Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Gotowy? - To moje drugie imię.
Co mamy? Gang okropnych nosorożców?
Krokodyli? Dzikich wilków? Do dzieła!
Ostrzegam, to może być największe wyzwanie, jakiemu stawisz czoła.
Przygotujcie się do walki!
Zajęcia przygotowawcze do kung-fu.
Mogę użyć palca zagłady?
Raczej nie. Pamiętaj Po,
każde pokolenie naucza kolejne.
Dzięki temu sztuka kung-fu żyje w tobie, a teraz w tych...
- uroczych dzieciach. - Co?
- Powodzenia. - Chwila! Mistrzu Shifu! Litości!
Usiądźcie proszę.
Halo?
Hej, uspokójcie się.
Okej.
Posadźcie te ogonki na podłodze!
Smoczy Wojownik!
Tak, dziękuję.
Nauczymy się tych fajowych ciosów kung-fu?
- Tak. - Tak!
Teraz naprawdę nauczymy się kopać tyłki!
Spokojnie. Kopanie tyłków to tylko mała część kung-fu.
Jest naprawdę super, ale to tylko część.
„Kung-fu” oznacza udoskonalenie siebie.
Bycie najlepszą wersją siebie. O to chodzi, króliczki.
Chcę się nauczyć stylu tygrysiego.
Czy będziemy walczyć?
- Tak jak Potężna Piątka. - Tak!
Potężna Piątka? Są fajni, prawda?
Ale to nie walka uczyniła ich niesamowitymi.
Nie. Każde z nich musiało poznać sekrety kung-fu,
zanim osiągnęli doskonałość.
- Jakie sekrety? - Powiedz nam!
Nie powinienem. To jest ściśle tajne.
Prosimy. Powiedz nam, prosimy.
Dobra, ale nie mówcie nikomu, bo się tego wyprę.
Powiem: „Co? Ja im nic nie powiedziałem”.
Nawet gdy Mistrz Modliszka był robakiem, był bardzo szybki.
Jak błyskawica!
- Jeśli ktoś potrzebował pomocy... - Pomocy!
...zawsze się zjawiał.
Brać go!
Był bohaterem doliny...
ale miał mały problem.
Kelner! Ja tu umieram z głodu!
- Był bardzo niecierpliwy. - Co tyle trwa?
Świat poruszał się dla niego za wolno.
- On był dla świata za szybki. - Dawaj!
Pewnego dnia wpadł przez to w tarapaty.
Krokodyli gang ukradł w mojej wsi cały zapas...
- Drewna. - ...bawełnianych płaszczów.
Jeśli ich nie odzyskamy, będziemy...
- Niemodni? - ...umierać z zimna.
Tak sądziłem. Dokąd uciekły te łuskowate dzikusy?
- Na... - Zachód!
- ...wschód. - Co ty...?
- W kierunku... - Wzgórza!
Nie!
- Wyspy... - Nosorożców?
- ...Krokodylich Bandytów! - Bandyci? Wschód? Płaszcze!
Wiedziałem! Przyda się łódź.
- Musisz być... - Szybki.
- ...ostrożny. I wziąć... - Kanapki?
- ...tę mapę! - Żadnych map!
- Modliszko... - To będzie totalne zaskoczenie.
Ale pułapki! Są znani z zastawiania pułapek.
Pułapka? Dlaczego nikt mnie nie uprzedził?
No proszę, słynny Modliszka.
Tak ci się spieszyło, że nie sprawdziłeś, czy są pułapki.
Wypuść mnie, to ci pokażę, jak szybko doprowadzę cię do płaczu.
Lepiej cię zostawimy i zobaczymy, jak szybko się zestarzejesz.
Choć próbował wszystkiego, Modliszka nie mógł uciec.
Choć próbuję wszystkiego, nie mogę uciec.
Jedyne, co mógł zrobić, to czekać, aż coś się wydarzy.
Więc czekał. I czekał...
i czekał.
Aż wydarzyło się coś niesamowitego.
Po raz pierwszy świat wokół niego ruszał się szybciej niż on sam.
Zmuszony na czekanie Modliszka zapadł w trans,
niesamowity stan umysłu.
Modliszka znalazł to, czego mu brakowało.
Cierpliwość.
I genialny plan.
Hej, Modliszka! Pobudka, pora na jedzenie.
Chłopaki?
- To paskudne. - Chyba umarł.
- Dotknij go. Szturchnij czymś. - Ostrożnie.
Modliszka zebrał w sobie tyle energii chi, ile mógł.
Oby nie wybuchnąć śmiechem. Krokodyle nabrały się
na tę niesamowitą technikę „nieporuszania się”.
Zaczekajcie.
Modliszka wreszcie odkrył sekret udoskonalenia siebie,
- niesamowitą siłę cierpliwości. - Tak.
- Nie, nie. Zaczekajcie, dzieciaki. - Jestem Modliszka!
- Spokój. Nie. - Chwila.
Spójrzcie, to pozycja „nieporuszania się”.
Nie rozumiecie. Nie chodzi o walkę.
Nie bijcie się!
Siadać!
Tym razem słuchajcie uważnie.
Podobno Klan Żmij pochodzi od wszechmocnych smoków,
których słynne płomienie zostały zamienione w jad żmij.
Wielki Mistrz Żmija był najpotężniejszym ze swojego klanu.
Jednym dotknięciem kłów powalał 15 gorylich wojowników.
I niedużego krokodyla.
Nawet Zło trzęsło się przed nim ze strachu.
Ze strachu przed jego niesamowitą, przerażającą techniką trucia.
Tak więc z wielką radością przyjęto narodziny jego córki,
która miała kontynuować tradycję ojca.
Oto wojowniczka, która będzie kontynuowała moją tradycję.
Mała żmija po raz pierwszy uśmiechnęła się do ojca
i świat zatrząsł się w posadach.
Właśnie tak. Nie miała kłów.
Nie ma jadu!
Mijały lata.
Ojciec Żmii nadal był jedynym, który chronił wioskę.
Przed złymi kolesiami.
A mała Żmija nadal nie miała kłów.
- Wielki mistrz był niepocieszony. - Czy mogę pomóc?
Nie, mała. To dla ciebie zbyt niebezpieczne.
Więc mała Żmija tańczyła, żeby wywołać uśmiech ojca.
I to działało. Odrobinkę.
Wiem, co myślicie.
- Gdzie kopanie tyłków? - Tak!
Cierpliwości, maluchy. Wszystko zacznie się...
teraz!
Okej, może nie tak od razu. Ale wkrótce!
Pora festiwalu księżyca.
Całe to tańczenie
dla smutnego taty uczyniło Żmiję najlepszą z tancerek ze wstążką.
Lecz bez kłów za bardzo się bała iść na festiwal.
Wielki mistrz szedł do budki z zupkami won ton, gdy...
pojawił się goryl bandyta!
Skul się ze strachu, stary wężu. Rozwalę tę wieś moją ogromną pięścią.
Nie, jeśli pokonam cię teraz super inspirującą genialną
- techniką trucia jadem! - To mnie ukąś, ty, który masz kły.
Jego trujący kieł był niezniszczalny!
Ale jak?
Moja zbroja jest uodporniona na jad. Twoje kły mi nie straszne!
Ojcze!
Żmijo? Żmijo?
Żmija nie miała pojęcia, co robić.
Ale jedno wiedziała...
Nikt nie może bić mojego taty!
Mały wąż z ładnymi wstążeczkami?
Co? Może chcesz dla mnie zatańczyć?
Jeśli to cię uszczęśliwi.
Zatańczmy!
Nie muszę cię ukąsić, żeby cię pobić!
Szkoda, że twoje pięści nie są tak szybkie jak usta.
Mój zwodniczy taniec zwyciężył z twoją odporną na jad zbroją.
Wielki mistrz zachwycił się tym małym wężem bez jadu,
który nauczył się tańczyć, by wywołać u niego uśmiech.
I tego właśnie dokonała Żmija.
Tej nocy Żmija odkryła w sobie odwagę,
moc znacznie większą od jadu.
Co?
Coście tacy smutni? Żmija wymiata.
Ale ona była taka fajna, a my jesteśmy tylko królikami.
Nie jesteśmy jak Żmija.
Nie jesteście.
W tym rzecz! Żuraw też nie był spoko.
Dwadzieścia lat temu najlepsi studenci w Chinach
uczyli się w słynnej Akademii Kung-Fu Lee Da.
A najlepszą z najlepszych była Mei Ling.
Była super odlotowa.
Żuraw też tam był.
- Jako... woźny. - Żurawiu!
- Egzaminy wstępne za tydzień. - Naprawdę?
Marzeniem Żurawia było zostać studentem.
Więc musi tu być czyściutko.
Ale sądził, że jest za chudy.
Żuraw, weź się za zamiatanie!
Studentom nie było łatwo.
Ale Żurawiowi było ciężej.
Żurawiu! Jesteś niesamowity.
- Ja? - Powinieneś podejść do egzaminów.
Nie, to szalony pomysł. Nie. Nie, nie.
Nie dowiesz się, póki nie spróbujesz.
Skoro Mei Ling tak sądziła, to może powinien spróbować.
Więc co wieczór po pracy Żuraw trenował do egzaminów.
Nadszedł dzień egzaminów wstępnych.
Żeby dostać się do szkoły, wystarczyło zdobyć czerwoną flagę.
Łatwizna.
Takie łatwe, a niemożliwe!
Żałosne. Nikt tego nie potrafi?
- Zaczekaj. Jest ktoś. - Witajcie.
Żuraw?
Jasne, z tymi nogami jak patyki.
Patyki? Pierwszy raz o tym słyszę.
Skoro już tu jesteś, to zacznij sprzątać.
Tak mi przykro.
Nie przejmuj się. To nic takiego.
Żuraw! Do roboty! Wszędzie leżą zęby.
W porządku. Serio.
Jedyne, co mi przychodzi na myśl to „w porządku”.
Żurawiu! Stój!
Wyjdź bardzo wolno.
Ale Żuraw się nie ruszył.
Aż nagle poczuł coś nowego.
Pewność siebie!
Poczuł ją w głębi swego kościstego ciałka aż po dziób!
Jego kapelusz też był pewien siebie!
Myślicie, że nie jesteście spoko? Chcielibyście być tacy nie spoko.
Chwila. O połowę tak spoko... jak był Żuraw.
Rozumiecie?
Dobra, przez to całe trenowanie zgłodniałem.
Przerwa na lunch.
Zaczekaj! Nie dokończyłeś opowieści o sekretach.
Myślę, że wiecie, że dokończyłem.
Nie, Po, nie dokończyłeś.
Nie? Raz, dwa, trzy...
No macie rację, wcale nie dokończyłem.
Kolejna lekcja.
Zaczęło się to wiele lat temu w sierocińcu Bau Gu.
Dzieci.
Co miesiąc dzieci z Bau Gu miały możliwość znaleźć rodzinę!
Były tam szczęśliwe.
Tak się przynajmniej wydawało.
Sierociniec Bau Gu ukrywał okropny sekret.
Potwora!
Dziką i silną bestię, której nikt nie mógł poskromić.
Pewnej nocy bestia uciekła.
Uważajcie!
Potworem z Bau Gu był nikt inny jak...
- Tygrysica. - Chcę się tylko pobawić.
Nie przypominała puchatych królików czy słodkich kaczuszek.
Zaczekajcie!
Biedna Tygrysica nie miała pojęcia o swojej sile.
Ze strachu przed nią nikt nie chciał przyjść, żeby adoptować dziecko.
Jest potworem. Potworem.
Sierociniec potrzebował pomocy.
Tygrysico?
- Jestem Shifu, jestem... - Przerażony?
- Nie. - A powinieneś.
Jestem Tygrysica. Potwór Tygrysica!
- Potwór, którego nikt nie chce. - Nie jesteś potworem.
Jesteś małą dziewczynką.
Zagramy?
Musisz nauczyć się kontrolować siłę.
I tak zaczął się trening.
Do tej gry potrzebne są dyscyplina, precyzja,
spokojna dłoń i mocne serce.
Skup się. Jeszcze raz.
Tygrysica bardzo się starała.
Niestety nadal nie panowała nad swoim temperamentem.
Jeszcze raz.
Tygodnie przerodziły się w miesiące.
Jeszcze raz.
Aż pewnego dnia...
osiągnęła sukces.
Zakończyła trening.
A sierociniec Bau Gu znów był najszczęśliwszym miejscem w Chinach.
Tygrysica musiała przejść jeszcze jeden test.
Czy uda jej się znaleźć rodzinę?
Była bardzo zawiedziona.
Chodź, moja droga. Może uda się następnym razem.
Dorośli nadal się jej bali.
Wszyscy oprócz jednego.
- Shifu! - Chodź. Pora do domu.
- Myślicie, że to śmieszne, nie? - Tak.
Łatwiej śmiać się z kogoś, niż znieść, jak się śmieją z was.
Opowiem wam o Małpie.
Trzy słowa.
Z-Ł-O. Zło.
To chyba jedno słowo, trzy litery.
Nie tylko zła i niesamowita.
Małpa była po prostu zła.
No wiecie, niezbyt dobra.
Hej, tutaj.
Drań!
Mieszkańcy wioski mieli tego dość. Wymyślili plan.
Wynocha.
Dobra, to nie był świetny plan.
Więc zamiast go prosić, żeby się wyniósł,
postanowili go do tego zmusić.
Nieważne, kogo mieszkańcy przysyłali,
nikt nie dawał rady Małpie.
Małpa mógł, dosłownie, zmusić każdego do trzęsienia portkami.
No, prawie każdego.
Małpo, musisz opuścić wioskę.
Jasne, pod warunkiem, że ze mną wygrasz.
Jak nie, to ty musisz opuścić wioskę.
Bez portek.
- Lecz Oogway nie nosił portek. - No to zobaczymy.
I co teraz?
Uratowałeś mnie. Dlaczego?
Małpo, jesteś bardzo utalentowany,
ale wyczuwam także, że bardzo cierpisz.
Wygrałeś. Odchodzę.
Zostań. Wykorzystaj te umiejętności do czynienia dobra, wojowniku.
Znajdź jedną rzecz, którą dawno temu ci odebrano.
Portki?
Współczucie.
Dziękuję, mistrzu.
I tak Małpa nauczył się, jak traktować innych,
żeby i oni dobrze go traktowali. I wtedy naprawdę stał się dobry,
bardzo dobry.
Ale i zły, zło-wieszczo niesamowity!
- Tak! - Bez portek!
Hej, spokojnie!
Nie takie proste, co?
Nie...
Nauczanie kung-fu to sztuka,
której opanowanie zajmuje lata.
Nie bądź zawiedziony, jeśli ci się nie uda.
Powiedz, co wiesz o kung-fu?
Chodzi o walkę!
Ale chodzi też o cierpliwość.
- O odwagę. - I dyscyplinę.
I współczucie.
Wzmacnia wiarę w siebie.
Kontynuuj, Mistrzu Po. Idę pomedytować.
Dobra robota. Nieźle jak na pierwszy trening.
Zaczekaj, Po, a co z tobą?
- Ze mną? - Tak!
- Opowiedz o swoim pierwszym dniu. - Opowiedz nam! Prosimy!
Było niesamowicie!
Fajowo.
KONIEC