<> www. kinomania. org
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię Twoje;
przyjdź królestwo Twoje;
bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj
i odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie,
ale nas zbaw ode złego.
Bo Twoje jest królestwo, potęga i chwała na wieki.
Amen.
KELLER DOVER FIRMA REMONTOWA
Wiesz, jaka była najważniejsza rada, jakiej udzielił mi ojciec?
Bądź przygotowany.
Huragan, powódź... Cokolwiek się stanie,
wstrzymają dostawy do sklepów, skończy się paliwo,
ludzie zaczną skakać sobie do oczu,
i nagle od śmierci dzieli cię tylko to, co umiesz.
Jestem z ciebie dumny.
Świetny strzał.
Prędziutko, kochanie.
Zaczekaj. Zapomniałam czegoś.
Anna, poczekaj.
- Masz dziczyznę? - Zapomniałam ciasta.
- Jedziemy pick-upem? - Idziemy do sąsiadów.
Zaczekajcie na mamę.
Na barana!
Robisz się ciężka.
Ojciec Danny'ego może mi sprzedać samochód.
- Mam połowę sumy. Może... - Nie ma mowy.
Ledwie nadążamy z ratami za dom.
Czemu nie wynajmiesz starego domu dziadka?
Mówiłem już mamie. Remont tej rudery pochłonie majątek.
Przyszli już!
Szczęśliwego Dziękczynienia!
Wchodźcie.
- Upolowałeś koziołka? - To robota Ralpha.
Kto ustrzelił, ten niesie do kuchni.
Joy, ile mam powtarzać? Nie kładźcie zabawek na stole.
Poczekaj na zaproszenie.
Ty się tym zajmujesz.
My, weterynarze, jesteśmy kiepskimi rzeźnikami.
Możemy iść na dwór?
Jeśli twój brat z wami pójdzie.
Czapka na głowę! Dopiero co kichałaś.
Ty też, Joy.
Nie było ci żal tego jelonka?
Tobie żal krów w McDonaldzie?
Cytuję ojca.
Sarny mają za dużo młodych, które głodują.
Odstrzał reguluje populację.
To też słowa taty?
Odejdźcie stamtąd.
No już!
Idziemy.
Złaź.
Słyszysz?
Ktoś tam jest.
Chodźmy, bo nas ochrzanią.
Rada szkoły nie ma funduszy na mundury dla orkiestry.
Dzieciaki paradują w tych samych, co my w 1979.
Czemu nic nie mówi?
Nie umie mówić.
Słodki.
Jaki zwinny!
Ma zjeżdżalnię?
Mam dla was niespodziankę.
Koncert życzeń.
Nie jest to takie proste.
Możemy iść z Joy do nas?
- A po co? - Pomoże mi szukać gwizdka.
- Obawiam się, że już po nim. - Jakiego gwizdka?
Dostałam go od taty i zgubiłam.
133 dni temu.
Kto chce znaleźć gwizdek, musi zagwizdać.
Na melodię "Jingle bells".
Gwiazda wschodzi Batman smrodzi.
Robin jajo zniósł.
Spadło koło z batmobila A Joker dał dyla
Możecie iść, ale z Ralphem i Elizą.
Nie schodźcie do piwnicy.
Teraz uwaga na bębenki. Co ci zagrać, Keller?
- Mi? - Co ci zagrać?
Zagraj na pianinie.
Uwielbiał Springsteena. Ubierał się jak on.
- To prawda. - Znasz "Jersey Girl"?
Za bardzo go lubię, by mu to zrobić.
Kochanie?
Nic mi nie przychodzi do głowy.
On kocha "Gwieździsty sztandar".
Śpiewa go pod prysznicem.
Nic podobnego.
Gdzie małe?
Nigdzie ich nie widzę.
Byliście z nimi u nas?
Nie, jak to?
- Serio? - Nie.
Miały iść tam z wami. Nie mówiły wam?
Nie widzieliśmy ich od obiadu.
Pewnie siedzą u nas.
Anna, Joy!
Dziewczynki!
Daj tu te talerze.
Na dworze ich nie ma. Zaczyna padać.
- Sprawdzałeś przy huśtawce? - Tak.
Dostaną lanie. Wybacz, Grace, należy im się.
Tam też ich nie było.
- Znalazły się? - Tu ich nie ma.
No to gdzie są?
Przeszukałam cały dom.
- Ten kamper... - Jaki kamper?
Stał na ulicy. Właziły na niego. W środku ktoś był.
Gdzie?
Spotkamy się po drugiej stronie.
Anna! Joy!
- Widziałeś moją córkę? - Nie. Coś się stało?
Stał w tym miejscu.
Anna!
- Są? - Nie.
Nigdzie ich nie ma.
- Wydurnialiście się w tym domu? - Nie.
- Miałeś tu nie łazić. - Zdjąłem ją, gdy się wdrapywała.
Jak wyglądał ten kamper?
Z tyłu miał drabinę.
Szczęśliwego Dziękczynienia.
Dzięki. Są ciasteczka z przepowiednią?
Szef mówi, że gliny ich nie lubią.
- Spod jakiego jesteś znaku? Smoka, węża, konia? - Małpy.
Małpa!
Wysoce inteligentna, posiada dar przekonywania.
Może przekonasz szefa, żeby obniżył rachunek?
Niestety.
On jest Kogutem.
Samolubny i ekscentryczny.
Do wszystkich jednostek. Zauważono kamper odpowiadający opisowi.
Zaparkował na stacji przy drodze nr 26 w kierunku północnym, za zjazdem nr 17.
- 12-12, zgłaszam się. - 10-80, zgłaszam się.
13-40, jestem 5 minut drogi stamtąd.
- 12-12 na miejscu. - 10-80 na miejscu.
13-40 na miejscu. Wchodzimy.
Nie strzelać!
Nie strzelać.
Idę z lewej, wy z prawej.
Czysto!
Zaczekaj, ja otworzę.
Widzę cię!
Pokaż ręce.
Widzę cię. Ręce!
Obie, ale już!
Powoli.
Powoli, obie ręce.
Obie, kurwa, ręce.
Maszeruj.
Wstawaj.
Gdzie dzieci?
Gdzie dziewczynki?
Gdzie są dziewczynki?
Daj mi latarkę.
Pokaż, gdzie są dziewczynki. W lesie?
Są w lesie?
Co z nimi zrobiłeś?
Słyszysz?
Co mu jest?
Pewnie na haju.
Do radiowozu z nim!
Do radiowozu!
Dzwoń po psy tropiące.
Zabezpiecz teren.
Od wjazdu.
Ty pójdziesz ze mną.
Nie bawiły się przy twoim kamperze?
Przyjrzyj się jeszcze raz.
- Poznajesz je? - Nie widziałem ich.
Mogę usiąść?
- Co robisz w tym kamperze? - Śpię.
Śpisz w nim?
Spałeś tam w ciągu dnia?
Czemu zaparkowałeś przed tamtym domem?
Pojechałem na przejażdżkę.
Przejażdżkę?
Nie jeździłeś.
Dziewczynki bawiły się przy twoim kamperze. Stał zaparkowany.
To była wyjątkowa okazja?
Planowałeś uprowadzenie dwóch dziewczynek?
- Robiłeś to już przedtem? - Nie.
Zaprosiłeś je do środka?
Zaprosiłeś je i uprowadziłeś?
Ukryłeś je gdzieś?
- Mogę usiąść? - Ukryłeś je?
- Nie dotykaj mnie. - Wiem, że je gdzieś ukryłeś.
- Zrobiłeś to? - Nie.
Związałeś je?
Wiem, że dobry z ciebie chłopak. Przyzwoity.
Nie osądzam cię.
Chcę tylko uzyskać odpowiedzi.
Gdzie zazwyczaj parkujesz kamper?
- Przy domu cioci. - Tak?
Pozwala mi parkować na tyłach. I tak nie rośnie tam trawa.
Należał do męża.
Mogę sprzedać, jeśli pan chce.
Nie, dziękuję.
To może powie mi pan, co robi na mojej posesji?
Ulżyło mi, że się odnalazł.
Zawsze wraca przed zmrokiem.
Nie rozumiem. W życiu nie miał kłopotów z prawem.
Latem nocuje w kamperze,
ale o tej porze roku sypia tutaj,
na wersalce.
To mój mąż.
Pokłóciliśmy się pięć lat temu.
Wyszedł i nie wrócił.
Alex kochał go jak ojca.
Gdzie są rodzice Aleksa?
Brat mojego męża i jego dziewczyna zginęli w wypadku,
gdy Alex miał sześć lat.
To przykre.
Niewiele posiada.
Co znaleźliście?
Wóz jest czysty. Znaczy, syf że hej,
ale nic nie znaleźliśmy.
Żadnych włókien z rękawiczek albo czapki?
Jeśli tylko je transportował, nie.
Gdyby doszło do walki, coś bym znalazł.
Przeszukałbym las w pobliżu stacji.
Połowa mundurowych ze stanu robi to w tej chwili.
Gdy tu skończycie, wyślijcie zespół do domu ciotki.
Anna!
Proszę. Franklin Birch.
A to moja żona.
Kochanie! Ma na imię Nancy.
Detektyw Loki... Kochanie!
Te zdjęcia są lepsze od poprzednich.
Wyraźniej widać oczy.
Zdaliśmy?
Co proszę?
Poli-coś tam, wykrywacz kłamstw.
Zdaliśmy?
Tak, przepraszam.
Dziękujemy za współpracę.
Tyle z tym zamieszania.
Gdy te dwie wyjdą ze swojej kryjówki, ludzie wezmą nas za wariatów.
Myśli pani, że uciekły?
Nie.
Są szczęśliwe.
Musiały uciec.
Na pewno uciekły.
Pański kapitan mówił, że rozwikłał pan wszystkie dotychczasowe sprawy.
Przepraszam.
Przykro mi. Ma pan dzieci?
Znajdę pani córkę.
Uważamy, że były tutaj po wyjściu od Birchów.
Miały szukać czerwonego gwizdka.
Tak, czytałem zeznania.
Detektyw Loki.
Prowadzę śledztwo w sprawie zaginięcia pańskiej córki.
Proszę usiąść.
Syn już panu mówił, że w kamperze ktoś był.
Nie natrafiliśmy na żadne ślady w kamperze.
Ani w jego domu.
- Nic? - Alex Jones ma niestety iloraz inteligencji 10-latka.
Ktoś taki nie mógł w biały dzień uprowadzić dwóch dziewczynek
i sprawić, by znikły bez śladu.
Jakim sposobem prowadzi kamper?
Jeśli nie umie odpowiedzieć na pytanie.
Ma prawo jazdy.
A poza tym, próbował uciekać. Czemu?
Przesłuchiwałem chłopaka 10 godzin.
Rozumiem pana.
Badaliście go wykrywaczem kłamstw?
Nas badaliście, a jego?
Owszem, poddaliśmy go badaniu, ale...
Wykrywacz kłamstw nic nie da, gdy badany nie rozumie pytań.
Może nie działał sam?
Jak mógł prowadzić ciężarówkę, mając IQ 10-latka?
Rozważamy wszystkie możliwości.
Nie wydaje mi się.
- Proszę posłuchać... - Stul się, kurwa, na sekundę!
Proszę się uspokoić.
Przepraszam.
Proszę mnie wysłuchać.
Panie Dover, rozumiem, że to ciężkie chwile,
ale cała policja stanowa szuka Anny.
Nie rozumiem. Mówili, że uciekał.
Próbował zwiać.
Dlaczego by uciekał?
Bierzemy wszystko pod uwagę.
Rozumiem pana. Nikogo nie skreślam z listy.
Proszę mi dać wykonywać moją pracę.
Panie detektywie!
Kuźwa!
Zostanie w areszcie, póki nie znajdziecie mojej córki.
Prawda?
Możemy go trzymać 48 godzin bez postawienia zarzutów.
To zarzućcie mu coś.
Dwie dziewczynki muszą być warte złamania przepisów,
by ten gnój dalej siedział.
Rozumiem, że nie może pan nic obiecać,
ale proszę, by miał pan pewność.
Dziękuję.
Doceniam to.
Czyli jest niewinny, ale będziesz go trzymał.
Ojciec Anny Dover nalega.
Rozumiem, ale nic z tego.
- Proszę o jeden dzień. - Spieprzaj.
Znajdziesz córkę, wybaczy ci. Nie znajdziesz, i tak cię znienawidzi.
- Co planujesz? - Łazić od drzwi do drzwi.
Mija doba, a ty nie masz nic.
Mam dziewięciu przestępców seksualnych w promieniu 10 mil.
Sprawdź ich.
Jest tutaj.
Nie miałem wyskoków.
Wszystko pod kontrolą.
Oglądamy niemieckie porno?
Proszę księdza, policja!
Proszę księdza!
Mogę się rozejrzeć?
Pieprzony chlejus.
Co, do cholery?
Oż kurwa!
Błagam, nie!
Ukrywasz tam zwłoki.
- Kto to? - Nie znam nazwiska.
Nie wiem, jak się nazywał.
Spędziłem sześć lat w Domu dla Chłopców Huntingtona.
Znasz tamtejszych chłopaków, nie?
Z chęcią załatwię takiego pierdziela, jak ty.
Nie wyjawił mi nazwiska.
Przyszedł się wyspowiadać.
Chwalił się, że zabił 16 dzieci.
Przekonałem go, by tu wrócił. Mówił, że zabije więcej.
Szesnaścioro?
Idziemy.
Wypuszczają go.
- Co? - Zwolnią go z aresztu.
Dobra, zajmę się tym.
- Tato? - Szukajcie dalej.
Dokąd lecisz?
Napisz imiona i nazwisko.
Dobrze.
Bardzo ładnie. Podaj to panu.
Chodźmy.
Nic nie mów.
Chcę porozmawiać. Jestem wolnym człowiekiem.
Co z nimi zrobiłeś?
Nie płakały, póki nie wyszedłem.
Co powiedziałeś?
Wiem, że pański ojciec był strażnikiem w Graterfort.
Sam mam córkę, więc...
Udamy, że to się nie wydarzyło.
Alex Jones ma zakaz opuszczania stanu.
Co?
Niech pan wraca do domu.
Co panu powiedziałem? Aresztujcie go.
Proszę to powtórzyć detektywowi. Na pewno zbada ten trop.
Ten gnój, którego obiecał pan trzymać w ciupie,
i wypuścił,
powiedział na parkingu: "Nie płakały, póki nie wyszedłem".
Powiedział mi to w twarz.
- Teraz na parkingu? - Przed chwilą.
Co powiedziałem? Na parkingu!
Zanim mnie odciągnęliście.
Ktoś jeszcze to słyszał?
Nie wiem. Wyszeptał to do mnie.
- Chciał, bym to wiedział. - Jest pan pewien?
Na pewno to powiedział?
Jezu, myślicie, że zmyślam?
Nie zmyślam.
- Czemu miałbym zmyślać? - Tego nie twierdzę.
Tylko pytam.
- Porozmawiam z nim. - Nie rozmawiaj z nim.
Tylko przymknij.
Co ci, kurwa, mówiłem?
Jeden dzień.
Na pewno nic nie mówiłeś do pana Dovera?
Coś, co mógł opatrznie zrozumieć?
Byłam przy tym. Nic nie mówili. Rzucił się na niego.
Nie mówiłeś, żeby cię zostawił?
Nie wołałeś o pomoc?
Nic?
Nie.
Mogę porozmawiać z Aleksem sam na sam?
Nie martw się, skarbie. Będę w pobliżu.
Kochasz ciocię, prawda?
Tak.
Wiesz, że jeśli nie powiesz prawdy, ciocia może pójść do więzienia?
Chciałbyś tego?
Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiła?
Nie.
Panie Dover, tu detektyw Loki.
Zamknął go pan?
Wracam od Aleksa Jonesa. Mówi, że nie odzywał się do pana.
Przycisnąłem go, ale zaprzecza.
Nie mogę marnować na niego więcej czasu.
Musi mi pan zaufać.
Dam panu znać, gdy będę coś...
Kurwa, świetnie.
Pokazała mi zepsuty suwak.
Powiedziałam, że to nieważne, bo idziemy blisko.
Czemu nie wróciła do domu?
Minęły trzy dni.
Czemu ona nie wraca?
Nie rozumiem.
Dlaczego to tak długo trwa?
Błagam, niech ona wróci.
- Błagam. - Ile ich wzięłaś?
Ile tabletek?
Nie wiem!
Weź jedną.
Chcę zasnąć.
Przy tobie czułam się bezpieczna.
Mówiłeś, że nas ochronisz przed wszystkim.
Wychodzę pomagać w poszukiwaniach. Dbaj o matkę.
Musimy być dzielni dla twojej siostry.
Bądź dzielny i dorosły.
Potrafisz?
Nie bój się.
Wiem, że się boisz.
Wszystko będzie dobrze.
Pierwsze to powód, dla którego musimy być cierpliwi.
A drugie, dlaczego winniśmy żałować za grzechy.
Kłopoty i cierpienia to nasz chleb powszedni.
Człowiek przychodzi na świat z brzemieniem grzechu.
Chodź.
Gwiazda wschodzi Batman smrodzi.
Robin jajo zniósł.
Spadło koło z batmobila...
Gwiazda wschodzi Batman smrodzi.
Robin jajo zniósł.
Spadło koło... z batmobila...
Skąd znasz te słowa?
Masz ubrania na zmianę?
Tak.
Powiesz mi, po co?
Lepiej, jak ci pokażę.
Co mi pokażesz?
To twój stary dom, nie?
Zamknij na zasuwkę.
Boże! Co ty zrobiłeś?
- Keller? - Nucił to samo, co dziewczynki.
Jak mi Bóg miły. Słowo w słowo.
I mówiłem ci, co powiedział na parkingu.
Zabierzmy go na policję.
Gówno mu zrobią. Będzie rżnął głupa, jak poprzednio.
Ktoś powinien zmusić go do mówienia.
Szybko.
Kurna, to nie w porządku.
- Co, jeśli się mylisz? - Nie mylę się.
Możesz się mylić. Słyszysz to, co chcesz usłyszeć.
Chcę odzyskać córkę.
- Ale tak nie można. - Franklin!
Nie odpuścimy, póki nie powie. Inaczej one umrą.
Będziemy go męczyć, póki nie powie. Inaczej zginą.
Taki mamy wybór.
Musisz go podjąć.
Ja już wybrałem.
Wiem, co słyszałem.
On już nie jest człowiekiem.
Przestał nim być, gdy zabrał nasze córki.
Musisz mi pomóc.
Masz ostatnią szansę. Wiem, że się boisz.
Chcesz wrócić do domu.
Nie chcę robić ci krzywdy. Naprawdę.
Odkleję taśmę i powiesz mi, gdzie one są.
Idziesz?
Gdzie moje okulary?
- Co? - Bez nich nie widzę.
Jeśli nie powiesz, będę musiał zadać ci ból.
Mów, gdzie one są!
Jestem przy domu na Fairmont Circle, gdzie stał zaparkowany kamper.
Od paru miesięcy jest na sprzedaż.
Znajdę właścicieli. Może coś wiedzą.
Wiadomo coś o zwłokach z piwnicy księdza?
Nie ma go w bazie DNA, odcisków, ani danych stomatologicznych.
- Nic a nic? - Księżulo obstaje przy swoim.
No dobra.
ZAGINĄŁ CHŁOPIEC Z COYNERS
Zabrała go ta sama osoba, co te dziewczynki. Na pewno.
Taśma jest sfatygowana.
Oglądam to codziennie. Jedyne nagranie, jakie po nim mam.
To było, zanim pan wstąpił do policji.
26 lat temu. 19 sierpnia.
Zdrzemnęłam się po południu. Gdy wstałam, Barry'ego nie było.
Nikt nie wiedział, co się z nim stało.
Bawił się przed domem.
Parę metrów od miejsca, gdzie stał tamten kamper.
Co to może znaczyć?
Bardziej ciekawi mnie pani zdanie.
Nigdy się nie dowiemy.
To samo, co z Barrym.
Nikt go nie zabrał.
Nic się nie stało.
Po prostu wyparował.
Tak ci powiedział?
Co u księdza słychać?
Bywało lepiej.
Detektyw Chmieliński mówi, że powiedział ksiądz coś konkretnego
na temat zbrodni tamtego człowieka.
Porywacza.
Wydał wojnę Bogu.
Świetnie.
To mają być konkrety?
Opowiedz, jak uprowadzał dzieci.
Powiedział,
że zabiera je w biały dzień.
Czasami...
więcej niż jedno naraz.
Tak powiedział?
Miał jakichś wspólników?
Działał sam?
Mówił, że ma rodzinę.
To wszystko?
No dobra.
Bardzo przydatne.
Mówiłeś, że płakały, gdy wychodziłeś.
Patrz na mnie. Płakały, gdy wychodziłeś.
Mów!
Gdzie one są?
Mów, gdzie są.
Przestanę, gdy tylko powiesz.
Powiedz mi, gdzie one są.
Czemu nie powiesz?
Czemu, kurwa, milczysz?
On wie.
Widziałem to w jego oczach. Wie.
Wiem, że wiesz.
Czemu, kurwa, nie mówisz?!
Dlaczego?
Dobra.
Podnieś go.
Wstawaj.
Nie zmuszaj mnie, bym tego użył.
Powiesz, czy mam tego użyć?
Jak chcesz.
Sam sobie to robisz.
Powiedz nam.
Gadaj.
Gdzie moja córka?
Od zaginięcia Anny Dover i Joy Birch minęły cztery dni.
Zaginęły bez śladu, gdy bawiły się na ulicy.
Okoliczni mieszkańcy zebrali się na czuwaniu.
- Gdzie byłeś? - Szukałem w lesie.
Co się dzieje?
Złaź ze mnie!
Oto portret pamięciowy mężczyzny
poszukiwanego w związku z zaginięciem dwóch dziewczynek.
Mężczyznę widziano podczas czuwania przy świecach,
skąd uciekł, gdy śledczy próbował z nim porozmawiać.
Ktokolwiek go widział, proszony jest o kontakt z policją.
Keller, pomyśl. Czemu policja go szuka,
jeśli to nie on?
Znają się.
Mówiłem ci.
Spojrzał mi w oczy i powiedział, że płakały, gdy wychodził.
Wie, gdzie jest tamten.
Obroża psa Aleksa Jonesa.
Znaleziona na Southworth Street.
przedwczoraj wyszedł na spacer i tyle go widzieli.
Ciotka nie chciała o tym mówić.
Bała się, że sprowadzi na niego kłopoty.
Miałeś go obserwować.
Mówiłeś, że jest niewinny.
Liczy się ten z wczoraj.
Nie mam budżetu na obserwowanie niewinnych.
Mówiłeś, że dasz mu ogon.
- Co mam powiedzieć? - Że dotrzymujesz słowa?
Gdybyś do mnie zadzwonił, sam bym go pilnował.
I teraz wiedziałbym, gdzie jest.
- Muszę wiedzieć, gdzie kto jest. - Dobra, już dobra.
Mamy mieć jasność. Muszę wiedzieć, gdzie kto jest.
Jeśli coś zmieniasz, informuj mnie.
Opowiedz mi o kamperze. Do czego go używasz?
Idę do niego, gdy chcę być sam.
Jakiej muzyki słuchasz w kamperze?
Radia, kaset...
Stał zaparkowany przy Fairmont Circle.
Nic podobnego. Czy ciocia przyjdzie?
Widziałeś je?
- Nie. - Przyjrzyj się.
Widziałeś je?
Nie.
Brałeś udział w ich porwaniu?
Nie.
Loki, telefon!
Dobra.
Zadzwoniłam, gdy zobaczyłam portret pamięciowy w telewizji.
Kupuje tu co tydzień ubrania dla dzieci.
W różnych rozmiarach.
Przyłapałam go, jak majstrował przy manekinach.
- Czym płaci? - Gotówką.
Zadzwoni pani, gdyby się zjawił.
Minęło pięć dni.
Może to pięć dni, odkąd miały coś do picia?
To może być ostatnia noc.
Zadzwonię, gdy Nance pójdzie spać.
Obiecuję.
Gdzie byłeś tyle czasu?
Gdzie miałeś głowę?
Mówiliście o tym komuś?
Tak?
Chcę go zobaczyć.
Błagam, pomóż mi.
Pomóż mi odzyskać córeczkę.
Mam tu jej zdjęcie.
To moje dziecko.
Ma na imię Joy.
A to...
...ulubiona przytulanka Joy. Nie zasypia bez niej.
Błagam, powiedz, gdzie jest moja córka.
Wiedziałam, że mi powiesz.
Pomóż mi.
Wypuść to.
Rozwiązałaś go?
Było blisko.
- Co się stało? - Zawołaj Franklina. Coś wam pokażę.
- Powiedział coś? - Niedługo powie.
Nie dociera tam światło.
Miejsca ledwie starczy, by usiąść.
Prysznic działa, ale kurki są na zewnątrz.
Leci albo ukrop, albo zimna.
Wyjaśniłem mu wszystko.
To na wypadek, gdyby komuś zrobiło się go żal.
Mój Boże.
Nie możemy go więcej bić, bo wykituje. To jedyne wyjście.
Postradałeś zmysły, Keller?
Masz lepszy pomysł, Franklin?
Masz?
Chcesz, to go wypuść. Nie będę cię powstrzymywał.
Jeśli naprawdę tego chcesz, śmiało.
Myślisz, że ktoś troszczy się o nasze córki, tak jak ty o niego?
Mam nadzieję.
Minęło pięć dni. Tracimy czas.
- Nie wiesz, czy to on. - Wiem. - Nie!
- Wiem. - Znam cię. Nie wiesz.
Chcę odzyskać dziecko,
nie mniej niż ty Annę.
Wbrew temu, co o mnie myślisz, oddałbym za nią życie.
Ale tak nie wolno.
To musi się skończyć.
Więc, lepiej bierz się do roboty.
Począwszy od tamtej ściany.
Franklin!
Zostaw.
Pomyśl o Joy.
Muszę się wyrwać z tego miejsca, Ralph.
Niedobrze mi od mieszkania tutaj.
Dom twojego ojca? Nie zamieszkam w tej ruderze.
Nie będziemy pomagać Kellerowi, ani się wtrącać.
Niech robi to, co musi.
Nic o tym nie wiemy.
Eliza?
Eliza!
Otwórz.
Kochanie!
Pieprzę was oboje.
Zanim mnie zostawicie, mówcie, dokąd leziecie.
Ralph!
Anna?
Anna!
Mamo?
- Mamo? - Anna tu była.
Co tu tak zimno?
Usiądź, uspokój się.
Zamknę to okno.
...ale nie było jej tu.
Usłyszałam hałas w tym pokoju i zobaczyłam otwarte okno.
Przedtem było zamknięte.
Potem wszedł Ralph.
A potem...
...nie wiem.
Nie notuje pan tego?
Nie sprawdzałam jeszcze w piwnicy.
Zaprowadzę pana.
Dzieci nie mają tu wstępu.
Nie wolno im tu schodzić, ale nie wiem...
Mąż jest przygotowany na wszelkie okoliczności.
Gdzie jest pani mąż?
Miałam pana zapytać o to samo. Pomaga policji w poszukiwaniach.
Pan też powienien.
Zawsze wraca po nocy?
Owszem.
Szuka mojej córki, bo przecież jej nie ma.
Kuźwa.
Jedź dookoła.
Dalej, panie Dover.
Po co mnie śledzisz?
Wsiądź do auta.
Po co mnie śledzisz?
Dokąd się pan wybierał?
Zaparkowałem przy monopolu i trzymam flaszkę.
Zabaw się w detektywa i zgadnij.
Przed pójściem do sklepu...
szedł pan w przeciwnym kierunku.
Przez parking.
W stronę Campello Street.
Nie piłem od 9 i pół roku.
Myślałem, że jak pochodzę po parkingu, to przejdzie mi ochota.
Ale potem zobaczyłem ciebie.
I przestałem się łudzić.
W pańskiej piwnicy stoi w połowie zużyty worek ługu.
Żona myśli, że pomaga pan policji,
ale obaj wiemy, że tak nie jest.
Ług był do pochowania naszego psa w zeszłym roku.
A "pomaganie policji" brzmi lepiej niż "jeżdżenie bez celu po mieście".
To samo robił pan wczoraj w nocy?
Zapewne. Jestem o coś podejrzany?
Pytam, bo napadł pan na człowieka, który teraz zaginął.
Słyszałem. Co się stało?
Nie pilnowaliście go?
Zakładam, że pyta pan, bo nie wie.
Nie sądzę, by cokolwiek uszło mi na sucho.
Raczej nie.
Pewnie ulotnił się z miasta, bo jest winny.
To pańska wina.
Panie Dover...
Niech się pan zajmie sobą i swoją żoną.
To najlepsze, co może pan w tej chwili zdziałać.
Będzie pan potrzebny dziecku, gdy mała wróci do domu.
Dzieciaka nie ma już tydzień.
Prawdopodobieństwo, że żyje wynosi 50%. Wkrótce stopnieje do zera,
więc wybacz, że robię wszystko, co w mojej mocy...
Nie minął jeszcze tydzień.
Ta, sześć pieprzonych dni.
Sześć!
I każdego dnia ona zastanawia się, czemu mnie przy niej nie ma.
Czemu jej nie ratuję! Ja, nie ty.
Nie ty, tylko ja!
Codziennie.
Więc wybacz, że nie wracam do domu, by się porządnie wyspać.
Czemu nie szukasz mojej córki, skurwysynu?
Nie łaź za mną.
Panie Dover!
Chyba nie siądzie pan teraz za kółkiem?
Pójdę na piechotę. Szukaj mojej córki.
Tato!
Tato, znalazłam go.
Gdzie był?
STRAŻNIK POPEŁNIA SAMOBÓJSTWO
Strażnik więzienny William Dover zastrzelił się w swoim domu w Coyners
przy Campello Street 234. Ciało znalazł nastoletni syn.
O, Boże.
Co powiedziałeś?
Co?
Nie rozumiem.
Czekałem...
Nie baw się z zagadki, tylko mów, kurwa.
Wrócisz do swojej ciotki.
Powiedz tylko, gdzie one są.
Chciałem się tylko pobawić.
On nie przyszedł.
Czemu mnie do tego zmuszasz?
Boże, dopomóż.
Pokładam nadzieję w twej nieskończonej łasce i miłosierdziu.
Przebacz mi moje grzechy.
Kurwa.
Morda. Ani mru mru, bo puszczę wodę.
Pobudka.
Nie znajdę tu przypadkiem dwóch dziewczynek?
Spierdalaj.
To może Aleksa Jonesa?
Co z nim?
Przyszedłem tu się napić. Nie chcę pić przy żonie.
To dom po ojcu.
Mógłby mnie pan oprowadzić?
- Nie wspominał pan o tym domu. - Nie sądzę, by miał znaczenie.
Wszystko ma.
Wszystko się sypie. Trochę tu remontuję.
Nie to, co w pańskiej piwnicy.
Na co panu tyle zapasów?
Modlę się o to, co najlepsze, przygotowuję na najgorsze.
Słusznie.
Prędzej.
Cholera.
Halo?
Ten, którego pan szuka, tu był.
Zauważył, że się przyglądam i zwiał.
Zanotowała pani numer?
Tak.
Niech pan wraca do domu.
Dzień dobry.
Czemu pan przede mną uciekał?
Pierwszy raz pana widzę.
Nie pomylił pan adresów?
Robił pan ostatnio zakupy w Value Mall?
Tak.
To przestępstwo?
Nie stać mnie na garnitury Brooks Brothers.
Tak, ale pan... kupił ubrania dziecięce.
Naprawdę? Musiałem się spieszyć.
Ma pan dzieci?
Nie.
Rusz się, a łeb rozwalę.
13-40, proszę o wsparcie przy przeszukaniu.
Carrol Street 437. Mogą tu być ofiary porwania.
Anna?
Anna! Joy!
Ach! Kurwa!
ZNAJDŹ WYJŚCIA Z LABIRYNTÓW, A WRÓCISZ DO DOMU
Zrobiliśmy zdjęcia sztuk odzieży znalezionych w jego domu.
Panie Dover!
Jest gdzieś pańska żona?
Nie przyjechała.
Jeśli nie zidentyfikuje pan żadnej fotografii,
będę prosił, by także je przejrzała.
Niech pan siada.
Przyznał się do ich zabicia?
Mieliśmy nadzieję, że kłamie, bo nie znaleźliśmy ciał.
Ale państwo Birch rozpoznali dwa ubrania.
Proszę powiedzieć, czy coś stąd należało do Anny.
Nie jestem pewien.
To jej skarpetka.
Zmarnował pan czas.
Śledząc mnie.
Pan do tego dopuścił.
Nie rozmawiaj z nimi.
Eliza mówi, że nie żyją.
- To prawda? - Nie!
Znaleźli ubrania zbroczone krwią.
Ani się waż mówić o tym matce.
Spójrz na mnie.
Pilnuj, by nie włączała wiadomości i nie gadała z reporterami.
Nie poddajemy się.
Znajdę ją i sprowadzę do domu.
Sprowadzisz do domu? Ona nie żyje.
Nic nie zrobisz. Zostawiasz nas, a sam chlejesz wódę.
- Myślisz, że nie czuć? - Zamknij się.
Jak długo Bob Taylor rysuje tę mapę?
Trzy i pół godziny.
Myślisz, że doprowadzi nas do zwłok? Nie sądzę.
Jeb się, kapitanie.
Przesłuchania nic nie dają.
- Wygląda na labirynt, a nie mapę. - Ma obsesję na punkcie labiryntów.
Idę do domu. Zadzwoń, jak coś się ruszy.
Daj mi tę kartę.
Dobra, wystarczy.
Mów, co tam bazgrzesz.
Miałeś naszkicować mapę.
Wygląda jak łamigłówka. Co to ma być?
Co tam rysujesz?
- Nie mogę. - Możesz!
Możesz!
Broń!
Bob!
Rzuć broń!
Bob!
Kurwa.
Dzwoń po wewnętrznych.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię Twoje;
przyjdź królestwo Twoje;
bądź wola Twoja,
jako w niebie tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj
i odpuść nam nasze winy,
jako i my...
Wyjaśnił, o co z tym chodzi?
Przepraszam.
Pieprzyć twoje przepraszam. Zachowaj je dla rodziców.
Nie wiem, co robić, Alex.
Pogubiłem się.
Najgorsze w tym wszystkim, że ty wiesz, gdzie one są.
To chyba koniec.
Labirynt.
- Tam są. - Co?
Co powiedziałeś?
W labiryncie.
Jakim labiryncie?
Gdzie on jest?
Alex!
Słuchaj, Alex. Wypuszczę cię,
tylko powiedz, gdzie ten labirynt.
Powiedz.
Są w labiryncie.
Gdzie?
Nie pogrywaj ze mną.
Mów, do ciężkiej cholery, gdzie one są?
Mów!
Szlag cię trafi.
Proszę!
Pan do kogo?
Dzień dobry.
Moje nazwisko Keller Dover.
Moja córka została...
porwana wraz z koleżanką.
Czego pan chce?
Nie przemyślałem tego za dobrze.
Rozmyślałem nad tym, co się stało z pani bratankiem.
Wiem, że go wystraszyłem wtedy na komisariacie.
Po części czuję się winny za to, że uciekł.
Wstąpi pan do środka?
Mąż i ja byliśmy bardzo wierzący.
W wakacje jeździliśmy kamperem z naszym synem.
Rozdawaliśmy broszury,
niosąc dobrą nowinę.
Potem syn zmarł na raka.
Zaczęliśmy inaczej patrzeć na pewne sprawy.
Adoptowaliśmy Aleksa.
Mąż nigdy się po tym nie pozbierał.
Przykro mi.
Jest pan bardzo zmęczony.
Niewiele sypiam.
Stale śni mi się labirynt.
Przepraszam... Alex jest małomówny.
Odzwyczaiłam się od rozmawiania z ludźmi.
- Nic nie mówi? - "Dzień dobry", "dobranoc" i tyle.
Więcej się od niego nie wydobędzie.
W dzieciństwie miał wypadek..
Od tego czasu waży słowa.
Jaki wypadek?
Mąż trzymał węże.
To nie było nic poważnego. Alex się ich bał...
To nie jest miłe wspomnienie.
Przepraszam, nie moja sprawa.
Zaparzyć panu herbaty?
TAYLOR POPEŁNIA SAMOBÓJSTWO MIEJSCE UKRYCIA ZWŁOK NIEZNANE
Tak mi przykro. Sądziłam, że pan już wie.
Może to i lepiej. Inaczej latami siedziałby w celi śmierci,
oglądał telewizję i obżerał się.
Możesz zapomnieć o awansie.
Gdy skończą oględziny domu, wpuścimy psy tropiące.
Nie zawsze się wygrywa.
Jesteśmy tylko glinami. Od sprzątania.
Tę sprawę przegrałeś.
Pragniesz spełnienia - znajdź sobie dziewczynę.
Załóż rodzinę, miej dzieci.
Odpuść.
- Tak? - Tu Trench. Mamy coś.
Pokażcie mu.
Dwa manekiny dziecięce z rozwalonymi głowami.
Laboratorium mówi, że wszystkie próbki krwi pochodziły od świń.
Zakryjcie to, niedługo zacznie sypać.
Jakby odgrywał sceny.
Prócz tych paru rzeczy, które zidentyfikowali rodzice,
wszystkie znalezione ubrania nadal miały metki.
A zeszyt z labiryntami to kalki z tego wydania.
Napisał to były agent FBI.
"Poszukiwanie niewidzialnego człowieka".
Wysunął tezę o seryjnym porywaczu dzieci.
Nie miał dowodów. Czytałem fragmenty...
Taylor był porwany w dzieciństwie. Uciekł po trzech tygodniach.
Porywacz dawał mu koktajl z LSD i ketaminy.
Nic nie pamiętał i nie ujęli sprawcy.
Przeczytał tę książkę i stwierdził, że to była robota "niewidzialnej ręki".
A teraz rekonstruował przeżycia.
Do tego stopnia, że się zabił.
Jak mu się to udało w areszcie?
Taylor to rysował. Mapa miejsca ukrycia zwłok.
Taki sam labirynt na wisiorku miał trup z piwnicy księdza.
Coś ich łączy.
To ostatni labirynt w książce.
Nie da się go rozwikłać. Nie ma wyjścia.
Tamten trup to kolejny fan tej książki.
Co insynuujesz?
Że to nie był on?
Nie on uprowadził dziewczynki?
To skąd miał ich ubrania?
Jak to możliwe, że rodzice je rozpoznali?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Pukaj dalej do drzwi, zaglądaj przez okna.
W DOMU - OTWARTE OKNO
Przy telefonie.
O, Boże!
Czy ona...?
Ralph! Keller!
Keller, jedziemy do szpitala.
Znaleźli Joy. Anny nie.
Może wie, gdzie jest Anna. Prędko.
Keller!
Eliza nie odbiera.
Wysłałaś jej SMS?
- Nikt tam nie wchodzi. - Z drogi.
- Chwila! - W porządku.
- Nancy. - Grace.
Znajdą ją, na pewno.
- Jak się czuje? - Obudziła się?
Joy, byłaś daleko od ulicy?
Jak daleko od ulicy?
Joy!
- Nie może pan tego robić. - Jak długo biegłaś do ulicy?
Muszę to wiedzieć.
Za chwilę wróci detektyw. Musi pan zaczekać.
Jest odurzona.
Kochanie.
Daj nam tylko znać, czy ona żyje.
Kiwnij choć głową.
Dziecinko, możesz poruszyć głową?
Joy!
ZNAJDŹ WYJŚCIE Z LABIRYNTU, A WRÓCISZ DO DOMU
Byłeś tam.
Gdzie? Gdzie byłem?
Zakleili nam buzie.
Już dobrze.
Mama i tata tu są.
Wszystko będzie dobrze.
Mówiłem, żeby nikogo nie wpuszczać.
- A pan dokąd? - Keller?
Dokąd pobiegł?
Zadzwoń na dół, niech go zatrzymają.
Zatrzymaj się.
Skurczybyku, wiem dokąd jedziesz.
To znowu pan.
Miałem nadzieję, że pozwoli mi pani odpokutować.
Za co?
Przeze mnie najadła się pani strachu.
- Wtedy pod komisariatem. - Już pan za to przeprosił.
Wiem, pomyślałem, że może...
przyjmie pani pomoc. Trzeba naprawić te drzwi.
Przyniosłem narzędzia.
Dobrze.
Oparzyłam się w rękę. Pechowo.
Jeśli chce pan porozmawiać, po co te podchody?
Niech pan wejdzie i zrobi herbatę.
Zapraszam.
Nie chcę robić pani krzywdy.
Wiem, że tu były.
Ręce na głowę, odwróć się.
No już!
Pójdę już.
Nie dotykaj torby.
Ręce na głowę.
Podejdź do komody.
Górna szuflada.
Otwórz ją.
Nałóż kajdanki.
Nie zna mnie pan.
Ale proszę wierzyć, że nie dam panu uciec.
Nie musi pan pić wszystkiego.
Jedna trzecia wystarczy na pańskie gabaryty.
Łatwiej mi z panem pójdzie.
- Nie ma mowy. - Pij, panie Dover.
Bo kropnę cię na miejscu
i każę twojej córce skrobać mózg z podłogi.
- Pij. - Chcę ją zobaczyć.
- Na pewno? - Tak.
To twój bilet do niej.
Jeszcze troszeńkę.
Smaczne, prawda?
Receptura mego męża.
Teraz wyjdziemy na tyły.
Chcę ją zobaczyć.
Wyjmij telefon z kieszeni.
Wrzuć do rozdrabniacza.
W zlewie.
Kluczyki na stół.
Na stół, powiedziałam.
Tak jest. Idziemy do samochodu.
Wsiadaj do tamtego auta, prędzej.
Znam ten wyraz twarzy.
Mój mąż też wyglądał jak zbity pies.
Póki nie porwaliśmy Aleksa.
To był nasz pierwszy uprowadzony dzieciak.
Miał na imię Jimmy.
Albo Barry. Już nie pamiętam, on zresztą też.
Tyle się ich przewinęło.
Zapomniałam o Bobbym Taylorze, póki nie przeczytałam w gazecie.
Siadaj za kierownicą.
Otwórz drzwi i wsiadaj.
Zabierając dzieci, wojujemy z Bogiem.
Ludzie tracą przez to wiarę.
Zamieniają się w potwory, takie jak ty.
Odkąd zaginął mój mąż, musiałam przystopować.
Ale robię, co mogę.
Zapuść silnik.
Ruszaj!
Zaraz zaskoczy.
Cofaj. Powoli.
No dalej!
Do tyłu.
Zatrzymaj.
Zgaś.
Zgaś!
Wysiadaj.
Powinieneś to wiedzieć.
Alex nie tknął dziewczynek palcem.
Chciał je tylko przewieźć kamperem.
Ja postanowiłam, że zostaną na dłużej.
Przypatrz się.
Może twoja córka tam jest.
Kto wie?
Anna!
Anna?
Były tam, gdy policja przyjechała tu węszyć.
Powinnam była je tam zostawić.
Ale smutno mi samej, bez Aleksa.
Właź tam.
Co?
No już.
Chcesz, żebym tam wszedł? Musisz mnie zastrzelić.
Nie wejdę po dobroci.
No już, właź.
Bardzo ładnie.
Zrób sobie opaskę uciskową.
To może potrwać dobę.
Chcę, żebyś żył, gdy wrzucę tam ciało twojej córki.
Zaczekaj!
Musisz iść powiadomić Holly Jones.
- Chcę odszukać Dovera. - To już nie twoja broszka.
- Nigdzie nie idę. - Pójdziesz do Holly Jones i powiesz jej.
O, Boże.
Boże Wszechmogący, miej ją w opiece.
Pani Jones!
Ręce do góry!
Nie ruszaj się, ręce do góry!
Przestań natychmiast.
Ręce do góry i ani drgnij.
Niech mnie skremują. Nie chcę trafić do drewnianej jesionki.
Obie ręce, już!
Anna! Boże.
No dalej.
Zostań ze mną.
Nie umieraj.
Już blisko.
Z drogi.
O, Boże.
POGOTOWIE
Już dobrze.
Na pomoc!
BARRY MILLAND a. k. a ALEX JONES WRACA DO RODZINY PO 26 LATACH
TRWAJĄ POSZUKIWANIA
Panie detektywie!
Nie przeszkadzam?
Czuje się już lepiej.
Za parę dni stanie na nogi.
Chciała podziękować swojemu bohaterowi.
Cześć.
Odwieziesz ją z powrotem?
Pożegnaj się.
Znalazła swój gwizdek?
Nie.
Mówi, że odszukały ten stary w Święto Dziękczynienia.
Coś jej się pomieszało.
Kupiłam jej nowy.
Nie kontaktował się ze mną.
Pewnie mi pan nie wierzy, ale to prawda.
Wierzę pani.
Znajdzie go pan?
Tak.
I trafi do więzienia.
Zapewne.
Dziękuję za wszystko.
Boże!
Brakuje mi go.
Zrobił, co musiał, by znaleźć Annę. Dziękuję za to Bogu.
To dobry człowiek.
Do widzenia.
Zwijamy się.
Koniec na dziś?
Tak, ziemia zamarzła. Przekopanie tego potrwa tygodnie.
Znaleźliśmy szczątki węży.
"Modlić się o najlepsze, gotować na najgorsze".
Dobranoc.
Wersja polska: Shylock
Korekta: Thorek19
<> www. kinomania. org
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl