zaczyna, Bob.
To chyba burza. Ta, o której pan mówił, że nie nadejdzie.
- Uwielbiam muzykę electro do tańca. - Świetnie.
Ojciec nadal milczy.
Jak on usmaży burgery w takiej wichurze?
Nie słuchasz Scotty'ego i spółki, to zamokną ci bułki.
Jest na campingu z bogaczami.
Na pewno lokaje trzymają parasole nad bułkami.
Skoro mowa o jedzeniu, właściwie czemu nie jemy przekąsek na sen?
Ręka niby chodzi, ale nic w niej nie ma.
- Przyniosę coś. - Pójdę z tobą.
- Bo będą same krakersy. Bez urazy. - No wiesz? Raz były marchewki.
Ile barmańskich gadżetów. Czuję się jak w klubie nocnym.
Wczoraj ojciec bawił się w alchemika.
Była fajna imprezka koktajlowa.
O ile lubi się imprezy, na których jesteś tylko ty i barman.
Czyli one istnieją?
Myślałam, że imprezy koktajlowe to wymysł telewizji.
Istnieją. Ktoś zaprasza cię do domu, robi przekąski i wybiera muzykę,
a potem ty udajesz, że wybrał dobrze.
Podrośniesz, to pójdziesz.
Tak bawią się dorośli. Ale jak mają dzieci, to już nie.
Nie rozumiem. Czemu to impreza koktajlowa,
a nie impreza pogadankowa?
Czyli dlatego tyle zajęło wam przyniesienie przekąsek?
Zaraz będą.
To imprezy koktajlowe, bo niektórzy bez alkoholu nie wyluzują.
Nie wolno pić za dużo, bo już was nie zaproszą.
Ani zagadywać wszystkich, wychodzić za późno
albo przyjść za wcześnie.
Mam to sobie notować? Przerażasz mnie.
Nie noś brązu i czerni. Nikomu nie patrz w oczy.
- Przynieś własny widelec i teczkę. - To wiedzą wszyscy.
- Zostaw jeden but w prezencie. - Ale nie na widoku.
Nie rozumiem! Skąd wy to wiecie?
Nie słuchaj ich. Tylko się z tobą droczą.
Ja ci wszystko wytłumaczę.
Zróbmy próbę koktajlową. Widzimy się w salonie za dziesięć minut.
- Ubierzcie się ładnie. - Jaki dekolt jest akceptowalny?
Sam zdecyduj.
Będziemy się bawić równie dobrze, co wasz ojciec.
O rety.
Że co?
Panie Fischoeder, inni odpływają. Nie ma łodzi. Zabrali lamę.
- Odpłynęli. - Bob, za dużo mówisz.
Wyłącz rozum i uruchom nogi. Patrz, jak wywija naćpany Hubert.
Martwię się, że burza przybierze na sile.
A my jesteśmy na wyspie bez zasięgu. To bardzo źle.
Wręcz przeciwnie. Po to tu jesteśmy. Ty po prostu nie masz farby na twarzy.
Dzięki farbie pozostaniesz suchy. Jak ja, widzisz?
Zadałeś sobie pytanie, jak to możliwe?
Ale jesteście naćpani.
Zapakuję nasze rzeczy na łódź. Potem lepiej się zbierajmy.
Pozostałym też to radzę.
Wrócę po pana i tych z was, którzy nie chcą dziś umierać, zgoda?
O rany. Namiot nie wygląda najlepiej.
A łodzie sobie toną.
Panie Fischoeder? Halo?
Panie Fischoeder?
- Czy to krew? O Jezu. - Bob.
- Zgaś tę lampę. - Co? Dlaczego?
On na nas poluje. Odgryzł Randolphowi kawałek ramienia.
- Ale kto? - Hubert. Kompletnie oszalał.
Przemienił się w jakieś zwierzę w portkach Eddiego Bauera.
Muszę powiedzieć panu coś o łodzi.
Wielkie nieba.
To okropne. Naprawdę okropne.
Jesteśmy uwięzieni z tym czymś? Po co w ogóle się na to zgodziłem?
Na pewno wda się zakażenie.
Nie masz żadnych antybiotyków, co?
Skąd. Tylko nerdy biorą takie rzeczy na męski wypad.
Ale boli. Po co brać prochy,
skoro i tak boli, gdy ktoś cię ugryzie?
Pobiegniemy do łodzi? Będzie fajnie.
Bob? Wspominałeś coś o pakowaniu.
Nie ma żadnych łodzi, panie Fischoeder. Właśnie to próbowałem powiedzieć.
Odpłynęły albo utonęły.
- Co? Czemu nic nie mówiłeś? - Mówiłem! Byliście naćpani.
Nie zwalaj na prochy.
- Ktoś odpłynął? Kto? - Mnóstwo ludzi.
Wydaje mi się, że wszyscy kucharze.
Zobaczyli tę zawieruchę i zwiali, bo potrafią myśleć.
- Co to za facet? - Trzeźwy.
Chodu!
Nie jesteś zwierzęciem, Hubert, tylko protestantem.
Wiesz, czego nam trzeba? Kolejki Ring-a-Dingów.
Ale eleganccy i wykwintni.
Gene, szorty z marynarką ojca wyglądają super.
- Tatowa elegancja. - Wymyśliłam, jak lepiej wiązać krawat.
Stara metoda była głupia.
Skoro każdy ma coś do picia, odegrajmy parę scenek.
Tina, będziesz gospodarzem.
- Serio? - Tylko na próbę.
Jestem twoim pierwszym gościem. Gotowa?
- Dzień dobry. - Hej, skarbie.
Wiem, pół godziny za wcześnie. Proszę, wino. Dostałam od kogoś.
Tak się ubierzesz? Puścisz jakąś muzykę?
- Pomóc z przekąskami? - Co?
Nie? No dobrze. Mogę zerknąć do lodówki?
- Nic nie jadłam. - Czekaj.
Zastawiłam twojego sąsiada. Nie szkodzi, prawda? I cięcie.
Za i przeciw. Zaczynajcie. Co zrobiłam dobrze, a co źle?
- Przyszłaś wcześniej. To miłe. - Nie.
Gorzej przyjść 30 minut wcześniej, niż spóźnić się godzinę.
Na miejscu bądź zawsze 30 minut później.
- Co dalej? Śmiało. - Nie bądź taka, jaka byłaś?
Dokładniej. Co było źle?
- Wszystko po „hej”. - Właśnie.
Kolejna scenka. Louise, stań tutaj.
Jesteśmy gośćmi. Czekasz na toaletę, a ja staję za tobą.
Ale się upiłam. Przytrzymasz mi włosy, jak będę rzygać?
- I cięcie. - Jakaś fajna babka.
Zatrzymajmy się na chwilę. Nawet nie widzę, dokąd biegniemy.
Ale nie zapalę lampy, bo wtedy ten gryzak może nas zobaczyć.
Ten gryzak ma imię, Bob.
Że też nie wzięliśmy broni. Postrzelilibyśmy go tylko trochę.
Właśnie, gdzie wasza broń?
Myślałem, że się z nią nie rozstajecie.
Żadnej broni na wyspie. Ubezpieczenie pokrywa dragi albo broń.
- Ale nie oba. - Zostaniemy tu?
- Dobrze się ukryliśmy? Chyba tak. - Tam są.
No tak. Słychać was aż tam.
Ugryzł jeszcze kogoś czy tylko mnie?
- Przestań pytać. - Komary też mnie kochają.
- Co to było? - Pierdnąłeś, Bob?
Nie, to gałązka. Pierdy tak nie brzmią.
Niektóre brzmią.
- Bolało! - Mówiłem.
- Nie gryź nas, Hubert. - I ubierz się.
Dobra. Musimy przejść do ataku.
Jeśli dalej będziemy uciekać, on tylko wciąż będzie nas gryzł.
- Nas? Dziabnął cię? - Cicho.
Przed chwilą się wkurzałeś, gdy ktoś choćby wspomniał o ugryzieniu.
Słuchajcie Boba. Mianuję go kapitanem.
- Co? - Jest najmniej naćpany.
- Kim jest Bob? - To ja.
Ale nie chcę być kapitanem. Chcę tylko przeżyć.
Słuchajcie, a tego Huberta nie można jakoś schwytać?
I uwięzić? Jeśli przeczekamy działanie prochów,
to zagrażać będzie nam tylko burza.
Wtedy mielibyśmy większe szanse na przetrwanie.
- Uwięzić Huberta. Niezły pomysł. - Zgadzam się, kapitanie.
Pułapka wymaga przynęty.
- Nie ja. - Zaraz, co?
Nie, to zły pomysł. Zły!
Jeszcze odrobina wołowiny na brwiach, żeby był apetyczny,
i chyba wystarczy.
Zrobię mu wołowinowe wąsy na jego wąsach.
Sprytne. Przynęta gotowa.
Wasz kapitan się nie zgadza. Nie robi się przynęty z ludzi.
Wybacz, kapitan nie ma prawa głosu.
- Nigdy cię nie zapomnę, kapitanie. - O rany.
Proszę, rozwiążcie mnie. To mi się nie podoba.
Spokojnie. Nie pozwolimy mu cię zjeść. No, nie całego.
Tylko tyle, żebyśmy zdążyli podkraść się i go związać.
Maksymalnie 10-15 ugryzień.
Wy się wykpiliście, a ja nie zdążyłem.
- Policzmy do trzech i powtórzmy. - Raz, dwa, trzy...
- Nie ja! - Szlag!
Powtórzmy. Ile drinków wypijecie na imprezie koktajlowej?
- Zależy od masy ciała. - I znaku zodiaku.
- Wiek dodać jeden. - Nie.
Dwa i pół. Pierwszy was rozluźnia, drugi to podtrzymuje.
Ostatniego nie pijecie do końca, bo nie musicie.
Nie stawiajcie na sprzęty
ani meble, bo zostanie mokre kółko.
Ostentacyjnie szukajcie podkładki.
- Czego? - My ich nie mamy.
Ale niektórzy tak, bo dbają o meble.
- To gdzie mam to odstawić? - Ja wyleję swojego do kwiatka.
Nie, kwiaty nie lubią słodkiego.
- A coś mocniejszego? - Trzymaj go.
Udawaj, że to twój drugi. Co dalej?
Wrzucę klucze do miski.
Tak robią dorośli, gdy chcą zobaczyć Sigourney Weaver.
Ja rozluźnię krawat. Ojciec przegapił szalony wieczór.
Jak zawiązaliście to tak dobrze?
- Tacy naćpani? - Plotłem kiedyś bransoletki przyjaźni.
- Calvin nie nosi swojej. - Bo do niczego mi nie pasuje.
- Cicho. - Brzmi, jakby zgłodniał.
Słuchajcie. Załatwmy to inaczej.
- Może wykopiemy dziurę i ją zamaskujemy? - A komu chciałoby się kopać?
Co ja tutaj robię? Chciałem tylko zarobić na kondensator.
Podrzucę mu jeszcze trochę mięsa. Ominęliśmy kilka punktów.
Zrób mu mięsną brodę. Będzie pasować do wąsów.
Jestem i dokładam mięso.
- Co pan robi? - Zabieram ci portfel, bo może zginiesz.
- Że jak? - Żartuję. Uwalniam cię.
Troszkę mięsa tu, troszkę mięsa tam.
Dziękuję, ale dlaczego?
Nie wiem. Chyba zaczynam trzeźwieć.
No i ktoś musi zrobić rano śniadanie.
- Hubert brzmi na napalonego. - Teraz, biegiem!
- Nie rozwiązał pan stóp. - Żeby było śmieszniej.
Przynęta ucieka!
- Calvin! - Wybaczcie, to mój kucharz.
- Papu ponad przyjaźnią. - Łapać ich! Obaj będą przynętą.
Tak! Słyszałeś, Calvin? Właśnie dołączyłeś do klubu przynęt.
Wybornie!
O rety. Naprawdę się wkurzyli. Mam nadzieję, że nie usuną mnie z klubu.
Ceremonia wykluczenia jest brutalna. Mnóstwo śpiewu.
Proszę wybaczyć, ale ten klub jest średnio fajny, więc...
Wiem, że całe to gryzienie może być odstraszające.
Cała reszta też. Ci pańscy znajomi, to, jacy jesteście, i to, co robicie.
Dyskretnie zarządzamy światem? Bez problemów?
Szykujemy nawet imprezę gratulacyjną z nagrodami.
Będę potrzebować kucharza. Bez obaw, to na innej wyspie.
- Wielkie nieba. Przystań. - Przystań?
Ta po drugiej stronie wyspy, z inną łodzią.
- Teraz pan sobie o niej przypomniał? - Jest stara i nieużywana.
Może znajdziemy tam tylko ponton, ale warto spróbować.
Dowiosłujemy do mnie akurat na drinka przed snem.
Wyprawa pontonem przez głębokie wody w trakcie burzy to kiepski pomysł.
Pogoda się uspokaja i przecież nie wypłyniemy prosto na ocean.
Właśnie że tak. Od lądu dzieli nas godzina.
Raczej pięć minut. W pontonie z kwadrans.
- Zależy, kto wiosłuje. Nie ja! - Więc dlaczego płynęliśmy tu tak długo?
Nie masz sekretnej wyspy, co?
Nie zasłania się komuś oczu na pięć minut drogi.
- Pływałem w kółko. - O rany.
Zmieścimy się wszyscy na tym pontonie?
Pewnie. Tak czy siak, wiem, jak tam trafić. Pogadamy w drodze?
Tylko cicho, bo sporo osób chce nas dopaść.
Przez drogę możesz pomyśleć, jak chcesz zwrócić mi część kosztów,
skoro jednak nie zrobisz śniadania.
- Nie cierpię, jak tak robi. - Tam przystani nie ma.
- Tam też nie. - Takiego zgadywania też nie cierpię.
Mam wrażenie, że zgubił pan drogę.
Czy ja nie pomyliłem przystani? Choroba.
A może tylko mi się wydawało, że tu jest.
- Co? - Ale przyjemnie się spacerowało.
Tam jest!
W środku na pewno znajdziemy pontony.
Chwila? A może to były pompony? Ta przystań była taka z innej bajki.
- Co do... Przestańcie! - Rany, Samuel. Za ostro.
Uznałem, że okładanie kijem będzie na miejscu.
Nie? Dobra, to przepraszam.
- Nie szkodzi. Nic nie poczułem. - Za to ja czułem wszystko!
- No to przeprosimy przyjęte. - O rany...
Naprawdę nie lubię być związany.
Wspominałem już o tym za pierwszym razem.
Drugie związanie w ciągu dnia. To twój rekord?
- Bo mój nie. - Wcale mnie nie słuchacie.
Tam jest łódź. Możemy uciec na niej z wyspy.
Przynęta znów chce nas zwieść.
- Wybacz, przynęto. - Może. Tam może być łódź.
Przestań tak mówić! Czy ktoś może iść i to sprawdzić?
- Taki kawał drogi? - Ja pójdę.
Zacisnę zęby i pójdę.
Nie wierzę, że chciałeś nas opuścić, Calvinie.
A ja głupi chciałem poczęstować cię lamą.
Zamierzaliśmy wszystkich zabrać.
No prawie wszystkich.
- Jest! Siedzę na dziobie. - Wybornie! To ja gdzieś indziej.
- Hej! - Wybacz.
Sam wiesz, jak z tobą bywa na łodzi. Dobrze, Calvinie i jego kucharzu.
Podskoczycie do hangaru, co?
Widzimy się za rok, Wyspo Babilońska.
A tobie Hubercie, życzę powodzenia.
Mój dermatolog wystawi ci rachunek!
Nie możecie zostawić tu przyjaciela.
Jakiego tam przyjaciela?
- To znajomy z pracy. - A dla mnie szwagier.
Chodźmy już. Przegadamy to na łodzi.
Nie zostawiajcie tu Huberta. Może zrobić sobie krzywdę albo zginąć.
- Będzie wam z tym źle. - Gdzie tam źle.
Wreszcie położę się do łóżka.
W życiu zdarzają się trudne decyzje.
Trzeba być twardym, panie od burgerów. Na tej wyspie to podstawa.
- Właśnie. - Uważacie, że współczucie to słabość?
I odrobina przyzwoitości? Łatwo nie przychodzą, ale świadczą o sile.
Ja tak uważam.
Zaczynamy cofać się w stronę łodzi?
Kroczek za kroczkiem.
Myślę, że nasz świętoszkowaty kucharz może mieć rację.
Porzucenie Huberta świadczyłoby o naszej słabości.
Tak?
Mam pomysł. Mnie się nie podoba, ale wy będziecie zachwyceni.
Miał rację. Wspaniały pomysł. Jest urodzoną przynętą.
Aż sam mam ochotę go zjeść.
Trzy związania w jeden dzień.
- Pobiłeś mój rekord. - Dziękuję.
Nadchodzi.
- Jest nagi. - Ale w niezłej formie.
Wszyscy gotowi? Macie plandekę?
Jakoś nie wyglądacie. Gdzie ta plandeka?
- Racja, plandeka. Gdzie ona jest? - O rany.
Co ty tu robisz?
Ćwiczymy, jak wymiksować się z nudnej rozmowy.
- Jest naprawdę fajnie. Wróć do nas. - Nie mogę, mamo.
Nie zapamiętam tego wszystkiego i przez to nigdy nie będę dorosła.
Nikt nie zaprosi mnie na imprezę koktajlową.
Jak mam pamiętać, żeby przyjść później,
użyć podkładki, nie zaślinić sosu, pytać innych o ich sprawy,
wypić dwa i pół drinka, zamykać drzwi do łazienki,
podziękować gospodarzowi i nie wyjść ostatnia?
To za dużo. Nie zapamiętam.
Tina, zapamiętałaś wszystko!
- Udało ci się. - Tak?
- Impreza się przeniosła? - Najfajniejsi siedzą w kuchni.
A gdzie się ukryli?
Naucz nas, jak ugadać policję, gdybyśmy za bardzo hałasowali.
Świetny pomysł. Ja będę z policji.
- Co tu się dzieje? - Czołem, panie władzo.
Czy takim tańcem porwę pana w imprezowe szaleństwo?
Pewnie. To wszystko zmienia.
Z życia wzięte.
Jeszcze raz przepraszam za ramię. Jesteś Bob, prawda?
- Tak. - Wyślij mi rachunek za leczenie.
Ktoś jeszcze ma ochotę na lody?
- Tak. - Lody!
- Ekstra. - Ja stawiam. Macie zapasowe spodnie?
Ja chcę już do domu.
Nie, poznałeś położenie sekretnej wyspy.
- Niestety musisz zginąć. - Co?
Żarcik. Ale na lody musisz zostać.
- Bez ciebie będzie nudno. - Udekorujemy cię posypką.
Wspaniale.
Napisy: Lidia Bogucka