ฟิล ที่รัก คุณยังไม่นอนเหรอ
แบบนี้ฟังดูเป็นไงบ้าง
มิทเชลล์ ฉันรักนายมากนะ
ไม่ใช่แค่รักนะ แต่ยังชื่นชมนายด้วย
- และวันหนึ่งฉันหวังว่า - คุณจะไล่เขาออกหรือว่าขอแต่งงาน
ที่รัก นี่ควรจะเป็นแค่งานพิเศษนะ
หมดฤดูร้อนเขาก็ไปอยู่ดี
- แค่บอกตรงๆ ก็พอ - ผมน่าจะเตือนเขาก่อน
คุณจะบอกยังไง กับคนที่ขึ้นชื่อเรื่องขี้เกียจ
มิทเชลล์น่ะเหรอ ขี้เกียจเหรอ
ใช่ๆ เขาส่งสัญญาช้าไปสองสามงาน
แต่ผมก็ไม่อยากพูด
เพราะเขาทำให้ฟรีๆ
ผมทำไม่ได้
ผมไม่ใช่นายจ้างใจร้ายเลือดเย็นนะ
คุณทำให้ผมได้ไหม
พ่อแม่คะ
ขอโทษนะลูก เราทำให้ลูกตื่นหรือเปล่า
ไม่ค่ะ หนูยังไม่นอน
หนูกังวลเรื่องพรุ่งนี้
ครูศิลปะทำเหมือนฉันไม่มีตัวตน
แต่ฉันมีโอกาสสุดท้าย ที่จะทำให้เขาประทับใจ
ในงานมหกรรมศิลปะปลายปี
นักเรียนกลุ่มหนึ่ง จะจำลองภาพเขียนดังโดยใช้คนจริงๆ
ฉันเลือกภาพนี้ และจะใช้ครอบครัวของตัวเอง
ฉลาดใช่ไหม
ตอนฉันบอกเขา เขาพูดว่า "เยี่ยมมาก อลิซ"
มันผ่านมาหนึ่งปีแล้วนะ
อลิซเหรอ ถามจริง
ลูกรัก ลูกคิดว่าตัวเองกังวล
เพราะลูกแอบชอบครูจาร์วิสหรือเปล่า
- เปล่าค่ะ - แน่ใจนะ เพราะแม่เห็นเวลาลูกมอง
ดูเหมือนว่าแม่ต่างหากที่ชอบ
แค่ไม่เคยมีครูคนไหนไม่ชอบหนูมาก่อน
- ครูเดวิสล่ะ - อือ
เธอเป็นครูพละนะคะ
ถ้าจะเรียกเธอว่าครู ก็คงเหมือนเรียกดอกเตอร์ซูสส์ว่าหมอ
แล้วเธอไม่ชอบลูกเนี่ยนะ
หนุ่มน้อย เป็นอะไรไป
ไม่มีอะไรครับ แค่ตื่นเต้นเรื่องพรุ่งนี้
ผมจะได้รับเหรียญรางวัลที่โรงเรียน เพราะผมดับไฟได้
บางทีโตขึ้นผมน่าจะทำอาชีพนี้นะ
นักล่าเหรียญรางวัลมืออาชีพ
ลุค เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ไม่รู้ครับ
ผมแค่เดินผ่านมาแล้วได้กลิ่นไฟไหม้
ผมก็อยู่ที่นั่น
ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย เราไม่ควรจะอยู่ในนี้
แค่ดูต้นทางให้หน่อย
อีกอึดใจเดียวเราก็จะสร้าง ธาตุลุคโทเนียมได้แล้ว
- ให้ตายสิ - ดูซิ นายทำอะไรลงไป
ลุค เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ไม่รู้ครับ
ผมแค่เดินผ่านมาแล้วได้กลิ่นไฟไหม้
เอาล่ะ เด็กๆ พรุ่งนี้ได้สายแน่
ถ้าไม่ไปนอนตอนนี้ เข้านอนได้แล้ว
- ก็ได้ค่ะ - เร็วเข้า อลิซ
เดี๋ยวอีกแป๊บหนึ่ง ผมตามขึ้นไป
"มิทเชลล์
บอกไม่ถูกเลยว่ามันยากแค่ไหน...
มันยากแค่ไหน..."
ไม่ มันฟังดูห่างเหินไป
เอาล่ะๆ
"บอกไม่ถูกเลยว่า มันเจ็บปวดและโกรธมากแค่ไหน
กับการที่ไม่ตรงเวลาบ่อยขนาดนี้
ขอกุญแจคืนด้วย"
พ่อคะ หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ
ลูก พ่อไม่ได้ยินเลย ว่าลูกลงมาข้างล่าง
ลูกก็นอนไม่หลับเหรอ
ใช่ค่ะ
ก็แค่คิดมากเรื่องพิธีจบการศึกษา
รวมถึงชุดที่จะใส่ด้วย ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง
เดี๋ยวก่อนนะ ลูกถือรองเท้าอยู่
พ่อจะวิจารณ์ชุดลูกทั้งชุดได้ยังไง
ใส่รองเท้าสิ
คุณต้องอ่านเมนูเล่มนี้ ให้ละเอียดเลยนะ
- ซุป - คุณไม่ได้มองเลยด้วยซ้ำ
- ซุป - อ่านว่าอะไรอยู่ใต้ซุปสิ
แซนด์วิช
คุณได้ดูไหมว่าอะไรอยู่ใต้ชุดนี้
มันไม่ได้มาจากแซนด์วิชนะ
ดูสิ
เมนู "เจย์ พริทเชตต์" เหรอ
ฉันไม่เข้าใจ
พ่อแม่ตั้งชื่อคุณตามแซนด์วิชเหรอ
ไม่สิ เขาตั้งชื่อแซนด์วิช ตามชื่อผมต่างหาก
"ไก่งวง เบคอน ชีสสวิส
พริกหยวกแดง ปลาแอนโชวี่ บนขนมปังวีตเหรอ"
คนส่วนใหญ่มักจะหยุด ตั้งแต่เบคอนเค็มๆ แล้ว
แต่ผมปิดท้ายด้วยปลาแอนโชวี่
นี่คุณจะทำแซนด์วิชหรือล่อกวางกันแน่
ตาแก่นี่รบกวนคุณหรือเปล่า คุณผู้หญิง
ผมควรจะถ่ายรูปไว้นะเนี่ย
ว่ามีพนักงานเสิร์ฟจริงๆ ในร้านโทรมๆ นี่ด้วย
ฉันถือโอกาส สั่งแซนด์วิชของคุณให้แล้ว
แม้ว่าคนส่วนใหญ่ชอบสั่ง แซนด์วิชเจย์ พริทเชตต์กลับบ้าน
นี่มันอะไรกันคะ
กลอเรีย นี่แม็กซีน
คุณแต่งงานกับเจย์
คุณล่ามหมานำทางคนตาบอด ไว้ตรงไหนเหรอคะ
ไม่ๆ ฉันไม่ได้...
อ๋อ ฉันเข้าใจมุกแล้ว
นี่เบอร์ของหมอรักษาคอ ที่ฉันอยากให้คุณไปหา
- ขอบคุณครับ - คอคุณเป็นอะไรเหรอ
ฉันได้ยินเขาบอกว่าเป็นอุบัติเหตุ จากแฮนด์บอลมาตลอด 30 ปี
แต่ว่ามันดูแย่ลงเวลาเครียด
อาจเป็นเรื่องการตรวจสอบบัญชี ที่จะมาถึงก็ได้
- ตรวจสอบบัญชีเหรอ - ไม่มีอะไร
น่ารักไหมล่ะ เขาไม่อยากให้คุณกังวลน่ะ
แซนด์วิชของคุณมาแล้ว
ตอนนี้คุณควรกังวลได้แล้วล่ะ
ดูนี่สิ ลูกที่น่ารักที่สุดของผม
ทำไมคุณไม่บอกฉันเรื่องคอล่ะ
ไม่เป็นไรน่า ลองชิมสิ
- บริษัทคุณจะโดนตรวจสอบบัญชีเหรอ - ไม่มีอะไร
แค่สามวันแย่ๆ แล้วมันก็จะจบ
กินสิ ผมอยากรู้จะแย่แล้ว ว่าคุณคิดยังไง
ผมพอจะเห็นแล้วว่าคุณเริ่มชอบมัน
เหมือนแม็กซีนตอนที่ลองครั้งแรก
- เธอน่ะ... - ฉันไม่ชอบ
- คุณอาจจะกินไม่โดนทุกส่วน - ฉันลองแล้ว ฉันไม่ชอบ
คุณพูดได้แค่นี้เหรอ
รสชาติที่อยู่ในปากฉันมันแย่มาก
เหมือนปลากับไก่งวง
เอาพริกหยวกฟาดใส่ตัวเองจนตาย
โอเค ยุติธรรมดี อาจจะเรื่องมากไปนิด
สำหรับคนที่เตรียม อาหารโคลอมเบียจานพิเศษ
และพูดว่า "ทำไมคุณไม่กินกีบเท้าล่ะ
มันคือส่วนที่ดีที่สุดนะ"
กลับมาแล้วครับ
ไงคะ น้าแคม
ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ที่มารับหนูเมื่อคืน
ด้วยความยินดีจ้ะ แต่เธอต้องระวังมากกว่านี้นะ
หนูเป็นคนที่รับผิดชอบนะคะ
ลิซ่าดื่มเหล้ามา หนูก็เลยเอากุญแจมาจากเธอ
- แล้วก็... - เข้าใจ
ตอนน้าเรียนปีสุดท้าย น้าก็เคยมีค่ำคืนที่สุดเหวี่ยง
กับเหล้าข้าวโพด และรถไถพลิกคว่ำเหมือนกัน
- จริงเหรอคะ - ใช่ เธอไม่รู้ว่าความสยองเป็นยังไง
จนกว่าจะได้จ้องตา ตำรวจทางหลวงรัฐมิสซูรี
โน้มน้าวไม่ให้โดนจับข้อหา เมาแล้วขับรถไถ
ลูกไม่ดื่มกาแฟไม่ใช่เหรอ
หนูดื่มเวลาที่ตาสว่างครึ่งคืน
กังวลเกี่ยวกับโครงงาน ที่เพิ่งเสร็จแค่หนึ่งในสาม
แล้วหนูยังต้องเย็บผ้ากันเปื้อน วาดภาพวิว
แถมยังมีงานล้นมือที่เป็นปกติอีก
เว้นแต่แม่มีวิธีที่ดีกว่านี้ มากระตุ้นหนู
ให้ตายสิ
ให้ตาย กาแฟมันขมจัง
นั่นคือจิบแรกของลูกเหรอ
โอเค ผมได้ถาดอุ่นอาหาร
กระปุกเกลือกับพริกไทย เข้าชุดกันทั้งสองอย่างเลย
อาจจะต้องจัดวางองุ่นใหม่
โอ้โฮ ฉันจะให้เวลาส่วนตัว กับเธอแล้วกัน
ขอต้อนรับกลับสู่การแสดงแสงสี ไงจ๊ะ
สวัสดีจ้ะ ลิลลี่
สวัสดีค่ะพ่อ
ลิลลี่
ที่รัก ไม่นะ
ไม่ๆ วันนี้เราจะไม่เล่นกันแบบนี้จ้ะ
แคลร์ ที่จริงแล้วเราพยายาม ไม่ใช้คำว่า "ไม่" มากเกินไปอยู่นะ
เพิ่งอ่านเจอว่าเด็กจะเรียนรู้
- ที่จะต่อต้านคำนั้น - อ๋อ
เราเลยดึงความสนใจเธอ ไปสู่กิจกรรมใหม่แทน
เอาล่ะ ดูนี่นะ
ลิลลี่ ลูกรัก นี่พ่อเองนะ
หนูอยากฟังเพลงไหม
โอเค นี่ไง
เห็นไหม
คนรุ่นใหม่ทุกคนคิดว่า
พวกเขาถอดรหัส เรื่องการเลี้ยงลูกได้สำเร็จ
ทฤษฎีล่าสุดคืออะไรนะ อย่าพูดว่า "ไม่"
ฉันพูดว่า "ไม่" ทุกวันในบ้านนี้
- พอตกค่ำ เธอพูด "ใช่" ไม่หยุดเลย - ไม่
ดูแล้วหลานไม่ได้หันเหพลังงานตัวเอง ไปทำอย่างอื่นแทน
แต่ทำให้เราเหนื่อยขึ้นมากกว่านะ
แต่คุณเห็นไหมว่าเธอค่อยๆ เปลี่ยน
จากไฟมาเป็นดนตรีน่ะ
ใช่เลย เห็นแล้ว
แทบไม่น่าเชื่อเลยว่าเคยมีช่วงเวลา
ที่เราแค่พูดว่า "หยุดทำนะ"
เครื่องกำจัดเศษอาหาร
ลิลลี่ ไม่นะ ไม่ๆ
ตอนนี้เราหันเห ไปสู่การนอนกันดีกว่านะ
อันที่จริง เรากำลังลองวิธีใหม่
เราจะให้เธอบอกเราเอง ว่าเธออยากนอนตอนไหน
- อ๋อ - เรียกว่า "เป็นผู้ควบคุมการนอนเอง"
มาเถอะลูก
- ไง - ฟิล
คุณได้กดออดไหมเนี่ย
ไม่ได้กดน่ะ พอดีต้องถือกาแฟสองข้างเลย
- ของนายหนึ่งแก้ว - ขอบคุณครับ
นี่คือชีวิตของผม ทำงานเต็มเวลา
ลูกสามขวบและคนที่สองกำลังตามมา
และตามที่ฟิลขอร้องมา
ผมตกลงทำงานเล็กๆ น้อยๆ ให้กับบริษัทของเขา
ปัญหาก็คือ ผมทำงานดีมาก
และยิ่งผมทำ พวกเขาก็ยิ่งต้องการผม
ผมถึงขนาดส่งงานช้าบ้าง
เพื่อให้พวกเขารักผมน้อยลงไปหน่อย
ใช่แล้ว
คุณยืนตรงนี้มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย
คุณสบายดีหรือเปล่า
ก็สบายดี
เพราะว่าตาคุณขยิบ
ผมเป็นคนที่ตาขยิบเวลาเครียด
และสิ่งที่ทำให้เป็นอย่างนี้ ก็คือการเผชิญหน้านั่นเอง
ผมเกลียดมัน และพยายามหลีกเลี่ยงอยู่ตลอด
ผมทำได้แย่มาก
มีครั้งหนึ่งผมพยายาม ขอเลิกกับสาวคนหนึ่ง
แล้วผมก็พูดอ้อมไปอ้อมมา
ซะจนเธอไม่รู้ว่าผมเลิกกับเธอแล้ว
ยี่สิบปีต่อมา เราก็ยังแต่งงานกันอยู่
ฉันขอโทษจริงๆ นะ
ที่กาแฟเย็นหมดแล้ว
ไม่ได้เย็นขนาดนั้น แค่อุ่นๆ
มีเรื่องตลกๆ เกี่ยวกับคำคำนั้นนะ
ตอนที่ลูกๆ ยังเล็ก เรามี
- สระน้ำสำหรับเด็ก - อือ
และบางครั้งลุคก็ได้รับอุบัติเหตุ
และอเล็กซ์จะกรีดร้อง
แล้วเราก็พูดว่า "ไม่เป็นไรลูก
ลุคแค่ทำให้มันอุ่นเฉยๆ "
- โอ้โฮ - ผมต้องไปแล้วล่ะ
- แต่เดี๋ยวเจอกัน... - เดี๋ยวก่อน
ฉันจะพูดตรงๆ เลยแล้วกัน
มิทเชลล์ นายทำงานให้บริษัทได้ดีมาก
ตั้งแต่นายตัดสินใจมาช่วยเรา
เราคงขอมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว จริงไหม
ฉันไม่อยากให้มันจบลงเลย
จริงๆ แล้วถ้ามันขึ้นอยู่กับฉัน ฉันอยากให้นายทำตลอดไป
- ฟิลๆ - แต่มันไม่ได้ขึ้นกับฉันคนเดียว
- ฉัน... - ฟิล ผมพอจะรู้แล้วล่ะ
และฟังนะ
ผมออกมาเองแหละ ผมหาข้ออ้างแล้วก็ออกมา
แต่ผมต้องพูดตรงๆ กับเขา
"ฟิล ผมอยู่กับบริษัทคุณ ตลอดไปไม่ได้"
ให้ตายสิ เขาต้องเสียใจมากแน่ๆ
บางทีน่าจะให้แคลร์พูดให้นะ
เออ ง่ายดีแฮะ
เราภูมิใจในตัวเธอมากนะ แล้วเจอกันที่งานล่ะ
- นายไม่ใช่ฮีโร่ - ฉันดับไฟได้นะ
ไฟที่นายก่อน่ะสิ
- แล้วไฟไหม้ไหมล่ะ - ใช่
- แล้วฉันดับหรือเปล่า - นั่นมันไม่ใช่...
ตอบคำถามมาสิ
ใช่
ฉันจะได้รางวัลเพราะเรื่องนี้ไง
ถ้าเขาให้รางวัลการก่อไฟ
ฉันคงได้รางวัลนั้นด้วย
ฉันรู้ว่านายรู้ผิดชอบชั่วดีนะลุค
เห็นธงนี่ไหม มันคือสัญลักษณ์แห่งความยุติธรรม
เพราะฉะนั้น พอหัวหน้านักดับเพลิงมา
ฉันรู้ว่านายจะต้องมองไปที่ธง
และทำในสิ่งที่ถูกต้อง
คุณเงียบตลอดทางกลับบ้านเลย
คุณโกรธฉัน เพราะฉันไปแซะสาวแก่คนนั้นเหรอ
ปกติแล้ว หน้าที่การแซะเนี่ย เป็นของคนสวนนะ
แต่ผมชินแล้วล่ะ
เป็นเพราะแซนด์วิชใช่ไหม
บางทีคุณน่าจะกินไปสักครึ่งหนึ่ง
แล้วบอกว่ามันอร่อยก็ได้
มันก็แค่แซนด์วิชนะเจย์
มันได้ไม่เกี่ยวกับ แซนด์วิชอร่อยๆ นั่น กลอเรีย
มันเป็นเรื่องการเคารพ ความรู้สึกของคนอื่น
แต่ฉันก็แค่แสดงความจริงใจ
เวลาคบกัน คุณไม่ต้องจริงใจ กับเรื่องเล็กน้อยทุกอย่างก็ได้
บางอย่างก็พูด บางอย่างก็ไม่ต้องพูด
เหรอ
แล้วมีอะไรบ้างล่ะที่คุณไม่พูด
ผมไม่อยากเถียงกับคุณแล้ว กลอเรีย
อ้าวเหรอ
แต่คุณพยายามจะมาสอนฉัน
- แล้วก็... - เอาล่ะ
ผมไม่ได้พูดนะ
แต่มันกวนใจผมนิดหน่อย
เรื่องที่คุณเสียงดังไปนิด
- เสียงดังเหรอ - ไม่ตลอดเวลา
แค่ตอนที่คุณพูดน่ะ
ฉันทำให้คุณอายงั้นเหรอ
- กลอเรีย - อะไร
- ฉันเสียงดังอีกแล้วเหรอ - เอาล่ะ พอได้แล้ว
เอาล่ะ งั้นฉันไปซักผ้าก่อนนะ
แล้วฉันก็จะซักแบบเบาเสียงด้วย
จะได้ไม่รบกวนคุณ แมนนี่อาจจะช่วยฉันได้นะ
แมนนี่
- เข้าใจแล้วล่ะ - แมนนี่
ผมเข้าใจแล้ว
ตอนนี้คุณก็ไม่ส่งเสียงอะไรเลย
เอาล่ะ องุ่นเยอะเกินไป
และช้อนนี่ก็ทันสมัยไป
ถ้าเราใช้มัน ทุกคนที่โต๊ะจะต้องทำท่าตกใจ
ที่เห็นช้อนจากอนาคต
- โอเค - แล้วก็ลงท่อไปอย่างสวยงาม
แล้วเธอจะต้องไปนอน
พี่นั่นแหละที่ต้องนอน
ได้แล้ว อุ๊ย หล่นไปแล้ว แย่จริง
บอกฉันนะ ถ้าอยากให้ช่วย กำจัดสิ่งที่รบกวนสมาธิ
ได้แล้ว จับไว้ได้แล้ว นี่ไง
หลุดมืออีกแล้ว
บางทีเธอน่าจะรอให้มันมาหาเองนะ
ให้มันเป็นผู้ควบคุม กองทัพช้อนของมันเองเลยไง
ผมเข้าใจที่คุณพูดนะแคลร์ แต่...
โอ๊ย มือผมติด
ใช่ เธอติด แคม
ติดอยู่กับหลักการ ที่เห็นชัดๆ ว่าใช้ไม่ได้
บางครั้งเธอต้องพูดว่า "ไม่" กับเด็กบ้าง
ใช่ และบางครั้งเราก็ต้องพูดว่า "ไม่" กับผู้ใหญ่ด้วย
ไม่ แคลร์ ไม่ ผมไม่ต้องการ ให้ใครมาช่วยผมเลี้ยงลูก
ได้เลย
ขอโทษด้วยนะ
เห็นทีฉันคงต้องเรียนรู้อีกมาก
ตอนนี้ฉันอยากเรียนรู้ว่า
เธอจะเอาแขนออกมาทัน
ก่อนที่ลิลลี่จะไปถึงสวิตช์ เปิดเครื่องกำจัดเศษอาหารไหม
ลิลลี่ ลูกรัก
- คุณช่วยทำอะไรสักอย่างได้ไหม แคลร์ - ก็อยากอยู่นะ พูดจริงๆ
แต่ฉันต้องพูดว่า "ไม่"
แล้วทำให้หลานเสียความมั่นใจ และความภูมิใจในตัวเองไป
โอเค ผมขอโทษ นี่ๆ
- หยุดเธอทีๆ ลูกรัก - จะทำไงดีนะ
แคลร์ โอเค
นั่นแหละ
- คุณคิดว่ามันตลกเหรอ - ใช่สิ
คุณร้ายมากแคลร์ ร้ายกาจมาก
มาเร็ว เราจะไปแล้ว ลิลลี่
ลิลลี่
มันเป็นศิลปะที่ใช้คนจริง เราอยู่นิ่งๆ เป็นเวลา 90 วินาที
โดยไม่ทำอะไรเลย
ฟังดูเหมือนภรรยาคนแรกของผมเลย
ไม่รู้สิ เธอขยับตามผมตลอดนะ
ตราบใดที่คุณสองคนเห็นด้วย มันแค่ 90 วินาทีเองนะ
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย
ผมชอบทำงานในสำนักงานจัง
นั่นน้องภรรยาคุณหรือเปล่า ผมนึกว่าคุณไล่เขาออกแล้ว
ผมไล่แล้ว ก่อนมาทำงานด้วยซ้ำ
แล้วเขามาทำอะไรที่นี่
เขาไม่พอใจหรือเปล่า เขาดูไม่พอใจนะ
ไม่หรอก เขามักจะทำหน้าอย่างนั้นแหละ
นี่ เป็นไงบ้าง
นี่ ฟังนะ
- โอเค ผมรู้ว่ามันกระอักกระอ่วน - อือ
แต่เราต้องคุยกันอย่างจริงจัง เรื่องอนาคตของผมที่นี่
แต่ฉันคิดว่า...
ไม่ๆ ผมรู้ ผมทำให้คุณเชื่อ
ว่าจะอยู่ที่นี่ได้อย่างไม่มีกำหนด
แล้วก็ โอเค
- ไม่ต้องขยิบตา - โอ้
- มันไม่ใช่ข่าวร้ายทั้งหมดหรอกนะ - โอเค
ผมจะทำงานกับคุณ ถึงกรกฎาคมตามที่ตกลงไว้
- โอเค เยี่ยมเลย - โอเค
นี่ ลงลิฟต์ไปกับฉันแป๊บได้ไหม
จะให้ช่วยเอาของจากรถหน่อย
ตายแล้ว ฉันคงต้องใช้กล่องเปล่าด้วยสินะ
เอาอย่างนี้ นายลงไปก่อน
แล้วฉันจะไปเจอนายที่ประตูกระจก
แล้วก็มีอีกเรื่อง อะไรนะ นึกไม่ออก อ๋อ นายถูกไล่ออก
อะไรนะ ไล่ออกเหรอ
ลิฟต์เป็นอะไรเนี่ย
- นี่ช่วยเปิดอยู่ใช่ไหม - ใช่ๆ
ฉันว่าฉันไปตามคนมาช่วยดีกว่า
เดี๋ยวๆ
คุณไล่ผมออกเหรอ
ผมไม่ได้ชอบงานนี้ด้วยซ้ำ
ไม่น่าจะปลอดภัยนะ
- มีคนติดอยู่ในนั้นเหรอ - คนที่ถูกไล่ออกไง
อ๋อ คนที่ขี้เกียจน่ะเหรอ
ขี้เกียจเหรอ
นายส่งงานช้าสองสามครั้ง ฉันน่าจะเตือนนาย
ฉันเป็นคนที่บอกข่าวร้ายไม่เก่ง
แล้วทำไมคุณมาที่บ้านผม แล้วบอกว่าผมทำงานดีขนาดไหน
นั่นคือฉันพยายามไล่นายออก
ฉันไม่รู้สึกแบบนี้ตั้งแต่ฉันพยายาม เลิกกับแคลร์เมื่อ 20 ปีก่อน
มีคนติดอีกแล้วเหรอ
ทนายท่าทางมั่นๆ เพิ่งถูกไล่ออก
เขาบอกว่าเพราะทัศนคตินายน่ะ
นายทำเหมือนเราต้องให้นายช่วย
ผมมาช่วยคุณจริงๆ นี่
ทำไมเขาไม่ใช้บันไดเหมือนคนอื่นๆ ล่ะ
ก็ขี้เกียจไง
ไม่ต้องห่วงนะ เขาทำอะไรคุณไม่ได้หรอก
หลังติดอยู่ในนั้นสองชั่วโมง โดยมีสายตาทุกคู่ในออฟฟิศมองมาที่ผม
ในที่สุดผมก็ต้องนอนลง
ไม่ได้กอบกู้ชื่อเสียงตัวเองเลย
ว่าแล้วเชียว
พวกคุณเก่งมากๆ
มันดูเหนือจริงมากเลย
- เข้าใจใช่ไหม - พ่อ เร็วสิ
เรามีเวลาจัดฉากนิดเดียวเองนะ
มิทเชลล์กับแคมอยู่ไหนเนี่ย
แมนนี่ ขอบคุณเรื่องที่นายพูด เกี่ยวกับธงนะ
- มันทำให้ฉันคิดได้ - ฉันรู้ว่านายรู้ผิดรู้ชอบ ลุค
และที่สำคัญกว่านั้น นายมีจิตใจที่ดี...
ไม่ นายไม่มี
ใช่ ต้องขอบคุณนายนะ
ฉันบอกให้พวกเขา ย้ายมาจัดพิธีใต้ธงชาติเลย
เดี๋ยวฉันเซ็นรูปให้นะ
อยู่นี่เอง หนูกลัวว่าพวกน้าจะไม่มาซะแล้ว
- เราคุยกันนิดหน่อยน่ะ - ถ้าเราไม่มาที่นี่
เราก็คงจะบอกเธอไปชัดๆ และไม่ทำให้ขายหน้าต่อสาธารณชน
ถ้ามันช่วยให้สบายใจได้
ทนายที่เราจ้างมาแทนนาย ยื่นฟ้องบริษัทลิฟต์แล้ว
โอ๊ย นายนั่งทับมือฉัน
ต้องขอบคุณนะที่เธอมีสองมือ วันนี้ฉันเกือบทำมือขาดไปข้างหนึ่ง
หยุดทำตัวเป็นเด็กน่า หลานไม่ได้อยู่ใกล้สวิตช์นั่นซะหน่อย
เงียบหน่อยค่ะ เราจะเริ่มแล้วนะ
มองฉันทำไมเนี่ย
ฉันเสียงดังไปเหรอ ทุกคนคิดอย่างนั้นใช่ไหม
อะไรนะ
เรื่องมันยาว ลูกไม่อยากรู้หรอก
- หนูอยากกินไก่งวง - รอก่อนนะลูก
และอย่าลืมว่าหลังงาน เราจะไปกินที่ร้านเลนนี่ส์กัน
อาจจะต้องกินเยอะหน่อยนะ ถ้าเห็นแก่ความรู้สึกฉัน
ดีเลย เราจะได้เจอแม็กซีนด้วย
อะไรนะ รู้จักแม็กซีนด้วยเหรอ
- เรารู้จักแม็กซีนกันหมด - รักเลยล่ะ
นักกอดอันดับสองของโลก
รองจากคุณเบิร์ต เรย์โนลส์ เดี๋ยวมีเรื่องเล่าต่อ
เอาล่ะค่ะทุกคน แค่ 90 วินาทีนะคะ
- อยู่นิ่งๆ - โอเค
หนูอยากทำให้ครูหล่อเลิศประทับใจ
หมายถึงครูจาร์วิส เงียบไปเลย
นี่มิทช์ ฉันรู้ว่าตอนนี้ไม่เหมาะ
แต่ฉันแค่อยากให้นายรู้ว่า
- ฉัน... - ผมรู้นะฟิลว่าคุณเสียใจจริงๆ
แต่มันต้องใช้เวลาทำใจสักพัก เข้าใจใช่ไหม
อันที่จริง ฉันจะบอกว่า ต้องขอบัตรจอดรถของนายคืน
อะไรนะ
การแสดงต่อไป เป็นการตีความของอเล็กซ์ ดันฟี
จากรูปปี 1943 ของนอร์แมน ร็อกเวลล์ ชื่อว่าอิสระจากความต้องการ
นายนอนหลับลงได้ยังไง ลุค
- ก็ห้อยเหรียญรางวัลไว้ที่คอไง - เงียบ
- หนูอยากกินไก่งวง - ลิลลี่ ไม่นะ
- เธอไม่รู้จักคำนั้นหรอก - เงียบเถอะ แคลร์
คุมลูกเธอด้วยนะ แคม
มันไม่ยากขนาดนั้นหรอก ฉันเลี้ยงมาตั้งสามคนนะ
- จริงเหรอ - แคม
ทำไมคุณไม่ถามเฮลี่ย์ล่ะว่า เมื่อคืนกลับกี่โมง
- น้าแคม - ขอโทษนะที่รัก ลูกหลงน่ะ
- เขาพูดเรื่องอะไรน่ะ - เงียบ
- แขนคุณสั่นน่ะ - แน่สิ
ฉันมั่นใจว่าแม็กซีนคนเก่ง ต้องทำได้ดีกว่านี้แน่
เธอจะวิจารณ์การเลี้ยงลูกของฉัน ยังไงก็ได้นะ แคม
แต่ลูกชายฉันเพิ่งได้เหรียญรางวัล
- จากไฟที่เขาก่อเอง - ลุค จริงหรือเปล่า
อีกนานไหม มันเริ่มหนักขึ้นแล้วนะ
คุณจะไม่ได้บัตรจอดรถคืนแน่
ฉันพยายามรักษาน้ำใจนายแล้วนะ
คุณไม่รู้วิธีการพูดกับคนอื่น ฟิล
เหมือนกับตอนที่แคลร์ ไม่รู้ว่าคุณขอเลิกกับเธอ
- อะไรนะ - พ่อเลิกกับแม่ตอนไหน
พ่อไม่ได้เลิก แค่พยายามจะเลิก
ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ
แค่อีกไม่กี่วินาที
หนูอยากกินไก่งวง
- ลิลลี่ ไม่นะ - ลิลลี่ ไม่นะ
เราพยายามที่จะไม่พูดคำนั้นกันนะ
เกรดบีลบ
แต่ก็มีเรื่องดีๆ อยู่บ้าง
"ฉันหวังมากกว่านี้นะ อเล็กซ์"
อเล็กซ์นะคะ
ฉันจะโทรหาเฮลี่ย์แล้วบอกว่า
เราจะไม่ไปที่ร้านนั่น ฉันทนแคมไม่ได้อีกแม้แต่นาทีเดียว
ฉันเองก็ไม่มั่นใจหรอกนะ
ว่าเชื่อทฤษฎีเลี้ยงลูกใหม่ๆ ทั้งหมดนั่นหรือเปล่า
แต่ฉันจะไม่ยอม ให้เธอมาบอกว่ามันผิดแน่
เราจะไม่ไปกินมื้อเย็นนะ
แม่ลองแซนด์วิชนั่นแล้ว
มันไม่ได้อร่อยขนาดนั้น ลูกไม่ต้องเสียดายไปหรอก
ผมไม่เสียดายที่ไม่ได้ไปเห็นลุค กับเหรียญรางวัลงี่เง่านั่นแน่
ผมทำตามกฎ แล้วไหนล่ะเหรียญรางวัล
เชิญเจย์อยู่กับยัยแม็กซีนไปเถอะ
เธอไม่ได้เสียงดังเหมือนแม่
พูดตรงๆ นะ บางครั้งคุณก็ ให้คำแนะนำคนอื่นเร็วไปนิด
ฉันพร้อมที่จะช่วยคนอื่นเสมอ ถ้าคุณหมายถึงแบบนั้น ก็ใช่
ใช่ แต่ถ้าคุณไม่ระวัง มันอาจกลายเป็น...
พวกรู้ดีไปซะทุกเรื่อง
เขาเรียกแบบนี้เหรอ
คุณจะบอกว่า มันอาจฟังดูเหมือนว่าฉันรู้ดีไปหมด
- ฉันมักจะเป็นอย่างนั้น - นั่นแหละผมถึงอยากเลิกกับคุณ
คำว่า "ไล่ออก" มันใช้ไม่ได้
นายถูกไล่ออกจากงานที่ไปช่วยไม่ได้
เอาล่ะ ที่รัก บางทีนายควรจะปล่อยวางบ้าง
เหมือนที่ฉันมักพูดว่า ตามน้ำไปดีกว่าบาดหมางกัน
นายไม่เคยพูดแบบนั้นนะ
แล้วความบาดหมางกับแคลร์ล่ะว่ายังไง
ฉันไม่เห็นว่านายจะตามน้ำเลยนี่
มันต่างกันโดยสิ้นเชิงเลย
เธอมาดูถูกการเลี้ยงลูกของฉัน
ซึ่งต้องยอมรับนะว่า บางครั้งนายก็ดื้อมาก
โอเค เราสองคนอาจจะอ่อนไหวง่าย
ไม่
ไม่ สองเรื่องนี้ไม่เหมือนกัน
ไม่ นายไม่รู้หรอกว่า การถูกไล่ออกมันรู้สึกยังไง
รู้สิ ฉันเคยถูกไล่ออก ทุกคนก็เคย
ไม่ใช่ฉัน
- ไม่เคยเลยเหรอ - ไม่เคย
ไม่ ฉันเก่งในเรื่องที่ทำเสมอ
งั้นบางทีสิ่งที่นายรู้สึก
คือความไม่มั่นคงด้านการงาน เป็นครั้งแรกนั่นเอง
แค่เรื่องขี้หมูน่ะ
ในฐานะที่เคยเห็นขี้หมูของจริง
บอกได้เลยว่ามันไม่ใช่
ผมไม่รู้ว่าทำไมแม่ ถึงหงุดหงิดเรื่องแม็กซีนนัก
เธอก็ดีนะ
อ๋อเหรอ งั้นลูกก็ไปอยู่กับเจย์กับแม็กซีน
กินแซนด์วิชกันไปตลอดชีวิตเลยสิ
ผมขอยกทฤษฎีขึ้นมาอันหนึ่งนะแม่
ดูเหมือนแม่กำลังหึงอยู่เลย
ขอร้องล่ะ
แม่หึงผู้หญิงคนนั้นเหรอ
แม่แค่ไม่ชอบท่าทาง ที่พวกเขาคุยกันแค่นั้นเอง
ไหนจะมุกตลกเล็กน้อย
แถมเธอรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเขาด้วย
ทำให้แม่รู้สึกแบบว่า...
นี่คืออาการหึงเหรอ
โธ่ น้องๆ ที่น่าสงสาร
คนเดียวเหรอ ฉันนึกว่าจะมาทั้งครอบครัวซะอีก
ไม่รู้มัวทำอะไรกันอยู่
ตอนนี้เอาแต่แยกเขี้ยวใส่กัน
ใครต้องการพวกเขากันล่ะ
- ใช่ ตราบที่ผมมีคุณอยู่ แม็กซีน - อีกห้านาทีฉันก็หมดกะแล้ว
ไงจ๊ะ ลุค
นั่นเหรียญอะไรน่ะ
เขาจุดไฟที่โรงเรียน แล้วก็โกหกเรื่องนี้
สมัยนี้เขาให้เหรียญรางวัล สำหรับทุกอย่างแหละ
พรุ่งนี้เราจะเอาไปคืน
เขาไม่ค่อยได้เหรียญรางวัลเท่าไรน่ะ
ผมอยากกอดใครสักคนจริงๆ ว่าไงครับ
- เต็มที่เลยนะ - โอ้
- ไง อยู่นี่เอง - ค่ะ
- สวัสดีๆ - ไง ทุกคน
- ไง แคม - ไง
มานี่มา
ฉันดีใจที่นายมานะ
อีกครั้งนะ
- ฉัน ขอบคุณมากๆ - อือ
- เธอมาแล้ว - ดูสิว่าใครมา
สวัสดีค่ะ แม็กซีน ดีใจที่ได้เจอนะ
เดี๋ยวฉันเอาเมนูมาให้นะ
ไม่ต้องหรอกค่ะ
เอาเจย์ พริทเชตต์ทุกคนเลย
กลอเรีย ถ้าคุณอยากได้แซนด์วิช ที่ไม่มีปลาแอนโชวี่
- ผมก็ไม่โกรธหรอก - โอ๋ๆ
แน่ล่ะ นั่นเมนูของแจ็ค เฟลด์แมน
- นี่ - ว่าไง
- นี่ พวก - ช่างมาแล้วเหรอ
เขากำลังซ่อมอยู่
นี่ ฟังนะ
วันนี้วันเกิดของเคที่ ผู้ช่วยของสคิป
อายุ 30 แล้ว ยังไม่แต่งงาน
- คุณปลุกผมเพื่อจะบอกเรื่องนี้เหรอ - เปล่า ฉันเอาเค้กมาให้
ไม่ใช่เค้กเฉพาะพนักงานใช่ไหม
นึกแล้วแหละว่าจะต้องพูดอย่างนั้น
คุณพูดกับใครน่ะ ฟิล
- มิทเชลล์ - ใครนะ
มิทเชลล์ น้องเขย...
คนที่ขี้เกียจน่ะ
ผมมาช่วยคุณนะ
เอาล่ะ เอาเค้กมานี่ ผมหิวแล้ว
- ไม่นะ - โอ้
คำบรรยายโดย: ลักษิกา จิรโมไนย