Libra Release Team [L.R.T.] Solace (2015)
SOLACE = Troost in een tijd van smart, nood of verdriet.
Vertaling: Natas*, Outlaw, BlueSky, IamVerTiGo.
Controle & Sync: Nozem013, jackane.
Cubaans. - Wat is er hier gebeurt, Sawyer?
Lijkt overeen te komen.
Ja, met Joe. We hebben een seriemoordenaar.
Zelfde werkwijze, zelfde handtekening, geen DNA.
Helemaal niets.
Dat zei je al. Ik doe alles wat ik kan.
Verdomde klootzak.
Ik moet naar hem toe.
Joe.
Ik denk dat het een vergissing is.
Je mag je eigen mening hebben.
Laat me het anders stellen.
Ik denk dat dat een grote fout is.
Afgezien van tijd en mankracht, is dit het brengen van een onbekende in een...
echt slechte situatie. - Helemaal niet onbekend.
Ik heb voordien al met hem gewerkt en hij is mijn vriend.
Je zei dat hij labiel was. - Dat zei ik niet, Katherine.
Ik zei dat hij het moeilijk heeft gehad.
Het is te vroeg voor een Ave Maria, Joe.
Je zal leren dat het daar nooit te laat voor is.
Verdomme, zie je dit?
Ik bedoel, kijk eens naar al... die groene troep.
Hoe lang heeft hij hier gewoond?
Twee jaar. Sinds dat zijn dochter Emma stierf.
Leukemie. In zijn armen.
Gaf zijn praktijk op. Wel hij gaf alles op.
Wat gebeurde er met zijn vrouw?
Daarin ligt de waarheid over tragedies.
Ze brengen sommige mensen dichter bij elkaar...
en drijft anderen uit elkaar.
Daar is het.
Wil je hier blijven? Laat me alleen met hem praten?
Dan had je me in de stad kunnen laten.
Dat had ik kunnen doen... Maar dan had je al die groene troep gemist.
Gevoelens.
Ja?
John? Het is Joe. - Ja, dat weet ik.
Ga je de deur openen? Ik wil met je over iets praten.
Niet geïnteresseerd.
John, ik reed net drie uur om je te komen opzoeken.
Je kent me goed genoeg om te weten dat ik niet wegga.
En ik zal deze deur intrappen als dat nodig is.
Een lastpak ben je, weet je dat?
Ja, dat heb ik eerder gehoord.
Ik stuurde je zo'n jaar geleden een brief. Kreeg je die?
Ja.
Wat stond erin, John?
"Geen ouder zou langer dan zijn kind mogen leven."
Dus hier heb je de hele tijd gezeten.
Ik zie dat je jezelf thuis voelt.
Het is een mooie dag hoor. - Dat zeggen ze, ja.
Dus je komt niet veel buiten?
Wil je een frisdrank? - Nee, bedankt.
Ik heb geen sigaretten. - Geen probleem, ik ben gestopt.
Dit is mijn nieuwe verslaving.
Hoe gaat het met Laura en je kind?
Het gaat goed met hen. Bedankt.
Heb je al iets gehoord van Elizabeth? - Nee.
Komt nog wel.
Buiten je willen te zien...
Heb ik een probleem waar ik van wil dat je ernaar kijkt.
Ik kan je iets vertellen over de slachtoffers. - Ik ben niet geïnteresseerd.
Trouwens, wie is je vriendin?
Dat is mijn loyale partner, Agent Cowles...
die blijkbaar niet luistert naar wat ik zeg.
Het is hoofdagent, Joe.
Ik dacht dat je dit gesprek wel wou nemen.
Excuseer me, John.
Dag. - Dag.
Ik bracht de dossiers. - Dat was niet nodig.
Het Agency heeft de instructies veranderd...
voor de manier om dossiers op te stellen.
Het maakt ze leesbaarder. - Dat is een opluchting.
We moeten gaan.
Drie moorden. Identieke werkwijze.
Agent Cowles.
Ik zal de dossiers hier laten.
John.
Gaat het met je?
Als je mening hierover verandert...
dan weet je me te vinden.
WIE BEN IK?
Hallo, Joe. - John.
Ik doe geen beloften.
Ik blijf misschien maar één dag. Misschien een week.
Akkoord. Geen beloften.
Je wist dat ik ging terugkomen? - Ik had goede hoop.
Herinner je je Agent Cowles? Of eigenlijk "Dr." Cowles...
met een doctoraat in...? - Psychopathologie.
Ze was bijna een professor toen het bureau haar weghaalde.
Jij gaf de academici op voor dit gekkenhuis? - Ze gaven me een wapen.
Sexy!
Jullie twee worden een goed team.
John, jij weet wanneer iemand iets zal doen en Katherine, jij weet waarom.
Blijf dit doen tot we eruit komen.
Dr. Clancy, voor we naar boven gaan, met alle respect...
Ik heb niets vertrouwen in het paranormale als onderwerp.
Volgens mij het oplichting. Ik hoop dat dat in orde is?
Helemaal geen probleem. Ik denk ook zo over psychiaters.
Enkel uit op één ding, jouw geld.
Je geeft ze een vinger, ze nemen je hand.
Wie dat zei heeft blijkbaar nooit een goede ontmoet.
Het was Sigmund Freud.
Zoals ik zei, een goed team.
Overeenkomst nummer 1: methode.
Elk slachtoffer werd vermoord door een steekwonde aan de basis van de schedel.
Met gebruik van een instrument van 12,5 centimeter.
Die ging recht naar de medulla oblongata.
Directe dood, volgens de wetsdokter. Pijnloze executie.
Die foto's zijn allemaal post-mortem. - Sommigen zien er nog levend uit.
Overeenkomst nummer 2: Geen fouten.
Crime scenes hebben tot hiertoe geen bewijzen opgeleverd van DNA, haardeeltjes...
schoenafdrukken, niets. - Ook geen getuigen.
Ward leefde in een beveiligd gebouw. Maar geen tekenen van inbraak.
Psychisch, is het onbekend. Er is geen geografisch, chronologisch..
Of astrologisch patroon te vinden in de moorden.
Geen overval.
Daarnaast hebben we de case wel goed in handen.
John?
John.
Ja.
Robert Ellis, de jongen in Mount Pleasant.
Hij was ijs aan het eten. - Inderdaad.
Waar wil je beginnen, John?
Wel...
bij het begin?
De woning van Mrs. Ethel Jackson, leeftijd 69.
Ze woonde alleen met drie katten. Ging regelmatig naar de kerk.
Huisbazin werd ongerust toen ze haar twee dagen niet meer had gezien of gesproken.
Ze werd vermoord gevonden in die schommelstoel.
Op de TV, speelde het kookkanaal.
En het briefje dat we bekeken?
Lag hier. Op deze tafel.
Mijn vrouw. Sorry dit moet ik opnemen.
Schat, ik...
Wat denk je van het briefje? - Als een psychiater?
Ja. - Het is een klassiek raadsel.
"Ik zal je in twee woorden vertellen wie ik ben, wat ik doe en hoe ik leef. Mag ik?"
Treiterende vragen bedoeld om te misleiden.
Onze toestemming vragen om zichzelf bekend te maken, maar het nooit van plan zijn.
Het is speels, maar slechts één persoon speelt hier. Het is eenzaam.
Of zit er meer achter?
Is het een noodkreet?
Een aanduiding van gespleten persoonlijkheid...
waarbij de raadselaar zichzelf en ons vraagt...
wie ze eigenlijk zijn? Maar nee. Dat komt niet overeen met de misdaad.
Die is te gecontroleerd, te scherp.
Er is hier iets anders aan de hand.
Het lijkt erop dat hij iemand zoekt.
En? - Ze houdt van hoeden.
Hé. Hoe gaat het hier? - Fantastisch.
Katherine werkt een volledig profiel uit gebaseerd op het briefje.
En dat zal ze thuis afmaken. - Oké.
Ik zie je morgenvroeg. - Ja.
John.
Zal ik je diner trakteren? Speciale behandeling. Beste plek in de stad.
Moet ik een vest aandoen?
Nee hoor. Ik ken mensen. Ik ken de maître d'hotel.
Verdorie. Dit is zo lekker.
John? - Nee, ik heb genoeg, bedankt.
Voor John, nog één alsjeblieft. - Komt eraan.
Mijn zoon heeft het moeilijk op school. Kwam weer thuis in tranen vandaag.
Wordt hij gepest? - Ja.
Ik weet niet wat ik kan doen.
Omhels hem. Vertel hem een grap.
Een grap? - Ja, een grap.
Ik ken geen grappen. Ik meen het, John.
In de naam van vriendschap, vertel me een grap.
Ik? Ik ken geen grappen.
Eentje maar.
Die vrouw, Mrs. Jones...
leed aan een zeldzame hartaandoening.
De dokter schrijft haar mannelijke hormonen voor...
om haar testosteron te verhogen, 2 pillen per dag.
Een maand later gaat ze terug naar de dokter en zegt...
"Dat medicijn doet wonderen voor mijn hart.
Maar nu groeit er haar waar dat nog nooit gegroeid heeft."
"Maak je geen zorgen, meer haar konden we verwachten. Waar groeit het juist?"
Ze zegt, "Op mijn ballen, dokter."
Die is grappig, nietwaar?
Die grap kan ik niet vertellen aan m'n zoontje.
Zeg dan "testikels". - Dat maakt het helemaal goed ja.
Ja. Biologie.
Het is een goede grap hé. - Ja.
Ik dacht al wel dat je hem leuk zou vinden.
Elizabeth zei me dat ze zo verliefd werd op jou.
Hoezo? - Die glimlach.
Oh, de glimlach. - Ik denk niet dat het kwam door je grappen.
John, is er nog een sandwich onderweg?
Toen we vanavond weg gingen bij het huis van Ethel Jackson...
hield iets je bezig.
Kom op, John. Praat met mij. Wat weet je?
Ik wil dat dit zo snel mogelijk voorbij is net als jij...
maar je moet me zeggen wat je ziet.
Ik weet het nog niet.
John...
John.
Kreeg een anoniem telefoontje een uur geleden...
met veel specifieke details over de moord op Peter Ward.
Ze gaven een adres in het centrum. Omgeving is afgezet.
Ze wachten op ons om naar binnen te gaan.
Vrij!
Joe. Kijk hier eens naar.
Wat denk je?
Vier-zestien. Bijbelse vers?
Nee, het is de tijd.
Vier minuten geleden.
Vier-zestien precies.
Jouw horloge loopt voor.
Hij is hier!
Gaat het? - Ja. Ga.
Mrs. Raymond? FBI.
Kan iemand die rommel uitzetten?
Bingo. - Wond aan de achterkant van de nek.
Bekend. - Ze is al 5 of 6 uur dood.
Hij moet nog in de buurt zijn. - Hij is al uren weg.
Willen jullie de kamer verlaten voor ons alsjeblieft?
Bedankt.
John.
Zelfde lettertype 4:16 zoals op het briefje bij Ethel Jackson.
Alles in orde met je?
Doe maar. Kijk maar. - Mag ik haar aanraken?
Ja.
David.
David?
Daar ben je. Kom binnen.
Was m'n rug.
John?
Gaat het? - Ja.
Wat zie je? - Weet ik niet zeker.
Oké. - Wat?
Raak het badwater niet aan. - Waarom niet?
Ik weet niet waarom.
Joe? Verdorie, we hebben misschien een verdachte.
Wie? - David Raymond.
De echtgenoot.
Hij zegt dat hij de hele avond in de bar was.
Zijn barman en zijn adem bevestigen dat.
Agent Cowles ben je klaar? - Ja, sir.
Ik wil dat je de leiding neemt.
Mr. Raymond, een kop koffie.
Het was voor ons allen een lange avond. - Bedankt.
Als je het niet erg vind...
wil ik gelijk ter zake komen. Oké?
Mr. Raymond. - Ja?
Het spijt ons u te moeten zeggen dat uw vrouw Victoria gisterenavond stierf.
Jezus.
Jezus Christus.
Mr. Raymond...
men heeft gezien hoe u het appartementsgebouw verliet...
gisterenavond in een opgewonden bui. Kan u ons zeggen waarom?
Heeft ze een briefje achtergelaten?
Mr. Raymond, uw vrouw werd vermoord.
Wat?
Uw vrouw werd vermoord. Ze liet geen briefje achter.
Wat denk je dat er gebeurde? - Ze heeft geen zelfmoord gepleegd?
Waarom denk je dat?
De brief die ik schreef. Ik schreef een brief.
Deze brief? - Nee. Wat is dat?
Je hebt deze niet geschreven?
Ik heb een brief achtergelaten.
Wat stond er in?
David?
"Het was nooit de bedoeling om je te kwetsen of te verraden..."
David? Wat stond er in de brief?
Hij heeft haar verlaten.
Ik ging bij haar weg.
Oké.
Waarom ging je bij haar weg?
Hij heeft haar voor een ander verlaten.
Ik heb haar voor een ander verlaten.
Voor een andere vrouw?
Ja.
Hij liegt.
Oh, V, het spijt me zo.
Kan ik even met Mr. Raymond praten?
Dr. Clancy... - Joe?
Prima. - Bedankt.
Je verteld de waarheid, of althans een gedeelte daarvan.
U heeft uw vrouw niet vermoord, toch, Mr. Raymond?
Nee.
Maar u gelooft dat het briefje dat u achterliet haar tot zelfmoord heeft gedreven.
Uw vrouw had een geschiedenis van emotionele instabiliteit.
En in het briefje stond dat u haar verliet voor een andere vrouw.
Maar in het briefje stond niet dat u haar verliet voor een andere man.
Hoe weet u dat in hemelsnaam?
Omdat u, in feite, HIV had opgelopen.
Klopt dat?
Haar bloed was verontreinigd.
Vandaar: "Voorzichtig met het badwater."
Ik wil het dossier nogmaals zien..
Het is 7:30. Mijn familie is wakker. Ontbijt?
Laten we gaan.
Bedankt. - Bedankt, Laura.
Je moet wat eten. - Ik voel me goed, lieverd. Dank je.
Fijne familie heb je, Joe. - Dat zijn ze inderdaad.
Ik probeer zoveel tijd met ze te besteden als ik kan.
We zagen Elizabeth nog.
Ja? - We hebben contact gehouden.
Goed. - Ze houdt nog steeds van je, John.
Goed, wat denk jij ervan?
Ze waren allemaal ongeneeslijk ziek. Terminaal.
Dat de consistentie. - We hebben we onderzocht. Het gaat niet op.
Ethel Jackson. De pruiken, hoeden enzovoorts.
Ze kreeg chemotherapie. - Drie jaar geleden.
Toen was ze schoon, John.
Niemand is ooit schoon.
80% van alle kanker komt terug. Zodra dat gebeurd, is het moeilijk om ze te verwijderen.
Dus?
Peter Ward, het blijkt dat hij de ziekte van Lou Gehrig had.
Dan kan een langzame en pijnlijke dood zijn.
Victoria Raymond leed aan een chronische suïcidale depressie,
zelfdestructief gedrag, snijden, overdosis en ga zo maar door.
Klaar met het ontbijt, Kevin? - Ja mam!
Rugzak!
Ja.
Kom hier en zeg gedag tegen John.
Dag, John. - Dag, aapje.
Geef je vader een knuffel.
Dag pap, ik zie je na schooltijd. - Ja, fijne dag.
Werk ze. - Dag schat.
Laten we zeggen dat jij gelijk krijgt met Ethel Jackson and Peter Ward.
Twee woorden dat deze theorie vernietigd:
Die jongen, Robert Ellis was gezond
en zijn ouders, Christelijke wetenschappers, geloofden niet in de geneeskunde.
Hij had geen medisch dossier.
Laten we met hem praten. - Oké.
Vergeet jij je afspraak niet?
Juist, ik heb een telefonische afspraak met de directeur om 9.00 uur,
waar ik enorm naar uitkijk. Dus je kunt even met Katherine meegaan.
Oké.
Dr. Clancy...
Hoe verwijs je er naar?
Naar wat?
Naar wat jij hebt?
Is het een vooruitziende blik, helderziendheid, voorkennis?
Het is hilarisch, Elk minuut een lach.
Ik ben serieus.
Wat zie je eigenlijk?
Zie je de toekomst van mensen?
Stukjes van hun toekomst of hun verleden. Het is allemaal hetzelfde.
Is het mystiek? Of iets religieus? - Nee, ik ben een wetenschapper.
Ik geloof in theoretische fysica en...
biochemie en dat is het.
Wat het ook is, ik blijk de luxe editie te hebben van wat mensen intuïtie noemen.
Kun je nu iets zien?
Wat bedoel je? Over jou?
Ik denk het.
Nee. Niets.
Helemaal niets? - Niets.
Gewoon niets.
Helemaal niets.
Hoe verloopt het onderzoek?
Het gaat vooruit.
We denken te weten waarom uw zoon stierf. Waarom hij was gekozen.
Meneer Ellis, ik wil u wat vragen stellen, maar ik wil u niet overstuur maken.
Het is goed. Vraag maar. Ik wil helpen als dat kan.
Herinnert u zich nog de laatste weken of maanden voor de dood van Robert,
ging het goed met hem? Was hij gezond?
Het ging perfect. - Hij klaagde nooit over pijn?
Had hij ooit moeite met het bijhouden van andere jongen op school?
Had hij ooit adem tekort?
Nee. Nee.
Doe voorzichtig. - Doe ik.
Was Robert een beeldhouwer?
Ja, hij genoot daarvan.
Hij had de handen ervoor.
Het spijt me zo meneer Ellis.
Ze zijn prachtig. - Dank u.
Wat is er hiermee gebeurd?
Hij stootte het om, misschien een dag of twee voordat...
Hoe deed hij dat?
Ik weet het niet meer. Kinderen zijn onhandig.
Vooral Robert?
Nou...
Soms. Als hij boos was, zijn glas tijdens diner...
Praat je tegen ze? - Ze zijn hier net.
Hebben jullie hem?
Nee.
Wat doen jullie dan hier? - Mevrouw Ellis...
Er was afgelopen nacht nog een moord gepleegd.
We denken dat het gaat om dezelfde man die uw zoon heeft gedood.
Alle andere slachtoffers hebben geleden aan een ziekte of een aandoening...
Robert was 12. Hij was niet ziek. - Dat willen we nagaan.
Hoe ga je dat aanpakken?
We willen een autopsie doen.
Je wilt zijn lichaam opgraven, opensnijden en onderzoeken?
Inderdaad.
Wie ben jij? - Ik ben een arts.
Hij was niet ziek.
En ook al was hij dat, dan had hij geen man als jou nodig.
Het is het lot.
Sommige mensen hebben gewoon niet de moed om de wijsheid van God te accepteren.
Ik ben het met u eens, mevrouw Ellis, absoluut.
Ik ken de beperkingen van medicatie.
Ik heb veel patiënten gediagnosticeerd, waarvan de dood volgde.
Net als mijn eigen dochter. Ze had leukemie.
Twee jaar lang ging ik elke dag naar het ziekenhuis en zag haar lijden.
Elke procedure, alle testen waren van geen nut, vanzelfsprekend.
Op een dag stierf ze.
En dat was het.
Op een gegeven moment was het een zegen.
Ik begrijp wel wat over het lot, mevrouw Ellis.
En, ik zou zeker geen medicijnen gebruiken om Gods plan te veranderen.
Ik wil alleen weten waarom uw zoon is vermoord.
En medicijnen helpen mij daarbij.
En misschien kunnen we daarmee de man vinden...
die uw kleine jongen heeft vermoord.
Dr. Clancy. Een fax voor u. Het is gemarkeerd als dringend.
Wat is het?
Controleer de cerebellaire kwab.
Wat is dit?
Nou, dat is je antwoord. - Wat?
Hersentumor ter Groote van een erwt.
Verborgen in de cerebellaire kwab.
John? - Wat is er, Doc?
Jezus!
John? - Ik stop ermee.
De fax? Wat stond er in Godsnaam in?
Ik weet het niet. Het was dringend en vertrouwelijk.
Je volgt de regels te goed jongen.
John!
Verdomme. Je moet iemand toelaten.
We lopen regelrecht in een val. - Wat? Leg het uit.
Hij loopt ruimschoots voor. En we doen precies wat hij wilt dat we doen.
Begrijp je het niet?
Ik stop ermee.
Dokter Clancy?
Hoi. - Hoi.
Mag ik? - Ga je gang. Jij betaalt ervoor.
Dus, we vinden een tumor...
waar niemand iets vanaf wist.
We hebben een verband gelegd
tussen de slachtoffers, wat ik zelf nooit had kunnen ontdekken.
En in plaats van aanpakken kies jij ervoor om
weg te lopen van een autopsie, waar jij zelf om hebt gevraagd,
zonder enige uitleg,
en nu pak jij je koffers en gaat naar huis.
Vergeef me, Clancy,
maar wat kan het mij schelen.
"Wie ben ik?
Ik vertel je in twee woorden, wie ik ben, wat ik doe en hoe ik leef."
Wat is er met het rijmpje van de moordenaar?
Het is geen rijmpje. - Wat is het?
"Le diro con due parole, chi Son, e Che faccio, come vivo."
Het is van de opera La Bohème van Puccini. - Dus de moordenaar is gek van opera.
Fantastisch, dat helpt enorm.
Dank je, Clancy. - Nee.
Ik ben de gek. Ik ben de operagek.
Ik luisterde toevallig naar deze twee regels op het moment dat ik deze zaak in keek.
Ik begrijp het niet. - Hij wist dat ik naar die muziek luisterde.
Hij wist dat jij mij om hulp zou vragen.
Hij wist dat we precies om 16:16 uur bij het appartement zouden aankomen.
Want hij weet alles.
Weet je, hij is net als ik. Hij ziet dingen.
Hij is er alleen beter in.
Een heel stuk beter. Kom, lees dit eens.
Kom op. Lees dit!
"Dr. Clancy,."
"Controleer de cerebellaire kwab."
Oké.
Dus daarom stop je ermee.
Je hebt je gelijke ontmoet.
Oh, nee.
Nee, hij stijgt ver boven mij uit.
Ik kan hem niet tegenhouden, wat ook een belangrijke vraag oproept.
Is het echt waard om hem tegen te houden? De slachtoffers waren toch al stervende.
Hij dood ze niet uit dwang, woede of enige ander...
afwijkend psychose of zo.
Nee, hij is de sigaar, het ijs, de cocktails, de bloemen in de badkuip
en al die vreemde dingen. Die man is briljant.
En hij dood ze met vriendelijkheid.
Begrijp je? Hij is een genade moordenaar.
Onzin! - Echt?
Het is moord.
Moord dat een hoop leed bespaard.
Zou je hetzelfde zeggen als het over jouw dochter ging, Clancy?
Het spijt me. Zo bedoelde ik het...
Het is gewoon...
Ik weet dat jouw dochter stierf.
Maar we gaan allemaal dood, is het niet?
Dus was is er...
zo vreselijk dat je er niet over kunt praten?
Oké!
Dit is wat ik je niet heb verteld.
Je hebt op je 17de je maagdelijkheid verloren aan een dronken gozer genaamd Bruce
op de achterbank van zijn groenen Ford Bronco.
Je genoot er niet van, want hij kotste over je heen.
Vijf jaar geleden had jij een vriend genaamd Kevin.
Nee, sorry. Gavin.
Na een jaar ontdekte je dat je zwanger van hem was.
Gavin wilde het niet, jij wel dus verliet hij jou.
En 2,5 maanden later kwam de baby. Een klein meisje genaamd Amanda.
Maar op een dag besloot je haar te laten adopteren.
Sindsdien is je hart gebroken.
Daarom heb je een grote mond en probeer je cool te zijn.
Exact twee keer per jaar op de verjaardag van je beide ouders, Doreen en Frank,
op hun verjaardag op 16/11 en 23/10, bel je ze in Cincinnati
en vertelt dat je van ze houd en zei antwoorden "Wij houden ook van jou, honey bunny."
En dan stort je huilend je hart uit op je rode kussen van ganzendons.
En nu haat je mij omdat ik je dit vertel.
Maar weet je wat, Agent Cowles? Het kan niemand iets schelen.
Wil je dat ik doorga?
Ga je gang.
Wat zie je nog meer bij mij?
Ga gewoon naar huis, Kathy.
Ga naar huis.
Ik ga zoeken.
Heilige moeder Maria.
Verdachte is mannelijk, in de leeftijd van 18 en 35.
Hoogstwaarschijnlijk geestesziek.
Zoek naar een man met weinig persoonlijke hygiëne,
Iemand met opvallend weinig sociale vaardigheden. Een...
levendig of een artistiek temperament.
En vindt in Godsnaam de onderste gedeelte van de jurk.
Seksueel gemotiveerd, overdreven gewelddadig.
Dit komt niet eens in de buurt van onze verdachte.
Hé, agent!
Joe. - John.
John!
Misschien heb je gelijk, John.
Misschien kunnen we hem niet pakken. Misschien...
Misschien is dat precies wat hij wil. We vonden een aanwijzing, John.
En ik denk dat het een goede is. Ik wil dat je het ziet.
Noem het een persoonlijke gunst.
Luister, er gaat iets verschrikkelijks gebeuren.
Jouw mysteriefax werd verzonden via Internet via een hoge anonimiteit proxy.
We hadden moeite met het achterhalen.
We hebben ook een chemische analyse gedaan op het badwater van Victoria Raymond.
HIV positief, wat we al wisten van de autopsie en van jou.
Maar we vonden sporenelementen een anti-ongewervelde toxine.
Slakkengif. Op de bloemen.
John, ik moet het je vragen. Weet jij deze vreemde dingen gewoon
of kijk je nu gewoon in mijn hoofd?
We zijn er.
Hier kwamen de bloemen vandaan.
Ik wil je mijn excuses aanbieden. Ik leg het je later uit.
Gaat het? - John.
Ja.
We moeten dit eigenlijk niet doen.
Hierheen!
Het is te laat.
Ze zien er geknipt uit. Niet eruit getrokken.
Ik zal forensisch bellen.
John?
Kun je het aan? - Ja, natuurlijk.
Het is daar.
Het onderste gedeelte van de jurk.
Haal Otis van de 14th hierheen, nu!
Ik ben ermee bezig.
We vonden de bovenste gedeelte van een jurk geplakt aan een muur in een woning.
Ten minste de helft van het bloed van het slachtoffer.
Ik was er zeker van dat het niet onze man was.
Het voelt nog steeds niet goed.
Otis is hier. - En wie is Otis?
Naast jou,
is hij de beste die er is.
Otis! Kom op jongen. We gaan.
Waar is het voorwerp? - Hier.
Laten we gaan jongen. Zoek het.
Laten we gaan. Sneller, laten we gaan.
Ik wil een perimeter voor 3 blokken. We zijn op weg naar Riverside.
Hoe lang blijven we hem volgen? - Zolang hij blijft gaan.
Ik vertrouw het niet. Dit is of nutteloos of...
Hij leidt ons ergens heen, misschien naar een val.
John, zal ik de leider niet volgen? - Nee.
We moeten hem volgen. Christus, nee. Het is vreemd.
Laten we gaan.
Waarschijnlijke locatie van de verdachte. Geef me alle eenheden nu!
Draag jij een vest? - Natuurlijk, wij allemaal, John.
Laten we gaan. Opschieten!
Twee mannen bij elke uitgang. Zes gaan naar binnen. Sawyer bedient de perimeter.
Laten we gaan.
Ga!
Trap naar boven.
Etage. Vrij.
Trap naar boven.
Etage. Vrij.
Open deur! Gesloten deur links.
Gang. Gesloten deur rechts.
Gesloten deur links.
Gesloten deur rechts.
FBI! Doe open!
Ga.
FBI! FBI!
Blijf aan de linkerkant.
Linkerkant vrij. - Rechterkant vrij.
Kamer vrij!
Woont u hier meneer?
Woont u hier? - Dit is mijn studio.
Wat is uw naam?
Linus Harp.
Weet jij wie de studio tegenover in gebruik heeft?
Nee, niemand weet dat.
Terpentine? - Ik ben een schilder.
Fantastisch. Kun je alsjeblieft naar buiten komen?
Mag ik eerst afsluiten?
Nee, jouw studio is veilig. Kom naar buiten.
Kikkers.
Handen omhoog!
Man gewond! - Snel! Ambulance!
Wapen afgevuurd! Agent gewond!
Verdachte te voet!
Hij sprong uit het raam! Ik kom naar beneden!
Hij moet naar het ziekenhuis.
Wat? - Hoe ziet het eruit?
Niet goed. Haal een ambulance! Nu!
Ga mee met Katherine.
Kom op en grijp hem!
Zie je iets? - Geen teken!
Hebben we iets?
Waar moet ik naar zoeken? - Geen idee!
Blanke man... - Links!
Hier links? - Hier links.
Auto gaat in Westelijke richting...
In achtervolging. - Geef ons een beschrijving.
Rechts! - We doen dat als het kan.
Gele taxi. Hij heeft een gele taxi gestolen.
Ik heb een nummer nodig.
5 M 43. - Daar!
Kijk uit!
We raken hem kwijt!
Links af. - Hij ging rechtdoor!
Links af!
Oké, stop! - Leun achterover!
Stop nu! - Ik heb het!
Stop de fucking auto! Wat is er met je aan de hand?
Hij ontsnapt. - Stop de auto.
Wil je dat ik hem laat gaan? - Houd je mond!
Kom op! Kom op!
Juist. Ga!
Gaat het? - Ja, en jij?
Ja.
Waar is hij?
Hé, agent!
Je bent hem niet.
Wil je even met hem alleen zijn? - Ja.
Heb je hem te pakken gekregen? - Nee, Katherine wel.
Goed van haar.
Hij was het niet, toch?
Nee.
Dus je had gelijk.
Hij heeft ons gewoon een bepaalde pad op geleid.
Ons die psychopaat overhandigen.
En nu...
Nu heeft hij een ander terminaal geval erbij.
Fase vier kanker.
Maar dat had je al opgepikt, toch?
Ik dacht het al.
Ik waardeer dat je mij er niet over laat praten.
Ik heb de diagnose...
een paar maanden geleden gekregen en...
Het is te ver gevorderd om er iets aan te doen.
Wil je...
wil je af en toe bij Laura en mijn kleine vent langs gaan?
Ja, natuurlijk wil ik dat.
Mijn God, John!
Ik ben er niet klaar voor om dood te gaan.
Ik denk...
Weet je, ik heb er rekening mee gehouden. Ik verwachte het een beetje, maar...
niet voor nog maar een paar maanden, weet je. Ik...
Ik heb nog zoveel te doen.
Ik wil Laura naar het platteland brengen.
Ik wil mijn zoon leren rijden.
Je was altijd al een waardeloos chauffeur.
Ik weet het.
Ik wilde dat hij op zijn vader ging lijken.
Je weet...
We willen zoveel van het leven, is het niet?
En dan krijgen we het.
Ik heb het.
Maar ik kom tijd tekort. Er is geen tijd meer over.
Nou, je hebt een hoop gedaan met je leven en je tijd.
Mijn vriend.
Niet genoeg, John. - Jawel.
Nee.
Het is goed om te zien dat je terug bent, wist je dat?
Vertel me eens één van je grapjes.
Grapjes? Wat vind je ervan als ik je afsluit? Maakt dat je aan het lachen.
Het is waar. Je kan het echt niet.
Die glimlach daar.
Doe me een plezier. Neem dat mee naar Elizabeth. Oké.
Je maakt het goed met haar.
Sorry voor wat ik gisteravond tegen je zei.
Je wilde me iets vertellen in het park.
Wat was dat?
Oja, ik weet het weer.
Ja, het was een...
Zondag middag, 24 juni, 1990.
Ik keek naar mijn dochter hoe ze in de tuin speelde.
Iedereen zong "Happy Birthday." Het was haar 6de verjaardag.
En al de kinderen hadden plezier. Plotseling was het daar, ik zag het...
Achter mijn kleine Emma.
Het was een schaduw.
Het bewoog als een gordijn.
Zoals het beweegt in de wind.
Ik wist dat het geen lichtval was. Ik voelde het om me heen...
en in me. Mijn lieve God.
Het was vreemd.
En toen was het plotseling verdwenen.
Het nooit iemand verteld. Zelfs mijn vrouw niet.
Maar ik had echt geen idee.
En 20 Jaar later, dezelfde dag, belde ze ons.
Donderdag ochtend, 9:23.
Ik dacht oké, dit is het. Hier gaan we.
Toen kwam de diagnose. Leukemie.
Gevolgd door twee jaar van pijnlijke behandelingen.
Toen kwam de eerste dag van mijn leven... dat ze...
stierf.
Ze was er niet meer.
Emma.
En op de derde dag, kwam hij tot leven.
Overeenstemming met de Schriften.
Verdween hij naar de hemel.
En zit aan de rechterzijde van de Vader.
Hij komt terug in glorie.
Om te oordelen over de levenden en de doden.
En aan zijn Koninkrijk zal geen einde komen.
Amen.
Kevin, kom hier.
Ik weet het, oké.
Anders nog iets? - Nog een keer hetzelfde.
Ik wil je al zo lang ontmoeten.
Eindelijk zien we elkaar in het echt.
Kijk eens aan.
Mag ik er nog zo een? - Natuurlijk.
John, Ieder leven dat ik neem.
Het is een leven dat wordt gered van enorme pijn.
Ik zie wat leugens met hun doen. Het leed en de ziekte.
Ik zie ze kronkelen in doodsangst.
Ik hoor ze schreeuwen en smeken voor hun vrijheid.
Ze smeekten, John.
En ik vervulde hun wens.
Alleen beter.
Alleen ik was er al voordat ze hun wens konden uitspreken.
Ik was er al voordat hun pijn kregen.
Voor de nabestaanden...
is er nog het autopsierapport over hoe het lichaam is gevonden.
Dat is hoe ik ze zie ze gaan van schok naar opluchting.
Ik hoor ze zeggen...
dank je wel God het was zo plotseling.
"Ze voelden geen pijn."
Aan het eind waren ze me dankbaar voor wat ik heb gedaan.
Daarom hielp ik je vriend Joe.
Hij leefde 73 dagen in afschuwelijke pijn.
Weet je welke voordelen zijn familie zou hebben gekregen?
Sterven aan natuurlijke oorzaken, 14 jaar in zijn carrière? Geen.
Nu krijgt zijn vrouw een pensioen en kan hun zoon gaan studeren.
Aan de Stanford-universiteit.
Denk je dat Joe dat niet gewild zou hebben?
Roep ze alstublieft niet.
Je weet dat ik een pistool bij me heb.
Hij heeft een wapen! - Ga op de grond.
Laat je wapen vallen.
Ik zou hier niet zijn als ik geen uitweg voor ons beiden zou zien.
We lopen beiden gezond en wel weg.
Een andere versie loopt verkeerd af voor onze serveerster.
Wiens dienst onfortuinlijk over een paar minuten gaat eindigen.
Ik geniet niet van het werk wat ik doe, John. Het is geen fetisj.
Het gaat over degene die al ten dode zijn opgeschreven...
te laten sterven met zelfrespect.
Soms zijn de daden uit liefde het moeilijkst.
Waarom ben je zo stil?
Ik snap het. Het is te veel om te verwerken.
Dat had niet mogen gebeuren.
Wordt vervolgd. Hij heeft een wapen!
Hem moet je hebben! Laat me met rust! Pak hem.
Hij dronk een biertje maar was geen alcohollist.
Hij had een litteken op zijn hoofd.
Het was een vreemd litteken.
Hier zijn de onopgeloste moordzaken van de afgelopen tien jaar.
Met slachtoffers die terminaal ziek waren.
Hoeveel? - 7, geen gaatjes in de merg.
Maar allemaal pijnloos. Giftig gas.
Zijn dit ze allemaal?
Wil je ook alle gegevens?
Is dit hoe je het zag John? We zijn verbonden met elkaar.
We zijn het zelfde beest, komt het niet bekend voor?
Ik ben bang.
Heeft ze geen briefje achter gelaten?
Concentreer je John.
Opletten John.
John!
Ik ben bang.
Opletten.
Opletten John.
Opletten.
62 in de afgelopen 10 jaar, tussen Juneau en Miami Beach.
Verdomme.
Zoek nog een keer. Maar dan zonder de slachtoffers die teriminaal waren.
Kijk naar de onopgeloste zaken in de zelfde periode.
De dader heet het misschien geweten dat ze ziek waren.
Zoek alles uit met deze beschrijving.
Mannelijk in de 30, litteken, Bijna zeker na de operatie.
Geef me alles. Allles wat je tegen komt.
Dat bedoel ik, goed gedaan partner.
Ik word steeds meer geïnteresseerd.
Dat krijg je van 20 minuten met een rijke oudere.
Ik ben de jongste partner in de bedrijfsgeschiedenis.
Vertel dat maar aan je vrienden.
Ik zou het niet weten, geef me ze maandag maar?
Wat zij denken dat goed is.
Hoe te houden. Is er enige, enige,
is er geen dergelijk, nergens gekend,
boog of broche of vlecht of steun, klink of vangst of sleutel te bewaren.
Houdt het, schoonheid, schoonheid, schoonheid, vast, om te verdwijnen.
"O is er geen fronsen van rimpelige wenkbrauwen diep van binnen"?
Geen uitzwaaien van de meest treurige boodschappers.
Nog boodschappers verdrietig, stelende boodschappers van het grijs.
Nee, er is er geen.
Noch kun je zijn, wat je nu bent, genaamd schoonheid.
Doe wat je kan doen, doe wat je kan.
Wijsheid drijft snel tot wanhoop.
Dus, wees het begin...
Hallo, John. - Hallo, Charles.
"Niets kan worden gedaan om op afstand te houden leeftijd en leeftijd kwaaden, haar haren,"
plooien en rimpels, kronkelende bladeren des dood's,
"graven en wormen tuimelend naar verval."
Hoe dan ook, je had gelijk over mij.
Ik was... Hoe noem je het ook al weer? - In conflict.
Ik was in conflict over jou Ja. Maar niet meer toch? Oh, nee.
Je had het recht niet om één uur, één minuut,
niet eens één seconde weg te nemen van de tijd van mijn vriend, Joe Merriweather.
Ik weet niet of je ooit echt iemand hebt gekend die stervende was, Charles.
Worstelen aan de rand van terreur en verschrikking
als ze proberen om aan het leven vast te houden. Ik weet het niet.
Als je het zou weten, misschien zou je dan waarderen hoe kort tijd op het einde is...
soort van kostbaar, denk ik.
Op dat moment, kan zelfs de pijn van het leven heel mooi zijn.
Is dat hoe je dochter zich voelde?
Dat haar...
haar pijn "schoonheid was?"
- Goed, mijn vriend, ik ben bang dat je daar nooit achterkomt.
Wie zijn jullie verdomme? - Zitten en hou je kop.
Je schiet toch niet.
Dito.
Dit is niet jouw stijl. Het is geen genade. - Nee?
Een kogel in je hoofd is beter dan wat hij verdient.
Weet je, Jeffrey hier...
heeft nog een gevecht voor zich tegen neurofibromatose.
En dat zal hem veranderen in een kronkelend, scheef gegroeid beest.
Morgenavond, na wat cocktails, zal Jeffrey zijn vriendin zwanger maken.
En de echte charme van NFB is dat het erfelijk is.
Er is een kans van 50 procent dat het kind het krijgt, maar ik kan je nu al vertellen:
het kind... krijgt het.
Wat is NFB? - En je wilt hem dat lijden schenken?
Drie levens in één keer verwoesten?
Alleen maar vanwege een moreel oordeel?
We kunnen niet voor God spelen.
Nee. Ik heb geen interesse in het spelen van God.
Voor zover Zijn werk betreft, Ben ik niet onder de indruk.
Het is in orde.
Kijk naar jezelf. Je bent zo in de war.
Je weet niet eens wie van ons neer te schieten.
Je komt er snel genoeg achter.
Bel een ambulance. Je bent vergiftigd met Seconal.
Je moet naar het ziekenhuis. Overgeven, wat dan ook. Drink melk.
Succes.
Ik denk dat we hem hebben. Uw zoekactie kwam terug.
Ik heb ze geverifieerd met vergunninghouders. Pistool is gekocht door een zekere Charles Ambrose.
Oh, man. Laten we gaan.
Concentreer je, John.
Iemand sterft vanavond.
Laat me niet in de steek.
FBI! Doe die deur open! Open deur links!
Naar binnen! Kamer, In orde!
Wat is dit voor plek? Geen meubilair? Niets?
Geen slecht uitzicht.
Luister!
Katherine!
Wie is Charles Ambrose?
Wie is hij, werkelijk?
Hoe doet hij dit verdomme? - Ik weet waar ze naar zoeken.
Disfunctionele jeugd m.b.t. misbruik en verwaarlozing.
En later...
kon geen baan en geen relatie aan houden.
Verkeerd op alle punten. - Wat is...
Concentreer je.
Ma heeft mij nooit verlaten. Pa heeft mij nooit geslagen.
Je zal geen spoor van geweld en a-sociaal gedrag vinden in mijn verleden.
Ik ben niet radicaal.
Ik heb geen interesse in roem en macht.
Ik ben een gewone man die niet meer weg kon kijken.
Niet stoppen.
God weet dat ik liever een rustig leven had geleefd.
Weg van dat alles. Wat ik ben geworden.
Maar we kunnen niet altijd kiezen wie we zijn.
Daar ga je.
Het doet zo'n pijn.
Ik ben zo bang.
Officier Pearce. Mij naam is Charles Ambrose.
Vertel uw leidinggevende je net mij hebt ontmoet. Het zal wonderen verrichten voor je carrière.
Officier Pearce hier.
En nu moet de redder... zelf gered worden.
Clancy wil niet dat je reageert, Agent Cowles.
Hij wil je niet daar als het gebeurd. Maar daar ben je wel.
Je zult reageren. Je zult er zijn.
Je kan het niet tegenhouden.
Hé, een wijkagent
heeft net gemeld dat een zekere Charles Ambrose bij Ashland Station is.
Waar ga je heen? Hé! Kom terug.
Zie je snel.
Je bent er.
Welkom. - Dank je.
Net zoals ik het al die jaren heb gezien Jij en ik, deze trein.
Jij hebt het ook gezien, Toch? Heb je het gehoord? Dag na dag?
Alleen klopt er iets niet.
Dit is Agent Cowles. Onze verdachte is onderweg naar Ashland Station.
De technicus zal de trein een station verderop laten stoppen waar we klaar zullen staan.
En dan? - Schakelen we hem uit.
Ik zou afstand houden. - Ik houd geen afstand.
Wij hebben controle. Houd afstand.
We zijn verbonden.
Hetzelfde beest. - Nee, nee. Ik ben geen moordenaar.
Daar kunnen we over zeven minuten over praten. - zeven minuten?
Dat is wanneer je iemand vermoord. - Wie mag dat zijn dan?
Mij.
Gaan, Gaan! Naar binnen!
Nog vijf minuten voor de trein.
We gaan!
Ik ga dood, John.
Ik kan niet meer met dit werk doorgaan.
Daarom moet iemand het van mij overnemen.
Iemand die de pijn kan zien.
Het lijden. Ziekte.
Er is nog een andere reden waarom je mij moet neerschieten, die je niet ziet.
Concentreer je!
John.
Daar is het. Dank je.
Agent Cowles.
Je bent zo dol op haar geworden.
Het is net alsof je dochter weer terug is.
Het spijt me. Ik begrijp je niet, Charles.
Ze past niet in je profiel. Waarom zou je haar vermoorden?
Je hebt gelijk. Ik zal haar niet vermoorden. Ze is volkomen gezond.
Dat is het mooie ervan. Je gaat me eerst tegenhouden.
Met één kogel, precies hier.
En daarna is er geen weg meer terug. - Sorry, mijn vriend.
Het spel stopt hier en nu.
Ik wil 4 schutters, 3 laag, 1 hoog! Nog 60 seconden voor de trein.
We gaan!
FBI!
FBI! Laat me erdoor!
Kijk me aan, John.
Komt dit je bekend voor?
Zie je het nu?
Al je visioenen worden werkelijkheid.
50 seconden tot het doel.
Heb je hem al in zicht? - In het vizier Captain.
Kun je schieten? - Bevestigt.
Ze zal er net op tijd zijn.
Schieten! - Schieten!
Verdomme! Ik ben hem kwijt!
Schieten!
Doel is niet zuiver.
Laten we gaan!
Zeg hallo tegen je lot, John.
Vuur!
Wacht! Wacht!
Ik zei toch dat je me zou vermoorden. - Vrij om te vuren!
John. - Je bent in orde.
Je bent in orde.
Oh, hoi.
Hé.
Hoe gaat het met je? - Ik sprak met de hoofdchirurg.
Hij zei dat de operatie een succes was.
Goed. - De kogel is er dwars doorheen gegaan.
Ik hoopte dat je een aanstelling zou overwegen.
Zoals Joe zei, we zijn een verdomd goed team.
Nee dank je, ik wil een rustig leven.
Joe zou trots op je zijn.
Niet huilen. Je bent een goed mens.
Het was goed samenwerken met jou, John.
Ik zie je nog wel. - Zie je later.
Zorg goed voor jezelf. - Doe ik.
Bijna vergeten. Kun je iets voor mij doen?
Kun je deze afgeven.
Begrepen.
Joe.
Hallo, Elizabeth.
Hallo, John.
Je ziet er prachtig uit.
Ik heb je brief gelezen. Meerdere keren.
Het is anders dan de anderen. - Op welke manier?
Het gaat allemaal om het verleden.
Inderdaad.
Ja, ik denk elke dag aan Emma.
Kom hier.
Het is in orde.
Het doet pijn.
Ik ben bang.
Ik ben zo bang.
Oh, mijn... Het doet pijn.
Soms zijn de grootste daden van liefde, de moeilijkste dingen om te doen.
Laten we een stukje gaan wandelen.
Zie je snel, John.