Morgan?
Kenapa?
Lain kali awak akan ada beberapa pilihan.
Saya tak perasan pun.
Awak dah dapat motosikal awak kembali.
Ya.
Awak ada rokok lagi?
Terima kasih.
Orang-orang yang awak jumpa di hutan rentung...
...itu, mereka yang merampas motosikal awak?
Ya.
Awak selamatkan mereka, kan?
Maaf. Awak asalnya seorang yang baik hati.
Kita masih begitu.
Tak.
Saya sepatutnya bunuh dia.
Hei.
Orang-orang yang culik awak dan Maggie,
apa mereka buat kepada awak?
Kepada kami?
Mereka tak buat apa-apa.
Disediakan oleh badh182@malaysub.com
Jika awak tak sibuk nanti,
saya ingat nak masak daging stroganof.
Tak apa. Terima kasih saja.
Ia bukan stik mahal,
tapi saya janji ia sangat sedap.
Saya pasti ia sedap.
Apa?
Apa yang kita sedang buat?
Terus terang saja.
Saya tak kisah. Betul.
Okey.
- Kita nak buat "okey"? - Kita akan makan malam.
Okey?
Baiklah.
- Jumpa nanti. - Okey.
Saya tak dengar apa-apa.
Bagus.
Latihan hari ini di jalan mati.
Boleh kita buat benda lain?
Selepas saya meninggalkan D.C., saya asyik memandu.
Saya nampak ia semasa saya sedar saya tak tahu hala tuju saya.
Kedai Ubat dan Butik Edison.
Ia cuma kedai cenderamata di pusat membeli-belah.
Tapi jika ia betul-betul kedai ubat,
tentu ia mengandungi ubat.
Bagaimana awak tahu ia masih ada ubat?
Ia berada tak jauh dari sini. Saya cuma nak periksa.
Awak dan Rosita tak sibuk mencari bekalan atau bekerja.
Kami akan pergi.
Saya yang nak pergi periksa.
Saya cuma nak membantu.
Berapa lama awak berada di luar?
- Tiada. - Lupakan saja.
Saya boleh mengenal pasti ubat. Saya pandai gunakan parang.
Saya nampak perayau pada jarak dekat.
Saya dah bersedia.
- Awak setuju? - Tak.
- Saya akan pergi seorang diri. - Awak akan mati seorang diri.
Saya nak awak pastikan saya tak mati.
Saya tak nak jaga dia seorang diri.
Ia...
Apa?
Lupakan saja.
Tak. Apa dia?
Mungkin awak lepaskan gear terlalu cepat.
Saya memandu gear manual sejak berumur 15 tahun,
biasanya lori lama seperti ini.
Maksud saya, sebelum saya pindah keluar dari rumah.
Abang saya ajar saya, itu sebabnya saya tahu.
Daryl.
Ya.
Tunggu di sini.
Saya akan uruskan.
Ini berlaku dengan pantas.
Pokok mereput. Bukan kerja orang.
Jom, dah selamat.
Apa yang awak jumpa?
Banyak botol alkohol. Awak nak?
Tak, terima kasih.
Untuk nanti. Saya tak akan bawa ke bilik makanan.
Saya tak nak.
Ibu bapa saya suka minum.
Itu sebabnya saya tak suka.
Lori itu tak dapat melalui pokok ini.
- Jom, kita jalan kaki. - Tunggu dulu.
Lebih cepat jika kita ikut landasan ini.
Tak. Jangan ikut landasan. Kita ikut jalan raya.
Itu dua kali ganda lebih jauh.
Ikut mana-mana jalan yang awak suka.
Saya tak nak ikut jalan landasan.
Kita tak harus berpecah.
Nampaknya awak dah ikat rambut awak.
Saya tak akan bohong. Saya suka. Saya mungkin merinduinya.
Rasa alunannya
ketika ditiup angin sangat enak.
Tapi hakikatnya, rambut tak mencermin keperibadian,
sifat kita yang mencermin keperibadian.
Bertugas sebagai pengawal, berlatih senjata.
Kita kena bertindak jika tak ingin tewas.
Manusia sering berubah.
Sekurang-kurangnya mereka cuba berbuat begitu.
Saya tertanya-tanya kenapa orang buat begitu?
Mudah saja sebenarnya.
Seperti mana-mana permainan berasaskan peranan,
cara untuk kekal hidup ialah membiarkan diri
dibentuk oleh persekitaran yang wujud.
Untuk berbuat demikian, banyak kemahiran diperlukan,
untuk mengubah keadaan asal dan menggunakan kemahiran itu
untuk membentuk persekitaran tersebut agar ia bertahan lama.
Maksud saya, saya dah berada di peringkat kedua proses itu.
Saya dah berubah, menyesuaikan diri. Saya berjaya hidup.
Teruskan memberitahu diri awak perkara itu.
Saya dah berubah, menyesuaikan diri. Saya berjaya hidup.
Akhirnya awak dah sampai.
Saya tak berniat memilih dia dan bukan awak tadi.
Cuma...
Awak tak memegangnya dengan betul. Begini.
Terima kasih.
Siapa yang ajar awak?
Cara berjuang?
Maaf, saya tak berniat mengungkit pasal...
Ramai orang ajar saya banyak benda.
Pada masa akan datang, dia cuma nama yang tak penting.
Baiklah. Kami berdua akan masuk.
Awak tunggu di sini, faham?
Pin dan pasak biasa.
Senang saja dicungkil.
Ini tempatnya?
Ya, betul.
Baiklah.
Awak dah bersedia nak beritahu
apa kita buat di sini?
Ya.
Eugene.
Kita akan buat peluru di sini.
Saya dah pertimbangkan hal ini selama beberapa hari.
Hilltop dah ketandusan, bekalan kita terhad.
Peluru bukan saja penting untuk pertahanan,
tapi disebabkan permintaan yang meningkat,
peluru kini menjadi matawang yang penting.
Membuat peluru dari awal.
Kelongsong terpakai tapi kita hasilkan isinya.
Maksud saya, dihasilkan oleh saya.
Awak rasa awak boleh buat begitu...
...di sini?
Dengan hanya semua ini?
Tempat ini perlu dibersihkan.
Kita perlu mencari banyak plumbum, tapi, ya,
saya pasti saya boleh buat begitu di sini.
Itu memang
idea yang sangat bernas.
Bagaimana kita nak mulakan?
Kita patut beritahu Rick, bincang dengan Olivia,
lihat apa jenis peluru yang paling diperlukan.
Tunggu sekejap, saya nak bunuh perayau di belakang awak dulu.
Sabar dulu.
Saya nak bunuh perayau ini.
Saya dah cakap dulu.
Silakan.
Tak kena.
Tak kena lagi.
Kenapa awak...
Saya dah kata saya nak bunuh dia.
Awak tak berhak...
Apa? Menghalang awak daripada mati?
Saya dapat mengawal keadaan.
Awak lebih berpeluang disambar petir.
Saya nak awak minta maaf.
Jadi apa kata awak buat sekarang?
Perayau itu nyaris membaham muka awak, bodoh.
Pergi mampuslah.
Apa dia?
Saya memiliki kemahiran membunuh perayau,
jadi awak tak berhak berkata begitu.
Biar saya jelaskan sesuatu...
Menggunakan kepandaian awak untuk membuat peluru,
ialah kemahiran awak.
Sama seperti membunuh ancaman,
sama ada yang hidup atau mati, ialah kepandaian saya.
Jika awak nak hidup lama di dunia ini,
lebih baik awak ingat hakikat itu.
Baiklah.
Terima kasih atas perlindungan awak.
Saya memang memerlukannya antara sini dan Houston.
Tapi perkhidmatan awak tak diperlukan lagi.
Terus-terang,
awak dah tak berguna lagi bagi saya.
Betulkah?
Itu pendapat jujur saya.
- Awak nak ke mana? - Balik.
Perkhidmatan saya tak diperlukan lagi.
Cari jalan balik sendiri.
Tak guna.
Kami tak nak lihat awak muntahkan sarapan awak.
Sarapan saya bubur oat.
Saja nak beritahu.
Hei.
Awak nak saya pegang beg awak atau...
Ya.
Jika awak letakkan di kaunter, saya boleh pilih.
Tak, kita akan ambil semua.
Awak pasti? Sebab...
Tak apa.
Cuma seorang perayau.
Kedengaran seperti ia tersekat.
Apa yang awak buat?
Tak ada apa-apa.
Hei.
Nasib baik awak jumpa tempat ini.
Saya dah kata awak belum bersedia.
Kami berdua pun dah beritahu awak.
Saya tahu.
Adakah dia lebih tua atau muda?
Tua.
Enam minit lebih tua.
Ibu bapa saya bagi kami nama Dennis dan Denise
semasa mereka mabuk.
Kelakar, kan?
Dia tak takut apa-apa.
Dia sangat berani.
Dia juga panas baran.
Itu gabungan yang berbahaya.
Seolah-olah kita ada abang yang sama.
Hei.
Jalan ini lebih cepat, kan?
Ada peti pendingin di dalam.
Mungkin ada sesuatu yang berguna di dalam.
Kita dah dapat apa yang kita cari.
Biarkan, ia tak berbaloi, jom.
Alamak. Alamak!
Tak, jangan!
Aduhai.
Saya muntah di atas kaca mata saya.
Aduhai.
Apa yang awak buat?
Awak mungkin mati, tahu tak?
Ya, saya tahu.
- Awak dengar tak? - Siapa peduli?
Awak berdua mungkin mati semasa membunuh kumpulan Savior,
tapi awak tak mati!
Kalau nak hidup, kita perlu ambil risiko.
Itulah caranya!
Itu yang saya buat.
- Untuk beberapa tin minuman? - Tak.
Cuma yang ini.
Awak betul-betul begitu bodoh?
Awak pula?
Saya cakap betul ni, awak pula?
Awak tahu tak apa maksud itu bagi saya,
apa maksud semua ini bagi saya?
Saya pernah menerima latihan.
Saya bukannya baru nak belajar,
seperti menjahit luka, pembedahan dan selebihnya.
Saya suruh awak ikut saya sebab awak berani seperti abang saya
dan kadangkala saya rasa selamat bersama awak.
Saya nak awak ikut saya sebab awak bersendirian.
Mungkin buat pertama kali dalam hidup awak.
Dan sebab awak lebih tabah daripada awak sangka,
yang memberikan saya harapan bahawa saya pun boleh juga.
Saya boleh saja ikut Tara.
Saya boleh beritahu dia yang saya cintakan dia,
tapi tak,sebab saya takut.
Itulah tindakan yang bodoh.
Bukan keluar ke sini atau menghadapi ketakutan saya.
Saya rasa sedih awak berdua langsung tak mencuba,
sebab awak tabah dan bijak,
dan awak berdua sangat baik hati.
Jika awak tak sedar...
Dan hadapi...
Letakkan senjata awak sekarang!
Awak.
Ada apa-apa yang awak nak kata kepada saya?
Awak nak jelaskan keadaan ini?
Nak berlagak lagi?
Tak.
Awak tak banyak cakap.
Saya masih belum biasa dengannya.
- Ia agak keras, tapi...
- Saya sepatutnya melakukannya. -Apa dia?
Saya tak dengar apa yang awak cakap.
Saya sepatutnya bunuh awak.
Ya, awak sepatutnya buat begitu.
Sekarang kita berada di sini.
Timbul satu persoalan, kan?
Salah siapa agaknya?
Awak perlu percaya cakap saya saja,
tapi dia bukan sasaran saya pun.
Seperti yang saya kata, ia agak keras.
Ini bukan tentang hal peribadi.
Ini cara kami suka memulakan urus niaga baru,
tapi awak semua yang memulakannya, kan?
Apa yang awak mahu?
Maaf, sayang, saya belum tahu nama awak.
Saya D. Atau Dwight.
Awak boleh panggil mana-mana saja.
Jadi?
Siapa nama awak?
Rosita. Apa yang awak mahu?
Begini, Rosita,
bukan apa yang saya mahu,
tapi apa yang awak dan Daryl akan buat untuk kami.
Awak akan bawa kami masuk ke kediaman awak.
Nampak sangat cantik di sana.
Kemudian awak akan biar kami ambil apa saja
dan sesiapa saja yang kami mahu.
Atau kami akan bunuh Eugene.
Selepas itu, awak pula.
Dan selepas itu, dia.
Saya harap ia tak sampai ke tahap itu.
Tiada sesiapa lagi yang perlu mati.
Cuma perlu mulakan dengan seorang.
Awak fahamlah,
kesan maksimum untuk menyampaikan hajat kami.
Apa keputusan awak? Beritahu saya.
Jika awak nak bunuh orang, awak boleh mula dengan rakan kami
yang bersembunyi di sebalik tong-tong minyak itu.
Dia seorang yang teruk dan dia lebih berhak mati daripada kami bertiga.
Pergi periksa.
Berundur! Berundur!
Daryl, berhenti!
Rick datang.
Bagaimana keadaannya?
Peluru itu cuma tergeser dia,
tapi nasib baik kita bawa dia balik cepat.
Antibiotik yang kami jumpa boleh mencegah jangkitan.
Ia boleh menyelamatkan nyawanya.
Itu yang Denise buat.
Awak sedar?
Ya.
Bagus.
Saya bukan cuba membunuh awak.
Saya cuma mengalihkan perhatian mereka.
Awak berjaya.
Awak rasa kesal kerana meragui kemahiran saya?
Saya rasa kesal kerana meragui kemahiran awak.
Awak pandai menggigit alat sulit orang.
Saya kagum.
Selamat datang ke peringkat kedua.
Tak perlu alu-alukan kedatangan saya.
Dah lama saya capai peringkat itu.
Saya baru dapat tahu.
Awak okey?
Awak kata saya ada pilihan.
Awak pun sama juga.
Kita mungkin hidup di sini selama 30 tahun.
Itu masih tak cukup.
Mari masuk ke dalam.
Betul kata awak.
Saya sedar selepas awak mengucapkannya.
"Alangkah baik jika ia tak perlu berakhir begini.
"Saya tak berniat melukakan awak.
"Tapi inilah hakikatnya.
"Kita memiliki begitu banyak di sini,
"orang, makanan, ubat, benteng.
"Segala yang kita perlukan untuk hidup.
"Tapi orang lain mahu apa yang kita ada juga,
"dan itu tak akan berubah.
"Jika kita harungi ancaman ini dan ia belum berakhir,
"satu lagi ancaman lain akan mengambil tempatnya.
"Saya betul-betul sayangkan awak semua di sini.
"Dan saya perlu membunuh demi awak.
"Saya tak mampu dan tak mahu lakukan lagi.
"Dulu Rick halau saya dan saya tak bercadang nak kembali,
"tapi banyak perkara berlaku dan akhirnya saya tinggal.
"Tapi saya tak boleh buat begitu lagi.
"Saya tak nak sayang orang sebab saya tak nak bunuh demi mereka.
"Jadi saya akan pergi, seperti yang saya sepatutnya lakukan.
"Tolong jangan cari saya."
Disediakan oleh : badh182