„POGRZEB po twojemu”
ALE SANDAŁ SANDAŁY I KLAPKI
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
A MRÓWECZKI MYK-MYK
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE...
I JESZCZE RAZ
Mamo, podasz płatki? Dziś chcę dokładkę.
- Proszę. - Dzięki.
Muszę się najeść, żeby mieć siłę
na imprezę u Chelsea, bo to potańcówka.
Wspominałaś o tym kilka razy.
- Albo z milion. - A ja nie rozumiem.
Nie mówiłaś, że ta Chelsea jest straszna?
Najstraszniejsza na świecie. Nie licząc laski ze Spice Girls.
- Jak jej było? - Tak, ale i tak chcę pójść.
To potańcówka poza szkołą, czyli bez opiekunów.
Ale będą rodzice Chelsea.
- Prawda? - No tak.
Ale ponoć będą siedzieć głównie na górze,
bo Chelsea tak im kazała.
Podobno na imprezie będzie dużo NT.
- NT? - Nadtyłkowania.
- Chodzi o górne partie tyłków. - Aha.
Czasem, gdy tańczycie wolny,
wasze ręce powoli schodzą w dół
i dotykacie się nad pupami.
- Już łapię. - To będzie moje pierwsze NT.
Nie mogę się doczekać, żeby poczuć NT i komuś je zrobić.
W porządku, tato?
My imprezowaliśmy w świetlicy w każdy sobotni wieczór.
Najlepsze, że tańczył tam każdy. Popularni, nerdy, sportowcy.
Wszyscy tańczyli, aż odpadały im nogi.
To może coś źle robiliście.
Jimmy Jr. też przyjdzie.
Był chory cały tydzień, ale wczoraj zaakceptował zaproszenie.
Napisał: „Dziś wykuruję zatoki,
a jutro idę w bal”.
Prawie jak Julia Stiles w W rytmie hip-hopu.
SZKOŁA WAGSTAFF
Na prośbę Chelsea Nikki Bernstein ogarnia muzę na imprezkę.
Prześledziłam całą playlistę.
Będą trzy wolne kawałki.
To daje trzy szanse na NT, czyli całkiem sporo.
- Nawałnica NT. - Czemu wszystkie nie mogą być wolne?
Byłoby jeszcze więcej NT.
Widzisz, Tina, chodzi o równowagę.
Wyrzucisz wszystkie szybkie kawałki, to nie będzie budowania napięcia.
- Muszą być trzy i już. - Dobra.
Na koniec poleci Sweet Love Sugar.
Ten kawałek ma chyba z sześć minut.
Zaczyna się powoli, ale potem przyspiesza
i ręce latają po całym ciele.
To taki instynkt.
Amatorzy, gdy słyszą przyspieszenie,
zaczynają zwyczajnie tańczyć szybciej.
„Teraz szybciej? Dobra”. I po prostu tańczą.
- Ale, Tina... - Tak?
- ...jeśli nie przyspieszysz... - Tak?
- ...i zostaniesz w przytulasie... - Tak?
...to dotkniecie swoich nadtyłków.
Kurde.
Ostatni kawałek wieczoru
poleci zaraz po Funky Farmer Fred.
Dobrze wiedzieć.
Halo! Już dawno po dzwonku.
- Nie słyszałaś? - A tak. Już lecę.
- Ostrożnie, mokre. - Nic mi nie jest.
Czołem. Burgera dnia poproszę. Umieram z głodu.
- Hej, Teddy. - Brakowało nam cię na lunchu.
- Już prawie 18.00. - Ano.
Nie mogłem się oderwać od pracy. Ale jestem głodny.
Zjadłem dziś tylko dwa duże burrito.
Cześć, moje piwniczne ptaszki. Jak było w Paletowie?
- Paletropolii, mamo. - Orzeźwiająco.
Powinniśmy chodzić grupowo.
Co to Paletropolia?
Wczoraj w nocy ktoś zostawił drewniane palety obok śmietnika.
Jakiś dureń.
A dzieciaki postanowiły zabrać je do piwnicy.
- Nie, nie, nie. - Tak, tak, tak!
Chwila. Ty i tata też z nich budowaliście.
- Serio? - No tak.
- Trochę. - Dziś nie było dużego ruchu.
- Zrobiliśmy z tego zawody. - Zawody budowania?
Tak. Mama zbudowała tron, tata zbudował... coś.
Nie zrozumieliście mojego przekazu, bo nie znacie się na sztuce.
- My stworzyliśmy Paletropolię. - Wygrali, ale to było ustawione.
A czy świętowanie zwycięstwa
uwzględnia wyniesienie palet pod śmietnik?
- No nie wiem. - Zobaczymy.
- Plecy mnie bolą. - Bez kręcenia. Taka była umowa.
Jutro jest wywóz śmieci.
- A to są niewątpliwie śmieci. - Jak śmiesz?
Czekajcie. Ja też chcę wziąć udział w zawodach budowania.
Z tych palet?
No pewnie! Jestem złotą rączką. Tym się zajmuję. To moja specjalność!
- Spokojnie, Teddy. - Luz.
Wybacz, Bob, ale jeśli nie wygram, to naprawdę...
Dobrze. Ty też coś zbudujesz.
Super. Idę do wozu po narzędzia,
termos z kawą i krem do rąk, bo mam trochę suche.
Zgoda, ale niedługo zamykamy.
- Tylko mówię. - Dobra.
- Tina, ale kreacja. - Dzięki.
No proszę! Tina, co za dziewczyna! Dogadałaś się z Jimmym Juniorem?
Nie. Dzwoniłam i pisałam na jego telefon alarmowy,
ale nie odpowiada.
Może mój plan, żeby go poprosić
o przetańczenie razem wolnych,
nie był szczególnie romantyczny.
- Liczyłaś na RSVP w sprawie NT? - Tak. Nadtyłkowania.
To już wiem.
- Będę dotykać jego nadtyłka. - Rozumiem, Tina.
- A on będzie dotykał... - Proszę, dość.
Fajna atmosfera.
Niektórzy uczesali włosy, a inni wkasali koszule.
Żadnych rodziców na horyzoncie. Chata jest nasza.
Jest Chelsea. Cześć, Chelsea. Może pogadamy później.
To jakby rozrzucić wabiki
w pokoju pełnym tych zwierzaków, co się je wabi.
- Wabłądy? - No. Ale na niego to nie działa.
- Na nią i na niego też nie. - Więcej NT dla nas.
Dobra, zaczynamy. Jazda!
- Jimmy Jr.! - Cześć, Tina.
Wybacz, że nie odpisałem. Zbierałem siły na wieczór.
Wyłączyłem telefon, żeby nie zaburzał mojego snu.
Nie szkodzi. Chciałam cię o coś zapytać.
Mieszaj w garze Nie leć na parze
Fajna piosenka.
Mieszaj w garze Nie leć na parze
- Dalej! - To ja wrócę później.
Długa i głośna ta budowa.
Co on tam tworzy? Chevroleta malibu?
Narzędzia na prąd? To dyskwalifikacja, nie?
No raczej. My mieliśmy tylko recepturki i przeżutą gumę.
Hej, Jimmy Jr., słuchaj...
Ja!
Czy jak puszczą wolne piosenki, to chciałbyś...
Jazda!
Dobra, potem pogadamy.
Widziałaś mnie? Ale dałem czadu.
- Ano. - Czułem się totalnie wolny!
Super było.
Pierwsza wolna piosenka. Hej, Jimmy...
Nie spociłam się za bardzo?
Czemu mam mokrą rękę?
O rany, czy ja mam mokry nadtyłek?
Tak. I to jeszcze jak.
O rety.
Pralnia, idealnie. Wysuszę spódniczkę.
Złapię Jimmy'ego przy następnym wolnym. To dobry plan.
- Czas na przekąskę. - Tak mi mów.
- Czad. - Zjem tonę czipsów.
Chwilo, trwaj!
Ile tych przycisków.
Dobrze.
Tak!
Nie! Drzwiczki suszarki się zacięły!
No ja... trzeszczę.
Proszę, otwórz się.
O rany! Cześć, Tina.
Cześć, Sam. Śmieszna sprawa.
Zapociła mi się spódniczka, więc wrzuciłam ją do suszarki,
ale drzwiczki się zacięły.
A ty co tu robisz?
Nic. Wcale się nie ukrywam. Bo kto tak robi?
Tylko dziwaki.
- Wszystko gra. - Super.
No dobrze, ukrywam się, ale przed nikim konkretnym.
W zasadzie to chowam się przed wszystkim, co jest za drzwiami.
Możemy o tym nie rozmawiać?
Pewnie. A pomożesz mi otworzyć suszarkę?
Jasne.
O rany.
Nie idzie. Nic z tego, kolego. Wybacz, że to powiedziałem.
Co ja teraz zrobię?
Zawołać Chelsea? Może ona pomoże?
Dobra, może i tak.
Tam jest.
Hej, Chelsea. Coś się rozlało.
- Tańczę. Nara. - Tak, to ja... już pójdę.
Wiesz co? Może jednak spróbujemy sami.
Dobry pomysł.
Jeszcze kilka kroków. Nie podglądajcie.
Nie patrzcie. Dobra, już możecie.
- O rany. - Że co?
Paletowa knajpa.
- Tak jest. - Boska!
Szlag. Chyba wygrałeś.
Przebiłeś nas. Pomijam doping w postaci doświadczenia.
Tak! A takiego! Ja wygrałem!
Jestem zwycięzcą! Znaczy dziękuję. Dzięki, Louise.
Imponująca robota.
- Rozbieramy? - Że co?
- Jak to? - No bo już zamykamy.
Nie zjadłem burgera.
Podajmy go tutaj, w paletowej knajpie.
Serio? To byłoby jak spełnienie życiowego marzenia.
Zbudowałeś to przed chwilą.
No tak, ale nie zdawałem sobie sprawy, że o tym marzyłem, póki nie zacząłem.
- Pocieszmy się tym. - Już się pocieszyliśmy.
No weź, Bob. Nie psuj paletowej imprezki.
Właśnie. Knajpa na górze się nie dowie.
- Niech będzie. - Tak!
Zobaczymy, jak Teddy je burgera w piwnicy.
Nic nowego, ale nudno nie będzie.
Burger w piwnicy
Poddaję się. Nie wiem, co robić.
No. Trochę długo to trwa.
Muszę iść, bo ominie mnie kolejny wolny.
Tak, jasne.
Sam, nie musisz cierpieć tu ze mną.
- Idź. - Tak...
A właściwie czemu się chowasz? Znaczy robisz sobie przerwę?
To dość żenujące.
Mam spódniczkę z ręcznika, więc żenada mi nieobca.
Racja. Nie za bardzo wiem, jak się zachowywać na takich imprezach.
W zasadzie to nie umiem tańczyć.
Miały być wolne piosenki.
Gdy to usłyszałem, prawie dostałem zawału.
Czułem taki ucisk.
Pomyślałem, że nie poproszę nikogo do tańca,
tylko przeczekam przy przekąskach.
Ale gdyby ktoś poprosił mnie, głupio byłoby odmówić.
Musiałbym zatańczyć.
A w wolnych nie wiem, gdzie położyć ręce,
gdzie patrzeć ani o czym gadać.
Może wcale się nie gada, a ja o tym nie wiem?
Myślałem, co jeszcze może się wydarzyć.
No bo jeśli chciałem przyjść, a chyba chciałem...
Nie wiem, co sobie myślałem.
To chyba ostatnia impreza w moim życiu.
No i to całe NT też nie należy do najprostszych.
- NT? - Nadtyłkowanie.
A co to? Jakaś rzecz?
Nieważne. Zapomnij.
To kot.
Tylko kot. Skoro już tu utknęliśmy,
to taki słodki kotek...
Aha, będzie się załatwiać.
- To normalne? - Zdecydowanie nie.
Ale śmierdzi. Czuję nawet przez palce.
Powalczę z tą suszarką.
- Wciąż zatrzaśnięta. Spokojnie... - Temu kotu coś dolega.
Nie powinniśmy tego robić.
Podgrzeję Teddy'emu burgera, ale nie zamierzam śpiewać:
„Gratuluję, jesteś gość”, jak prosił.
Ja zaśpiewam. Ty zrób beatbox. Przekręcę tabliczkę.
Hej, Dalton.
Linda, wielkie nieba. Macie jeszcze otwarte?
Szukamy miejsca na kolasen.
To posiłek po kolacji, ale przed snem. Sam to wymyśliłem.
- Nie ma za co. - Wybacz, już zamykamy.
Czuję jedzenie. I alkohol, ale to może ode mnie.
To burger do piwnicy, bo...
Mamy nową, sekretną restaurację pod ziemią.
Nowa, sekretna knajpa pod ziemią?
- Tak. - Nie słyszałem.
Czy słyszałem? Nie. Pisaliście gdzieś o tym?
Na Zajedzonych, Uplotkowanych, Pod Michą Psią?
- Czaj leci? - Nie. To tajemnica.
- Louise, przestań. - Ale czad.
Kocham tajemnice.
Napiszę tylko kilku znajomym.
Co?
Ale nie mamy już miejsc.
- Jasna sprawa. - No.
Ale załatwcie mi dwa stoliki, bo tu umrę
i co zrobicie ze zwłokami?
Pogadam z szefem i zobaczę, co da się zrobić.
- Mamo? - Może. Bob?
- Ja... - O rany, wielkie dzięki.
Reszta ekipy będzie wkrótce. Dajcie więcej krzeseł.
Serdeczne dzięki.
Dobry Boże.
Doskonale. Ten pas, który zrobiłam chyba ze skarpet ojca Chelsea,
powinien utrzymać ręcznik i wygląda nieźle, prawda?
Tak, pewnie. Wygląda modnie.
Jestem gotowa wrócić na parkiet.
Ty też powinieneś, Sam.
Serio, co takiego może się stać?
No nie wiem.
Mogę nadepnąć dziewczynie na stopę i złamać jej palec.
Albo ścisnąć jej ramię
w tym wrażliwym punkcie i ją zabić?
- To w ogóle możliwe? - Bo ja wiem? Może.
O nie! Druga wolna piosenka.
- Idę. - Baw się dobrze.
Ne powinieneś siedzieć tu sam z brudami ojca Chelsea
i kupą kota, który ma chyba poważne problemy z trawieniem.
Jakim cudem to śmierdzi coraz gorzej? Spróbuję sprzątnąć.
Chyba nie tak się to robi.
Na pewno nie z zamkniętymi oczami i odwróconą głową.
- Pomogę ci. - Dzięki.
Wezmę tylko torebeczkę.
Boże, ale to cuchnie.
- Jak ci idzie? - Wybornie.
Ręcznik mi spada.
- O rany. - Nie!
O nie. Hej, słuchaj.
Bez paniki, możesz to sprać. Przecież jesteśmy w pralni.
Ale nie wiem, jak z suszeniem, bo...
Myślę, że pozbyłam się już kociej biegunki z bluzki.
To dobrze. Tylko bardzo mi mokro.
Dlatego lepiej mieć suszarkę ze sprawnymi drzwiami.
Racja.
Przebrałabym się w coś,
gdyby rodzina Chelsea prała ciuchy.
Mają tu tylko skarpety, ręczniki i bieliznę.
Na co im tyle majtek?
Mam iść po rodziców Chelsea?
Może pomogą?
Wtedy zostanę tą, która sprowadziła rodziców.
Impreza skiśnie,
a Chelsea mnie zamorduje, więc lepiej nie.
Muszę tam wrócić, zanim poleci Sweet Love Sugar.
- Muszę rozciągnąć ścięgno. - Luzy rajtuzy.
Te spodnie wydają się ciasne, ale są dość rozciągliwe.
Czekaj na mnie, nadtyłku Jimmy'ego Juniora.
Wasze burgery. Cała paleta smaków.
Czaicie? Paleta.
Linda, mam drzazgę w tyłku. To komplement.
- Mówię serio. - Dzięki.
Wybacz tę drzazgę.
Chciałem wyszlifować deski, ale musiałem też zawiesić lampy.
Cała ta presja przed otwarciem.
Dalton, za drzazgi bierzemy dopłatę, ale twoja jest na koszt firmy.
Ale pęseta już nie.
Przekazujcie zamówienia jak najszybciej,
żebyśmy mogli już kończyć.
Nie wiem, czy podziemna restauracja jest do końca legalna,
więc miejcie to na uwadze.
- Dziękuję. - Spoczko.
Witajcie Na Palecie U Boba. Każdy dostał zastrzyk przeciwtężcowy?
Nic wam nie będzie.
Bluzka dalej mokra, a suszarka dalej zamknięta.
Może mogłabym zrobić sobie koszulkę
z bielizny taty Chelsea i zszyć ją moimi włosami?
Może...
Chciałabym cofnąć czas, nie spocić się,
nie skorzystać z lipnej suszarki
i nie wpaść cyckami w najohydniejszą kuwetę na świecie.
Właśnie, restart.
Może odłączymy suszarkę od prądu i podłączymy jeszcze raz?
Jak z komputerem.
Spróbujmy. Gdzie wtyczka?
Widzę gniazdko. Zobaczmy, czy dosięgnę.
Dobra...
O rany. To trudniejsze, niż myślałem.
- W porządku? - Tak, w najlepszym.
Udało się. Teraz podłączyć.
O Boże.
Rany, otworzyło się. Sam, jesteś genialny.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Rany, co za misja.
To włożę na siebie,
to cudeńko się wysuszy,
a potem jazda na parkiet.
- Następny przystanek, Nadtyłkownia. - Cieszę się.
Możesz się odwrócić na czas mojego przebierania?
Oczywiście. Na wszelki wypadek założę sobie na głowę ten karton.
- Nie musisz. - I będę nucił, żeby nie słyszeć.
Dobra.
Przykro mi, ale jedyne wolne miejsce jest obecnie na mojej dłoni.
- Jeden ze stolików właśnie się zwolnił. - To dzięki kasie.
Zapraszam. Na dole trochę zalatuje pleśnią.
- Może jakoś to przełkniecie. - O rety.
Najlepsza knajpa w mieście.
Zalatuje śmietnikiem jak żadna inna w okolicy.
A oto architekt, Teddy Złotarączka. Dobrze wymawiam?
Nie. Mówiłem tylko, że jestem złotą rączką.
- Ale co tam. - To toaleta?
- Chłodnia. - Ekstra. Chodźcie.
Zapewniam, że nie idziemy tam ćpać.
To super. Miło się gadało.
- Jak nowa. - Tak.
Nie widać, że była cała w kupie.
O ile ktoś się dobrze nie przyjrzy.
Ale tam jest ciemno, więc nikt się nie zorientuje.
Super. Funky Farmer Fred.
Zaraz będzie Sweet Love Sugar. Idealnie. To idę.
Na pewno nie chcesz dołączyć do pozostałych?
Już prawie koniec.
Możesz skryć się w cieniu i cieszyć z tego małego sukcesu.
Pewnie. Za chwilę przyjdę. Ty już idź. W końcu jesteś nie w tyłek bita.
Pewnie. Do zobaczenia.
Na pewno nie przyjdzie.
Czas, żeby T zaznała NT.
Po tej piosence puszczą Sweet Love Sugar.
Tina, gdzieś ty była?
Wyszłaś puścić bąka, żeby nie nasmrodzić?
Ja tak nie robię.
Wybacz, Tammy. Tanecznie cię ominę.
Wcale nie. Nie ma mowy.
- Z drogi! - O rany.
Przy takiej muzie adrenalina buzuje. Aż czuję mrówki na całym ciele.
My imprezowaliśmy w świetlicy w każdy sobotni wieczór.
Najlepsze, że tańczył tam każdy.
O, wróciłaś. Znowu zapociła ci się spódniczka?
- Dosyć szybko. - Nie wyszedłeś.
Zaczekam, aż zaczną się rozchodzić, i też się wtedy wymknę.
Ale przynajmniej mamy co wspominać. To spory sukces.
- Sam, chodź i zatańcz ze mną. - Co?
- Słyszałeś. - Ale...
Po prostu razem zatańczmy.
A twoje plany co do NT?
Żadnego NT. Nie zaprzątaj sobie tym głowy.
Sam, będzie dobrze. Zaufaj mi.
Wybacz, spociły mi się ręce.
- Mnie też. - Rzeczywiście.
Właściwie jak muzyka leci z płyty? To jakaś magia.
Co nie?
- O rany, ja naprawdę tańczę. - I dobrze ci idzie.
Tylko tak mówisz. Właśnie nadepnąłem ci na stopę.
- Coś chrupnęło. - To nic.
- Dzięki, Tina. - Nie ma za co.
Wiesz co? Taki wolny taniec nawet mi się podoba.
O nie, szybszy rytm. Wolałem wolną część.
Spokojnie, dasz radę. Po prostu nie myśl za dużo.
Wiem, że byłem sceptycznie nastawiony do tego pomysłu,
ale na dole zarobiliśmy więcej niż przez cały dzień na górze.
- Sceptycznie nastawiony? Ojciec... - Ale szybko się przekonałem.
Byłoby nieodpowiedzialnie zostawić to jeszcze na jutro, co?
W sumie... Ja bym zostawiła.
Ten okruch się rusza. A, to robak.
- Chwila. Jest ich więcej. - Gdzie?
- Tutaj. - No tak.
Czasem w paletach gnieżdżą się korniki.
- I składają jaja. - Boże.
- Tutaj je nawet widać. - Tutaj też.
O rany. Są wszędzie.
Zobaczmy, jak szybko da się to wynieść.
Otóż to. Do dzieła.
- Zrobiłem to. Tańczyłem na imprezie. - Tańczyłeś, aż ci nogi odpadły.
- Naprawdę? - To taka metafora.
Obok Jimmy'ego Juniora jest wolne miejsce.
To nie NT, ale zawsze coś.
- PK. Puste krzesło. - Racja. PK dla mnie.
Mama już jest. Pa, Chelsea. Dzięki za zaproszenie.
Super bal. Kot może być chory, bo ma dziwny stolec.
- Pa. - Cześć, Sam.
Jak leci? Wyglądasz na wykończonego.
Ano. Chyba infekcja zatok nie odpuściła do końca.
Ale pobalowałem porządnie. A ty dobrze się bawiłaś?
Tak, choć inaczej, niż sobie wyobrażałam.
Mogę oprzeć głowę na twoim ramieniu?
Jasne, śmiało.
Dzięki. Masz ze sobą jakąś zupę?
- Nie. - To nic.
Napisy: Lidia Bogucka