Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cando o mestre Geppetto fixo a Pinocho,
xa perdera un fillo.
Sucedera uns cantos anos antes de chegar eu,
pero souben da historia
e converteuse na miña.
Geppetto perdeu o seu fillo na Gran Guerra.
Só pasaran xuntos dez anos,
mais foi coma se Carlo levase a vida do vello con el.
- Papá! - Si?
- Sabes que vin? - Que?
- Adiviña. - Nin idea.
Vin avións!
Ai, si? Moi ben.
- Que estás facendo agora, papá? - Adiviña!
- Un soldado? Un meigo? Un bruxo? - Non.
Non, tes que agardar para o ver, Carlo!
Todo o bo exixe paciencia.
Non lles faltaba nada.
No nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo.
Só se necesitaban o un ao outro.
E o meigo ancián díxolle ao ourizo:
"Non mintas
ou vaiche crecer o nariz moito, moito,
até aquí!"
Íalle crecer o nariz?
As mentiras, querido fillo, descóbrense decontado,
porque son como os narices longos,
visibles para todos, agás para quen conta a mentira.
E cantas máis contas, máis crece!
Cántame a canción da mamá para durmirme. Por favor, papá.
De acordo.
Meu fillo, meu fillo,
es o meu soliño resplandecente,
- a miña lúa, as miñas estrelas, - Máis alto, papá!
o meu ceo azul.
E se hoxe me mirases, o meu corazón sandaría axiña.
Próbao.
E se hoxe me abrazases…
Grazas, señoras.
…completo me sentiría por fin.
Para ti.
- Para min? - Adórote por riba de todo,
do solpor e da primavera.
Fasme feliz.
Fasme cantar pola mañá
e cando vou durmir.
Es todo para min
e quérote…
Turra, Carlo!
- Meu fillo… - Un traballo magnífico.
Grazas.
…es o meu soliño dourado.
Coidado, Carlo!
Cando se perde unha vida, outra debe nacer.
Que che parece esta?
Non, Carlo.
Ten que estar perfecta, completa!
Ves?
A esta fáltanlle algunhas escamas.
Meu fillo,
meu fillo,
ti es
o meu soliño resplandecente.
Boa noite, papá.
Boa noite, fillo.
Adoro os meus zapatos novos, papá!
Alégrome, Carlo.
- Primeiro imos á igrexa, non si? - Abofé.
Ola, cadeliño!
- Bo día! - Bo día.
Mestre Geppetto, rematará hoxe o crucifixo?
Faremos o posible.
- Señoras. - Que perfeccionista.
Un cidadán italiano modélico.
E que bo pai.
Que zapatos tan lindos, Carlo. Colle!
Grazas!
- Bo día. - Ola!
Buongiorno, Dottore!
Ah, Carlo.
Geppetto.
- Si… - Quedou moi ben, papá.
Xa vai sendo hora de marchar?
Case! Pásame máis vermello, Carlo.
Ai, esquecín amosarche o que atopei.
Que é, meu neno?
Xa verás!
Tachán!
A piña perfecta.
Ten todas as escamas.
Pensei que podía plantala, ver a árbore medrar
e despois, tallar os meus xoguetes, coma ti.
Paréceme a mellor idea do mundo, Carlo.
Non si?
Que é ese ruído, papá? É un avión?
Recolle os avíos.
Axiña.
Marchamos á casa, agárdannos a lareira e unha sopa quente.
- E podemos tomar chocolate quente? - Abofé.
Vai día de chocolate quentiño, non si?
Si, si, claro.
Papá! Que é iso?
Seguro que non é nada, pero…
Ai, agarda! A piña!
Despois dirían que a vila de Geppetto nin sequera era un obxectivo,
que aqueles avións regresaban á base
e que simplemente deixaron caer as bombas para alixeirar peso.
Carlo!
Non…
Carlo.
Geppetto non se separaba del e pouco máis facía.
Traballaba moi pouco e comía aínda menos.
E o crucifixo da igrexa quedou sen rematar.
Pasaron os anos.
O mundo seguiu adiante…
pero Geppetto non.
E aí é onde entro eu.
Veredes, eu era escritor
e levaba anos na procura das condicións para pór
a historia da miña ilustre e fascinante vida sobre papel.
Até que, por fin,
o atopei.
O meu refuxio.
O meu lar.
Aquí podía escribir a miñas memorias. E que relato ía ser!
Vivira na cheminea dun avogado en Sardeña.
Navegara polo Adriático nun pesqueiro.
Pasara un inverno en Perugia cun aclamado escultor.
"Estridulacións da miña mocidade",
por Sebastián J. Grilo.
Soñei contigo, Carlo.
Soñei que estabas outra vez aquí comigo.
Fillo meu.
Vaites!
Oxalá volveses.
Síntoo moito.
Vin o ancián chorar e conmoveume.
E resultou que eu non era o único que o observaba.
Nas miñas andanzas pola terra,
aprendera que hai espíritos ancestrais que viven nas montañas, nas fragas,
e que rara vez interveñen no mundo dos humanos.
Pero de cando en vez si que o fan.
Quero que volvas, Carlo.
Aquí.
Canda min!
Por que non escoitas as miñas pregarias?
Por que?
Por onde iamos?
Ai, si. Peru…
Polas miñas antenas, que…?
Vouno recuperar.
Volverei facer a Carlo.
Que… Ei!
Con este condenado piñeiro!
Que raios?
Non!
É a casa dos horrores!
Rematareite mañá.
Si, mañá.
Xo!
Fóra de aquí! Rúa!
Liscade!
Non! Esta é a miña casa.
Non podedes pasar! Fóra!
Marchade! Liscade!
Si, exacto.
Cativo de madeira.
Ergueraste co sol e camiñarás pola terra.
Desculpe, podo axudala? Estamos a falar da miña casa.
Pódolle preguntar quen raio é?
Raio?
Unha gardiá.
Ocúpome das cousas pequenas.
Do esquecido.
Do perdido.
Pois eu son Sebastián J. Grilo, propietario da casa,
e teño todo o dereito do mundo a que me consulte o que argalla
coa miña propiedade.
Como vives no corazón do cativo de madeira,
talvez me poidas axudar.
A que?
A protexelo.
A guialo para facer bo del.
Non son unha institutriz.
Sonlle un novelista, un narrador inmerso na escritura das miñas memorias.
Pois, neste mundo, recíbese o que se dá.
Se aceptas esta responsabilidade, concedereiche un desexo.
E que podería ser?
Calquera cousa?
A publicación do meu libro?
Fama? Fortuna?
Calquera cousa.
Pois fareino o mellor que poida, que é o mellor que un pode facer.
Sonlle ben agudo, non si?
Cativo de madeira feito dun piñeiro.
Chamarémosche Pinocho.
Ergueraste co sol
e camiñarás pola terra.
Procuraraslle ledicia e compaña a ese pobre home desolado.
Sé o seu fillo.
Enche os seus días de luz para que nunca estea só.
Quen anda aí?
Advírtocho!
Estou armado!
Bo día, papá!
Isto que é? É cousa de bruxas?
Querías que vivise, pedíchelo ti.
Quen es?
Chámome Pinocho!
Son o teu fillo!
Non es tal! Non te me achegues!
O cativo di a verdade, mestre Geppetto!
Está ateigado de cascudas.
Contra!
Isto que é?
Cantas cousas vexo…
Non, afasta de min!
…todo é novo para min.
Marcha, non te me achegues!
- Como lle chamas? É un reloxo, non toques.
- Para que serve? Canta ás seis en punto.
Non!
- Como lle chamas, chamas? É unha maza.
- Para que serve, serve? Machuca, esnaca, escacha.
Que gozo! Gozo!
Para min todo é novo!
Para min!
O mundo está ateigado de palabras estrañas.
Palabras miúdas que repican como campás.
Brillan, coruscan,
bailan na miña mente como un coro,
as palabras parviñas miñas.
- Como lle chamas, chamas? Un penico.
Para que serve, serve?
Eu… oh.
Que gozo! Gozo!
Todo é novo, para min todo é novo.
Non…
Que gozo! Gozo!
Para!
Para min todo é novo!
Que divertido, papá!
Non es meu fillo!
Que che pasa?
Papá?
Síntoo.
Eu…
Queda aquí dentro, non saias.
Hora de ir á igrexa.
- Igrexa? Eu quero ir. - Queda aquí.
- Igrexa! - Entendiches?
Igrexa!
Non, díxoche que quedases aquí.
- Vou á igrexa! - Por favor, para! Tes de obedecer o papá.
- Obedecer? - Facer o que che din!
Pero eu non quero obedecer!
Pois,
faino o mellor que poidas, que é o mellor que un pode facer.
Meu caro pai…
Vou á igrexa!
Ola!
CRER - OBEDECER - COMBATER
E abur!
Vaites.
Mira, papá, alá!
Iso que é?
Papá!
Fala!
Papá, aquí!
Pinocho.
Son eu!
Vin á igrexa.
É un demo!
Meigaría!
Mal de ollo!
Pinocho.
Non, por favor!
É un monicreque!
Para entreter!
Se é un monicreque, onde están os fíos?
Certo, quen te controla, rapaz de madeira?
Pois eu, loxicamente.
Quen te controla a ti?
Ninguén lle fala así ao Podestà.
Non é máis ca un monicreque.
Non tal, son de carne e óso, e teño anacos carnosos.
Son un rapaz de verdade!
- Demo! - Un monstro.
Unha abominación!
- É obra do demo! - Basta!
Esta é a casa do Señor.
Borrachón estúpido!
Tallas esta cousa cando o noso bendito Cristo
leva todos estes anos sen rematar?
Leva esa cousa de aquí. Fóra! Axiña!
Si, Padre.
- Que vergonza! - Queimádeo!
- Síntoo. - Tronzádeo!
- Síntoo, non pasará nada. - Fóra!
- Mal raio te coma, Geppetto! - O Señor castigarate.
Fóra!
- Deixa de buligar. - Ola!
Carlo nunca se portou así.
Papá, por que me creceu o nariz hoxe?
Mentiches, Pinocho,
e as mentiras son tan visibles como o nariz e…
E cantas máis contas, máis crece.
É iso?
Pois… pois si, é.
- Aquí teñen. - Chocolate.
Grazas, Geppetto. Agradecémosche a hospitalidade.
Pabío, senta ao carón da lareira.
Vimos para falar do que aconteceu hoxe na igrexa.
A túa creación espantou a comunidade.
Como podestà,
debo garantir que ese monicreque teu non supoña unha ameaza para a comunidade.
Ai, non, en absoluto.
Oh! Iso é…
chocolate quente?
Es un monicreque! Non comiches nada na vida!
Pois por iso teño tanta fame!
Teño unha fame negra, papá. Vou morrer de fame!
Non tal!
Vai sentar ao carón da lareira e déixame falar cos convidados.
Pero non quero! Quero chocolate quentiño!
- Por favor, papá! - Veña, veña.
Toma.
Carafio! Grazas!
Si, Pinocho. Vai quentar os pés na lareira.
Obedece o teu papá.
Claro que si, por chocolate obedezo o que faga falta.
Carafio, carafio, carafio!
No fondo é un mociño adorable.
Podestà vela polo benestar moral da vila, entendes?
Non se pode cuestionar a súa autoridade…
Exacto! E ninguén se chufa de min!
Doulle a miña palabra de que farei o que me pida.
Entón, o rapaz de madeira?
Valo deixar todo o día ceibo pola vila?
Non, deixareino pechado!
Aquí mesmo, na casa.
Non penso quedar pechado.
Abofé que esnacarei as fiestras todas.
Este neno anormal carece de disciplina.
Pero parece forte, recho, feito dun bo piñeiro italiano.
Un piñeiro moi bo, si.
Non é perfecto, pero ten boas intencións.
Ei, achégate máis ao lume para te quentares!
Fillo, ven aquí.
Mire o meu fillo, Pabío.
Si.
Un mozo fascista modélico.
Orgulloso, valente.
Viril, coma seu pai.
Ten os dentes perfectos e nin rastro de ictericia.
Papá? Papá!
Teño os pés quentes como o chocolate!
Mira!
Que?
Lume! A miña casa está ardendo!
Ollade para min!
Mirade! Estou ardendo!
E viva!
Mira o que fixeches, papá. Estragáchesme a luz dos pés.
Isto pasa pola falta de disciplina.
Tes de mandar este neno ao colexio.
Ao colexio? A Pinocho?
Si, desde mañá.
Colexio…
Mimá, que día.
Que día, mimá.
Hora de te deitares.
Gústanme as miñas pernas vellas e gústanme cando arden.
Pinocho, se vas durmir,
pola mañá fágoche pernas novas.
Iguais ás vellas?
Mellores.
Mellores? Poden ser de saltón? Pódesme facer catro?
Non, só dúas.
Con dúas abonda.
Boa noite, papá.
Boa noite, meu…
Boa noite, Pinocho.
Sebastián?
Si, Pinocho?
Quen é Carlo?
Carlo era un rapaz.
Geppetto perdeuno hai moitos anos.
E logo onde o puxo?
Como se perde unha persoa enteira?
Quería dicir que morreu, Pinocho.
Xa non está vivo.
Iso é malo?
Para un pai é unha carga enorme perder un fillo tan noviño.
Que significa "carga"?
É unha mágoa que un debe soportar,
por moito que doia.
Aquela noite escribín moito.
Tiña tanto que contar.
Non sobre a miña vida, por unha vez,
senón sobre pais e fillos imperfectos.
Sobre a perda e sobre o amor.
E aquela noite, ao menos, bendíxonos o esquecemento.
Tiñas razón, papá!
Estas pernas son moito mellores que as vellas!
Olla para min! Podo camiñar de costas
e saltar cara adiante!
Antes non o podía facer!
Ai, papá! Viches isto?
É cuspidiño a min.
Que será iso?
Pinocho! Vamos, bule.
Carafio, carafio, carafio! Adoro as pernas novas, papá!
Podemos ir ao circo?
Pode ser, Pinocho.
Agora temos traballo.
Traballo? Adoro traballar!
Papá, que é "traballar"?
Pinocho, basta de preguntas, por favor.
Será parvo o mono!
NON MOLESTAR
Xa vou!
Que foi? Que fas ti aquí?
Mandeiche pór os carteis e atraer xente.
Este circo cae a cachos e ti…
Non ves o desesperada que é a situación?
Un que?
Un monicreque vivente? Estás certo?
Iso podería devolvernos á cima!
Poderiamos reinar outra vez!
Fomos reis unha volta,
serémolo outra?
Bañabámonos en moedas, actuabamos por diamantes e seda.
Unha volta, pero queremos outra!
O meu espectáculo era un imán,
a Volpe todos lle beixaban a man.
Agora os pequenos
e os casados
prefiren a Valentino, Gardel e Garbo.
La voce di Caruso
ou jazz pola radio.
Unha vez fostes reis,
mon dieu, canto gocei!
Erades os amos da noite, sobrábanvos gloria e poder, unha volta,
por que non outra?
- Crede en vós! - Fomos reis unha vez!
Crede en min!
Agora báixao.
Máis, así.
Un chisco máis. Basta.
Aí está.
Moi ben, neno. Moi ben.
Papá, hai unha cousa que non entendo.
O que, Pinocho?
El gústalle a todo o mundo.
Quen?
El.
Todos lle cantaban.
Tamén é de madeira.
Por que el si que lles gusta e eu non?
Ven aquí, Pinocho.
Ás veces, a xente teme o descoñecido,
pero a ti coñecerante e gustaraslles, e por iso…
Listo para o colexio?
Entón, teño algo para ti.
Tachán!
Adoro, papá!
Adoro!
Que é?
Un libro escolar.
Un moi especial,
que era dun neno moi especial.
Carlo, o rapaz que perdiches?
Era un rapaz moi bo, papá?
Era, si.
E ti queríalo moito?
Queríao, si.
Quéroo.
Serei como Carlo, logo!
Obedecerei e irei ao colexio e serei o mellor en…
no que se faga alá.
Estarás orgulloso!
Ao colexio, ao colexio.
Marcho, que vou ao colexio.
Existe!
Este soño, esta marabilla existe.
Que babuíno tan fermoso e espelido me es!
Ha de ser meu.
Ao colexio, ao colexio. Marcho, que vou ao colexio.
O colexio! Carafio, carafio, carafio!
Que se aprende no colexio?
A ler e escribir.
As táboas de multiplicar.
Que son "táboas de multiplicar"?
Pon que tes catro carros con 27 mazás en cada un.
Tanto me ten o que diga a táboa, non teño mazás e non vou mentir.
Só che son matemáticas!
Entón, multiplicas o catro polo sete… Catro por sete? E dáche…
Estou confuso.
Acho que xa non me gusta o colexio, Sebastián.
Atopámolo!
Mira, Spazzatura! O noso milagre!
- A nosa sensación. - Coidado!
A nosa estrela!
Quen? Eu?
Si, mon étoile!
Son o conde Volpe e ti es o elixido.
Únete á vida do circo, rexoubeira, prodixiosa, lixeira,
como estrela do meu espectáculo de monicreques!
Non lle fagas caso, Pinocho!
Prometícheslle ao teu papá ir ao colexio.
Ai, si, prometinlle ao meu papá ir ao colexio.
Ves? Deume o libro de Carlo.
O libro de Carlo? Si…
Unha obra clásica e canónica.
Xa vexo que es de natureza intelectual,
pero estudar os libros non se pode comparar con ver o mundo
cos teus propios ollos desde un escenario glorioso.
Vaites.
Verás por ti mesmo todas as nacións do mundo,
mentres se poñen aos teus pés.
E son pés novos!
Non, agarda!
Tes de ir ao colexio!
Non podemos esperar a mañá?
Por desgraza, non.
Hoxe é o único día
que o noso circo cacofónico visita a contorna,
pero se tes de ir ao colexio, vas e acabouse.
Veña, Spazzatura.
Hai que atopar outro
que coma todo o xeado, as pipocas e o chocolate quente.
- Chocolate quente? - Ai, non.
Abofé que si.
Todo o chocolate e os xogos que queiras.
Ai, carafio! Carafio!
Se cadra, non pasa nada se chego un chisco tarde ao colexio?
Claro que non, ninguén se decatará.
Non lle fagas caso, Pinocho!
Queda unha cousiña de nada.
Asina aquí, aquí e aquí. Douche unha pluma?
Non o fagas, Pinocho!
Así?
Perfecto! Agora vou facer de ti a estrela máis brillante!
Sígueme, meu neno.
Ai, que dor.
A vida é unha dor insoportable.
Mestre Geppetto, importaríache baixar?
Por fin!
O noso salvador está restaurado.
Vaites, desculpe.
O teu rapaz non foi ao colexio.
Pero se o mandei esta mañá para ir alá.
O monicreque é claramente un disidente.
Un libre pensador, diría.
- Si. - Mellor que o busques.
Confío en que mañá veremos o cativo de madeira no colexio.
Mañá? Claro, si.
Mimá, o circo éche grande de raio.
Queres máis pipocas?
Xa non podo máis, señor Diavolo.
Será mellor que marche ao colexio.
Queda un anaco, Pinocho.
Perdoa por facerche esperar, meu pequeno monicreque.
Non me gusta que me chamen monicreque.
Meu neno, os monicreques son le meilleur qui soit!
O mellor do mellor! Levanta o brazo.
Son respectados en todas as etapas da vida.
Cría que era mellor ser un neno normal.
Que va, a xente adora os monicreques.
Como Diavolo, Colombina e Polichinela.
Loxicamente, só un é o rei de todos eles…
Contra, gustaríame coñecelo.
Pinocho!
Contra, ese son eu!
Exacto. Es unha marabilla, un milagre.
Vante adorar.
Quen?
Les idiots!
Os marabillosos nenos do mundo.
Levanta a perna. Todos te adorarán e berrarán o teu nome!
Pinocho!
Pinocho, o monicreque vivente!
E un e dous e…
Mascar, mascar,
a miña goma de mascar.
Berros,
liorta
se non me dan xeado e torta.
Pinocho!
Non!
O libro de Carlo!
Que?
Por alá.
Esa canción.
Como pode coñecela?
Son libre coma o vento!
Non, estou voando!
Outro pesadelo.
Rebulir, buligar, argallar,
o que quere teu fillo
é rexoubar!
E viva! Pinocho!
Grazas!
E todas as larpeiradas véndense no campo da feira.
Grazas!
Pinocho? Que é todo isto?
Que fas?
Papá!
Son unha estrela, papá!
- Adóranme, acéptanme! - Pero que estás…?
Déixate de parvadas. Tiñas que ir ao colexio.
E como sabes esa canción?
Simio sandeu!
A miña estrela!
Onde foi a miña estrela?
Grazas, sodes moi amables!
Estragaches o libro de Carlo e non fuches ao colexio, por que?
Prometíchesme que te ías portar como…
Carlo.
Si.
E ía facelo, papá, pero…
Si, Pinocho. Que?
Saíron dez bandidos dos arbustos e levaron…
…dos arbustos e levaron o libro.
Xa.
E que aconteceu despois?
Tiñan unha machada e querían chocolate.
Chocolate quente!
Non deberías mentirme, Pinocho.
Son o teu papá.
Pero digo a verdade!
E por que che crece o nariz, logo?
Non crece.
Mentiras e nada máis que mentiras.
Non estou a mentir!
Mírate, ho!
Liscade!
Non vos é un espectáculo!
Claro que o é!
Solta o meu carissimo, caneco…
cleptómano!
Non o toques!
Pero se o fixen eu!
E eu descubrino!
Non é o teu monicreque. É meu!
- Se cadra, deberiamos… - Non é tal!
É o meu actor.
Que mo deas!
Xamais!
Mi madriña.
Que divertido, papá!
Non!
Non…
Pinocho.
Saíu da nada.
Iso pasa por deixar os nenos soltos.
Pinocho morrera.
Iso era evidente para calquera observador astuto,
pero pouco imaxinaba eu que a morte non era a fin.
A túa arte desapareceu.
A túa vida abandonoute.
Agora todos chorarán a túa morte.
- Oístes iso? - Quen anda aí?
- Pensaba que morrera. - E morreu, vin os papeis.
- Xa non tes carne. Ola?
Xa non tes cartilaxe.
Xa non tes nada do que laiarte.
Moi ben, por onde iamos?
Quen daba?
Eu, non si?
Veña, rapaces, apostas.
- Cal era o límite, logo? - É 20, panoco.
Tes algo aí, non si?
Será un seis revoltoso.
Que chistoso.
Estades a xogar?
Escaleira!
Quero xogar! Por favor, podo?
Que non entendiches de morrer, paspán?
É aburrido, odio estar morto.
Contra, fixéchela boa.
Que é iso?
Procedementos.
Vai ver a xefa, neno.
Por aí.
Non ten perda.
Dáme un condenado ás, por favor!
Ola?
Quen es?
É coma se xa estiveras aquí.
Son un rapaz, Pinocho.
E coido que estou morto.
Ah, xa sei.
O meniño de madeira coa alma emprestada.
Unha tolemia de miña irmá.
A tarabela sentimental.
Ela deuche vida, Pinocho, aínda que non debías tela.
Non máis ca unha cadeira ou unha mesa.
E, polo tanto, tampouco podes morrer.
Carafio, carafio!
Iso é bo, non si?
Implica que non es nin serás xamais un mozo de verdade,
coma Carlo.
Verás, o que fai da vida humana algo tan precioso e significativo
é a súa brevidade.
Non me entendas mal, has morrer.
Moitas, moitas veces.
Esta é unha delas.
Pero non son mortes de verdade.
Só períodos de espera.
Verás, hai regras.
Malia o pouco respecto que lles ten miña irmá.
Ambos deberemos agardar a que se esgote a area.
Cada vez que cruces ficarás un pouco máis comigo,
até a fin dos días.
E cando se esgote a area?
Enviareite de volta, cada vez.
Entendo.
Nese caso, gustaríame pedirche algo.
Até a próxima!
Non.
Ai, Pinocho.
Niente, xa non se pode facer nada.
Dáme que o corpo está ríxido.
Pero sempre foi ríxido, é de madeira.
Pode actuar aínda que estea morto.
Como se atreve!
Amose algo de respecto.
Amósemo vostede a min e á miña previsión trimestral de ingresos.
Cabaleiros, por favor.
Non é momento de rifar polas súas miudezas.
Como pensan desfacerse do cadáver?
Cadáver? Onde?
Pinocho! Estás vivo!
É inmortal!
Longa vida ás artes!
É un milagre.
Amodo, meu neno.
Apóiate en min.
Imos á casa.
Un momento.
Teño un contrato vinculante
asinado polo artista e a dirección.
Se non actúa, deberame vostede dez millóns de liras.
Que absurdo.
Só é un sol que sorrí.
Ao fin e ao cabo é a súa firma, non si?
Debuxeino eu.
Exixo a restitución total perante a lei,
incluído o transporte, a transmutación, a futura represen…
O noso país é o primeiro.
O rapaz non morre.
É o soldado ideal.
A lei di que debe asistir aos campamentos xuvenís.
Aprenderás a loitar e a disparar, e serás un verdadeiro rapaz italiano.
Temos de marchar.
De verdade.
Xa falaremos, seguro.
Comigo non, fale cos meus avogados.
Contra, que día!
Que divertido!
Que imos facer?
Tranquilo, papá.
Irei á guerra, parece divertida.
Aprenderei a loitar e a disparar, e camiñarei así…
Non, Pinocho!
A guerra non é divertida.
A guerra non é boa. A guerra…
A guerra arrebatoume a Carlo.
Pois entón non vou.
Pero agora tes que ir, é a lei.
Aínda que sexa algo malo?
Si, todos temos que obedecer a lei, aínda que non nos guste.
Por que?
Non teño tempo nin paciencia para cho explicar, débolle…
Débolle unha fortuna a ese home.
E a ti vante levar lonxe e recrutarante no campamento militar.
E agora, mira en que me convertiches.
Fíxente para seres como Carlo.
Por que non podes ser coma el?
Porque non son Carlo.
Non quero ser coma el.
- Carlo é… - Basta!
Es unha carga.
Non lle creceu o nariz.
O que?
Cando me chamou carga non lle creceu o nariz.
Sínteo de verdade.
Non quero ser unha carga.
Non lle quero facer mal ao papá e que me queira berrar dese xeito.
Ai, Pinocho.
Ás veces, os pais senten desesperación, como todo o mundo.
E din cousas,
cousas que pensan sentir no momento,
mais co tempo decátanse de que…
nunca sentiron tal.
Entendes?
Ei! Onde vas?
Teño un plan.
Pinocho, que fas?
Xa verás!
Volvo ao circo.
Así axudarei o papá e non terei de ir á guerra.
Deixareille unha nota para llo explicar todo.
Non o fagas, Pinocho.
Oh, que…
Non!
Non fagas isto.
Dille que lle mandarei cartos.
E que o quero,
e que xa non serei unha carga.
Non!
Que foi? Que queres en plena…
A miña querida estrela!
En que che podo axudar?
Se traballo para vostede, perdoaralle ao meu pai os cartos?
Abofé que si, meu querido neno.
E mandaralle a miña parte das ganancias?
As contas claras en todo momento.
Repartirémolo á metade.
Todos arriba!
Marchamos!
A dor.
Pinocho, fillo.
Só quería dicirche…
Pinocho!
Griliño.
Marchou! Co circo!
Pinocho!
Vai…
Como o imos atopar?
Contra, agora quéreo atopar?
Despois do que lle dixo, despois de lle chamar "carga".
Carga?
Como está tan cego?
Tan completamente cego.
O rapaz quérelle.
Quédalle moito por aprender, pero quérelle tal como é.
Custáballe tanto facer o mesmo?
Comece a comportarse como un pai de verdade.
Non coma un vello teimudo que pasa o día a laiarse polo que perdeu…
Tanto "coitadiño de min", que nin se decata do amor que lle dan.
Eu serei un becho, señor,
pero pódolle aprender unha cousa ou dúas sobre… Ei!
Onde vai?
Buscar o meu fillo!
Desculpe, se me permite, igual deberiamos… agardar!
Ciao, Papa…
Espere! - Mio papa.
É hora de nos despedir.
Por canto? Onde vou? Non sei.
O futuro incerto é.
Por se tardo moito en volver,
levo un anaco de luar,
o son de paxaros e campás,
debuxos de froitas, cunchas,
recendo de pan e viño
e o teu recordo, sempre comigo.
Adeus, meu papá.
Ciao, papa,
mio papa.
Chegou a hora de nos despedir.
Estou pronto para marchar,
xa sei que todo irá ben.
Tardarei moito, moito, en volver,
verei cimas que escalar,
talvez un camelo bagoar,
perigosos piratas pata de pau.
Na choiva e no sol, levarei
o teu recordo, sempre comigo.
Adeus, meu papá…
GAÑAREMOS A GUERRA!
E mentres avanzo a brincos,
aférrome aos recordos contigo.
Os ollos na chuvia tento agochar,
as bágoas dun neno que non debe chorar.
No meu corazón, por sempre xamais,
o teu recordo, o recordo dun pai.
Adeus, meu papá.
Loito pola terra,
loito na guerra,
loito con euforia para que Italia acade a gloria.
Bandeira en man pola patria,
Il Duce, Il Duce, cantamos e pregamos.
A vista no horizonte,
ergueitos, a luz seguimos.
Como unha aguia que ascende, ceibe e magnificente,
polo camiño da vitoria marcharemos.
Somos valentes!
Somos novos!
Italia, que ledicia.
Italia, somos fortes!
O NOSO DUCE, MUSSOLINI
Grazas!
Viva Benito Mussolini, nostro duce!
Viva!
A derradeira parada.
Non esqueza mandarlle a miña parte ao papá.
Non se me ocorrería esquecelo.
Ves? A metade.
Menos gastos, transporte e promoción.
Mañá imos a unha vila á beira do mar, Catania.
E imos actuar ante a súa excelencia, Il Duce.
O Doce?
Non, miña estrela.
O noso valoroso líder, Il Duce, Benito Mussolini!
Oíu falar da nosa actuación e vén vernos.
Somos íntimos.
Aquí estamos en Roma.
O do fondo é el.
O teu papá e mais eu imos estar moi orgullosos de ti.
Orgullosos.
Desculpe, señor.
Vai vostede a Catania?
Pode levarme?
Por favor?
Queda ao outro lado do estreito.
Iso que ve non é o mar.
É un camposanto!
Ai, mimá…
Un escualo que emerxe das xélidas profundidades
para cobrar o seu tributo en sangue e aceiro.
Un monstro do tamaño de 20 barcos,
cheo de fame e carraxe.
Veña, ho. Só son historias para nenos.
Capitán,
o meu fillo está do outro lado do golfo.
Mañá actúa.
Isto é o único que teño no mundo.
Tome, é seu.
Só quero volver velo.
Paso e xiro, paso e xiro, cara de vivo, e paso, paso…
Podo descansar un momento?
Non, cada vez segues peor o tempo.
Nada de descansos.
Cinco minutos, por favor.
Tres.
Estás ben, Pinocho?
Preocúpasnos.
Pareces moi canso, baldado.
Precisas un bo descanso.
E coido que tampouco che viñan mal outros pantalóns e unha orella nova.
Por que non vas visitar o teu papá?
Este non é lugar para ti.
Non podo.
Hei de seguir traballando para enviar os cartos.
Xa…
A verdade é esta,
o conde Volpe aprovéitase de ti.
Non lle mandou ao teu pai nin un can.
O que?
Queda co diñeiro todo.
Ti dáslle igual.
Non es o seu favorito.
É Spazzatura.
Sempre o foi, é un xenio.
Non! O conde Volpe non me mentiría.
Son a súa estrela!
Só estades celosos.
Pensas que o atoparemos, Sebastián?
O meu Pinocho?
Penso, si. Verá…
Meu caro pai dicía:
"Empolícate no día,
todo pasa axiña."
Meu caro pai dicía…
Arrivederci!
"Frega as bágoas, menda as mágoas
para non afogar a alma…"
Son eu!
- Velaquí está. - É el!
- É Pinocho, quero falar con el. - Grazas, sodes moi amables.
Agora non, desculpade.
Cacho de mono miserento,
sarnoso
e chalado!
Que lle estabas a dicir?
Na noite antes da gran actuación, podería perdelo todo pola túa culpa!
Sabes quen vén? Tes idea?
Atopeite baixo a choiva, no fondo daquela cova.
Deixárante para morreres aló.
Ninguén te quería, salveite eu.
Rescateite!
Debín deixarte morrer!
Ei! Basta!
Non o manque máis!
Isto non vai contigo, Pinocho. Es unha estrela, vai ensaiar os pasos.
Exixo que pare.
Dixo que son a estrela deste espectáculo
e non tolerarei ese trato á miña coestrela.
E que é iso de que o meu papá non está a recibir os cartos?
Igual marcho preguntarllo agora mesmo.
Que lle parece?
Actúe vostede para O Doce!
Coido que entendiches mal a nosa relación, pasto do lume.
Eu son o monicrequeiro
e ti es o monicreque.
Eu son o amo
e ti es o escravo,
e farás o que che mande,
até que o teu corpo de madeira podreza
e o use para quentar o meu forno!
Non terás fíos,
pero eu contrólote
e ti obedécesme.
Capisci?
Spazzatura.
Un fillo sabe cando seu pai está vivo.
Vainos buscar, xa verás.
Non tes por que te preocupar.
Para vostede é fácil dicilo.
Esta noite ceamos.
Que sorte a nosa!
Oh, a súa Excelencia!
Escribín este número especialmente para vostede.
Gusto dos monicreques.
Ei, Spazzatura.
E se facemos o número aínda máis especial
para o superimportante Doce?
Téñoche algunhas ideas moi boas.
In bocca al lupo, monicreques meus.
Deleitade o Duce e cubrireivos de gloria.
Ofrecerémoslle un espectáculo que nunca esquecerá.
Loito pola terra,
loito lonxe de aquí
e o bebé fai caquiña nos cueiros xusto diante de min.
- Coa caca pola patria… Caca?
Si, caca, a súa Excelencia.
Il Duce, Il Duce, bota peidos e vai rezar.
Come os mocos e as babas, douche as miñas se fai falta.
Caca! Caca!
Como un feixe de caca, ceibe e magnificente.
No baño dos homes botas peidos a esgalla.
Es unha caca!
Somos novos!
Come caca, mangallón! Os fortes somos nós!
Este monicreque non me gusta.
Disparádelle!
E prendédelle lume.
Ai, ola! Son eu.
Está este aquí outra vez.
Son inmortal!
Xa o sabemos.
Non morro.
Non morro!
Pola porta.
Pódelo crer?
Escapei da guerra, das balas, do lume…
Atropeláronme!
Podo morrer moitas veces!
Son o rapaz con máis sorte do mundo.
Na miña opinión, impuxéronte unha carga terrible.
O que? Unha carga?
Non tal.
Está moi feo dicirlle iso a un rapaz.
A vida pode causar un padecemento enorme.
A vida eterna pode causar un padecemento eterno.
Non está tan mal.
Si, ás veces, canso,
pero en canto volva, vou directo onda o papá.
Ai, pero Pinocho, e se non volves ver o teu pai?
Claro que o verei.
E por que non o ía ver?
A túa vida será eterna,
mais a dos teus amigos e seres queridos non o é.
Cada momento compartido con eles pode ser o derradeiro.
Nunca sabes canto che queda con alguén até que desaparece.
O que? Non comprendo.
Podes contarme máis?
Por favor? Non!
Xa sabía eu! Resucitaches.
Ola, Pabío.
A maioría de nós só podemos dar unha vida pola patria, mais ti…
ti non tes límite!
- Eu? - Si!
Ti!
Sigue as miñas ordes, obedece e serás o soldado perfecto.
Mais o meu papá…
Volverás como un heroe.
Que pai non estaría orgulloso?
Chegamos.
Vaites!
Que é todo isto?
O Proxecto militar de elite para a mocidade patriótica.
- Que é "elite"? - Nós.
Aprenderemos a ser soldados de elite!
Aprender? Como no colexio?
A ler, a escribir e os cousos de multiplicar?
Que chistoso es.
Atención.
Informan de avións hostís na zona,
mais nós seguiremos adiante coas manobras de mañá.
Alguén aquí ten medo do inimigo?
- Si! - Non, señor!
Ben.
Seredes rapaces, mais tendes un corazón de home.
Mañá adestrades pola gloria de Italia!
Mañá faredes que a patria sinta orgullo de vós.
Pinocho.
Si?
Que querería dicir meu pai co dos avións?
Non che sei.
Nin sequera entendo que facemos aquí.
Prepararnos para ser soldados, para a guerra.
Pero meu papá dixo que a guerra é mala.
Porque é un covarde.
Covarde o meu papá?
Tenlle medo á guerra, non si?
Meu pai di que se temes morrer polo teu país, es débil.
Un covarde.
Ti tes medo?
Non teño medo ningún!
Pois eu tampouco, nin o meu papá.
- Adoro a guerra! - Eu máis!
Eu adóroa sempre, todos os días, a todas horas!
Eu tamén!
Iso xa o veremos, non si?
Demostrareille que non son covarde e farei que me queira.
Oíches, todos os pais queren os fillos, mais…
ás veces senten desesperación, como todo o mundo,
e din cousas que pensan sentir no momento,
mais co tempo decátanse de que nunca sentiron tal
e se cadra, chámanche cousas feas, como "carga" ou "covarde",
pero no fondo,
quérente.
Ti tes medo?
De morrer?
Eu? Non!
Xa morrín dúas veces.
Non estivo tan mal.
Hai coellos, xogos de cartas e un feixe de area.
Area azul.
Es máis raro…
Non máis ca ti, socio!
Alégrome de que esteas aquí.
Eu tamén.
E como con todos os grandes imperios,
o destino de Italia forxarase
sobre a forza da súa mocidade.
Hoxe saborearedes a guerra por primeira vez.
Formaredes dous equipos.
Hai unha torre no centro do campo de batalla.
O primeiro equipo en colocar a súa bandeira no cume, gaña.
E lembrade,
tanto ten quen haxa no outro equipo,
son o inimigo.
Que gañe o mellor,
e que cubra de gloria o seu equipo e que nos traia a honra a todos nós.
Os rifles levan pintura
e as granadas, confetes.
Marcade os mortos, nenos.
Por Italia!
Ei!
Coidado!
Esperade!
Vamos, rapaces! Veña!
- Vamos! - Cargade!
Coidado!
Máis rápido! Seguídeme!
Toma isto.
Por que estades aquí os dous?
Gañamos os dous, pai.
Ai, si?
E pódese saber como chegastes a esa conclusión?
Empatamos.
Os dous encarriscamos rápido.
Pois moi ben, logo.
Pabío…
dispáralle.
Pero, pai,
é unha pistola de verdade.
Cúbrete de gloria, fillo!
Dispáralle ao monicreque.
Ás vosas posicións nos parapetos.
Defendede o centro.
Por Italia!
Están a atacarnos!
Díxenche que lle disparases ao monicreque!
Non! Non cho vou consentir.
Levo toda a vida intentando compracerte
e nunca o lograrei.
Tiñas razón,
son frouxo, débil, feble como o pabío dunha candea.
Sempre temoroso.
Pero mesmo con todo o medo que sinto, pódoche dicir que non.
Podo facelo.
Non me dá medo dicir que non. E a ti?
Maldito covarde!
Si, es débil.
Non es fillo meu!
Pabío!
Monicreque!
En pé.
Hora da derradeira lección.
Agora,
vas ver que significa servir de verdade a patria.
Pinocho!
Ola, rebeldiño meu.
Por fin te atopo.
Perdín todo o que tiña.
E agora tócache a ti.
Pabío!
Bonjour, mon étoile.
Non! Onde está Pabío?
Spazzatura! Acúdeme!
Son todo o que ten no mundo, coitadiño.
Perdoeino.
Mais ti! Ti botáchelo todo a perder!
Dáme o fachuzo, Spazzatura!
Spazzatura!
Que mo deas, mono sarnoso!
Sóltame!
O noso contrato non vale nada?
Eu cumprirei coa miña parte
e ti arderás.
O teu lume brillará
como unha estrela!
Ei, iso queima!
Máis ca o chocolate!
Socorro!
Por favor, axuda!
Socorro!
Como puideches facerme isto?
E por un monicreque?
Monstro aberrante!
Non me volverás traizoar!
Spazzatura!
Volverei ver o meu papá?
Mira! Unha illa!
Nada!
E se hoxe me mirases,
o meu corazón sandaría axiña.
Papá? Papá!
E se hoxe me abrazases,
completo me sentiría.
Por fin.
Papá!
Estás vivo!
Pinocho!
Pinocho meu.
O amor manca.
Vaste recuperar, papá.
En canto mellores, imos para a casa, si?
Non, Pinocho, non.
Non se pode fuxir desta besta horrible.
Vén buscando a calor do sol cada década máis ou menos.
Pronto volverá ás profundidades
do océano máis escuro e frío onde mora e…
levaranos con el.
Mi madriña! Claro!
Seguídeme!
Seguirte? Onde?
Ao faro e á liberdade!
Os espiráculos! Gabeamos por eles e saímos!
Pero non o lograremos, está lonxe de máis!
Pinocho pode axudar!
Pinocho, mira.
Mira, temos que gabear…
Que foi, Pinocho?
Papá, ódiote!
Que? Pero que…?
E a ti tamén te odio, Spazzatura. E a ti, Sebastián J. Grilo.
Xa vexo! Só por esta vez, minte, meu neno!
Así! Minte!
Chámome Panuccio!
Sigue, Pinocho!
Adoro o cheiro das cebolas!
Adoro… adoro a guerra!
Quero quedar aquí atrapado para sempre!
Así!
Xa podedes gabear!
Bulide! Veña!
Que estás…?
Deixa de abanear… Contra!
Ai, mi madriña.
Ei, aguanta!
Xa está!
Non mires abaixo, Pinocho!
Olla para min!
Mira o papá!
Vai esbirrar, bule!
Non!
Collinte, fillo!
Aguanta, meu neno!
Socorro!
Ai…
Non, Pinocho!
Papá!
Vén por nós! Axiña!
Veña, Spazzatura. Ti podes!
Máis rápido, Spazzatura!
Agárrate ben!
Non, agora non!
Envíame de volta xa, por favor!
Teño que volver para salvar o meu papá.
Xa coñeces as regras, Pinocho.
Toda a area debe caer antes de que poidas volver.
Non hai tempo, vai morrer!
As regras son as regras,
e se as rompemos,
as consecuencias serán terribles.
De volver agora, tan axiña,
volveríaste mortal.
Pode que salves a Geppetto,
pero ti morrerás, Pinocho,
e será a túa derradeira vida.
Dáme igual!
Faime volver!
Faino!
Non eu, cativo de madeira.
Rompe as regras, rómpeas…
Se estás seguro.
Agora vai onda teu pai, neno,
e aproveita todo o que poidas.
Conseguímolo!
Non o podo crer!
Pinocho.
Meu neno.
Acorda, Pinocho.
Como a outra vez.
Esperta!
Estás ben. Estás…
Estás aquí.
Meu querido fillo.
Non me ves?
Estás vivo.
Es libre, necesito…
Necesítote a ti.
Fillo.
Mestre Geppetto.
Eu só quería procurarche felicidade.
E fixéchelo.
Déchesme felicidade.
Unha felicidade enorme.
Por favor, devólvemo.
Volveuse rapaz de verdade para te salvar.
E os rapaces de verdade non volven.
Xa o sei.
Xa o sei, pero…
Non é xusto.
Lémbraste? Neste mundo, recíbese o que se dá.
E este rapaz deu…
deu todo o que puido!
Dixeches que se cumpría co meu deber, e facía de Pinocho un bo rapaz
e o guiaba para facer o ben, concederíasme un desexo.
Dixen, si.
E levaches a cabo esa tarefa?
Contra! A ver…
Igual non me saíu perfecto, metín a zoca un pouco… moito, pero…
Fíxeno o mellor que puiden, que é o mellor que un pode facer.
Aprendino de Pinocho.
Ou sexa, aprendinllo eu a el e el volveumo aprender.
E sabes por que? Porque…
porque era bo.
Está ben, nobre grilo.
Fai unha escolla sabia.
Pois, contra!
Desexo que volva vivir!
Moi ben, logo.
Cativo de madeira feito de piñeiro,
ergueraste co sol
e camiñarás pola terra.
Sé o seu fillo.
Enche os seus días de luz…
para que nunca estea só.
Pinocho.
Meu neno.
Quixen facer de ti algo que non eras.
Non sexas Carlo nin ningún outro.
Sé exactamente quen es.
Quero…
Quérote…
exactamente como es.
Daquela, serei Pinocho.
E ti, o meu papá.
Abondará?
Abondará.
A vida é un agasallo marabilloso.
E así vivimos as nosas vidas.
Xaque mate!
Non volvemos ver o espírito do bosque.
Geppetto avellentou.
Pinocho non.
E cando chegou a hora, Geppetto foise.
Unha mañá de inverno, Pinocho atopoume na soleira.
Xa non me movía.
Meteume nunha caixa de mistos
e aínda me leva con el.
No seu corazón.
O DIVO DO PALCO SPAZZATURA
Aventurouse mundo adiante
e coido que o mundo o aceptou.
Hai moito que non sei del.
Morrerá?
Coido que si.
E talvez iso faga del un neno real.
O que acontece, acontece
e despois, marchamos.
Vas seguir latricando ou vas xogar?
Impórtache?
Estaba a contar a miña vida!
Foi unha boa vida!
Bastante boa!
Música, mozos!
Meu caro pai dicía:
"Empolícate no día,
que todo pasa axiña."
Me caro pai dicía: "Frega as bágoas, menda as mágoas
para non afogar a alma
na esperanza de mellores días."
Pensa con xeito.
Pensa con calma.
Que se cae unha estrela, a noite non racha.
Pensa con xeito, fagas o que fagas.
As sombras amoucan,
quedas sen luz mentres avanzas,
pero a vida ten xeitos de dar moitas voltas.
Un día, de lado a lado. O outro, de arriba abaixo.
Pódelo facer.
Cómpre tentalo.
E cando che falten os azos, recibe o mañá cun abrazo.
Un abrazo.
As melodías no aire.
O miúdo que compartes.
Un halo de luz, un pardal voando,
persígueo aínda que estea alto.
Recibe o mañá cun abrazo.
Un abrazo.
Pensa con xeito.
Pensa con calma.
Deixa o corazón cantar
nas noites de serán.
Pensa con xeito,
fagas o que fagas.
E se rompe unha corda,
goza coa banda, levanta e baila.
Pódelo facer.
Cómpre loitar.
E se che faltan os azos,
recibe o mañá cun abrazo.
Un abrazo.
Acuarelas de maio,
ceos de abraio,
un lapis, un río, unha liña,
acordes de mandolina,
de suspiros e melodías.
Iso é o que debe importar.
- Pensa con xeito. - Xeito!
- Pensa con calma. - Calma!
E deixa o corazón cantar
- nas noites de serán. - Serán!
Pensa con xeito, fagas o que fagas.
As campaíñas repican,
as risas no vento, voar papaventos.
A vida ten xeitos de dar moitas voltas.
Un día, de lado a lado. O outro, de arriba abaixo.
- Pódelo facer. - Ti podes!
- E tes un corazón fermoso. - Fermoso!
Amósallo ao mundo
e recibe o futuro,
o futuro
cun abrazo…
Un abrazo!
Subtítulos: Jeiry Castellano
PARA MEU PAI E MIÑA NAI