Wat voorafging in AMC's "The Walking Dead."
We leven.
We vermoorden ze allemaal.
Wil je met ons mee terug?
Een paar dagen nemen voordat jij en Tara gaan?
Ik wil hier gewoon weg.
Heath en ik gaan twee weken weg.
Als we weggaan vandaar...
Het is vies. Gooi het terug.
Hij droogt wel op.
Het ruikt vreselijk.
We kunnen hem leeghalen,
opvullen met salie,
en nog wat lavendel.
En dan wat?
Dan heb je een leuke beer die de zee heeft overleefd, Rachel.
Ik had er ook een toen ik jouw leeftijd was, en...
O, shit! Kijk!
Niet rennen!
In een keer.
Ik hoefde niet twee keer.
Niet slecht hè?
Ja.
Kijk! Nog een!
Kom op. Niet rennen!
Wacht!
Ze is geen dobber.
Ze leeft.
We moeten het nog steeds doen.
Nee.
We hoeven het niet te doen.
Jawel.
Nee, niet als ze er niet achter komen.
We moeten het doen.
Ik wil het.
Ik niet.
Dus we doen het niet.
Ga je het vertellen?
Zeg het als je het gaat vertellen,
als je een verklikker bent.
Ik ben geen verklikker.
Maar ik ga niet helpen.
Acht roestige blikken met okra
en een fles aspirine.
Dat kunnen we laten zien na onze tijd hier...
en het feit dat we nog leven.
Regel nummer een van zoeken...
Niets op deze wereld is verborgen.
We moeten het alleen vinden.
Mm, goed.
We moeten het alleen vinden.
Ik was even bezorgd.
We zijn verder gegaan dan we moesten.
Er is niets over hier.
We hebben niet genoeg benzine om te blijven zoeken
zelfs als we dat wilden, oké?
We zeiden dat we twee weken weggingen.
Het is twee weken geweest.
Zolang de Hilltop zich aan de afspraak houd,
hebben we eten thuis.
We hebben munitie nodig.
We hebben medicijnen nodig.
We kunnen zo niet terug.
Er rekenen mensen op ons.
Waarom doe je alsof je dat niet weet?
Ik weet niet of dat nog iets voor mij betekent.
Wat we hebben gedaan bij het satellietstation...
al die mensen die we hebben vermoord...
Je hebt het niet gezien, oké?
Je zag alleen wat over was.
Nee.
Ik moest het ook doen.
Ja, we moesten het allemaal...
voor wat melk en wat graan.
Dat was niet de enige reden.
En ja, dat deden we.
Dat weet je.
Dat is het dus.
Je zag hoe wij leefden voordat jullie aankwamen.
We wisten niks.
We dachten...
Wat?
- Wat? - Het maakt niet uit.
Ik snap het nu.
Als je moet kiezen, dan kies je voor jezelf.
Je pakt wat je kan, je dood wie je moet,
en je kan blijven doorgaan.
Niemand doet het samen, oké?
Niet meer.
Hé.
Het doet alleen pijn omdat je weet dat dat onzin is.
Zo ben jij niet, Heath.
Tara...
zo ben ik...
zo ben jij...
en zo is iedereen die wil blijven leven.
Dat is de waarheid.
We kunnen richting de kust gaan, maar na vandaag...
gaan we terug.
Zelfs als we alleen die blikken hebben.
Nee, ik heb hem. Dank je.
Hebben ze iets gevonden gister?
Ze hadden de baai bereikt.
Meen je dat?
- Wat heeft ze gezien? - Niets.
De hele weg naar beneden.
Helemaal niets.
Doe maar.
Het maakt niet uit.
We moeten het doen.
Rachel... nee.
Hoi.
Ik... ik bedoelde het niet.
Kijk, ik ben cool.
Ik kom niemand pijn doen.
Rachel...
iedereen, wapens omlaag.
Cyndie, stap bij haar weg!
Ze heeft niets fout gedaan.
Dat heeft er niets mee te maken.
Weg!
Het spijt me.
Ik liep gewoon binnen... kroop.
Ik wist niet eens dat ik binnen was.
Het spijt me.
Ik kan gewoon gaan.
Oké.
Dit is ook cool.
We blijven dit gewoon doen.
Wat denken we?
Veel blinde vlekken.
We kijken eerst achter de dekzeilen.
Het lijkt erop dat ze plannen hadden.
Het lijkt erop dat ze het niet konden afmaken.
Het is zwaar.
Er kan iets goeds inzitten.
Tara.
Wacht. Wacht!
Die kant! Ga!
- Heath! - Tara!
Heath!
We moeten gewoon horen wat ze te zeggen heeft.
Nee. Hoe langer we wachten, hoe meer risico we lopen.
We zouden dit als een groep bespreken als iemand binnenkwam.
Dat hebben we lang geleden besloten.
Moet je naar het toilet voordat we beginnen?
Wow.
Uh... nee.
Bedankt.
Maar misschien...
Ik ben Natania.
Dit zijn Kathy en Beatrice, die je al hebt leren kennen.
Ben ik de enige die klokken hoort?
Ze zijn van ons. We hebben er zes...
Sommigen dichtbij, sommigen verder weg.
En de luchthoorn?
We konden slechts een paar klokken vinden.
Ze leiden de doden om
die er misschien door aangetrokken zijn.
Niet slecht.
Het helpt soms.
Maar een tak in de wind, ruisende bladeren...
We hebben geluk met een relatief vrij gebied.
De evacuaties, de schepen...
Als ze echt waren.
Dus...
waar kom jij vandaan?
Atlanta...
lang geleden.
Ik bleef onderweg.
Mijn vriend en ik... we trekken samen rond
al een paar jaar nu.
We werkten op een vissersboot.
Is er iemand bij jou?
Er was.
We raakten gescheiden.
Op wat voor boot werkte je...
Treiler, seiner, larder?
O, de laatste. Jij snapt het.
Wat deed je hier?
Je moet begrijpen dat we nerveus worden
als mensen hun weg vinden naar ons huis.
Ja, ik zag het.
We vonden een kamp op een brug,
of wat ervan over was.
We doorzochten het en werden aangevallen door walkers.
We wilden van ze wegkomen,
en ik werd van een brug geduwd.
Ik vocht tegen de stroming, en eindigde in de inham.
De riviermonding?
De baai?
Ik ben niet goed in geografie.
Ik dacht gewoon dat ik dood was.
En ik kwam bij de kust, en ben flauwgevallen.
Het is de brug bij Windsor.
Ken je de weg?
Dat kennen we.
Ze gaf geen antwoord op de vraag.
Niet?
Wat was de vraag?
Wat deed je hier?
Toen dat meisje mij eten bracht,
deed ik alsof ik out was en ben ik haar terug gevolgd.
Het leek alsof ze een kamp had,
en ik wilde hulp krijgen.
Waarom was je aan het rondsluipen?
Ik wilde kijken of het veilig was.
Nog steeds niet zeker.
Het spijt me dat ik jullie liet schrikken.
Echt.
Als jullie me in de goede richting wijzen, ben ik weg.
Ik moet naar de brug opzoek naar mijn vriend.
Als we je laten gaan zijn wij benadeeld.
Je weet veel over ons.
Als je me laat gaan?
Ja.
Normaal gesproken hadden we je al vermoord.
We schieten vreemden ter plekke dood als ze binnenkomen.
Maar je hebt haar leven gespaard
en mijn kleindochter verloor haar leven bijna voor jou...
"dat meisje," Cyndie.
Dus dan blijft de vraag
wat we met je moeten doen.
Ja.
Dat is lastig, inderdaad.
Waarom rust je niet wat uit?
We praten later verder.
Misschien heeft een van ons een brainstorm.
Cool.
Hoop dat je van vis houdt.
Uh, het gedroogde soort?
Ze bracht je gezouten baars.
Vond je het lekker?
Zeker.
Niet waar.
Niet echt.
We hebben hutspot.
O, dat is ook zo...
Jullie hebben elkaar nog niet formeel ontmoet.
Tara, dit is Cyndie.
Hé.
Bedankt voor het strand en...
alles daarbuiten.
Ik bedoel, je hebt me gered.
Dat heb je gedaan.
Ik weet niet of je oma het helemaal goedkeurt, maar...
Mijn moeder wel.
Zij liet me de weg zien.
Een weg.
Ik probeerde het Rachel te leren.
Het kleine meisje?
Ja.
Ze heeft het nog niet hoeven doen.
Jij wel?
Ik kan goed schieten.
Ja, dat klopt.
Oké, laten we eten.
Laten we praten.
Tara.
Wanneer heb je voor het laatst gegeten?
Telt sojasaus mee als voedsel?
We hebben oneindig veel vis hier...
Een van de voordelen dichtbij de oceaan.
Denk jij, um, Tara,
dat je daar aan kan wennen?
Ik wil je overtuigen om te blijven.
Wacht. Wat?
Waarom niet?
Het is de perfecte oplossing voor ons probleem.
We houden ons dorp geheim,
en jij kan je vestigen.
Je bent een goede vechter en een goed persoon.
Dat zie ik.
Je laat niets achter.
En als je wilt, helpen we je vriend te vinden.
En als hij wil blijven, bieden we hem ook een huis.
Hij kan hier blijven?
Is er een reden waarom niet?
Ik bedoel...
ik dacht nooit dat ik dit zou vragen,
maar waar zijn alle mannen?
Allemaal?
We raakten in gevecht met een andere groep.
Niemand heeft het gehaald.
En we verloren ook anderen.
Cyndie had een 11-jaar-oud broertje, mijn kleinzoon,
en hun moeder ook, mijn dochter.
Daarna besloten we onszelf hoe dan ook te beschermen.
Wie we ook maar tegenkwamen zouden we meteen vermoorden.
We verlieten ons oude huis met alleen onze kleren.
En toen vonden we deze plek.
We zouden verborgen blijven.
En we zouden blijven leven.
Je had wat kunnen doen en dat deed je niet.
We klinken vast als monsters,
maar ik moest eerlijk zijn zodat je het begrijpt.
Misschien kun je...
overwegen te blijven.
En misschien kan je eerlijk zijn
over waar je vandaan komt.
Ik vertelde de waarheid.
Echt?
Je zei dat je op een boot werkte, een larder.
Dat klopt.
Een larder is een kamer om vlees in op te slaan.
Ja. Ik loog.
Ik kom van een gemeenschap.
En dat is het echt.
We leven met elkaar. We helpen elkaar.
We hebben muren, huizen.
Ik heb een vriendin waar ik naar terug wil.
En we hebben dingen gedaan...
net als jullie.
Er waren mensen.
Ze bedreigden ons.
We vonden het satellietstation waar ze vanuit opereerden.
We zijn daar 's nachts heengegaan en we...
hebben ze allemaal gedood.
Ze kregen wat ze verdienden.
Ze kozen ervoor om te moorden en terroriseren,
maar daarom hebben wij ze niet vermoord.
We deden het niet voor een betere wereld.
We deden het om te overleven, net als jullie.
En je denkt dat mijn verblijf
de enige oplossing is.
Wat dacht je van dit...
Misschien kunnen onze groepen samenwerken.
We zeiden net dat niemand mag weten van deze plek.
Jullie kunnen niet altijd zo leven.
Ik denk van wel.
Ik begrijp waarom je het doet,
maar als je iedereen ziet als een vijand,
dan vind je ook alleen maar vijanden.
Vroeg of laat heb je een vriend nodig.
We kunnen elkaar beschermen.
We zijn veiliger dan...
Oké.
We kunnen een gids meesturen.
Die helpt om haar vriend te zoeken,
en dan verdergaat naar hun gemeenschap.
Alleen om te kijken hoe het is.
Ja, ik doe het.
Ik wil met haar mee.
Absoluut niet.
Je ging weg zonder route plan,
zonder een teken te geven bij de poort.
Ik dacht dat we hier klaar mee waren.
Zijn we ook.
Je blijft achter het hek tot je wat verantwoordelijkheid leert.
Als dit werkt komen er genoeg andere kansen.
En zo niet...
dan wil ik jou niet daar.
Er komen andere kansen.
Weet je zeker dat die boot geen larder heet?
Want ik weet bijna zeker dat...
- Is er niet. - Ja. Goed.
Dit wordt beter...
Mensen die samenkomen.
Zo wordt de wereld weer de wereld.
Ik hoop dat je gelijk hebt.
Wees veilig.
Waar is Cyndie?
Ze is binnen, mokkend.
We zouden dit niet doen als zij de regels niet had verbroken.
Succes, Tara.
Ja.
Daar werken we nog wel aan, Natania.
Dank je.
Zie je snel.
Zie je later, Rachel.
Hé, Beatrice.
Sorry voor de klap.
Je had geluk.
Ja, dat klopt.
Hoever zijn we van de brug?
Ongeveer halverwege.
Blijf dichtbij. Het is krap hier.
Ik pak hem.
Alsjeblieft.
Ik had je kunnen doden in het dorp.
Laat me gaan.
Je hebt niets over.
Je mensen zijn dood.
De Saviors.
Dat satellietstation dat je hebt opgeruimd...
Je hebt geen idee wat je bent begonnen.
We zijn niks begonnen.
We hebben het beëindigd. Ze zijn dood.
Je hebt ze niet gestopt.
Je kan ze niet stoppen.
Dat was gewoon een uitkijkpost.
Er zijn meer... Meer Saviors...
meer uitkijkposten.
Als ze van je vrienden afweten...
dan is het al te laat.
De Saviors...
hebben zij dit gedaan?
Hebben zij al jullie mannen vermoord?
Elke man...
Elke jongen boven 10.
Ze stonden in een rij en schoten ze door het hoofd.
We probeerden te vechten...
net als jou.
Ze hebben gewonnen.
En wij moesten voor hun blijven werken.
Een nacht gingen we gewoon weg.
We zijn ontsnapt, oké?
We laten je ze niet terugleiden naar ons.
Ze krijgen wat ze willen.
Het spijt me dat je...
Ga! Ren!
Wacht!
Je gaat me niet doodschieten.
Omdat ik je heb gered?
Drie keer nu.
Je gaat me niet doodschieten.
Je moet zweren...
dat je nooit terugkomt
en je nooit iemand verteld over ons,
zelfs niet je eigen mensen.
Waarom zou ik terugkomen?
Waarom zou ik iemand vertellen over deze plek?
Omdat je er misschien iets voor kan krijgen...
Iets.
Waarom hebben wij die twee mensen vermoord?
Waarom heb jij al die mensen vermoord
bij het satellietstation?
Omdat jullie dachten dat het moest.
Maar niemand moest.
Jullie hebben het gewoon gedaan.
Niemand is kwaadaardig.
Ze beslissen om te vergeten wie ze zijn.
Je moet het zweren.
Sommigen mensen zijn kwaadaardig, Cyndie.
Ik heb het gezien.
Daarom moet ik nu terug.
Je moet het zweren.
Ik zweer het.
Hier.
Voedsel en water.
Kom.
Ik breng je naar de brug.
Probeer niet te vallen dit keer.
Er is meer, toch?
Ja, veel meer.
Ik gebruik de auto's als dekking.
En dan?
Dan ren ik.
Ik hou van rennen.
Het is mijn favoriete ding.
Je redt het nooit.
Jawel.
Laat me je helpen.
Heb je al gedaan. Jij bracht me hier.
Ga terug. Vertel ze dat ik jou aanviel.
Ze kennen jou, Tara.
Nee, zeg dat je me hebt vermoord.
Ze kennen mij.
Ik ga nergens heen
totdat je aan de andere kant bent... veilig.
Ik heb mijn geweer en munitie.
Ik kwam hier niet om je te zien sterven.
Dus laten we dit doen, oké?
Kathy en Beatrice... Ze weten dat we hier zijn.
Ze komen eraan.
Oké.
Waarom ben je niet als de rest,
na alles wat er is gebeurd?
Waarom ben jij dat niet?
Oké.
Ah!
Oké, aan die kant.
Ga!
Heath!
Heath, ik kom!
Ik kom!
Nee! Ga! Ga!
We doen dit samen!
Dat weet ik.
Misschien was jij dat.
Ik hoop dat jij dat was.
Het spijt me, Tara.
Het spijt mij ook.
We hoeven hier niet te zitten.
Geweren, munitie...
heb je geen enkel spoor?
Iets, ergens.
Het maakt niet uit hoe gevaarlijk.
Zeg me een plek.
Dan ga ik.
Er moet ergens iets zijn.
We kunnen dit rechtzetten.
We kunnen dit goedmaken.
We moeten.
Dat kan niet.
Ik heb niets gezien daarbuiten.