Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- เจ้าพร้อมหรือยัง - ข้าพร้อมมาตั้งแต่เกิดแล้ว
พวกเราจะเจอกับอะไร แก๊งแรดจอมกวนเหรอ
จระเข้โหด หรือหมาป่าคลั่ง ข้าพร้อมลุยแล้ว
ขอเตือนเจ้าก่อน นี่จะไม่เหมือนกับ ทุกครั้งที่เจ้าเคยพบเจอมา
มาลองหมัดสายฟ้าของข้าเสียก่อน
ที่นี่คือ โรงเรียนฝึกกังฟู
ข้าขอใช้ดัชนี วูชิ กับพวกเขาได้ไหม
ถ้าเป็นข้า คงจะไม่ทำเช่นนั้น
จำไว้ โป วิชากังฟูจะสอนกันรุ่นต่อรุ่น
กังฟูจะคงอยู่สืบไป จากเจ้า
สู่เด็ก ๆ รุ่นต่อไป
- เด็ก ๆ ที่ร่าเริงพวกนี้ - อะไรนะ
- โชคดีนะ - เดี๋ยวก่อน
อาจารย์ ชิฟู เดี๋ยวก่อนสิท่าน
โอเค พวกเธอมานั่งลงก่อน
สวัสดี
นี่ เงียบ ๆ กันหน่อย
โอเค
ทั้งหมดจัดแถว!
นักรบมังกร
ใช่ ขอบใจ
เราจะได้เรียนสุดยอดกระบวนท่า กังฟูใช่ไหม
- ใช่ - เยี่ยม
ทีนี้พวกเราจะได้เริ่มเตะก้นกันแล้ว
เดี๋ยว ๆ เตะก้นเป็นแค่ส่วนเล็ก ๆ ของกังฟู
มันเจ๋งก็จริง แต่มันเป็นเพียง ส่วนเล็ก ๆ
อะไรนะ
กังฟู คือความเป็นเลิศเฉพาะตัว
เลิศที่สุดเท่าที่ตัวเราจะเป็นได้ นั่นแหละกังฟู กระต่ายน้อย
หนูอยากเรียนหมัดพยัคฆ์
แล้วพวกเราไม่ต้องสู้กันเหรอ
- ใช่ เหมือนห้าผู้พิทักษ์ - ใช่แล้ว
ห้าผู้พิทักษ์อย่างนั้นเหรอ พวกเขาเจ๋งใช่ไหมล่ะ
แต่การต่อสู้ไม่ได้ทำให้พวกเขา เก่งหรอกนะ
ไม่ใช่เลย
พวกเขาได้เรียนรู้วิชาลับของกังฟู
ก่อนที่พวกเขาจะเก่งกาจแบบนี้
- ความลับเหรอ มันคืออะไรล่ะ - บอกพวกเรามา
ข้าไม่ควรพูด
เพราะมันเป็นความลับ ลับสุดยอดเลยละ
ได้โปรด
บอกพวกเราเถอะนะ ได้โปรด
ได้ ๆ แต่อย่าไปบอกใครนะ ว่าข้าบอกพวกเจ้า
ข้าจะทำเป็น "อะไรนะ ข้าไม่ได้บอกใครเสียหน่อย"
ตกลงไหม
(ความลับแห่งห้าผู้พิทักษ์)
เริ่มต้นที่อาจารย์ตั๊กแตน เขาตัวเล็กและว่องไว
เร็วดุจสายฟ้า
ใครต้องการความช่วยเหลือเมื่อไร
- ช่วยด้วย! - นี่แน่ะ
เขาจะอยู่ที่นั่น
จัดการมัน!
เขาเป็นวีรบุรุษในหุบเขานี้
แต่เขามีปัญหาอยู่นิดหน่อย
บริกร ข้าหิวแล้วนะ
เขาไม่มีความอดทนเลยสักนิด
ทำไมถึงช้านัก
สำหรับตั๊กแตน ทุกอย่างดูเชื่องช้าไปหมด
โลกหมุนช้าเกินไปสำหรับตั๊กแตน
เอามาให้ข้า
วันหนึ่งมันจะทำให้เขามีปัญหา
แก๊งจระเข้ มันเข้ามาขโมย
- ไม้เหรอ - เสื้อขนสัตว์
และถ้าพวกเราไม่นำมันกลับมา เราจะ...
ไม่ทันสมัยเหรอ
หนาวตายต่างหาก
ว่าแล้ว พวกมันไปทางไหนล่ะ
- ไปทาง... - ตะวันตก
- ไม่ใช่ ตะวันออก - นี่พวกเจ้า
- ตรงไปทาง... - ภูเขา
ไม่ใช่
- เป็นเกาะของ… - แรดเหรอ
โจรจระเข้
โจรจระเข้ ตะวันออก เสื้อขนสัตว์
ข้ารู้แล้ว ข้าต้องการเรือ
- ท่านต้อง... - เร็ว
- ระวังให้ดี และเอา... - กล่องอาหารเที่ยง
- แผนที่นี้ - ไม่จำเป็น!
- ท่านตั๊กแตน พวกมัน… - พวกมันจะต้องเสร็จข้าอยู่แล้ว
แต่ระวังกับดัก พวกนั้นถนัดนัก
กับดัก! ทำไมไม่มีใครเตือนข้า
เยี่ยมยอด นี่เหรอปรมาจารย์ตั๊กแตน
เจ้าใจร้อนเกินไป จนลืมเรื่องกับดักสินะ
ลองปล่อยข้าไปสิ และเจ้าจะรู้ ว่าข้าทำให้เจ้าร้องไห้ได้เร็วแค่ไหน
พวกเราจะให้เจ้าอยู่ในนั้นแหละ แล้วดูว่าเจ้าจะแก่เร็วไหม
ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน ก็หนีไม่ได้
ไม่ว่าข้าจะพยายามแค่ไหน ก็หนีไม่ได้
เขาทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากรอว่าอะไรจะเกิดขึ้น
แล้วเขาก็รอ และรอ
รอไปเรื่อย ๆ
จนมีบางอย่างมาดลใจเขา
เป็นครั้งแรก ที่โลกรอบตัวเขา หมุนเร็วกว่าเขา
เมื่อต้องรอ ตั๊กแตนก็เข้าสู่ภวังค์
ภาวะที่มีสมาธิอย่างมาก
ตั๊กแตนพบกว่าสิ่งเดียวที่เขาขาดไป
คือความอดทน
และแผนอันแยบยล
นี่ ตั๊กแตน ตื่นได้แล้ว ถึงเวลากินแล้ว
นี่ พวกเรา
- นั่นมันน่าขยะแขยง - ข้าว่ามันตายแล้วนะ
ลองเรียกสิ หาอะไรลองเขี่ยเขาสิ
ระวังด้วย ระวัง
ตั๊กแตนต้องรวบรวมพลังเท่าที่มี
เพื่อกลั้นไม่ให้หัวเราะ
จระเข้เชื่อกลลวงสนิทใจ
เทคนิคก็คือ การอยู่นิ่ง ๆ เป็นเวลานาน
รอสักเดี๋ยว
ในที่สุดตั๊กแตนก็ได้ค้นพบความลับ ของกังฟูด้วยตัวเขาเอง
พลังแห่งความอดทนนั่นเอง
- ไม่ ๆ ๆ เดี๋ยวก่อน พวกเจ้า - ข้าเป็นตั๊กแตน
- ไม่เอาน่า - รอสักเดี๋ยว
นั่นคือเทคนิค การอยู่นิ่ง ๆ เป็นเวลานาน
พวกเจ้าเข้าใจผิดแล้ว ไม่เกี่ยวกับการต่อสู้เลย
หยุดสู้กันได้แล้ว นี่
นั่งลงเดี๋ยวนี้!
เอาละ ทีนี้ตั้งใจฟังนะ
ว่ากันว่า อสรพิษมีบรรพบุรุษมาจากมังกร
ผู้เปลี่ยนไฟที่พ่น มาเป็นพิษร้าย
ปรมาจารย์อสรพิษ เป็นผู้เยี่ยมยุทธในตำนาน
เพียงหนึ่งกระบวนท่า ก็สยบนักรบกอริลลาได้ 15 ตัว
และแถมจระเข้อีกหนึ่งตัว
ปีศาจร้ายต่างหวาดกลัวเขา
ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่กล้าลองดี
กับคมเขี้ยวพิษร้ายคู่นี้
และวันหนึ่งปรมาจารย์อสรพิษ ก็มีลูกสาว
เพื่อสืบทอดขนบธรรมเนียม
ในที่สุดก็ได้นักรบตัวน้อย ที่จะสืบทอดวิชาของข้าสืบไป
แต่แล้วรอยยิ้มแรกของเธอ ก็ทำให้ผู้เป็นพ่อต้องใจสลาย
ใช่แล้ว ไม่มีเขี้ยว
ไม่มีพิษ
วันเวลาผ่านไป
ท่านพ่อของอสรพิษก็ยังคง ปกป้องหมู่บ้านของตน
จากพวกคนพาลชั่วช้า
และนักรับตัวน้อย ก็ยังคงไม่มีเขี้ยวเหมือนเดิม
ปรมาจารย์อสรพิษกลุ้มใจเป็นอย่างมาก
ให้หนูช่วยพ่อไหมคะ
ไม่ต้องหรอก ลูกน้อย
มันอันตรายเกินไปสำหรับเจ้า
เจ้าอสรพิษน้อยจึงเต้นรำให้ท่านพ่อดู หวังจะให้เขามีรอยยิ้ม
และมันก็ได้ผล
แต่แค่นิดหน่อย
ข้ารู้ตอนนี้พวกเจ้าคิดอะไรกันอยู่
อยากเรียนเตะก้นกันแล้วใช่ไหมล่ะ
ใช่
อดทนไว้เด็ก ๆ เรื่องราวมันเพิ่งเริ่มต้น
เดี๋ยวนี้!
โอเค ไม่ใช่เดี๋ยวนี้ อีกเดี๋ยว ๆ
ในช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์
แม้การเต้นรำจะทำให้พ่อเสียใจ
แต่เจ้างูน้อยก็ยังคงฝึกฝน จนเป็นที่หนึ่งของหมู่บ้าน
แต่เพราะเธอไม่มีเขี้ยว จึงทำให้ เธอกลัวที่จะเข้าไปร่วมงาน
ท่านปรมาจารย์อสรพิษกำลังไป ที่แผงขายเกี๊ยวน้ำตอนที่...
เจ้าโจรกอริลลา!
เจ้างูเฒ่า
ทั้งเมืองของเจ้า จะต้องยอมสยบให้กับข้า
ไม่มีทาง ข้านี่แหละจะสั่งสอนเจ้าเอง
ด้วยวิชาฉกอสรพิษของข้า
จะกัดข้าด้วยเขี้ยวเจ้าเหรอ
นี่แน่ะ
เขี้ยวพิษของข้า ไม่มีวันแพ้เจ้า
เป็นไปได้อย่างไร
ชุดเกราะของข้า ทำเขี้ยวเจ้าหักเสียแล้ว
ท่านพ่อ!
เจ้าอสรพิษน้อย เจ้าอสรพิษน้อย!
อสรพิษน้อยไม่รู้จะทำอย่างไร
รู้แค่เพียงสิ่งเดียวที่เธอจะต้องทำ
ไม่มีใครทำร้ายพ่อข้าได้
เจ้างูน้อยกับริบบิ้นสวยเองเหรอ
มีอะไร เจ้าจะเต้นรำให้ข้าดู อย่างนั้นหรือ
ถ้ามันจะทำให้เจ้ามีความสุขละก็
เริ่มเต้นกันเลย
ข้าไม่ต้องกัดเจ้าหรอก
เสียดายที่หมัดเจ้า ไม่เร็วเท่าปากของเจ้า
ระบำอสรพิษของข้า เอาชนะชุดเกราะเจ้าได้
ปรมาจารย์อสรพิษประหลาดใจมาก ที่เจ้างูน้อยไม่มีพิษ
ผู้ซึ่งฝึกการเต้น เพื่อจะทำให้พ่อของเธอยิ้มได้
และเธอก็ทำได้จริง ๆ
คืนนั้น ทำให้อสรพิษได้รู้ว่า
กำลังภายในมีอำนาจมากกว่าพิษร้าย
เป็นอะไรกัน
พวกเจ้าไม่ปลื้มกับเรื่องนี้เหรอ อสรพิษเก่งนะ
ใช่ เธอเก่ง
แต่พวกเรามันก็แค่กระต่าย
พวกเราไม่ใช่งู
ใช่ พวกเธอไม่ใช่
แต่นั่นแหละประเด็น
กระเรียนก็เคยเป็นแบบพวกเจ้ามาก่อน
ยี่สิบปีที่แล้ว นักเรียนที่เก่ง ที่สุดทั่วแผ่นดินจีน
มาเรียนอยู่ที่สำนักกังฟู หลี ดา อันเลื่องชื่อ
และคนที่เก่งที่สุดของที่นั่น คือ เหมย หลิง
เธอผู้ไม่เคยแพ้ใคร
กระเรียนก็อยู่ที่นั่น
- เป็นแค่ภารโรง - เจ้ากระเรียน
- อาทิตย์หน้าจะมีการคัดนักเรียนใหม่ - จริงเหรอท่าน
กระเรียนมีความฝันที่อยากจะ เป็นนักเรียน
ดังนั้น สถานที่ต้องพร้อม
แต่เขาคิดว่าเขาผอมแห้งเกินไป
เจ้ากระเรียน ไปทำงานได้แล้ว
นักเรียนที่นี่ต้องฝึกอย่างหนัก
แต่กระเรียนเจอหนักยิ่งกว่า
กระเรียน เธอเก่งจังเลย
- ข้าเหรอ - ไม่อยากลองสมัครเข้าเรียนเหรอ
ไม่ดีกว่า พูดเรื่องบ้า ๆ
ไม่ ๆ ๆ ๆ
เธอไม่มีทางรู้ จนกว่าจะได้ลองนะ
ถ้าเหมย หลิงคิดเช่นนั้น บางทีเขาก็น่าจะลองดู
ดังนั้นทุก ๆ คืนหลังเลิกงาน เขาฝึกฝนตัวเองอย่างหนัก
จนกระทั่งวันคัดเลือกมาถึง
วิธีเดียวที่จะได้รับเข้าเรียน
ก็แค่ไปชิงธงแดงกลับมา
มันดูเหมือนง่าย
แต่มันไม่ง่ายเลย
น่าสมเพช ไม่มีใครผ่านเลยเหรอ
ช้าก่อน ยังเหลืออีกหนึ่ง
สวัสดีทุกคน
เจ้ากระเรียนเหรอ
ใช่เลย เจ้าขาลีบนี่
ขาลีบของข้า ครั้งแรกที่มีคนพูดถึงมันเลยนะ
เจ้ากระเรียน ข้าว่าเจ้ากลับไป ทำงานของเจ้าเองจะดีกว่า
ข้าขอโทษจริง ๆ
ไม่เป็นอะไรหรอก ข้าไม่คิดมากอยู่แล้ว
เจ้ากระเรียน ไปเก็บกวาดได้แล้ว มีฟันเต็มพื้นไปหมด
ไม่เป็นไร จริง ๆ นะ
ข้าไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร ต้องไม่คิดมากสิ
เจ้ากระเรียน อย่าขยับ!
ทีนี้ค่อย ๆ ก้าวออกมาช้า ๆ
แต่กระเรียนมิได้ขยับ
จากนั้นกระเรียนก็เริ่มรู้สึก ถึงบางอย่าง
ความมั่นใจนี่เอง
เขารู้สึกถึงมันได้ตั้งแต่เท้า จรดจะงอยปาก
แม้แต่หมวกของเขา ก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ
พวกเธอคิดว่าตัวเองไม่เจ๋งใช่ไหม
โชคดีแล้วที่ไม่เก่งเหมือนกับ
เดี๋ยวก่อน ไม่เก่งเท่าครึ่งหนึ่ง ของความไม่เก่งของกระเรียน
เข้าใจที่ข้าพูดใช่ไหม
โอเค ทั้งหมดนี่คือการฝึกฝน ข้าหิวแล้ว
พวกเราไปพักกินข้าวกันเถอะ
ช้าก่อน ท่านยังเล่าความลับทั้งหมด ไม่จบเลย
จริงเหรอ ข้าคิดว่าข้าเล่าไปหมดแล้วนะ
จริง ๆ โป ท่านยังเล่าไม่ครบเลย
ไม่ครบเหรอ หนึ่ง สอง สาม
เธอพูดถูก ข้ายังเล่าไม่จบ
บทเรียนต่อไป
เรื่องนี้มันเริ่มต้นที่โรงเลี้ยง เด็กกำพร้า เบา กู
เด็ก ๆ
ทุก ๆ เดือน จะมีเด็ก ๆ ที่ได้พบ กับครอบครัวใหม่
มันเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข
แต่ในความสุขนั้น
ที่นี่มีความลับที่น่ากลัวซ่อนอยู่
ปีศาจร้าย!
มันป่าเถื่อนและโหดร้าย ไม่มีผู้ใดจะจัดการได้
คืนหนึ่ง มันหลุดออกมา
ดูสิ
ปีศาจร้ายแห่ง เบา กู ก็คือ
พยัคฆ์
ข้าแค่อยากจะเล่น
เธอไม่เหมือนกับเจ้ากระต่าย และเป็ดน้อยแสนน่ารัก
รอข้าด้วย
เจ้าเสือน้อยที่น่าสงสาร ไม่รู้ว่าตัวเองมีพลังขนาดไหน
ไม่มีผู้ใดมาขอรับเลี้ยงเธอ เพราะพวกเขากลัวเธอ
เธอเป็นปีศาจ ปีศาจร้าย
โรงเลี้ยงเด็กต้องการความช่วยเหลือ
เจ้าเสือน้อย
ข้าชื่อ ชิฟู ข้า...
กลัวเหรอ
- ไม่ - แน่ใจเหรอ
ข้าคือเสือ ข้าคือปีศาจร้าย
ปีศาจร้ายที่ไม่มีใครเอา
เจ้าไม่ใช่ปีศาจร้าย
เจ้าเป็นแค่เสือน้อย
มาเล่นกันไหม
เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุม พลังของตนเอง
และแน่นอน การฝึกฝนได้เริ่มขึ้น
วิชานี้ต้องอาศัยการฝึกฝน ที่ละเอียดแม่นยำ
ท่วงท่าภายนอกสัมผัสเข้าไปถึงจิตใจ
มีสมาธิ ลองอีกครั้ง
เจ้าเสือน้อยพยายาม อย่างสุดความสามารถ
แต่ก็ยังไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
ลองอีกครั้ง
จากวันผ่านไปเป็นเดือน
ลองอีกครั้ง
จนกระทั่งวันหนึ่ง
เธอทำได้แล้ว
การฝึกฝนเสร็จสมบูรณ์
โรงเลี้ยงเด็ก เบา กู ก็กลับมา มีความผาสุกอีกครั้งในแผ่นดินจีน
แต่เจ้าเสือน้อย ยังมีบททดสอบรออยู่
เธอจะมีครอบครัวใหม่ได้ไหม
แต่แล้วก็ไม่มี
มานี่เถอะจ้ะ ยังมีโอกาสหน้าเสมอ
พวกผู้ใหญ่ทั้งหลายยังกลัวเธอ
ยกเว้น
อาจารย์ชิฟู
มาเถอะ กลับบ้านกัน
คิดว่าตลกอย่างนั้นสิ
ใช่
การหัวเราะเยาะคนอื่นมันง่ายกว่า ให้คนอื่นมาหัวเราะเยาะเรา ว่าไหม
มาฟังเรื่องวานรกันดีกว่า
สามคำ
ลอ เอ วอ เลว
นั่นมันหนึ่งคำ สามตัวอักษรนี่
แต่ก็ไม่ได้เลวสุดขั้ว
วานรนิสัยไม่ดีก็จริง
แถมยังชอบแกล้งคนอื่นด้วย
นี่ ทางนี้
เจ้าลิงบ้า
ชาวบ้านพากันทนไม่ไหว
จึงช่วยกันวางแผน
ออกไปเสีย
แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ
แทนที่พวกเขาจะขอร้องวานรให้ออกไป
พวกเขากลับใช้ไม้แข็งกับเขา
แต่ก็ไม่มีผู้ใดที่ชาวบ้านส่งมา
จะสามารถจัดการได้สักคน
วานรว่องไวมาก ไล่ถอดกางเกงคู่ต่อสู้ได้ทุกคน
จนกระทั่งมีเพียงหนึ่งเดียว
เจ้าลิง เจ้าต้องออกไป
แน่นอน ถ้าท่านเอาชนะข้าได้ ข้าจะไป
แต่ถ้าทำไม่ได้ ท่านจะต้องออกไปนะ
ไปโดยไม่มีกางเกง
แต่อาจารย์อุกเวยก็ไม่ใส่กางเกง อยู่แล้ว
เราจะได้รู้กัน
ท่านจะทำอย่างไรล่ะทีนี้
ท่านช่วยข้าไว้
ทำไมกัน
เจ้าลิง เจ้ามีความสามารถ ที่ยอดเยี่ยม
แต่ข้าก็สัมผัสได้ถึง...
ความเจ็บปวดในใจเจ้า
ท่านชนะแล้ว ข้าจะไปจากที่นี่
อยู่ที่นี่แหละ
ใช้ความสามารถ ของเจ้าในทางที่ดี นักรบน้อย
ค้นหาบางสิ่งให้พบ สิ่งที่เจ้าพยายามจะปฏิเสธมัน
กางเกงข้าเหรอ
เมตตาจิต
ขอบคุณ ท่านอาจารย์
และนั่นเอง ทำให้วานร เรียนรู้ที่จะช่วยเหลือผู้อื่น
นี่เป็นทางที่ถูกแล้ว สำหรับผู้พิทักษ์
และตอนนี้ วานรก็เป็นลิงที่ดี
อย่างแท้จริง
แต่ก็ยังแสบ แต่ในทางที่ดี
ข้าจะถอดกางเกงเจ้า
- จะได้เห็นกัน - นี่ ๆ ๆ
เบา ๆ หน่อย
- อาจารย์ชิฟู - ไม่ง่ายเลยใช่ไหม
ไม่เลย
เจ้าเห็นแล้วนะ การสอนกังฟูมันเป็นศิลปะ
ต้องใช้เวลาเป็นปี ๆ กว่าจะเชี่ยวชาญ
อย่าเพิ่งหมดหวัง ถ้าเจ้าล้มเหลว
บอกข้าหน่อยสิ เจ้ารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับกังฟู
มันคือการต่อสู้
แต่มันก็ฝึกความอดทนด้วย
และความกล้าหาญ
- และความมีระเบียบวินัย - และความมีเมตตา
และมันก็สร้างความเชื่อมั่น
เชิญสอนต่ออาจารย์ โป ข้าจะไปนั่งสมาธิ
เอาละ ดีมาก ไม่เลวสำหรับการฝึกวันแรกของพวกเธอ
เดี๋ยวก่อน โป แล้วเรื่องของท่านล่ะ
- ข้าเหรอ - ใช่
เล่าให้พวกเราฟังหน่อย วันแรกของท่าน
เล่าหน่อย เถอะน่า เล่าให้ฟังหน่อย
อะไรนี่
มันเป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมมาก
เจ๋งเลย
(จบ)