6 października, cały świat stracił przytomność na 2 minuty i 17 sekund.
Cały świat zobaczył przyszłość.
Gdy Mark miał ostatnio problem, też był daleko od domu
i zeznawał w jednej ze swoich spraw.
- Dlaczego nie pamiętasz wszystkiego? - Bo byłem nawalony, dobra?
Wizja skończyła się, zanim się odwrócił.
- Chyba mnie nie widział. - Jego syn jest twoim pacjentem.
Z moim synem ciężko się porozumieć. Dylan jest autystykiem.
Boisz się tego, co może się zdarzyć.
Ale musimy wykorzystać te wizje.
- Cześć, Mark. - Mamy fundusze.
- Mozaika jeszcze nie padła. - Mark?
Wiem, co było przyczyną przebłysku.
- Nie wierzysz mi. - Oczywiście, że wierzę.
Największa tajemnica świata rozwiązana przez pijaka
w pociągu do Los Angeles.
Możesz się podłączyć do Internetu?
Proszę poszukać szybko zdjęć „geniusza fizyki kwantowej”.
Proszę. Poczekam.
Co jest na pierwszym miejscu?
Ja, z nagrodą Roberta Wilsona,
czy ja, trzymający okulary laboratoryjne na genitaliach?
Zaraz. Ty naprawdę...
- Chyba marnuję czas. - Przepraszam...
Ale ten tekst na podryw słyszałam już ze sto razy.
- Naprawdę chcesz wiedzieć? - Oczywiście.
To ty byłaś przyczyną zaćmienia.
To proste prawo mechaniki kwantowej.
Gdy niebiańskie ciało ma tak silną moc przyciągania,
kosmos staje na głowie.
- To bardzo skomplikowane. - Dobrze mieć doktorat, albo dwa.
Jeśli moje obliczenia się zgadzają, twoja ciemna energia w każdej chwili
może spowodować kolejną katastrofę.
Na szczęście znalazłem jedno miejsce na ziemi,
które emanuje taką mocą, że może zrównoważyć twoją siłę.
Niech zgadnę. Twój wagon sypialny.
Chwytaj torebkę. Nie mamy chwili do stracenia.
Byłem pewien, że to zadziała.
Może na 21-letniej studentce.
Ale ja nigdy nigdzie nie idę,
póki nie dostanę prawdziwej odpowiedzi.
Prawdziwa przyczyna?
Mam pewną teorię, ale...
Nauka to skomplikowana sprawa.
Jestem skomplikowaną dziewczyną. Poradzę sobie.
Podstawową rzeczą, którą musisz poznać to superpozycje kwantowe.
Wiesz, co to jest eksperyment dwuszczelinowy?
Kiedyś na studiach eksperymentowałam...
- A kot Schrödingera? - Nie kręcą mnie takie rzeczy.
Zamknij oczy. Daj mi rękę.
Wyobraź sobie, że masz kota.
Duża utrata krwi, dostała jednostkę. Musimy mieć dojście!
Maleńkiego kotka.
- Co tu mamy? - Postrzał w brzuch.
- Musimy mieć dojście obwodowe. - Janis?
Musimy mieć dojście!
...który mieście ci się w dłoni.
Masz też trującą sardynkę.
Gdy zamkniesz dłoń pojawiają się dwie możliwości.
Dawaj wózek! Szybko.
Odsunąć się.
Albo kot zje sardynkę i zdechnie,
albo nie zje sardynki i przeżyje.
- Brak reakcji. - Jeszcze raz.
Według fizyki kwantowej, póki nie otworzysz dłoni, żeby to sprawdzić,
obie możliwości zachodzą jednocześnie.
Odsunąć się.
- Nadal brak reakcji. - Resuscytacja.
Dla nas kot jednocześnie żyje i zdechł.
Jak to możliwe?
Oto cud mechaniki kwantowej. Obserwator decyduje.
Kotek już podjął decyzję.
Żyje, czy nie?
Sam się przekonaj.
PRZEBŁYSK JUTRA
- Hemoglobina nie spada poniżej 12. - Alleluja.
Powięź zamknięta. Jedwabna nić, doktorze Varley.
Szczerze mówiąc, nie sądziłem, że uda nam się zajść tak daleko.
Zaszyj. Daj znać, gdy się obudzi.
Tu Mark. Zostaw wiadomość. Oddzwonię.
Cześć. To ja. Gdzie jesteś?
Ciągle wydzwaniam.
Dzwoniłam do Demetriego i Stana. Nie mogę się połączyć.
Dzwoniłam do biura, ale mnie zbywają.
Po tej aferze z Janis... Po prostu się martwię.
Możesz zadzwonić? Proszę.
Kocham cię.
Mark pił w swoim przebłysku.
Jeszcze raz, tato.
- Nie znudziło ci się? - Nie!
Karty. Daj karty.
Dobrze. Odwrócę się, a ty wybieraj.
Dylan, wiesz, że niedługo wychodzisz ze szpitala.
Pojedziemy do Palo Alto.
Która...
Wybrałeś kartę?
Spójrz na nią i ją zapamiętaj.
Dobrze?
Dobrze.
No więc...
Skoro zostaliśmy sami.
Pomyślałem, że najlepiej będzie, jeśli zamieszkasz ze mną.
- Nie. - Dylan...
Karty.
Wszyscy tam mieszaliśmy, zanim twoja mama i ja...
...to znaczy, będziesz miał swój pokój i będzie świetnie.
- Karty! - Proszę.
Musisz mi trochę pomóc.
To twoja karta?
To również mój dom.
Cześć, kolego. Już prawie czas na zbieranie cukierków.
- To już dzisiaj? - Tak, jest 31-szy.
Halloween. Dzieciaki chodzą po salach...
Wiem, ale zapomniałem kupić mu kostium.
Zaraz wracam, dobrze?
Przepraszam.
- Grasz w karty? - To również mój dom.
- Co z Janis? - Przed drzwiami stoją dwaj gliniarze.
Tylko jej lekarz i ktoś z odznaką FBI może wejść do środka.
- Dobra robota. - Nikt się do niej nie dostanie.
A co z wami?
Ktoś was wczoraj zaatakował,
dlaczego mieliby nie spróbować jeszcze raz?
Zapewne.
Cześć.
- W porządku? Co się stało? - Nic takiego.
- Masz krew na koszuli. - Posłuchaj.
Tam jest grupa agentów FBI, która chce żeby lekarz im powiedział,
- czy Janis przeżyje. - Dobrze.
- OK.
- Cześć. - Cześć.
Operacja trwała pięć godzin.
Kula zadała spore rany, ale nie powinno być trwałych skutków.
- I? - I odzyskuje siły.
Jest uśpiona. Gdy się obudzi, dowiemy się więcej.
Olivia, uratowałaś jej życie. Dziękuję.
Dobra, to była ciężka noc,
w tej chwili niczego więcej się nie dowiemy.
Nie możemy zapychać sal w szpitalu.
Znam wasze numery telefonów. Odpocznijcie, dam wam znać.
Ty też, Demetri.
Przepraszam szefie, nie. Albo zostanę tutaj i poczekam, aż się obudzi,
albo idę szukać drani, którzy nam to zrobili.
Pracują nad tym dwa tuziny agentów,
którzy nie zostali wczoraj zaatakowani granatem.
Mówię poważnie. Wynoś się stąd.
A jeśli wolisz, potraktuj to jak rozkaz.
Już.
- Zmęczony? - Wedeck kazał nam wracać do domu.
Nie. Kazał nam się wynieść ze szpitala.
To powierzchowna rana, zostaw to.
Chyba żartujesz. Chcę zobaczyć, jak poradzili sobie lekarze ze stolicy.
- Livy, to nic takiego. - Daj spokój.
- Powiesz mi, co się stało? - Nie chcesz...
Chcę wiedzieć.
Zaatakowano nas. Zrobiła się niezła strzelanina.
Wedeck i Demetri zabili dwóch z nich. Reszta uciekła.
To musi mieć związek z atakiem na Janis.
Symultaniczne ataki.
Dlatego, że badacie zaćmienie?
Czemu mieliby was za to zabić?
Nie wiem.
Jeszcze to rozgryzam.
Wiedziałem, że nie powinienem ci o tym mówić.
Nie o to chodzi...
Gdy przywieźli Janis, nie mogłam się do ciebie dodzwonić.
Wyobraźnia mi szalała.
Nie wiedziałam, gdzie jesteś, ani co się dzieje.
To było straszne.
Ale już jestem i nic mi nie jest.
Nic mi nie jest.
Mamy obsesję na punkcie tego, co widzieliśmy.
Na punkcie przyszłości, tego co może lub nie może się stać.
A to... To nas rozprasza.
Odciąga nas od chwili obecnej. A dzisiaj, tu i teraz,
mamy tylko tę chwilę. Nic więcej.
Nie chcę tego przegapić.
Ja też.
BIURO MEDYCYNY SĄDOWEJ
- Cześć, Dewey. - Jak się trzyma?
Lepiej niż oni.
Brawo, Janis.
Mogę?
Nie mają dokumentów, komórek, kluczy,
odcisków palców, danych dentystycznych.
Tak samo jak tamci z parkingu w Waszyngtonie. Nic nie mamy.
Nic nie mamy.
To znaczy, że to zawodowcy.
A historie choroby?
Jak na razie, jeden usunięty wyrostek i operowane ścięgno Achillesa.
W tej chwili szukam blizn po laserowej korekcie wzroku.
Demetri.
Tak. Co?
- Trzymasz się? - Tak. A co?
Wpisałeś się na Mozaikę.
Myślisz, że ktoś w biurze jeszcze nie wie o twojej wizji?
12 godzin temu ktoś do ciebie strzelał.
A teraz stoisz w kostnicy i trochę świrujesz.
Al, ty też lekko świrujesz
od paru tygodni, jasne?
Jak chcesz, możemy pogadać o naszych uczuciach,
- albo zabrać się do pracy. - Wolę wracać do pracy.
Ten facet ma blizny na prawej rogówce.
Żadna niespodzianka.
Dobry zabójca zawsze zrobi sobie laserową korektę.
Związki zawodowe powinny od nich tego wymagać.
Zaraz.
- Widziałeś? - Wygląda jak pieczątka z klubu.
Nie, to niebieska dłoń.
To wskazówka z tablicy Marka.
Coś o Baltimore, dłoń. Niebieska dłoń.
Sukinsyn jednak się przyda.
Kostium masz super odlotowy.
Nie było już nic w jego rozmiarze.
Podoba mi się. Naprawdę. Jest fajny.
Ale jemu się to chyba nie podoba.
Ciężko powiedzieć.
Chyba wścieka się na mnie z powodu przeprowadzki.
Chciałem spytać, czy w najbliższych dniach
mogłaby wpaść doktor Benford, żebyśmy się z nią pożegnali.
Jasne, przekażę jej.
Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
- Dobrze, że nic jej nie jest. - Tak.
To przerażające, dla nas wszystkich.
Tak.
To był ciężki tydzień.
Mogłem powiedzieć coś, co było nie na miejscu...
Weźmy głęboki oddech i wracajmy do roboty.
Przyjmuje tylko ćwierćdolarówki.
Mam.
- Proszę. - Dziękuję.
Teraz jesteśmy kwita.
Ludzie, którzy chcieli was zabić i którzy postrzelili Janis to Azjaci.
Może pójdę do Huanga i spytam, czy "niebieska dłoń"
oznacza coś w kantońskim, lub mandaryńskim?
Mandaryńskim? Daj spokój.
CIA uważa, że to Chiny mogły spowodować zaćmienie.
Nawet gdyby, to próba wysadzenia w powietrze agentów federalnych
byłaby mało dyskretnym posunięciem , nie sądzisz?
Może uważają, że to prosta metoda neutralizacji zagrożenia.
Ale dlaczego atakują nas?
Agent CIA, który wczoraj zeznawał jest cały i zdrowy.
Ale Mark mówił o D. Gibbons, podejrzanym Zero i wronach,
po raz pierwszy poza murami tego biura i osiem godzin później...
Chiny to ślepy zaułek.
Nie chcę, żeby "niebieska dłoń" też stała się ślepym zaułkiem.
Wiesz, gdzie jesteś?
- W szpitalu. - Bardzo dobrze.
Wiesz, kim jestem?
Nie.
Ale mam takie dziwne wrażenie,
że twój mąż ma lekką obsesję na punkcie porządku.
Coś mi mówi, że nie lubi, gdy czarne długopisy
dotykają niebieskich. Czy to brzmi znajomo?
Wróciła.
Jesteś niesamowitym lekarzem.
I przepracowanym.
Chciałabym być dziś z wami.
Zrobimy zdjęcia.
Przypilnuj, żeby nie jadła za dużo słodyczy.
- Jasne. - Najwyżej kilka cukierków.
- Kilka? - Dwadzieścia.
Zobaczę, co da się zrobić.
Pa.
Gdy Mark kazał ci przypiąć "niebieską dłoń" do tablicy,
wiedział, że jest powiązana ze słowem "Baltimore".
Tak. Właśnie, geniuszu. Ulica Baltimore jest parę kilometrów stąd.
Zajrzyjmy tam.
Zaatakowano was w Waszyngtonie.
Miasto Baltimore ma więcej sensu.
Tak, ale facet, który miał pieczątkę z niebieską dłonią był w LA, tak?
Ulica Baltimore jest w Silver Lake. Najwyżej zmarnujemy godzinę.
Co?
Teraz już wierzysz w te wizje?
To skomplikowane.
Rozumiem.
Gdybym nie miał wizji, też robiłbym wszystko,
żeby udowodnić, że się nie spełnią.
Gdybyśmy mieli jakikolwiek punkt zaczepienia,
jakąkolwiek realną wskazówkę, wierz mi, jako pierwszy
biegłbym do ekspertów od balistyki i medycyny. Ale nie mamy.
Chcę znaleźć bydlęta, które chciały nas zabić.
A ulica Baltimore to jedyna rzecz, która przychodzi mi do głowy.
Więc chodź już.
Kupię ci kanapkę w tej kubańskiej knajpie.
Przekonałeś mnie.
Godzina.
Fant lub psikus!
O nie! Super Rekin ma na kasku urządzenie do małpowania.
On chce ich zjeść!
- Tato, ciągniesz za włosy! - Nie ruszaj się. Zaraz będzie gotowe.
Nie wierzę, że nie masz kostiumu. Zawsze się przebierałeś.
Ostatnio byłem trochę zajęty.
Dokończę ją ubierać, jeśli chcesz się przebrać.
Dzięki, Nicole, ale nie założę kostiumu.
Możesz się przebrać za tatę Tim-tima, czyli Jim Tima!
A jak on wygląda?
Ani słowa, Obi-Wan.
- Bez żartów. - Ja cię!
To był kangur?
Najlepszy kostium, jaki w życiu widziałam.
SZPITAL ANGELES
Pielęgniarki dały mi mleko...
Dylan?
Przepraszam. Chyba zgubiłem syna.
Jak wygląda?
Mniej więcej tego wzrostu,
ma na sobie...kostium alfonsa. Zostawiłem go dosłownie na sekundę.
Nie widziałem go. Ale tu jest mnóstwo dzieci. Proszę zajrzeć do pielęgniarek.
Dziękuję.
Nie musi pan ze mną siedzieć.
Po wczorajszych wydarzeniach, w biurze musi panować chaos.
Jestem tu, gdzie mam być.
Głupio się czuję w tej koszuli.
Te głupie koszule kojarzą mi się z narodzinami mojego syna.
Po czymś takim...
Było strasznie?
Wręcz przeciwnie. To jest coś pierwotnego.
Miałem wrażenie, że jestem świadkiem jakiegoś początku...
...cudu. Nowego życia.
Przekonasz się.
- Co się dzieje? - Ten mały monitor...
Janis, przykro mi. Wracasz na salę operacyjną. Zabierz krew.
- Co? - Spada morfologia.
- Przenieść ją na wózek. - Co się stało?
Nie wiem.
Jesteś na Times Square?
29 kwietnia. Na stronie Mozaiki zgłosiło się już
pół miliona ludzi.
Będzie nawet odliczanie.
Pół miliona ludzi zobaczyło przyszłość...
...i urządzają imprezę lepszą niż Sylwester.
Masz coś lepszego do roboty?
Można tak powiedzieć.
Kim ona jest?
Opowiedziałam ci swoją wizję.
On...
...miał kark jak byk.
Śmierdział jak rzeźnia.
Co robiliście, na litość boską?
Trzymałem ręce na jego szyi.
Nie wiem, gdzie byłem, ani kim był ten człowiek.
Ale czułem, jak zaciskam kciuki na jego tchawicy, aż coś...
...pękło.
A potem puściłem.
Spojrzałem na jego martwe ciało,
byłem zadowolony.
Cieszysz się, że spytałaś?
Znalazłem to na kamerze z południowego wejścia.
Tak, to on. Kiedy to było?
Siedemnaście minut temu.
Dokąd może się wybierać o tej porze?
Nie mam pojęcia.
Wsiadasz?
To wsiadaj. Rusz się. Musimy jechać.
Mały, musisz zapłacić za przejazd.
Mały! Zapłać! Masz kasę, czy nie?
Zgubiłeś się?
Do przyjaciół z 25696 Sawyer Court,
Los Angeles, California, 90024.
Co jest, upośledzony, czy co?
Jak się nie zamkniesz uśpię cię, jak chorego psa.
To również mój dom.
To twój dom?
- Znasz ten adres? - Tak.
Będzie się musiał przesiąść. Bilet kosztuje $1.55.
- Nie martw się, mały. - Znasz magiczne sztuczki?
Nie. Nie umiem czarować.
Miała być godzina. Minęły już trzy.
- Wróciła na salę operacyjną. - Na pewno przeżyje.
Dlaczego? Miała wizję, więc musi mieć przyszłość?
450, migotanie, puls 130.
Na co czekamy? Mamy tylko jedno wyjście.
50-tka vicryl.
Z całym szacunkiem, doktor Benford...
Zrobimy szew B-Lynch.
Opowiadałem ci o imprezie, poprzedzającej ukończenie
- akademii w Quantico? - Nie.
Upiliśmy się z Janis w akademiku.
Poszedłem po piwo, ona przyniosła kolejne.
Potem kilka kielonów.
Zaczynałem się martwić, że mała kujonka
zaraz trafi na płukanie żołądka.
Nie ma gwarancji, że B-Lynch zatrzyma krwotok.
B-Lynch jest o wiele mniej inwazyjny.
Będzie miał szansę na zachowanie zdrowej macicy.
Nie powiedziałbym.
Obudziłem się o czwartej rano na podłodze.
Nogę miałem w toalecie. Patrzę, a Janis siedzi przy stole
i gra sama ze sobą w pchełki.
Ma brzuch z żelaza, jedna kula nie da jej rady. Mówię ci.
Podjęłabyś taką decyzję, gdybyś
nie znała tej pacjentki osobiście?
50-tka vicryl.
Wyjaśnij mi to jeszcze raz. Padłeś po pięciu drinkach,
a jednak dali ci odznakę?
- Jak to? - Wiesz dlaczego?
Bo zawsze mam rację.
ULICA BALTIMORE
Wygląda jak dłoń na tablicy Marka.
- Fant albo psikus. - Proszę, częstujcie się.
Kowboj, księżniczka, świetny kostium.
I... cześć.
- Hej. - To również mój dom.
Musisz iść do dentysty.
Rodziców nie było stać na aparat.
- Dzięki, że z nami poszedłeś. - Uwielbiam Halloween.
No i martwiłem się o ciebie.
Dobrze, że znowu robisz normalne rzeczy.
To dobry pomysł, żebyśmy wszyscy...
- Idziemy! - Dobra.
...zaczęli zwracać uwagę...
Przypilnuj jej.
- Hej! - W nogi!
FBI! Stać, FBI! Nie ruszać się!
Ta sama dłoń. Tylko tej brakuje kilku palców.
No i... w tę stronę.
Tak wyglądała u zamachowca.
Czy mi odbiło, czy wskazuje kierunek?
Stać! FBI!
Czekaj! To nie był mój pomysł!
Nie rzucałem jajkami, tylko papierem toaletowym!
- Skąd macie te maski? - Ze sklepu za dolara!
Niech pan nie dzwoni do mojego taty, co?
Tak, Nicole.
Zaraz będę.
To ma sens. Jak się zakłada podziemny klub,
trzeba coś zrobić, żeby znaleźli go wyłącznie właściwi ludzie.
Jeśli pozycja dłoni wskazuje kierunek, Dlaczego brakuje palców?
Ostatnia dłoń miała trzy palce, tak?
- Tak. - Przejechaliśmy trzy przecznice.
To tutaj.
Ładnie.
Przepraszam, że zawracam głowę, ale Olivia właśnie operuje.
- Dobrze zrobiłaś. - Nie wiem, skąd się wziął.
Miał szpitalną bransoletkę, którą zdjęłam i zadzwoniłam po jego tatę.
Już tu jedzie.
Jestem Mark. A ty?
Jestem Dylan.
Moja ulubiona książka to „Harry Potter i więzień Azkabanu”.
Mój tata robi magiczne sztuki.
Dylan...
...czy twój tata wie, że tutaj jesteś?
- To również mój dom. - Nie, Dylan. To mój dom.
I chcę się dowiedzieć, jak się tu dostałeś ze szpitala.
Proszę. To również twój dom.
Skąd znasz ten adres?
Do przyjaciół z 25696 Sawyer Court,
Los Angeles, California, 90024.
- Cześć, Dylan. - Cześć, Charlie.
Orzechy górą, Wiewiór!
Bip! Bip!
Co to było?
To z kreskówki.
Charlie, znasz Dylana ze szkoły?
Nie. To mój przyjaciel.
- Co? - Przepraszam.
- Chyba jest tu mój syn. - Tak, jest tutaj.
Proszę wejść.
- Boże. Nic ci nie jest? - Jest chyba cały.
Wymknął się ze szpitala. Nie wierzę, że tak wyszedł.
Dziękuję, że się pan nim zajął,
- Panie... - Jasne.
- Benford. Mark Benford. - Oczywiście.
Nie przedstawił się pan.
Lloyd Simcoe.
- To mój syn, Dylan. - Simcoe?
- Zaraz. - Benford.
Jest pan spokrewniony z Olivią... z doktor Benford?
- Jestem jej mężem. - Oczywiście. To ma sens,
skoro pan ma na nazwisko Benford, tak samo jak ona.
Fant albo psikus!
Cześć, kochanie.
- Ty nią jesteś. - Jeszcze nie.
Charlie, przejrzymy twoje cukierki w kuchni?
- Nicole, idziesz? - Dobry pomysł.
- Co się dzieje? - Myślałem, że może ty wiesz.
- Dylan tu przyszedł. - Dlaczego?
To również mój dom.
To również twój dom, Dylan.
KOCHAM MAMĘ
- Ciągle to powtarza. - Dylan jest atutystykiem.
- Powtarzanie to jedna... - Nie pytałem o diagnozę.
- Teraz rozumiem. - Co?
Dlaczego czuła się... Dlaczego ty czułaś się...
- Tak nieswojo? - Tak.
To jasne, że sytuacja jest niezwykła.
- Bez żartów. - Mark, nie bądź taki.
Mogę to szybko naprawić.
Wyjdź. I nie wracaj.
Przepraszam za wszelkie niedogodności, które spowodowaliśmy.
Dziękuję, obojgu, za to jak miło potraktowaliście Dylana.
- Dziękuję. - To również mój dom.
- Chodź. - Dobranoc, Olivio.
- Chodź, Dylan. Idziemy. - Dobranoc, Dylan.
Impreza się skończyła.
Stanowczo.
FBI!
NIEBIESKA DŁOŃ
Dostałaś je od przyjaciółki, Mayi.
"Martwię się o ciebie".
W porządku?
Gdy zostałam postrzelona...
...rany były rozległe.
Mówią, że jedyne, co mogli zrobić,
bez usuwania macicy...
Olivia założyła jakiś szew B-Lynch.
Ale blizny są tak duże...
Mówią, że ciąża jest niemal wykluczona.
Dlaczego ja płaczę?
Nigdy nie chciałam mieć dziecka.
Wszystko będzie dobrze.
Rozumiem, czemu ci się podoba. Jest bardzo czarujący.
Nie podoba mi się. Daj spokój.
Możemy o tym porozmawiać?
Nie podoba mi się.
Jest ojcem mojego pacjenta.
Wiem, kim jest.
Chcę wiedzieć, jakim cudem trafił tutaj jego syn.
- Nie mam pojęcia. - Naprawdę?
Tak!
Czegoś nie rozumiem, bo mówiłaś,
że Dylan nie jest już twoim pacjentem.
- Tak. - Właśnie.
Ale na bransoletce jest twoje nazwisko, jako lekarza prowadzącego?
Nie miałam z tym nic wspólnego. To była decyzja mojego szefa.
Twój szef kazał ci o tym nie wspominać?
Nie mówiłam nic, bo myślałam,
że przez to okropna sytuacja zrobi się jeszcze gorsza.
Więc ukrywanie tego to lepszy plan.
Nie, Mark. Nie wmawiaj mi czegoś, co nie miało miejsca.
A ty nie zwalaj wszystkiego na mnie.
Facet, z którym możesz sypiać za pół roku
był w naszym salonie, a ja na pewno go tu nie sprowadziłem.
- Tylko ty! - To nie sprawiedliwe!
Bądź szczera.
Rozmawiałaś z nim w pracy?
Daj spokój! Mark!
Zrobiłaś coś jeszcze, o czym powinienem wiedzieć?
- Nie przesłuchuj mnie. - To bądź ze mną szczera!
Jestem!
- A ty jesteś ze mną szczery? - O czym ty mówisz?
Wracamy do starych wzorców zachowań.
Ciągle nie ma cię w domu.
Robisz się tajemniczy.
Proszę cię o to samo, o co ty prosiłeś mnie.
Bądź ze mną szczery. Ukrywasz coś przede mną?
Mark.
W moim przebłysku…
...znów piłem.
No masz.
- Zaczyna się. - Nie.
- To nie tak, jak przedtem. - Zaczęły się kłamstwa.
Co? Nieprawda.
To nie to samo. Nie potępiaj mnie za coś, czego jeszcze nie zrobiłem!
Słyszysz, co mówisz?
Cały czas karzesz mnie za wyimaginowany romans,
ale jeśli chodzi o ciebie, chcesz żeby ci się upiekło.
Tyle razem przeżyliśmy, łącznie z twoim piciem...
...to jest prawdziwe.
To nadal boli.
Nie chcę tego znowu przeżywać.
Obiecuję, nie będę pić.
Nie chodzi o picie. Przecież wiesz.
Chodzi o zaufanie.
Zaufanie, którym już się nie darzymy.
Czyli to, co mówiłaś w szpitalu
o życiu w chwili obecnej...
To było kłamstwo?
Nieprawda. Chcę tego.
Ale nie wiem, czy to jeszcze możliwe.
Nie teraz.
- Cześć, Demetri. - Przegapiłem coś?
Tej samej nocy, gdy nasza ofiara chce zabić Janis,
- bawi się tutaj? - Nie wiem.
Ale znaleźli to przy jednym z ciał.
Pamiętasz sprawę Rutherforda?
Rozmawialiśmy o sprawie, która chyba jeszcze nie istnieje.
Sprawa Rutheforda.
Zaczyna się dzisiaj.
Dobra.
To był niezły dzień.
Jutro też będzie Halloween?
Nie. Tylko dziś.
Dobrze, bo trochę się bałem.
Tak.
Ja też.
Do zobaczenia rano.
Dzięki, że po mnie przyszedłeś, tato.
Niech to diabli, Simon. Przeraziłeś mnie.
Jechałeś kiedyś pociągiem wzdłuż wybrzeża?
Zapiera dech w piersiach.
Czego chcesz?
Uciekasz do Los Angeles. Nie odpowiadasz na telefony.
Martwię się o ciebie. Nie tylko ja.
Tak. Jasno powiedziałem.
Nie chcę się z wami widzieć.
Trudno. Musimy pogadać.
Nasz eksperyment zabił 20 milionów ludzi, Simon.
O czym tu gadać?