Polegam tylko na gestach.
Nie mogę się posługiwać słowami, gdyż dano mi długi i płaski jęzor,
który nie sprawdza się jako przyrząd do wydawania wielosylabowych dźwięków.
Dlatego właśnie jestem tu...
i czekam na powrót Denny'ego...
leżąc w kałuży zrobionej pod siebie.
Enzo?
Wyczuwam obawę w jego głosie.
Co jest, kolego?
Oj, Enzo.
Czuję woń z całego dnia.
Olej silnikowy, benzynę... kurczaka z rożna.
Dasz radę wstać?
Jestem tu, kolego. Jestem.
Chodź.
Gdybym tylko miał głos,
to bym go uspokoił.
Widziałem raz w telewizji dokument o Mongolii.
Wierzą tam, że gdy pies wyczerpie wszelkie swoje pieskie żywoty,
odrodzi się jako człowiek.
Jestem tu.
Już dobrze.
Zdaję sobie sprawę, że stracę w ten sposób wszystkie wspomnienia.
Ale mam plan.
Spróbuję zapisać całą wiedzę w swojej duszy.
Ukryć ją tak głęboko w swoim jestestwie,
że gdy otworzę oczy i ujrzę swoje nowe dłonie,
będę wszystko wiedział.
Mój Enzo.
Będę gotów.
Przypomni mi się.
Wybrał mnie z miotu szczeniaków.
Ze splątanego gąszczu łap i ogonów.
Zawinął do gospodarstwa w drodze powrotnej z toru w Yakimie.
Już wtedy wiedziałem, że różnię się od reszty.
Moja dusza była bardziej... ludzka.
Ten. Zdecydowanie ten.
-Chluba miotu. -O każdym to mówi.
Ale powolutku. Chcieliśmy go raczej zatrzymać.
On też zawsze to mówił.
Ile?
To był pierwszy przedsmak reszty mojego życia.
SZTUKA ŚCIGANIA SIĘ W DESZCZU
Tony! Jest Denny.
Czekajcie tylko.
-Nie wiedziałem, że bierzesz psa! -Ani ja.
Zobaczyłem tablicę i coś mnie chwyciło.
No nie, Enzo?
Enzo, jak Ferrari? Gites.
Nie zadbasz o psa. Stale cię nie ma.
Już mi podcinasz skrzydła? Ładny mi najlepszy kumpel.
Będzie jeździł ze mną i przynosił mi fart.
Wpadniesz na koncert? Gramy przed The Scoffs.
Nie może, musi się zająć psiorkiem.
Już odgania nieszczęście.
Dali mi znać, że szukają zapasowego.
Jasne. Zostawię wejściówkę przy bramie.
Dobra, no to dwie.
Co to za gość?
Tak jest.
Nowy dom był fajny.
Brakowało tylko trawnika, ale bylem zaradny.
Nie, Enzo! Don, oddzwonię.
O... tutaj.
No, strzelaj, kolego.
Denny'ego nad wyraz ciekawiło to, jak się załatwiam.
Dalej. Dawaj.
No pewnie.
Dobra, kolego.
Pora spać. Jutro ważny wyścig.
Dlatego bądź grzeczny.
Prześpij się, co?
Dobra.
Potem odkryłem nazwę ”telewizor”.
Z czasem nauczył mnie wiele o ludzkich zwyczajach.
Tamtego wieczora był jak okno na całkiem inny świat.
Podoba ci się?
Czy podobało?
I to jak.
Prawa noga na gaz...
i wchodzisz w zakręt.
Na właściwym wyścigu było jeszcze fajniej.
Denny!
-Patrz! -Ma pieska!
Mieszkałem u Denny'ego, ale tu...
czułem się naprawdę u siebie.
Nie wyobrażałem sobie aż takich emocji.
-I co myślisz, Enzo? -Myślałem, że to raj na ziemi.
Jak on się nazywał?
Denny Swift. Z numerem 96.
Dorabia sobie czasem, ucząc moich ludzi, ale wierz mi:
takiego ze świecą szukać.
Gorąc bijący od toru, obłędnie szybka i dokładna praca zespołu...
Aż zaparło mi dech.
Jeździł rok w Formule Trzy i Zip Simone wziął go do zespołu.
Już się wybijał, ale stracił furę, gdy Zippy splajtował.
Jak na serio zakładasz własny zespół, to zacznij od niego.
Ale traci prawie całe okrążenie.
Tu nie liczy się cięższa stopa, tylko wyczucie.
Jako pierwszy kazał założyć opony na deszcz.
Chodź tutaj.
Patrz teraz.
Jak żyję, nigdy nie widziałem, by ktoś tak jeździł w deszczu.
O Sennie też tak kiedyś mówili: ”Gdy pada, to nie na niego”.
Gdy wygrał, czułem się jak świadek czegoś iście wspaniałego.
Jak tam pierwszy rajd?
Co powiesz, mały? Podobało się? Podobało?
Młody, masz chwilę?
Poznaj Seana Wrighta.
Cześć. Denny Swift.
Sprzedał swoją firmę za chore pieniądze,
a teraz chce ją przetracić na rajdach.
Coś o panu czytałem.
Piękne zwycięstwo.
Jeździłbyś tak dla niego?
Sprawdźmy.
Pierwszy rok minął jak z bicza.
Stój. Pokaż się.
Choć wiem, że niczyje dzieciństwo nie było doskonałe, moje ocierało się o ideał.
Denny zaczął jeździć dla Wrighta i woził mnie na tor, gdy tylko mógł.
Byłem jak czworonożny członek ekipy.
Wesoło ci, Enzo?
Mało powiedziane.
Dobra! Ruszaj!
Nieważne, czy to los, czy fart. Bycie jego psem było mi pisane.
Zawsze mawiał, że najlepsi kierowcy żyją obecną chwilą.
Nie myślą o tym, co było i nie snują planów.
Dajesz!
Bo później będzie czas na refleksję.
Właśnie dlatego wszyscy w tym fachu nagrywają wszystko pokładowymi kamerami.
Muszę wcześniej skręcać. Tak lepiej wejdę w ten zakręt.
Nauczył mnie wiele o wyczuciu równowagi, o oczekiwaniu i cierpliwości.
Wóz podąża za oczami.
Marzyłem o tym, że pewnego dnia ja też będę się ścigał.
Gratulujemy niesamowitej wygranej. W żadnym wypadku nie był to łatwy wyścig.
Wie pan, że lubię ryzyko.
Wygrał dzięki tobie i słowa o tobie nie pisnął.
Marnujesz się u tego typa, Denny. Skołuj własnych sponsorów.
Kiedyś.
-Widzą we mnie przywódcę... -Gaś tego pajaca i dawaj Marinerów.
Denny często powtarzał pewne stare przysłowie:
”Żadnego rajdu nie wygrano na pierwszym wirażu.
Jednak wiele się tam kończy”.
Tylko my dwaj, Enzo. I nikt więcej.
...a potem przyśpieszam.
Niczego nie ceniliśmy bardziej od wyścigów.
Było tylko kwestią czasu,
aż Denny zacznie jeździć w europejskiej Formule Jeden.
I cały świat ujrzy go moimi oczyma.
Wszędzie będą go uwielbiali.
A jego wygrane przejdą do legendy.
Jego nazwisko znajdzie się obok największych sław tego sportu.
Do tego czasu był tylko moim mistrzem.
Aż zjawiła się tamta.
-Fajnie było. -No.
Enzo, poznaj Eve.
Cześć, Enzo. Jak się masz?
Pierwsze wrażenie było równie złożone, jak zapachy wokół niej.
Średnio przepadam za psami.
Dziwna mieszanka warzyw, szamponu i feromonów.
Jest bardziej jak człowiek.
Ta czystość mocno imponowała Denny'emu.
Mogła nawet kąpać się dzień w dzień.
Na wszystkich się tak gapi?
Jak ich lubi.
Jesteś kucharką czy coś w ten deseń?
Nie, uczę angielskiego i mam uczennicę z Tajlandii.
Zrobiła niesamowite curry... Ale chyba idziesz.
-Nie wiem, co go opętało. -Miło było.
Chodź no! Eve?
Moi koledzy grają w kapeli.
Dają dziś wieczorem koncert w Nemo's.
Jeśli nie masz planów...
-Head Injury? -Trzeci najpopularniejszy zespół...
-Grający Soundgarden. -Tak się chwalą.
-Może być fajnie. -Tak?
Tak. Znaczy... my się ubawimy.
-To do zobaczenia. -Spoko.
Pa.
Chodź.
Daliście czadu.
A on świrował, że uciekła nam zwrotka Spoonmana.
Teraz to ”nam”?
Wyobraź to sobie przez całe liceum.
Co podeszło ci najbardziej?
Przedostatni kawałek.
-Ten z 12-minutową solówką? -Była najlepsza!
Hajtnij się z nią, Denny.
-Chcesz drugie? -Nie, dzięki. Masz wodę?
-Pewnie. Mike? -Chcę.
-Czyli... ledwie się poznaliście? -Tak.
-I? -Typie.
I myślę, że jest bardzo miły.
Na wyścigu dopiero się zabujasz.
Stary!
No co? Ja tylko...
Kiedy zobaczę, jak się ścigasz?
Przecież mój Denny na to nie poleci.
Guzik wiedziała o wyścigach, ale Denny'emu jakoś to nie przeszkadzało.
Domyślałem się, że zostawimy ją w tyle,
ale na wiosnę było już jasne, że nigdzie się nie ruszy.
Przyznaję, że zazdrościłem jej takich atutów, jak te...
przeciwstawne kciuki i pełne pośladki.
Tak, w zwykłym wozie.
A co on wie o nauce języka?
Właśnie do tego piję.
Gustu do programów telewizyjnych też nie miała.
Dajże spokój.
Denny stale ją uszczęśliwiał.
A wszystko po to, by w nagrodę chciała się z nim głaskać i stykać pyskiem.
-Udana lekcja? -Tak.
Czy zazdrościłem jej tego porywającego uśmiechu i szczerego chichotu?
Może i tak.
Bo w odróżnieniu ode mnie była człowiekiem.
Idę zrobić śniadanie.
-Serio? -Tak.
Dzięki.
Cześć, Enzo.
Nie gniewasz się, że też go kocham?
Tak jakby mnie kto słuchał.
Pobrali się we wspaniałym pałacu z własnym oceanem.
Myślałem, że takie miejsca widzi się tylko w telewizji.
Pomagałem, jak mogłem.
Dbałem o maniery, nie zabierałem z tac wyśmienitych przystawek
i załatwiałem się w rabatkę jak najdalej od zabawy.
Dom należał do rodziców Eve: Trish i Maxwella.
Których z początku wziąłem za bliźnięta.
Prosimy drużbę o podanie obrączek.
Zrobiłem, co chcieli, by Denny nie miał mi za złe.
-Dobry piesek. -Chodź, kolego.
Dobry pies.
Biorę cię niniejszym za żonę.
Eve?
Biorę cię niniejszym za męża.
I tak staliśmy się rodziną.
Nie każdy ciepło to przyjął.
Mógł się chociaż ogolić.
-Maxwell. -Co?
-Tak tylko mówię. -Daruj.
Ty nikomu byś jej nie oddał.
Lubię go, szczerze. Ale córkę - kocham.
Zarabia jako kierowca rajdowy.
Chyba mam prawo się niepokoić.
Eve mu ufa, więc nie masz.
Odkryłem, że ludzie z niczym się przy mnie nie kryli,
bo byłem tylko ”durnym psem”.
Gadałem ostatnio z Neubergerem.
Stwierdził, że ktoś z takim stażem jak Denny
wybiłby się już dawno, gdyby było mu to pisane.
Według Eve świetnie sobie radzi.
Wiedziałam, że tu się chowacie. Chodźcie, kroimy tort.
Tata nalewał sobie drinka.
Po weselu przyszła przeprowadzka.
Miałem mieszane uczucia.
Było się gdzie przechadzać.
Ale mieszkanie dzieliłem wcześniej tylko z Dennym.
Starałem się im to przekazać.
-A to co? -Enzo. Też się cieszy.
Jednak moje gesty rzecz jasna przeinaczono.
Poza tym od Eve zaczęła bić tajemnicza aura,
która jakimś cudem sprawiła, że nie potrafiłem się już na nią gniewać.
CIĄŻA
Na Watkins Glen zwykle mi idzie.
-To w Nowym Jorku? -Tak.
Weź parę dni wolnego i jedźmy wcześniej.
Jestem w ciąży.
Że co?
Boisz się?
Nie, skąd! A ty tak?
No, co nieco.
A ty wiedziałeś?
Nigdy nie rozumiałem idei pieniędzy
ani tego, po co ludzie za nimi gonili.
Coraz bardziej zaprzątały głowę Denny'emu.
Trenował jak nigdy dotąd.
Dawał dodatkowe wykłady i ścigał się, kiedy tylko mógł.
Będę tęsknić.
Przez to coraz częściej byłem sam na sam z Eve.
Chodź, Enzo.
Wciąż nie darzyłem jej tak wielkim uczuciem jak Denny.
Wielkie dzięki, kolego.
Umieliśmy się jednak zgrać.
Kochany jesteś.
Przypominała mi własną mamę,
gdy tak wzdychała i układała się na kanapie.
Musi być niesamowicie mieć ciało zdolne pomieścić drugą istotę.
Nie licząc tasiemca, bo jego miałem.
Ciekawi cię, jak to jest?
Dobry psiak.
Poczułeś, jak kopnęło?
Chodź, kochany.
Chodź, nie bój się.
Spokojnie.
Nie miałem pojęcia, co działo się w tym zaczarowanym worku,
w którym montowano dziecko.
Chciałem tylko, by wyglądało jak ja.
Zwolnij, Enzo, dostałeś tylko ten.
-Przytulny. -Świetny.
Pewnie taki sam jak ten, co kupiłam rok temu, ale...
Fajna?
Kupiłem w Pike Place. W całości ręczna robota.
-Jest... -Twój ulubiony odcień różu.
Racja.
W porządku?
Jasne, tylko chcę się przejrzeć.
Możemy znowu obgadać temat rodzenia w domu?
-Przerabialiśmy to, kochanie. -Wiem.
Chodzi o to, że my rodziliśmy się w szpitalu i nic nam nie jest.
Wiem, ale chciałabym urodzić tutaj.
Tania urodziła tak bliźniaki.
Twierdzi, że te dwie babki były wspaniałe.
Cześć, mamo, weso...
Dzwonią od jakiegoś Penskego.
W Boże Narodzenie?
Co to za czapa?
Mówią, że psy nie widzą barw.
Denny, jak widać, też nie.
Dobra, to czekam na telefon.
Pa.
-Kto to? -Judd Murphy z zespołu Penskego.
Spytał, czy chcę wystartować w rajdzie Daytona.
To chyba dobrze?
Nie dobrze, wspaniale. To Daytona!
Na to czekałem. Wreszcie mogę się wybić.
Rety, Denny, to świetnie!
Ale to ostatni weekend stycznia.
-No i? Mam termin w połowie lutego. -Strasznie blisko.
A może jedź ze mną?
Nie musimy tam lecieć.
Nie będę jechała na Florydę.
Ale ty nie masz wyjścia.
Nie ma nad czym dywagować. To twoja szansa.
Jeśli się postarasz, otworzą się wszystkie drzwi.
Nie martwi cię ta data?
Czy kiedyś się dokądś pośpieszyłam?
Nie znałem dotąd takich ludzkich dźwięków.
Denny wszystko przegapił, bo tej nocy był akurat na torze.
Świetna jazda Denny'ego Swifta w wozie nr 22.
-Zespół zajmował 10. miejsce... -Tak trzymaj, Eve.
Dochodzi 17. godzina maratonu. Pada rzęsisty deszcz.
-Zadzwonicie do Denny'ego? -Na razie przyj dalej.
Swift w wozie nr 22 depcze po piętach numerowi 17.
Jeszcze raz.
Nie do wiary! Denny Swift genialnym manewrem wysuwa się na prowadzenie!
Cześć, moja kochana.
Ale cieplutka.
Zostawimy was same.
-Dzięki. -Nie ma za co.
Zmykaj, piesku.
Niech zostanie.
Enzo.
Zapach był... niespotykany.
Chodź, piesku. No chodź.
Nigdy dotąd nie widziałem tak pięknej istoty.
Zoe,
to jest Enzo.
Też należy do rodziny.
I zawsze będzie cię bronił.
-I co? Wszystko w porządku? -Cześć. Tak, bez obaw.
Czekała na tatusia.
Powinienem tu być.
-Ma ledwie dzień. -Mimo wszystko.
Teraz już jesteś.
Po to złączył nas los.
Byśmy stworzyli tę istotkę.
Dalej nie rozumiem.
Przegraliśmy. Wielkie rzeczy.
Prowadziliśmy jednym okrążeniem.
Mówiłem Murphowi, że dojadę do mety,
ale sponsorzy nalegali, by posadził jakiegoś
genialnego dzieciaka z Kalifornii, o którym jest ostatnio głośno.
Po dziesięciu minutach rozwalił wóz w drobny mak.
Ale ty się spisałeś.
Gdy drużyna nie kończy wyścigu, to niewiele warte.
Spokojnie.
Nadarzy się inna okazja.
Tak.
Spójrz na Zoe.
Gdzie mama? Stęskniliśmy się!
Bliźniaki zaczęły nas częściej odwiedzać
i zasypywać dom kiczowatymi podarkami.
Denny udawał, że nie ma nic przeciwko, ale z tą zebrą było coś nie tak.
Patrz, jakie ma oczka. Cześć, kochanie.
-Trzeba ją przewinąć. -Ja mogę.
Babcia cię przewinie.
Denny!
-Robisz postępy. -Dzięki.
Swoją drogą, widziałem kawałek wyścigu.
Jak się ma tamten chłopak?
Już o tym rozmawialiśmy.
Ale teraz masz córkę.
Jeśli zostaniesz ciężko ranny albo, nie daj Bóg, zginiesz...
-Nie zginę. -Tego nie wiesz.
Otóż wiem.
Daję ci słowo, że będę utrzymywał Eve i Zoe, choćby nie wiem co.
I że zawsze będę miał na uwadze swoje zdrowie.
Choćbym miał nawet przegrać każdy swój wyścig.
Cześć. Kocham cię.
Nie wierzyłem, że ta mała istotka mogła posiadać aż taką moc.
Ponieważ ja także jej uległem.
Przyciągała mnie z równą łatwością, jak Ziemia Księżyc.
Byłem jej głównym towarzyszem zabaw.
Rzucałem się za piłką i pędziłem, by ją złapać,
a następnie fikałem jak błazen, by znów ją rzucono.
Biegiem!
Gotowa, solenizantko? To zdmuchujemy.
Tak pochłonął mnie jej świat, że straciłem rachubę czasu.
Trzy, czte...
...ry!
Gdy nazywała mnie przy koleżankach dużym bratem,
duma rozpierała mi serce.
Gorący ziemniak!
Nadjeżdża brudaska!
Ale pędzi!
Dobry pies.
Każdy czeka na swoją kolej.
Nawet zebry, nieprawdaż?
-Tata! -Cześć!
Wybacz, że nie byłem na recitalu. Mama mi opowiadała.
Wygrałeś?
Nie, nie tym razem.
Lepiej ci?
Nawet nie wiesz jak.
Dzięki, że pilnujesz dziewczyn.
To co my tu mamy?
Przed tobą moja druga klasa.
Ciągle siedzę za kółkiem albo w samolocie.
Chwilami też się tak czuję.
Przywykniesz.
Wszystko gra?
Głowa mnie boli. Oceniałam klasówki.
To wcale nie miało tyle trwać.
Marzyłem o Formule Jeden, ale...
czuję się, jakbym brodził w miejscu.
Nikt nie wygrał na pierwszym wirażu.
Tak...
Dalej to kochasz, prawda?
Pewnie, że tak.
Ale może to za mało.
Nie wiem.
Apex chciało, bym pojechał na Laguna Seca.
Odparłem, że się zastanowię.
Zmęczyłeś się.
Nie spałem całą noc, bo rozmyślałem nad jego słowami.
Miał dość?
Urodził się jako kierowca, tak jak ja - jako pies.
Taka była jego natura. Jego przeznaczenie.
Według mongolskich wierzeń psy mają wgląd do świata duchowego...
Zoe, podałam obiad.
-Zaczekam na tatę. -Tata uczy dziś kierowców.
Za pięć minut.
Dobra. Enzo, obiad.
Tak!
Wtedy wszelkie obawy przesłonił pewien zapach.
Fetor dobywający się z jej uszu i zatok. Jakby... coś gniło.
Jak próchniejące drewno.
Ostrzegłbym ją, gdybym mógł się wysłowić.
Ty też nie marudź, kolego.
Mogłem tylko stać, patrzeć i czuć w sercu pustkę,
bo nie mogłem pomóc jej w żaden sposób.
Czułem, jak zebra szydzi ze mnie tym swoim pustym wzrokiem.
Eve kazała mi strzec Zoe.
Jednak sama nie miała swojego obrońcy.
Bo obudzisz Zoe.
Chodź.
Od kiedy oglądasz moje nagrania?
Jakim cudem bierzesz zakręty szybciej od reszty?
Cóż.
Deszcz to dla wielu nieprzewidywalny czynnik.
Wymusza na nich reakcje.
A gdy reagują, pędząc,
zwykle robią to za późno. Słusznie się go boją.
Mnie straszy już to nagranie.
Ale gdy wprawiasz wóz w ruch, nie ma nad czym myśleć.
Znasz już rezultat.
-Czyli ślizgasz się, nim wóz sam to zrobi? -Tak.
No.
Gdy siedzę za kółkiem, jestem panem własnego losu.
”Tor jest twoim własnym dziełem”.
Sam dyktuję warunki. Deszcz to tylko krople.
A jutro rano zadzwonisz do ludzi z Apex
i powiesz im, że widzicie się na Laguna Seca.
Nigdy nie wolno ci się poddawać.
Nie ze względu na nas ani nikogo innego.
Obiecaj mi to.
Obiecuję.
Wtedy wreszcie pojąłem, za co Denny kochał Eve.
I dlaczego od tak dawna sam bałem się ją pokochać.
Była moim nieprzewidywalnym czynnikiem.
Moim deszczem.
Na torze Laguna Seca w Salinas w Kalifornii zapowiada się śliczny dzień.
Zobaczymy dziś aż 43 samochody oraz samych uznanych kierowców.
Mamo?
Spakuj się, pojedziemy do dziadków i tam zaczekamy na tatę.
Jesteś chora?
Muszę po prostu odetchnąć.
Proszę.
Chodź.
To się stało tak szybko.
Wyszły po pięciu minutach.
Ale ja nie wyszedłem. Zostałem w domu.
Denny mawiał, że kierowcy najbardziej szkodzi panika.
Nie wpadłem w nią więc. Nie skręciłem za mocno i nie zamarłem.
Choć wiedziałem, że Denny wróci najwcześniej za dwa dni.
Ale jestem psem.
I choć Bóg poskąpił nam kciuków,
w zamian umożliwił nam przetrwanie długich okresów bez jedzenia.
Nie pogardziłbym kciukiem,
bo mógłbym na przykład chwycić za klamkę.
Ale niejedzenie to mój drugi największy talent.
Moja samotność pogłębiała się, a wraz z nią - niepokój.
A gdyby Denny już nie wrócił?
Woda w misce była ograniczona,
a ja nie wiedziałem, na ile musiała mi wystarczyć.
Karmiłem się pojedynczymi płatkami upuszczonymi przez Zoe...
i musiałem się poniżać, załatwiając się na wycieraczkę.
Czekając na koniec znoju.
Po mniej więcej 40 samotnych godzinach zaczęły mnie nawiedzać omamy.
Usłyszałem nagle hałas, zlizując z podłogi rozlany jogurt.
To ta zebra.
Obserwowałem stwora pogrążonego w krwawym tańcu,
nie wiedząc, jak długo zniosę ten widok.
Wybiegłem, biorąc to jedynie za wytwór wyobraźni,
za diabelską wizję zrodzoną z braku cukru.
Lecz w głębi duszy wiedziałem, że to prawda i że stało się coś strasznego.
Jest tu kto?
Enzo.
Co tak leżysz? Chodź.
No chodź, Enzo.
Chodź, kolego.
Co cię stało?
Gdzie reszta?
Eve?
Są u was Eve i Zoe?
Dałabyś ją?
Jestem w domu - z Enzem.
Eve, czekaj.
Cały czas siedział tu sam?
Nie wzięłaś go ze sobą?
Nie, lecę. Muszę go nakarmić.
Sikałeś tylko na wycieraczkę?
Chodź.
Wcinaj.
-Tęskniłam, tato! -Ja za tobą też.
-Mogę się przywitać z pluszakami? -Leć.
Wytłumaczysz mi to?
Nie myślałam przez tę chorobę.
Lekarz mówi, że to chyba jakiś wirus.
Cześć, kolego.
Strasznie cię przepraszam...
Zoe?
Coś się stało pluszakom!
Co za bajzel. Nie wiem, co go opętało.
Nie płacz, Zoe. Zaraz go znajdę.
Chodź no tu!
Chodź, zły psie! Chodź!
Patrz, co zrobiłeś! No patrz!
Widzisz? Co ci odbiło?!
Zły pies!
-Głupi! -Przestań!
Co ty robisz?
Było jedno wyjaśnienie:
zebra musiała się zacerować i rozszarpać resztę, gdy wyszedłem.
Było zniszczyć diabła, gdy miałem okazję.
Pożreć go, choćby miało mnie to zabić.
Przepraszam, Enzo.
Słowo, że już tak nie zrobię.
Twardziel z ciebie.
Chodź.
Tak poza tym, wygrałem.
W swojej klasie?
Ogólnie.
I powierzyli mi swój prototyp.
Raju, Denny!
Mam zaraz jechać do Sonomy trenować kadrę.
Jestem taka dumna.
Może wszyscy się wybierzemy? Chociaż do końca lata?
Obejrzeć wszystkie wyścigi?
Na torze wóz podąża za wzrokiem.
Kto nie umie oderwać wzroku od bandy, niechybnie na niej skończy.
Jednak ten, który patrzy przed siebie, zwalniając lejce,
pozostanie panem swojego bolidu oraz losu.
Pojąłem, że Denny zrobił właśnie to.
Potrzebowaliśmy tego zwycięstwa, więc je wykreował.
Klucze.
To pa. Zadzwonię wieczorem.
Cześć. Mała, to mi potrzebne!
Pokaż.
Dziękuję.
-Baw się dobrze. -Pa.
Pa, tato.
-Cześć, mamo. -Hej. I jak się czujesz?
O wiele lepiej.
Zoe jest w szkole i wyszłam z Enzem.
Muszę w końcu się za siebie wziąć.
Przecież ledwie się trzymasz.
Denny znowu wyjechał?
Nie gadajmy o tym. Nasłuchałam się od taty.
-Ale ja tylko pytam, kochanie. -Wiem.
Zadzwonię później. Kocham cię.
-Ja ciebie też. -Pa.
Spokojnie.
Wszystko gra.
W pewnych chwilach brak mowy wręcz doprowadza do szału.
Jest numer.
Nie znoszę wtedy tego, kim jestem.
Chodź.
Nic jej nie będzie.
-Dzięki, Mike. -Nie ma sprawy.
Nie chcą nawet robić biopsji.
Wytną go od razu - złośliwego lub nie.
Mam zadzwonić do Apex?
Już dzwoniłem.
Darowałem sobie sezon, jak nie więcej.
Muszę być tutaj.
Dobra, Enzo, nocujesz dziś z wujkiem Mikiem. Co ty na to?
Bądź grzeczny, co?
Do zobaczenia wkrótce.
Zrobiłbym wszystko, by zostać przy nim.
Ale jako pies nie miałem wstępu do szpitala,
więc nie poznałem diagnozy ani możliwych kuracji.
Miałem już prawie dziesięć lat,
ale nikt mi się nie zwierzał
i nie oczekiwał ode mnie niczego prócz milczenia i załatwiania się na dworze.
A gdzieś tańczyła zebra.
Myślałem nad ucieczką.
Chciałem wszystkich odepchnąć i żyć razem z przodkami
na mongolskich pustkowiach.
I zrobiłbym tak, gdyby nie moja wiara w to,
że Denny zdoła wszystko wyprostować.
Już po operacji.
Pozostaje czekać... i patrzeć, jak zareaguje.
Hej, kolego.
Pęka przekładnia w skrzyni. Wysiada sprzęgło.
Hamulce się przegrzewają.
Marny kierowca się rozbije.
Przeciętny - da za wygraną.
Ale świetny - będzie parł naprzód.
Słuchaj.
Daję jutro wykład.
Pójdziesz po szkole do Caroline i odbiorę cię o szóstej.
Dobrze.
Tato?
No?
Kiedy mama do nas wróci?
Nie wiem.
Liczę, że wkrótce.
Świetny kierowca zawsze znajdzie sposób.
Dobranoc.
-Kocham cię. -A ja ciebie.
Co jest? Lubisz grzanki z serem.
Ale do obiadu wystygną.
Daruj tacie. Tak jakby uczę się na bieżąco.
Też pracująca żona?
Mama jest w szpitalu. Ma chory mózg.
Odbiorę cię od razu po lekcjach.
Ale we wtorki mam więcej lekcji.
A kiedy się kończą?
Spytaj mamy, ona wie.
-Pa, kochanie. -Pa.
Cześć, mamo.
Dni przeciągały się w tygodnie, jednak Eve wciąż nie wracała.
Wyzdrowiejesz.
Wszystko będzie dobrze.
Ale teraz sobie usiądź.
Ci, którym zależało na Dennym, poszli mu na rękę.
Mike załatwił mu pracę w warsztacie
i zajmował się mną w razie potrzeby.
Denny musiał opanować inne umiejętności.
-To boli. -Wybacz.
Przepraszam.
Zoe spędziła upalne lato na koloniach koło Green Lake.
Cześć, kochanie!
Czasem nocowała u bliźniaków.
Cześć!
Wchodź.
Denny czuwał w tych dniach do późna przy Eve.
Po powrocie do domu był bardzo cichy.
I to ja zapewniałem mu, czego potrzebował.
Gdy nadeszła jesień, byliśmy już jak zgrany zespół z boksu.
Przewidujący i wprowadzający korekty.
Czekaj, kochanie. Drugie śniadanie.
-Dzięki, tato. -Na razie.
Pa, Enzo.
Pa.
Co powiesz, Enzo?
Posmakuje ci. Gotów?
Zoe!
Obiad!
Benjamin objeżdża po zewnętrznej! Prowadzą Wilson i Neal!
-To przez czerwonego! -Tak i nie.
Każdy musi bronić swojej pozycji.
Właśnie to robił czerwony.
W każdym wyścigu przychodzi chwila,
w której trzeba zaryzykować, by wygrać.
”Kręć wolno na szybkich, kręć szybko na wolnych”.
O matko. Twoja mama mnie zabije.
Tej nocy zadzwonili ze szpitala.
Lekarze wreszcie wypuścili Eve do domu.
Jednak nie mieli na myśli naszego.
Mama nie może mieszkać z nami?
Wkrótce zamieszka.
Ale dziadkowie ciągle są w domu,
więc lepiej, by została z nimi.
Tylko na teraz.
Jedzie mama!
-Zoe... -Spokojnie, mamo.
Moje kochanie. Tęskniłam za tym.
Ja też.
To nadal ona.
"Śnieg prószył na wiewiórkę, i na bobra
i na wszystkich innych.
Chłopiec rzekł: 'O, tak jak myśleliśmy'.
A Sanek na to: 'Ziuuu'.
Charles napisał życzenie na karteczce".
Nie rozumiem, o co prosicie.
Uważamy z Maxwellem, że Zoe powinna zostać u nas, aż...
Aż co? Zakładamy już, że Eve nie przeżyje?
Modlimy się o nią, ale słyszałeś pana doktora.
To mogą być jej ostatnie chwile.
Mogę ją wozić do szkoły i z powrotem. Albo ty.
Dostosujemy się.
Też możesz się przenieść tutaj. Nie sądziliśmy, że...
To twoja decyzja.
Obgadam to z Eve.
Chodź.
Chcą dla nas dobrze.
Wiem.
Liczy się twoje zdanie.
Chcę znów żyć jak dawniej.
Tata jest dla ciebie milszy? Bo obiecał.
Tak, wszystko gra. Lepiej...
skup się na sobie, dobra?
Trzymam kciuki, że za parę tygodni wrócą mi siły
i znów zamieszkamy u siebie.
Prawda?
Tak.
Chcę, żebyś znów jeździł.
Za długo to zaniedbywałeś.
Zobaczymy.
Nie możesz przerywać przeze mnie.
Obiecywałeś, że tego nie zrobisz.
Nie zrobię.
Słowo.
Prześpij się.
Dobra?
Kocham cię.
Strasznie cię kocham.
Ludziom musi być bardzo trudno.
Chwilami wątpię, czy umiałbym wejść z kimś w taką więź,
jednak wiem, że to konieczne, by istotnie zostać człowiekiem.
Pilnuj dziewczyn, Enzo.
Czuwałem przy niej tej nocy i przez wiele kolejnych.
Diabeł czaił się na Eve.
Ale najpierw musiałby pokonać mnie.
Kończyłem swoją wartę dopiero, gdy inni wstawali z łóżek.
Leniuch.
Zdarzało się, że Denny czuwał ze mną.
Ale on nie odpoczywał rankiem.
Musiał być silny dla córki.
Szarpiesz? A chcesz to?
Przeciąganie liny.
Za co złapie? No za co?
Leci! Tam jest!
Enzo, chodź.
Dobry pies.
-Pamiętasz? -Tak.
Jego wytrwałość nie znała granic.
-O, rakieta do tenisa. -No!
A dziadek zapisał cię na środowe lekcje. Fajnie, prawda?
Środa odpada. Jestem cały dzień w warsztacie.
To my będziemy cię wozili.
Tak!
Pozwalał im też rozpieszczać Zoe.
Rozumiał, że w ten sposób
nie myśleli o tym, co działo się z ich córką.
Co, rzecz jasna, było niemożliwe.
Wróciłem, gdzie jesteście?
-Cześć. -Niespodzianka!
Z jakiej okazji?
-Chodź. -Zrobiłyśmy przyjęcie.
Przyjęcie? To chyba muszę się ładniej ubrać.
Już wyglądasz przepięknie.
Na pewno masz siłę?
Chcę wracać do domu.
Ja też tego chcę.
Nawet nie wiesz, jak bardzo.
Widzisz?
Tak?
Już się tego nie boję.
Bo wiem, że to nie koniec.
Ty już wiedziałeś, prawda?
Ty wiesz wszystko.
Może nie wszystko.
Ale wiem jedno:
z ostatnim tchnieniem uleciała jej dusza.
Widziałem ją na własne oczy.
Wyruszyła w dalszy etap podróży.
Ładnie ci.
To zabawa dla dzieci. Teraz już muszę dorosnąć.
Trish zrobiła Zoe coś do zjedzenia.
Dzięki.
Tylu ludzi.
Wszyscy starzy znajomi.
Jej uczniowie.
Każdy ją kochał.
Myślałem, że się przygotuję. Wiedziałem, co będzie, ale...
Nie zdążyłem.
Wcale.
Szczerze mówiąc, Denny...
nieco nas to martwi.
Że się nie przygotowałeś. Że nie masz żadnego planu.
Planu? Jak to?
Zrobiłam Zoe jajecznicę i grzanki.
Już zaczęliśmy.
Myślałam...
Co zaczęliśmy?
Wytłumaczy mi któreś łaskawie, co jest grane?
Rozmawialiśmy trochę z Maxwellem i...
zastanawiamy się, czy nie byłoby lepiej dla wszystkich,
gdyby Zoe dalej mieszkała z nami.
-Co? -Potrzebuje stabilizacji.
Sądzimy, że nie zdołasz jej tego zapewnić.
-Jeśli wrócisz do wyścigów. -Zamierzasz to zrobić?
Pewnie, że tak.
Nie od razu, ale...
I kto się wtedy zajmie Zoe?
Ja.
-Tak jak Eve? -Maxwell!
Co to miało znaczyć?
Denny, proszę, to nie pora, by się o to kłócić.
Może coś byś zauważył, gdybyś był w domu.
-I zdążyliby to wykryć. -Nieprawda!
Mówi to z nerwów.
Myślisz, że nie pytałem o to lekarzy tysiące razy?
Wszyscy wiemy, że byliśmy bezradni. Nie o to tu chodzi.
Zoe wraca ze mną do domu i koniec!
Chcemy tylko dla Zoe jak najlepiej.
Najlepiej będzie, jak będzie mieszkała z ojcem.
Jeśli chcesz ją jeszcze zobaczyć,
radzę ci zaraz uciąć ten temat!
Nie mówiłem?
Dalej byłbyś obecny w jej życiu, ile tylko zechcesz.
Mamy czas i środki, by zapewnić jej to, czego pragnęła Eve.
Ty mógłbyś się w całości skupić na jeździe.
Koniec. Nie mogę tego słuchać.
Czyli nie mamy wyjścia.
Obiecałeś mi, Maxwell!
Żartujesz?
Ledwie pochowałem żonę, a ty chcesz mi odebrać prawo do życia z córką?
Wybacz, Denny. To poszło zupełnie nie...
Już zjadłam.
Idź się spakować, wracamy do domu.
Nie bój się.
Zostaniesz u nas, aż tata załatwi to i owo.
Zoe, pakuj się. Wyjeżdżamy!
Za kogo ty się masz?
Wiesz, że sam nie dasz rady.
Co będzie, gdy znów zaczniesz spędzać całe dnie na tym swoim torze?
Co weekend dokądś latasz.
Przegapiłeś jej poród, na litość boską!
Nie oddamy ci jej.
O Boże.
-Coś ci... -Nie.
Nic mi nie jest!
Niech zostanie.
Tylko na teraz. Coś wynegocjujemy!
Zoe!
-Później wrócimy po lalki, dobra? -Dobrze.
Wsiadaj, kochanie.
Popełniasz wielki błąd.
Enzo, wskakuj.
Enzo, nie teraz.
Co? No dobra.
Nie wiedziałem, co leciało, ale musiało go zająć.
Eve robiła to samo, gdy był smutny.
No dobra, wariacie.
Puszczali akurat luksemburskie Grand Prix z 1989 roku,
wygrane przez Irlandczyka Kevina Finnerty'ego Yorka,
mimo że przejechał ostatnich 20 okrążeń z dwoma biegami.
Prawdziwy mistrz jest zdolny do rzeczy nieosiągalnych dla zwykłych ludzi.
Denny musiał to sobie przypomnieć.
Dzięki, że odebrałeś po godzinach. Nie znam innego prawnika.
A ja - zaufanego mechanika.
Wyluzuj.
Z tego, co słyszałem przez telefon, zaraz to wygrasz.
Gdzie jest córka?
Pojechała do szkoły. Powinna zostać?
Nie, to dobrze. Rozumiesz jej potrzeby.
Twierdzą, że nie nadajesz się na rodzica
ze względu na twój niebezpieczny zawód.
To wyssane z palca.
Dziwię się, że złożyli pozew.
Wystąpię o orzeczenie sądu i po sprawie.
-Czyli nie mają szans? -To Waszyngton.
Dziecko zawsze trafia do rodzica.
Bez wyjątków.
-Dzień dobry panom. -Dennis Swift?
Powinien być z tyłu.
Denny Swift to ja.
Proszę wyjść zza lady.
Proszę.
Aresztujemy pana.
To jakiś żart?
Proszę stanąć w rozkroku.
Dobrze.
Wyluzuj, kolego.
-Ile to zajmie? -Ma pan prawo milczeć.
Muszę odebrać córkę ze szkoły!
-Ja ją odbiorę. -Nie, dzwoń do Marka Finna.
-Rozumie pan swoje prawa? -Rozumiem.
Do Marka Finna.
-Waruj. -Za co go zgarniacie?
Czułem się dotąd tak bezsilny tylko raz.
Gdy Eve upadła w lesie.
Jutro rano, punkt 8:30.
-Wszystko obgadamy. -Dobra.
-Chcieliśmy odebrać Zoe ze szkoły... -Ale dziadkowie was ubiegli.
Ukartowali to wszystko. Chodź.
Dzięki, Mike.
Napaść czwartego stopnia to zaledwie wykroczenie,
więc wątpię, żebyś trafił za kratki.
Ale wiemy, że nie o to chodzi.
Jeśli sąd cię skaże, stracisz wszelkie szanse na opiekę.
Ze względu na zarzuty, sąd przyznał tymczasowy zakaz zbliżania się.
Możesz zobaczyć się z Zoe dopiero za 90 dni.
Nie.
-Nie mogę się z nią... -Nie masz wyjścia.
Rodzice Eve już wnieśli o odebranie ci praw.
To jakiś obłęd. On mnie złapał.
Masz świadków?
Teoretycznie Trish, ale była odwrócona.
Pogadam z nią.
Zabraniam ci z nimi gadać. Poważnie.
To by wszystko pogrążyło.
Żeby Zoe nie pytała, gdzie jesteś,
zgodziliśmy się powiedzieć jej, że wziął cię europejski zespół.
Załatwiłem, żebyście do siebie pisali.
Trzy miesiące!
Nie mogłem znieść takiego bezprawia.
Najpierw stracił Eve, a teraz chciano mu odebrać także Zoe.
Z trudem znosił kolejne tygodnie.
Choć chcę zostać człowiekiem,
psy mają nad nimi jedną przewagę.
KOCHAM CIĘ, TATO! WYGRAJ!
Co myślisz, Enzo?
Mianowicie:
pies umie spowolnić swój metabolizm i procesy myślowe.
Może godzinami przesiadywać w jednym miejscu.
Umie zmienić upływ czasu, lecz ludzie są zdani na jego łaskę.
O co chodzi z psem?
Z psem. Zoe prosiła dziadków, by przyjechał.
Pewnie, że przyjedzie.
Powiedz, że jest u Mike'a i że podrzuci im go w ten weekend.
Dobra, powiem.
Dzięki.
Sekretarka mówi, że przesłała ci fakturę.
-Zapłaciłem. -To była poprzednia.
Wiem, że nie możesz się ścigać, bo jesteś uziemiony,
ale muszę opłacić swoją kancelarię.
Wiem, Mark. Zaraz... coś wymyślę.
Trudno było pojąć, że znaleźliśmy się na takim wirażu.
Chodź!
Tylko wytrzyj mu łapy, nim wejdzie do domu.
Babcia dopiero uprała dywany.
Witaj, Enzo, dobrze cię widzieć...
Tęsknię za tatą, a ty?
Pierwszy raz cieszyłem się, że nie mogłem mówić.
Bo pewnie brakłoby mi słów.
Gdy Zoe poszła spać, zszedłem podsłuchać bliźnięta.
Wywrócił mnie na ziemię.
Pękło mi żebro, na litość boską.
Sama widziałaś.
Wszystko zależy od tego, czy potwierdzisz moje zeznanie.
Musisz zeznawać.
Kiełkowały we mnie mroczne myśli.
Pamiętaj, że robimy to dla naszej wnuczki.
Tylko ona się liczy.
I nie bałem się sięgnąć po swój psi oręż, by wyegzekwować karę.
Co?
-Chcesz paprykę? -Maxwell.
Zjadłem ją, choć wiedziałem, że mi zaszkodzi.
Smaczna?
W końcu jestem tylko durnym psem.
To druga co do długości hossa w dziejach.
Udziałowcy wciąż nie sprzedają.
Obserwowałem go i czekałem.
A w moim brzuchu warzyła się plugawa mieszanka.
Chodź.
Chodź, idziemy na dwór.
No dalej, ruszaj się!
No chodź, co tak stoisz?
O nie! Nie!
Trish, chodź szybko!
Pies właśnie zesrał się na dywan!
Gdzie jest wiadro?
O Boże.
Trish, chodź no tutaj!
Ty się ruszaj, dziadzie.
Patrzysz na wprost, na kolejny zakręt.
Zaraz wracam, co?
Co jest? Miał zostać do wieczora.
Ale z tego, co słyszę, nieco nadużył gościnności.
Dobra. I tak zaraz kończymy.
Moje stare oczy od lat nie widziały bolidów na torze.
Nie wiedziałem, że aż tak mi ich brakowało.
Odezwało się nawet dawne marzenie o jechaniu wyścigówką u boku Denny'ego.
Kończymy sesję i schodzimy z toru.
Wszyscy na trybuny. Jeszcze nie wracajcie.
Denny, masz chwilkę?
Zaraz wracam.
Luca!
-Dobrze cię widzieć, Don. -Ciebie też.
Poznaj Lucę Pantoniego z Ferrari. Przyleciał z Włoch.
-Denny Swift. -Miło mi.
To wasz nowy model?
-Prosto z fabryki. -Na żywo jeszcze ładniejszy.
Widziałem, jak jechałeś na Daytonie.
Tak, ciężko było.
Może pokazałbyś Luce tor?
Pewnie.
Kto to?
Naczelny szkoleniowiec kierowców dla Ferrari.
Będzie się oswajał na pierwszym kółku, ale potem da gaz do dechy.
Tędy.
-Chodź, Enzo. -Ściśnijcie się, chłopaki.
Patrzcie, jak to robi mistrz.
Spróbujcie odwalić coś takiego,
a tak was pogonię, że się zakurzy. Denny to zawodowiec.
Jak było?
Niesamowicie.
Zasłużyłeś.
-Kończymy! -Co myślisz, piesku?
-Widzimy się jutro! -Lubisz ferrari. Śliczny, co?
Mam dla ciebie ofertę pracy.
Pracuję w siedzibie marki w Maranello.
Mamy tam wspaniały tor.
Testowałbyś nowe wozy.
Dziękuję, panie Pantoni, ale...
ze względu na pewne sprawy nie mogę opuścić kraju.
Don już mi wszystko wyjaśnił.
Jeśli jednak sytuacja się zmieni,
tu masz mój numer.
Miło mi.
Dziękuję.
Chodź.
Dopytywał o ciebie latami.
Gdy usłyszał o Eve, uznał, że cię zatrudni.
Bardzo docenia, że walczysz o prawa do córki.
A jeśli je stracę?
Przegrana to żaden wstyd.
Co innego nie podejść do wyścigu ze strachu.
Zbieraj uczniów i wracaj na tor, na swoje miejsce.
Chodź.
Nawet ja czułem się, jakbym czekał całą wieczność.
Wkrótce nadszedł upragniony 90. dzień.
-Cześć. -Tato!
Hej.
Enzo!
-Zabiorę ją o szóstej. -Dobra.
-Trzymaj się. -Dzięki.
-Tęskniłem. -Ja też.
Chodź. Zrobiłem coś smacznego na obiad.
-Tato? -No?
Wracasz niedługo do Europy?
-Jeszcze nie. -Hura.
Ale musisz zostać z dziadkami
jeszcze przez jakiś czas.
Nie, chcę do domu.
Wiem o tym i niczego bardziej bym nie chciał, ale...
prawnicy muszą ustalić, gdzie będzie ci najlepiej.
Tak się dzieje, gdy komuś umiera mama.
Powiedz im, że chcę mieszkać z tobą i z Enzem.
Dobrze.
Powiem.
-Pa, tato. -Pa.
Będzie wracać co drugi weekend.
-Później... -Wszystko albo nic.
Denny, słuchaj...
Wiem, że nie chcesz tego teraz słyszeć,
ale ich prawnik mówi jasno.
Są gotowi wycofać wszystkie zarzuty nawet jutro,
jeśli tylko zrzekniesz się praw.
Mam obowiązek podkreślić, że cieszymy się pewną przewagą.
Mamy wizyty i inne przywileje.
Będzie o wiele trudniej zapewnić je,
jeśli sąd skaże cię za napaść i przyzna im prawo do opieki.
”Przewaga”.
Nie mówię, że nie wygramy.
Bo możemy.
Ale możemy też wszystko stracić.
Nie możemy.
Każdy może przegrać. Wiesz to aż nazbyt dobrze.
Proszę...
zastanów się.
Wiedziałem, o czym myślał.
Ręce nie trzęsłyby mu się, gdyby tylko złapał za kierownicę.
”Tylko my dwaj, Enzo”.
Zawsze tak mówił, gdy wychodziliśmy biegać.
Dawaj, Enzo!
Ale nie tym razem.
Biegliśmy razem, lecz samotnie.
Zacząłem więc snuć plan.
Odebralibyśmy bez zapowiedzi Zoe spod jej szkoły
i popędzilibyśmy do Montrealu na coroczne Grand Prix.
Enzo?
Enzo, zostań tam!
Nie!
Jezu!
-Nie widziałem go. -Nie pana wina.
Tylko moja. Głąb ze mnie.
-Jest cały? -Dalej oddycha.
-Skończony głąb. -Włóżmy go do wozu.
Wóz podąża za wzrokiem. Jak mogłem zapomnieć?
Ayrton Senna nie musiał zginąć na Imoli.
To o nim myślałem w drodze do szpitala.
Rąbnął w betonową barierkę na zakręcie Tamburello, jadąc 300 na godzinę.
Eksperci byli zgodni, że przetrwałby, gdyby element zawieszenia
nie przebiłby jego kasku.
SZPITAL DLA ZWIERZĄT SEAVIEW
Prosto na tyły.
Ale znam prawdę.
Senna umarł tamtego dnia, bo jego ciało zrobiło swoje.
Dusza nauczyła się, czego chciała.
Wiedziałem, że jeśli ze mną było tak samo...
też powinienem odejść.
Jednak wciąż miałem coś do zrobienia.
Nieznaczny krwotok wewnętrzny
oraz uszkodzona nerka.
Miał wiele szczęścia. Mogło być znacznie gorzej.
Jednak muszę pana ostrzec, że w przypadku psa w podeszłym wieku
taki uraz to zwykle początek końca.
Rentgen, narkoza, leki i dopłata za nocny dyżur. Łącznie 812 dolarów.
Dziękuję.
Przykro mi, odrzuciło kartę.
Dobrze. Tu jest płatnicza.
Niewystarczające środki.
-Czy jest jakiś kłopot? -Zrealizowałem czek dziś, więc...
pewnie jeszcze nie przeszedł.
Mam trochę gotówki. W sumie...
300 dolarów.
Z samego rana mogę pójść do banku i donieść resztę.
Spokojnie, zdarza się.
Wystaw paragon na 300, a rano Susan ściągnie resztę.
Właściwie...
mógłbym sobie zostawić dwie dychy?
Dziękuję.
Wracamy do domu, kolego?
Dzięki lekom zapadłem na parę tygodni w nieprzerwany półsen.
Trzeba przyznać, że bardzo mi ulżyło.
Wolałem widzieć wszystko od smutnej miny Denny'ego.
Nie mnie osądzać, czy to słuszna decyzja.
Ale jeśli to coś znaczy, całkowicie cię wspieram.
Ja też.
Robisz, co musisz. Zoe zrozumie, gdy nieco podrośnie.
Terminy wizyt nie ulegają zmianie.
Do tego trzy tygodnie w lecie, tydzień w zimie i w ferie wiosenne.
-A co z zarzutami? -Z miejsca je wycofają.
Jak mówiłem, była przewaga.
Serce podeszło mi do gardła.
-Daj długopis. -Czy dalej śniłem?
Kim był ten sobowtór i co zrobił z Dennym?
Wybacz, był tylko taki.
I wszystko stało się jasne.
To nie był Denny...
tylko ta zebra.
Już raz mogłem zapobiec zniszczeniu zabawek Zoe,
ale zawiodłem.
Musiałem to jakoś zatrzymać... tylko jak?
Enzo, dawaj te papiery!
Wracaj!
-A on dokąd? -Przez okno!
Enzo, oddawaj kartki!
A ty nie rżyj, Tony! Zostaw je!
Mnie trochę śmieszy.
Dobra, już dobra, dotarło.
Powiedz tamtym...
że widzimy się w sądzie.
Enzo ma rację.
-Na pewno? -Obiecałem coś Eve.
Nie poddam się.
Też sprawię sobie psa.
Denny położył na szali wszystko. Gdyby przegrał, straciłby Zoe.
Miał tego dnia dość nieregularny oddech.
Głębokie wdechy, szybkie wydechy...
Był to znajomy dźwięk.
Dyszał tak samo tuż przed wyścigiem.
Jedziemy, Enzo.
Jest Tony.
Dzięki, że wpadłeś, stary.
Zawiózłbym go do warsztatu, ale kiepsko się miewa.
-Biedaczysko. -Patrz, kto to, Enzo! Tony!
Siema, kolego. Jak leci?
-Powodzenia. -Dzięki.
Obejrzymy coś?
Nie miałem wstępu na salę,
więc musiałem sobie wyobrazić przebieg rozprawy.
Snułem w głowie kolejne sceny,
zrodzone z conocnych sprawozdań Denny'ego
oraz moich skłonności do dramatyzowania.
-Sprzeciw, Wysoki Sądzie! -Może to kwestia wieku,
jednak popuszczałem wodze fantazji nad wyraz często.
Nie, drogi panie, otóż wcale nie.
Aż...
Czy niewykluczone, że w pewnej chwili
postanowił pan dodać gazu?
Sprzeciw. Oskarżony już odpowiedział.
Jak?!
-No? -Nawet nie pamięta pan zabójstwa...
Już jadę.
Coś się kroi. Jedziesz ze mną?
Co jest grane?
Po chwili namysłu odszyfrowałem, co się stało.
Przysięgam.
Trish złożyła dziś zeznanie.
Opowie pani sądowi o tej rzekomej napaści?
Przebiegła tak, jak mówił mąż.
Widziała pani zatem, jak Dennis Swift
rzucił na ziemię o 20 lat starszego mężczyznę,
łamiąc mu żebro i niemalże nadgarstek?
Tak.
Dziękuję, koniec pytań.
Może już pani usiąść.
Proponuję zarządzenie krótkiej przerwy,
podczas której przestudiuję zeznania.
Nie mogę.
Słucham?
Nie mogę!
Nie mogę tego zrobić. Sądziłam, że dam radę, ale...
Nic nie widziałam. Powtarzam, co podyktował mi mąż.
Przykro mi, ale już nie mogę.
Denny zbyt mocno kochał Eve, by skrzywdzić jej ojca.
Sprzeciw. To jawna spekulacja.
To pański świadek.
Wycofali zarzuty.
Co do jednego.
Udało ci się. To koniec.
Wygrał.
Warto było zaryzykować.
Gdy kierowca ma odwagę dyktować własne warunki,
deszcz to zwykłe krople.
Tata!
-Tęskniłam. -Ja też.
Zoe wróciła do nas.
Denny odniósł wiekopomne zwycięstwo.
Mówi Luca Pantoni. Dzwoniłeś do mnie.
Tak, cześć.
Dzięki za oddzwonienie.
Chciałem tylko dać znać,
że już nic nie trzyma mnie w Stanach.
Wyobrażałem go sobie, siedzącego przed wspaniałą willą.
Z twojego tonu wnioskuję, że jesteś zadowolony.
Jestem.
Zastanawiałem się nad tamtą ofertą pracy.
-Czy jest aktualna? -Tak.
A zatem ja, moja córka i nasz pies Enzo...
bardzo chętnie wybierzemy się do Maranello.
Twój pies wabi się Enzo?
Tak, ma serce rajdowca.
Moja asystentka dopełni formalności.
Witamy w Ferrari.
Odezwę się niedługo.
Ciao.
Co dostałaś?
Świetne przyjęcie. I ładny tort, Denny.
”Życzę ci wprost bajkowych urodzin”.
Co dostałaś?
-Popatrz! -Super.
Nie chcę...
Jeśli mam sobie pójść...
-Babciu! -Cześć, kochanie.
Ja bym mu tak nie pobłażał.
Ale Denny oglądał się na Zoe.
Często słyszałem wyrażenie ”bądź lepszym mężczyzną”.
Dziadku!
Nie znałem więc lepszego niż Denny.
I dziewiąta.
I dziewiąta!
Dobra.
-Gotowa? -Tak.
Czas... start!
-Sto lat. -Dzięki, tato.
-Kto chce tortu? -Ja!
Tak? Dobra, babciu, pomożesz? Przynieś nóż z kuchni.
Chwilami mam wrażenie, jakby moje życie było zarazem skrajnie długie i krótkie.
Czuję się, jakbym przeżył wieczność.
Enzo.
A także jakby nie minęła nawet chwila.
Enzo?
Wyczuwam obawę w jego głosie.
Co jest, kolego?
Oj, Enzo.
Czuję woń z całego dnia.
Olej silnikowy, benzynę... kurczaka z rożna.
Masz siłę wstać?
Widziałem raz w telewizji dokument o Mongolii.
Gdy w Mongolii zdycha pies,
grzebią go wysoko w górach, by nikt nie deptał mu grobu.
Jestem tu, kolego. Tutaj.
A pan szepcze swojemu psu do ucha, życząc mu, by w kolejnym życiu
odrodził się jako człowiek.
Jednak nie każdy wraca w ten sposób. Trzeba być na to gotowym.
Podniosę cię.
Ja jestem.
Bo wiem, że śmierć to nie koniec.
Tak mówiła mi Eve, a ja jej wierzę.
Gdy wrócę na ten świat, opuszczę łono matki wręcz jako dorosła osoba.
Długo się szykowałem.
Już dobrze.
Będę kroczył z innymi na dwóch nogach, lizał wargi małym, zwinnym językiem
i podawał łapę z mocnym uściskiem.
Jest mój Enzo.
I przekażę dalej całą wiedzę, którą zdobyłem.
-Już ci dobrze? -Tak, Denny.
Dobrze.
Zawsze przy mnie byłeś.
Zawsze byłeś moim Enzem.
Od początku wiedziałem, że jesteśmy sobie pisani.
Kocham cię, piesku.
Co tu robisz?
Jedziemy na tor. Mam dla Enza niespodziankę.
Dzięki, że to załatwiłeś. Zaraz wrócimy.
Nie śpiesz się. Masz pusty tor.
-Bawcie się dobrze. -Dzięki.
Nie za ciasno?
Gotów?
Dobra.
”Kierowcy, odpalamy silniki”.
Nigdy się tak wspaniale nie czułem.
Udało się!
Hamulce i opony rozgrzane. Zrobimy jedno kółko szybciej?
Zostałbym tu już na zawsze.
Na zawsze przy nich.
A teraz na pełnym gazie, dobra?
Szkoda, że nie zobaczę ich życia w Maranello.
Denny będzie wspaniałym kierowcą.
Tak wspaniałym, że pewnego dnia zespół go dostrzeże
i da mu szansę w Formule Jeden.
Chciałbym zobaczyć, jak mówi: ”Sprawdźmy”.
Enzo!
Ale nie można mieć wszystkiego.
A najlepsi kierowcy nie żyją tym, co było, ani nie snują planów.
Najlepsi żyją tylko obecną chwilą.
Byłeś dobrym kumplem.
Bardzo dobrym.
Najlepszym.
Chodź.
Trzeba zaraz wracać.
Ale na razie chcę jeszcze jedno okrążenie.
Jeszcze tylko jedno.
Szczeknę, to się domyśli.
Gazu, Denny, gazu!
MUGELLO WE WŁOSZECH OSIEM LAT PÓŹNIEJ
Tato!
Ktoś cię odwiedził.
Chodź, to wielbiciele. Chyba się polubicie.
Tak, szefowo.
Uwielbiamy pana. Córka stwierdziła, że to nie kłopot.
Nie, skądże.
Syn stale o panu mówi.
Jeździ gokartami. Jest świetny.
-Dałby mu pan autograf? -Jasne.
Będziemy jutro oglądali z trybun.
Enzo?
Jestem Enzo.
Chce być mistrzem, jak pan.
Pański syn przypomina mi starego przyjaciela.
To mój numer w Maranello.
Zadzwońcie, gdy syn będzie gotów.
Podszkolę go, jak należy.
Ciągle o panu mówi.
Uważa pana za najlepszego kierowcę.
Lepszego nawet od Senny.
Widać, że ma serce rajdowca.
Chodź.
Tłumaczenie: Piotr Kacprzak