6 października cały świat stracił przytomność na 2 minuty i 17 sekund.
Cały świat zobaczył przyszłość.
Widziałam, że ktoś mnie topił. Jak odpokutować coś, czego nie zrobiłam?
Facet, z którym możesz sypiać za pół roku, był w naszym salonie,
a ja go na pewno tu nie sprowadziłem. Ty to zrobiłaś!
Wracamy do starych wzorców zachowań.
Chodzi o zaufanie, którym już się nie darzymy.
Miałem wizję z Fioną Banks. Sprawdźmy, czy ona widziała mnie.
Wiem, dlaczego dzwonisz. Chodzi o sprawę Rutheforda.
Od paru tygodni lekko świrujesz.
MOZAIKA CELIA
Niebieska dłoń. To ślad z tablicy Marka.
Droga Celio,
nie znam twojego nazwiska, nie wiem, gdzie mieszkasz.
Ale wiem, że masz dwóch synków. Chyba bliźniaków.
Wiem też, że nie miałaś wizji.
Wiem, że to przerażające i że czujesz się bezradna.
Chcę, żebyś wiedziała, że nie jesteś sama.
WWW.DUCHYZAŻYCIA.COM
WIEMY, ŻE JESTEŚ JEDNĄ Z NAS
Piszesz do kochanki?
Nie, już z nią zerwałem.
- To tylko porno. - W porządku.
Będę na naradzie przed procesem, więc będę niedostępna.
Nie zapomnij, musimy dziś zatwierdzić wzory.
- Wzory? - Zaproszeń na ślub.
Jasne.
Zakład o 20 dolców, że zrobią błąd w moim nazwisku.
Zakład o stówę, że w moim.
Podobno pary, których nazwiska są ciągle przekręcane
- są najszczęśliwsze. - Poważnie?
O szóstej w drukarni, dobrze?
- Nie możesz sama wybrać? - Udam, że tego nie słyszałam.
Masz doskonały gust. Nie jestem tam potrzebny, prawda?
Daj dzisiaj czadu!
Dzisiaj wrócę późno. Znowu wzięłam dyżur za Sally.
- Chciałam się wykręcić, ale... - Nie musisz się tłumaczyć.
Crosby wyjechał i jest nam ciężko, nie ma innego zastępstwa.
Olivia, nie musisz się tłumaczyć.
Ufam ci.
Dobrze. Ja tobie też.
Jak tylko się odzywam, jest źle. Co bym nie powiedział.
Nawet gdy się dogadujemy, czuć napięcie.
Wszystko się zmieniło. Mamy nowy świat.
Tak? Wolałem ten stary.
Naprawdę?
W tamtym świecie spałeś u mnie, na kanapie grając do 4-tej w „Madden”.
Raczej na materacu. I za każdym razem cię niszczyłem.
- Co? - Powiedziałem wyraźnie.
Nieprawda. Oszukiwałeś.
Tak właśnie było.
Dla ciebie to oszustwo, dla mnie to innowacyjne podejście do gry.
- Jak się czuje agentka Hawk? - Niebezpieczeństwo minęło.
Za parę tygodni wraca do pracy.
Ci tutaj mieli coś wspólnego z jej postrzeleniem?
Poszliśmy tropem stempla na ręce faceta, który strzelał do Janis.
Trafiliśmy do domu, w którym znaleźliśmy tych ludzi.
Niebieski stempel na dłoni? Widzę tu jakiś motyw przewodni.
Tak? Powiesz coś na ten temat?
Miejsce postrzału, ślady prochu i trajektoria lotu kul
wskazują na to, że samych siebie zastrzelili.
Jak to? Zbiorowe samobójstwo?
Najwyraźniej. Ale w takim razie, kto ułożył ciała
i nakrył je prześcieradłami?
Wszyscy mieli we krwi alkohol. Ona miała ekstazę i heroinę.
Dem, kim oni są?
Jason Martinez, 37 lat. Żonaty, dwoje dzieci.
To Diana Davis, szukamy jej krewnych.
Ian Rutherford, 25 lat.
Obywatel Wielkiej Brytanii. Zniknął z pokładu statku przy Long Beach.
SPRAWA RUTHERFORDA
- Twoja sprawa Rutherforda? - Tak.
Są dwie możliwości...
Zaczyna się…
PRZEBŁYSK JUTRA
- To było... - Czekaj.
- Cześć, Aaron. - Co tam, Jack?
W środku czeka na ciebie jakiś facet. Mówi, że był w wojsku z Tracy.
- Czym mogę służyć? - Pan Aaron Stark?
Kapral Mike Willingham.
Od dawna chciałem z panem porozmawiać, ale byłem zagubiony.
Szukam pracy, mieszkania.
Ciężko się przyzwyczaić do życia w cywilu.
Zwłaszcza teraz. Oby sytuacja się poprawiła.
Tak.
Przepraszam, że nachodzę pana w miejscu pracy,
ale obiecałem Tracy, że jeśli coś jej się stanie, dam panu to.
- Jak mnie znalazłeś? - Zawsze cię znajdę, mała.
Teraz tobie jest to bardziej potrzebne, niż mi.
Ostatni raz to widziałem, gdy Tracy wysłano na wojnę, cztery lata temu.
A jednak...
Teraz rozumiem, czemu w mojej wizji oddawałem jej go.
Mówiła, że przynosi szczęście. Może coś w tym jest.
Przez dwa lata słuchałem ludzi, którzy kazali mi żyć dalej,
zaakceptować to, co się stało.
Ale wiedziałem, że ją jeszcze zobaczę.
A teraz ty się zjawiasz...
To się spełni, prawda?
To się spełni.
Dziękuję, Mike. Dziękuję.
Czemu sprzedawca kserokopiarek, bibliotekarka i szkocki dziennikarz
postanawiają się razem zastrzelić?
Bo nadchodzi koniec druku?
Gough, przywitaj się ze swoją wizją.
Znacie Fionę Banks. Z MI6.
- Prosto z samolotu z Londynu. - Miło cię znowu poznać...
...po raz pierwszy.
Tak, ciebie też.
Samobójstwo to chyba nie jest sprawa dla wywiadu.
Ian Rutherford zaginął dwa tygodnie temu z pokładu statku towarowego.
Zawiadomiono brytyjską ambasadę.
Zobaczyłam raport i przyjechałam, bo...
Wiedziałaś, że będziesz pracować nad tą sprawą, jak w swojej wizji.
Wszystko pięknie, ale co mamy tu i teraz?
Gdy dowiedziałem się, że wszyscy troje popełnili samobójstwo,
sprawdziłem ich wizje na Mozaice.
Wszyscy byli duchami.
Ludzie, którzy nie mieli przebłysków.
- Tak się zaczęli nazywać. - Żadne z nich nie miało wizji.
A teraz nie żyją. Tylko ja uważam, że to niepokojące?
Nie tylko.
Patrzcie.
Strona internetowa duchów.
Tu się ze sobą kontaktują, informują o spotkaniach.
Anchorage, Buenos Aires, Dubaj.
Cokolwiek to jest, odbywa się wszędzie.
„Niebieska dłoń. Bez granic i strachu.
Miejsce, gdzie duchy zbierają się, by stawić czoło nieuniknionemu”.
Żartujesz chyba.
- Klub śmierci? - Jak klub czytelnika, ale z nabojami.
Tak czy siak, facet, który strzelał do Janis, należał do tej grupy.
Musimy ich znaleźć, dowiedzieć się, kim są i zamknąć ten klub.
Na następnym spotkaniu w LA, gospodarzem będzie jakiś Raynaud.
- Doktor Maurice Raynaud. - Kiedy będzie spotkanie?
Wieczorem sprawdź godzinę w centrum.
Ian Blaine Rutherford. Urodzony w Edynburgu, w 1984.
Ojciec inżynier lotnictwa, matka...
Pracuje w fabryce części do telefonów komórkowych.
- Już widziałem te akta. - Oczywiście.
Nie spodziewałam się, że tak szybko będę pracować nad tą sprawą.
Wszystko zaczyna się układać.
Zabawne.
Nie pamiętam nic z jego akt, oprócz nazwiska.
Pamiętam tylko ciebie.
I ptaka.
Gdy uderzył w szybę... Dosłownie serce mi stanęło.
A potem ktoś do ciebie zadzwonił.
Przepraszam na chwilę.
Gdy wyszedłeś, spojrzałam na parapet.
Podeszłam do okna.
Chciałam mu pomóc...
...chociaż skrócić cierpienie. Ale nie mogłam.
To było najgorsze. Nie mogłam nic zrobić.
- Kto do ciebie dzwonił? - Mój adwokat.
Czemu rozmawiałeś z adwokatem? Coś się stało?
Zabiłem ją.
Nie, wszystko w porządku.
Cześć, kochanie. Dzisiaj pracuję w centrum.
Mogę skoczyć do naszej ulubionej piekarni, gdy będę wracał
i kupić bułeczki cynamonowe.
Albo nie.
Nie masz pojęcia, dlaczego jestem wściekła, prawda?
- Nie. - Drukarnia.
Nasze zaproszenia.
Boże. Przepraszam.
W pracy jest szaleństwo. Mamy trop na faceta który postrzelił Janis
a teraz idziemy do podziemnego klubu...
Nie tylko ty miałeś ciężki dzień.
Cały dzień składałam wnioski a jednak udało mi się
zdążyć do drukarni.
Masz rację. Palant ze mnie. Powinienem był zdążyć.
Nie chodzi o zaproszenia.
Chodzi o mnie i o ciebie, o to że jesteś nieobecny
od czasu, gdy wróciłam z Seattle.
Wiesz, że od zaćmienia mam urwanie głowy.
Od zaćmienia. To twoja stała wymówka.
Wracasz późno do domu. Nie masz ochoty rozmawiać.
Zamykasz komputer gdy tylko wchodzę do pokoju.
- Jakbym nie istniała. - To niesprawiedliwe.
Niesprawiedliwe jest to, że kocham kogoś, kto traktuje mnie jak obcą.
To jest niesprawiedliwe. Nie chcę, żebyś przepraszał.
Chcę, żebyś chciał tu być.
Porozmawiaj ze mną. Bądź szczery, mów co się dzieje.
- Mam być szczery? - Tak.
Im bardziej się mnie czepiasz, tym mniej mam ochotę tu być.
Podoba ci się taka szczerość?
Demetri!
Dem!
SZPITAL ANGELES
Dziękuję, że mnie przyjęliście.
Nie ma za co. Wolontariusze zawsze się przydają.
Mamy dużo nieprzyjemnych zadań,
jak porządkowanie akt, zanoszenie próbek do laboratorium.
- Nic zachwycającego. - To mnie nie interesuje.
- Doktor Benford? - Miałeś być na konferencji.
Tak, ale laboratorium zgubiło wyniki badań dziewczyny pająka,
na sali operacyjnej chcą opóźnić nasz zabieg o godzinę,
a facet od kiszek chce się wypisać, żeby iść na występ dziecka na lodzie.
Powtórz badania, powiedz tym na sali, że nie ma mowy, a ja pogadam z ojcem.
- Bryce, znasz Nicole? - Tak.
Poznaliśmy się na waszej imprezie świątecznej w zeszłym roku.
Nicole jest wolontariuszką. Pochodź z Brycem, pokaże ci co i jak.
Pogadamy później.
- Dzięki. - Facet od kiszek?
Ma skręt jelita.
Studiujesz medycynę?
Nie, zgłosiłam się na ochotnika. Żeby pomagać. No wiesz.
Proszę mówić wolniej. Nic nie rozumiemy.
Dziękuję.
Groszek pachnący oznacza pożegnanie w kulturze japońskiej.
Stawianie go w sali chorego to zły znak.
Założyłeś sweterek?
No co? Udaję zwykłego człowieka.
Odczep się, Dem. Co to za kurtka? Idiotyczna.
I kto to mówi? Agent FBI ubrany w policyjną koszulkę. Brawo.
Co?
„W centrum. Sprawdź godzinę”.
Przyszliśmy na spotkanie.
Na... zaproszenie doktora Raynaud.
Kto zagra?
Zagra?
Kto zagra?
Rozumiem. Nie ma kul. Dobre.
Wasz bilet...
...wstępu.
Witamy w Niebieskiej Dłoni.
Chcesz się zabić? Mogłeś zginąć.
Nie dzisiaj.
NIE DZISIAJ
To była prawdziwa kula. Wiesz o tym, prawda?
W przeciwieństwie do tych ludzi, wiem że za pół roku będę żył.
Widziałem to. Nieważne, jaka to kula, ja bym dzisiaj nie zginął.
- Cześć. - Co podać?
Możemy porozmawiać z Raynaud?
Jest tutaj?
- Wy tu pierwszy raz? - Nie. Może.
Na każdym spotkaniu jest inny Raynaud.
A gdzie jest dzisiejszy?
Jest tu gdzieś. Poznacie go, gdy go zobaczycie.
NIEBIESKA DŁOŃ
- Co masz? - To było na tablicy.
Kolejny kawałek układanki.
- Co można tu robić? - Co tylko chcecie.
Nie ma ograniczeń, ani lęku. Jest tu coś dla każdego.
Cześć.
- Musimy pogadać... - Lepiej, żebyśmy nie...
- Ja pierwszy? - Dobrze.
Dobrze.
Chciałem podziękować za wszystko, co zrobiłaś dla Dylana.
To on wykonał najcięższą pracę.
- Ocaliłaś mu życie. - Ja nic nie...
A dzięki temu...
...ocaliłaś i mnie.
Ostatnią rzeczą, jaką chcę zrobić, to zniszczyć twoje życie.
- Naprawdę nie powinniśmy... - Nie, słuchaj.
Rozumiem, że to niezręczna sytuacja.
Proszę, daj mi szansę wszystko dokładnie wytłumaczyć.
Nic się między nami nie wydarzy.
Wiem.
Nigdy nie zrobię nic, by stanąć między tobą i twoim mężem,
bez względu na to, co widzieliśmy, lub doświadczyliśmy.
Dobrze.
Dobrze. Dylan i ja wracamy do San Francisco,
jak tylko dostanie pozwolenie na podróż.
Dobrze.
To dobrze.
Pewnie chcesz...
- ...wracać do pracy... - Właśnie.
Muszę już iść...
Jeszcze raz dziękuję za wszystko.
Postaram się jak najszybciej załatwić wypis ze szpitala.
- Dziękuję. - A ja... tędy.
Dziękuję.
Gdzie się nauczyłaś japońskiego?
Tata stacjonował w Okinawie gdy byłam mała, nauczyłam się.
Gdy tu wróciliśmy, uczyłam się w szkole.
Mogę ci coś pokazać? Bardzo szybko.
W mojej wizji widziałem za nią taki symbol.
- Kto to jest? - Nie mam pojęcia.
Miałem nadzieję, że jeśli się dowiem, co znaczy ten symbol,
odnajdę ją.
Wiem, że to azjatyckie pismo, ale nikt go nie rozpoznał.
Bo znak jest niedokończony. Masz długopis?
Tak... ołówek.
- Mogę? - Proszę.
O tak.
To kanji. Japoński logogram.
- Kanji. A co oznacza? - „Uwierz”.
- Panie Stark. - Mike, co tu robisz?
Przepraszam, że znowu przeszkadzam...
Nie mogłem tego tak zostawić.
Nie rozumiem.
Był pan taki szczęśliwy...
Nie wiedziałem, jak to panu powiedzieć. Ale musi pan znać prawdę.
- Na jaki temat? - O tym, co pan widział...
...o wizji z Tracy.
To niemożliwe.
O czym ty mówisz?
Byłem z nią w wozie.
Ojciec Chrzestny, tu Napastnik 2, proszę o wsparcie.
Ścigamy arabów, jedziemy na północ,
jakieś dwa kilometry od posterunku Victor Tango. Odbiór.
Cholera!
Kto to jest, do cholery? To nie arabowie.
Wycofaj się! Musimy uciekać! Szybko! To Jericho!
Burro! Burro! Zaraz nas rozwalą!
- Uciekaj! - Uciekaj!
Szybko! Musimy uciekać! Drzwi się nie otwierają! Tracy!
Przykro mi. Gdy wróciłem, żeby sprawdzić...
Tracy? Tracy?
Musiałem uciekać. Musiałem. Ale widziałem, jak umierała.
To żałosne.
Nie mają nic do stracenia.
Co za różnica, czy zginą dzisiaj, czy za miesiąc.
I tak nie żyją.
Raynaud. Raynaud.
Niebieskie dłonie.
Reprezentują przejście.
Bramę odgradzającą nas od zrozumienia.
Niebieska dłoń to znak poddania się temu, co nieuniknione.
Raynaud. OK.
Jedziemy. Kryjesz mnie?
Tak.
FBI!
- Padnij! - Wszyscy na ziemię!
- Daj mi broń! - FBI!
Padnij! Wszyscy na ziemię!
Daj mi broń! Chcę to skończyć.
- Odwróć się! - Chcę to skończyć.
Nie dzisiaj.
„Doktor Maurice Raynaud…
odkrywca zjawiska Raynauda, znanego jako 'niebieskie dłonie'.
Zmarł w 1881 roku”.
Lepsze to niż twoje prawdziwe nazwisko, Jeff Slingerland. Dobrze wymawiam?
Uczyłeś historii w liceum w South Fairfax.
Nauczyciel roku 2008.
Potem było zaćmienie i zmieniłeś się w Nietzschego.
Dlaczego, Jeff? Czy mam mówić doktorze Raynaud?
Wiecie, co pisał Nietzsche.
„Gdy długo spoglądamy w otchłań, otchłań spogląda również w nas”.
Takiego optymizmu nabiera się, gdy się nie miało wizji?
Miałem wizję.
Widziałem ciemność bez dna, czystą obojętność,
nieskończoną w swej nicości,
jakbym nigdy nie istniał i nigdy miał już nie istnieć.
Ludzie, którzy nie mieli wizji, te duchy,
gdzie ich znajdujecie?
Nie my. Wy ich znajdujecie.
Nie ma lepszego miejsca niż Mozaika.
Bez was nie dalibyśmy rady.
Widzisz tego faceta?
Jeden z twoich towarzyszy. Niemal zabił agentkę FBI.
Gadaj, albo oskarżę cię o współudział w próbie zabójstwa.
Zamknijcie mnie w więzieniu. Nieważne. Wszystko już zapisane.
Nie rozumiecie?
Scenariusz tej rozmowy został już napisany.
Wszystko, co widzieliście... na pewno się wydarzy.
A jeśli się mylisz? Jeśli przyjdzie 29 kwietnia,
a ty nadal będziesz żył?
- Co wtedy? - Można uciekać...
...można się chować, ale nie ma ucieczki przed przyszłością.
Nikt nie ucieknie.
- Wychodzisz? - Tak. Do mojego apartamentu.
Dostałaś pokój w tym okropnym hotelu przy lotnisku?
- Nie denerwuj mnie. - Jadłaś kiedyś brudny ryż?
Brudny ryż? Jak to? Z podłogi?
Nie, to danie z południa.
Moje ulubione. Mama mi je gotuje, gdy przyjeżdżam do domu na wakacje.
Chcę to dzisiaj zrobić, więc jeśli jesteś głodna...
To bardzo miło z twojej strony. Ale jestem wykończona podróżą.
Rozumiem. Też bym był.
Myślałem o tym ptaku.
- Może zasłonisz okno? - Jak to?
Jeśli zasłonisz okno,
ptak się nie rozbije.
Niezły pomysł.
Wtedy pewnie rozbije się o inne okno.
Może.
Ale warto spróbować.
Nie można mu zarzucić, że owija w bawełnę.
Przy nim Marilyn Manson wychodzi na świętoszka.
Każdy inaczej sobie z tym radzi.
- Przepraszam, ja... - W porządku.
Przynajmniej nie muszę sobie radzić z niepewnością.
Dobrze wiedzieć, kiedy dokładnie dojdzie do mojego morderstwa.
Mam czas się przygotować.
To znaczy? Nadejdzie 15 marca i po prostu się poddasz?
Daj spokój.
Pożegnasz się, urządzisz pożegnalną kolację?
Sam wybiorę jakiś sposób.
Możesz z tym walczyć. Tak jak my.
Obudź się, proszę. Obudź się!
D. Gibbons. Fabryka lalek.
137 Sekunden. Niebieska dłoń. Wszystko się sprawdza.
- To nie znaczy, że... - Mark.
Rozejrzyj się, człowieku.
Raynaud miał rację.
To się spełnia. Każdego dnia.
Nie ma wyjścia.
Ani ty, ani ja, ani nikt inny nic na to nie poradzi.
Dam ci 20 dolców.
Mimo że strony są czyste,
księga ta zawiera magię, której nikt nie pojmie!
Zawiera niewyobrażalną moc!
Kosmiczna energia, którą emanuje nie jest przeznaczona dla śmiertelników,
którzy mogliby się załamać wskutek jej oszałamiającej mocy!
- Dam ci trzy dychy. - Dobra.
Jestem zmęczona. Ty też. Czas do łóżka.
- Mamo, proszę? - W porządku. Ja posiedzę.
- Pięć minut. - Dobrze.
- Pięć. - Dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Śpij dobrze. Dobranoc.
A może postawimy hamak i wielką szklankę lemoniady?
Przeszkody to problemy, wyzwania...
- Tato, jesteś smutny? - Nie, kochanie.
Tata jest szczęśliwy.
Mam coś dla ciebie.
Nie jestem głodna. Ale dzięki.
Naprawdę cię kocham. Wiesz o tym, prawda?
Wiem, że ostatnio byłem nieobecny,
ale nie wiedziałem, jak ci powiedzieć.
Ani co ci powiedzieć. Nie wiedziałem, co zrobić.
Z czym?
Z moim przebłyskiem.
Mówiłem, że widziałem siebie na plaży podczas naszego ślubu.
Kłamałem. Nic nie widziałem.
Tylko ciemność. Nicość.
Nie miałem wizji, bo będę martwy.
Dzisiaj spotkałem ludzi takich, jak ja.
Bez wizji. Bez nadziei.
Oni po prostu...
...czekają na śmierć.
Nie chcę być taki jak oni.
Nie chcę taki być. Chcę być tu, z tobą.
- Dem. - Tak?
Wiem, co widziałam. Plażę.
Nasz ślub.
Wiem, że tam byłeś.
Musisz wiedzieć, jak tego chcę.
Chcę się z tobą ożenić, mieć z tobą dzieci,
- zestarzeć się z tobą. - To pomyłka.
Popełniłeś błąd. Nie możemy być pewni...
Zoey, jestem pewien.
Jestem pewien. Posłuchaj.
Kocham cię.
Kocham cię. Chcę prowadzić z tobą życie, o jakim marzyłem.
Więc zróbmy to.
- Zoe. - Możemy żyć tym życiem.
Mówiłeś, że nie chcesz żyć bez nadziei? Więc ją miej.
Mieliśmy sprzeczne wizje. Możemy wybrać, w którą wolimy wierzyć.
Ja wybieram nadzieję.
Masz rację.
- Dzięki, że przyszedłeś. - Wszystko w porządku?
W porządku.
Dlatego cię wezwałem.
Myślałem, że będzie pan na mnie zły, za to co panu powiedziałem.
Przez ostatnie parę tygodni...
...dręczyłem się swoim przebłyskiem.
Wahania nastroju. Życie w zawieszeniu.
Ale historia, którą mi opowiedziałeś...
Wreszcie dałeś mi spokój.
Mam nadzieję, że ci się odwdzięczę.
Rety.
Nie będziesz pierwszym porąbanym weteranem, który tutaj pracuje.
- Aaron, dziękuję. - Nie, to ja tobie dziękuję.
Jesteś artystą. Mógłbyś je sprzedawać.
Dzięki.
Oddałbym je za darmo komuś, kto pomógłby mi ją znaleźć.
Dzięki. Nie pamiętasz jej imienia, ani gdzie mieszka?
Pamiętam te obrazy, ale nie mają sensu.
Ale pamiętasz, co do niej czułeś?
O tak.
- Musisz ją znaleźć, Bryce. - Jak? Może być wszędzie.
Spójrz na swoje rysunki. I na nią. To musi być Japonia.
Wiesz, ile ludzie mieszka w Japonii?
Opisz swoją wizję na Mozaice.
Jeśli ona tego nie zobaczy, może ktoś, kto ją zna. Warto spróbować.
DO: DEMETRIEGO
- Dzień dobry chłopaki. - Dzień dobry.
- Idziesz na spotkanie? - Dojdę. Demetri…
- Tak? - Zostawiłem ci coś na biurku.
Dopilnujesz, żeby trafiło we właściwe ręce?
Pewnie. Na razie.
Ten Raynaud siedzi w areszcie. Co dalej?
Nie chce podać nazwisk, ani powiedzieć, kto tym rządzi.
Mam wrażenie, że to nie zabójcy, tylko zagubieni, agresywni nihiliści.
Masz wrażenie? Potrzebujemy czegoś lepszego. Można złamać każdego.
Trzeba tylko zmienić podejście.
Nie. Raynaud jest inny. Niczym mu nie zagrożę.
Nie ma nic do stracenia.
Demetri, zawsze jest wyjście.
DLA CELII
Widział przyszłość, jest ponura.
Nie wie, jak to się stanie.
Może to upadek, bójka, postrzał, wypadek samochodowy.
Możliwości są nieskończone.
Facet żyje na krawędzi każdego dnia,
czeka na cios.
Halo?
Al, właśnie dzwonili do mnie ze szpitala.
Odłączyli ją od aparatury godzinę temu.
Przykro mi. Ona nie żyje.
Każdego dnia budzi się i zastanawia, czy to dzisiaj
dogoni go przyszłość.
Co się stanie z jej dziećmi?
Dzieci trafią chyba do rodziny zastępczej.
Ci chłopcy są sierotami...
...przeze mnie?
Nie. Śmierć Celii była wypadkiem. Każdego mogło to spotkać.
A jednak to moja wina.
Zabiłem ją.
- ...to nie zmieni faktu... - Stop. Stop!
- Al! - Al!
- Nie, nie.
- Al! - Pogadaj z nami.
Pogadaj z nami. Naprawimy to.
Znajdziemy ją. Tę Celię. Ochronimy ją.
Zrobimy wszystko, żeby to się nie stało.
- Daj spokój. - To się może stać w każdej chwili.
Nie wiem nawet, jak to się stanie.
Posłuchaj mnie. Za pół roku będziesz żył. Widziałeś to!
- Widziałeś to! - Ale jeśli mnie nie będzie...
- Proszę cię. Zejdź. - Jeśli mnie nie będzie...
- ...to znaczy, że możemy coś zmienić. - Al, proszę, zejdź.
To, co ja widziałem...
Zabiłem ją.
...to, co wy widzieliście...
...nie musi się tak rozegrać.
- Al, co ty gadasz? - Znalazłem sposób, by to zmienić.
Al, posłuchaj, Celia zginęła w wypadku.
To był straszny wypadek.
Nie mogłeś nic zrobić, żeby tego uniknąć. Nic.
Al! Al!
Nie!
„Droga Celio,
Nie znam twojego nazwiska, nie wiem, gdzie mieszkasz.
Ale wiem, że masz dwóch synków.
Chyba bliźniaków.
Wiem, że nie miałaś wizji.
Rozumiem, że to przerażające...
...i że czujesz się bezradna.
Ale chcę, żebyś wiedziała, że nie jesteś sama,
i że twoja sytuacja nie jest tak beznadziejna, jak sądzisz.
Nasze ścieżki miały się przeciąć.
Nie wiem jak. Nie wiem kiedy.
Ale teraz wszystko się zmieniło.
Przyszłość nie będzie taka, jak się obawiałem.
Moim darem dla ciebie jest wyzwolenie od tego strachu...
...od uczucia, że nie panujesz nad własnym życiem”.
„Nigdy się nie spotkamy.
Nigdy cię nie poznam.
Przeżyj resztę życia.
Żyj każdym dniem.
Przyszłość nie jest zapisana.
Wykorzystaj to”.
Cześć, tato.