Jestem bliski odkrycia natury misji Destiny.
Cały czas miałeś kontrolę? Dlaczego nie powiedziałeś nikomu?
Przymierze Lucjan planuje atak na Ziemię.
Zabiłem Rileya. Udusiłem go własnymi rękami.
Jesteś dobrym dowódcą.
Misją jest powrót tych ludzi do domu.
Mamy dotrzeć tam, dokąd zmierzamy.
To nasza misja.
- To niezłe pole bitwy. - Kiedyś tak. Teraz to cmentarzysko.
Próbowałam z tym walczyć, kontrolować, ale to jest silniejsze ode mnie.
Wkrótce przestanę być sobą i stanę się czymś niebezpiecznym.
Nie powstrzymasz tego.
Nie czujesz się dziwnie, lecąc przez to?
Nie ma tu już niczego, co może nas zaatakować.
Widziałem coś. Nie wiem, co to było.
Pułkowniku, tu Camile. Nie jesteśmy sami.
Statek siewczy wyszedł z nadświetlnej.
Destiny, tu Telford. Mam zabójczą historię i niewiele czasu.
- Mówią na siebie Ursini - Moment.
- Ci obcy pomogli ci z dobroci serca? - Potrzebują naszej pomocy.
Podłączymy się i skoczymy razem.
- To możliwe? - Teoretycznie.
- Oszukali nas. - Tyle z naszej umowy.
Dostaliśmy wiadomość. „Atakujcie jednostkę dowodzącą”.
Osłony słabną, platformy bojowe nie działają.
- Wycofajmy się. - Nie ma dokąd.
- Odsuń się od tej konsoli. - Za późno.
Chloe, co zrobiłaś?
Są ich setki. Nie zestrzelimy wszystkich.
Co z głównym działem?
Na drony nie działa, a statek za daleko.
To tylko strata mocy.
- Chloe, powiedz, co zrobiłaś. - Wysłałam sygnał.
Komu? Nie, spokojnie! Spocznijcie!
- Nie ruszaj się. - Czekajcie! Chloe...
Obcy, którzy mnie zabrali, podążyli za nami do tej galaktyki.
Cały czas nas szukali. Teraz wiedzą, gdzie jesteśmy.
GWIEZDNE WROTA: WSZECHŚWIAT
- Trzy okna hiperprzestrzeni! - Kolejne drony?
Nie, to statki. Obcy z innej galaktyki.
Lecą prosto na nas.
- Sprzedała nas. - Zaczekaj.
- Mówiłem, że padnie na mnie. - Wiem, ale jeszcze nie teraz.
Wciąż mam kontrolę.
- Zrobiłam to, by nam pomóc. - O czym ty mówisz?
- Połowa dronów zawróciła. - Atakują obce statki.
Nikogo nie dyskryminują. Wszystko jest celem.
Może uda się ich powstrzymać.
Przepraszam! Niektóre wciąż atakują!
Pułkowniku, znaleźliśmy Chloe.
Wyjawiła naszą pozycję obcym, którzy ją zabrali.
Przyjąłem. Widzimy ich na ekranach.
Powiedziała, że to dywersja, byśmy mogli zaatakować statek dowodzący.
- Chyba byśmy mogli uciec. - Nie bez napędu nadświetlnego.
Umieśćcie ją w celi i dopilnujcie, by nie uciekła.
Tak jest.
Niechętnie to mówię, ale on ma rację. To nasza jedyna szansa.
Dużo dronów chroni ten statek. Będziemy pod mocnym ostrzałem.
Może nie. Wszystkie dostają rozkazy od statku dowodzącego.
To jakaś komunikacja w podprzestrzeni.
A jeśli zagłuszymy sygnał choć na kilka sekund?
- To da nam czas. - Zadziała?
- Może. Wyznaczymy kurs. - Eli, pomóż z bronią.
Maksymalna prędkość.
Wierz, w co chcesz, ale zrobiłam to dla nas.
- Trzyosobowy zespół na okrągło. - Tak jest.
Lecimy. Będziemy za dwie minuty.
- Jak idzie, Rush? - Już prawie.
Straciliśmy kolejny generator. Liczne dziury w poszyciu.
Odciąć narażone obszary. Przygotować główną broń.
Osłony zawodzą. Przy takiej prędkości stracimy całe poszycie.
- To dobry moment, Rush. - Mogłem milczeć.
Cierpliwości. Mam to.
- Drony przestały strzelać. - Jesteśmy w zasięgu?
Jeszcze kilka sekund!
- Przywrócą sygnał! - Czekajcie!
- Jesteśmy w zasięgu! - Ognia!
- Trafiliśmy. - Niezły strzał.
Brak aktywności dronów. Wróciły w stan uśpienia.
Widzisz, na co cię stać?
A jak idzie z obcymi? Znajomymi Chloe?
Dwa statki zniszczono w bitwie. Trzeci czeka.
- Sporo promieniowania. - Pewnie też są uszkodzeni.
Miejmy nadzieję.
Dobrze. Dziękuję.
- Jak idzie? - Mogło być gorzej.
Sporo lekko rannych, kilka poparzeń, brak ofiar śmiertelnych.
Co z Barasem?
Chloe złamała mu rękę w dwóch miejscach.
- Wiedziałeś, że jest do tego zdolna? - Nie.
Napęd nadświetlny nie został bardziej uszkodzony.
Powinniśmy go wkrótce uruchomić.
- A zła wiadomość? - Patrzysz na nią.
To przekaźnik osłon. Cztery takie całkiem się spaliły.
Trzeba je obejść, by przywrócić osłony i móc wykonać skok.
- Ile to potrwa? - Parę godzin.
- Informujcie mnie. Gdzie Rush? - Szedł do sterowni.
Łap latarkę.
Przeglądam dzieło Chloe.
Obeszła panel komunikacyjny na mostku. To nie byle co.
- Twierdzi, że chciała nam pomóc. - I pomogła. Tym razem.
Moment. Myślałem, że lubisz nową Chloe.
Sądziłeś, że nie lubiłem starej?
Pragmatyczne podejście nie oznacza, że mi na niej nie zależy.
Gdybym mógł to powstrzymać, zrobiłbym to.
Powaliła dwa razy większego strażnika.
I przeszła przez blokadę, jakby jej nie było.
Nikt z nas nie chce tego przyznać...
Wymknęła się spod kontroli.
- Everett, tu David. - Mów.
Kontaktowałem się ze statkiem siewczym. Mamy problem.
- Co oni sobie myśleli? - Nie ufali nam.
Sądzili, że uciekniemy i ich tam zostawimy.
To byłoby logiczne posunięcie.
- To nie nasza walka. - Teraz już tak.
Po dezaktywacji dronów Ursini skontaktowali się z kolonią.
Sygnał zwrotny był w języku maszyn. Kolejny statek dowodzący.
Prawdopodobnie kolonia została namierzona przez inny rój i zniszczona.
Są ostatnimi ze swojego gatunku.
To wielce prawdopodobne, ale to nie jedyny problem.
- Wysyłając sygnał, zdradzili pozycję. - Dokładnie.
Lecą kolejne drony.
- Możesz to trzymać w górze? - Jakieś postępy?
- Światło. - Obeszliśmy ten obszar.
- Zaraz to sprawdzimy. - Gotowe.
- Park, odbierasz? - Mów.
- Zwiększ moc, o 10 procent. - Przyjęłam.
Uwaga.
Jak na razie nieźle.
- Teraz 50. - Przyjęłam.
Przerwij!
To może potrwać nieco dłużej.
Światło?
Sądziłam, że napęd jest sprawny.
Tak, ale bez sprawnych osłon możemy rozerwać statek przy skoku.
Kiedy drugi rój tu dotrze?
Nie wiadomo. Mogą być lada chwila.
Zapewne nie da się z nimi negocjować?
To automatyzowany system uzbrojenia. Jego twórcy dawno wyginęli.
To maszyny. Mają prosty cel. Znaleźć obcą technologię i zniszczyć.
- Negocjacje nie wchodzą w grę. - A Ursini?
Zrobiliśmy jeden skok w tandemie. Może to powtórzymy?
Musieliby objąć osłonami Destiny, w co wątpię.
Nawet jeśli im zaufamy, że to zrobią, choć nie zanosi się na to,
uszkodzili napęd, wychodząc tak szybko z nadświetlnej.
Udało nam się chwilowo zakłócić sygnał. Da się to zrobić na stałe?
- Musielibyśmy zrozumieć tę technologię. - Powinniśmy jednego zdobyć.
Chodzi mi o jednego drona. Teraz są nieszkodliwe.
Teoretycznie. Znajdziemy mniejszego, który zmieści się do wahadłowca.
Moment. Chcesz go zabrać na pokład?
Chcę być jak najdalej stąd.
Ma rację. To może być pomocne.
- I niebezpieczne. - Jak każda sekunda pobytu tutaj.
- Nowy rój ma własny statek dowodzący? - Zapewne.
Co się stanie z dronami, które już tu są?
To jedna z tych rzeczy, których musimy się dowiedzieć.
Ubierajcie się.
- Myślisz, że to dobry pomysł? - Myślę, że nie płacą nam za myślenie.
- Płacą nam? - Hej!
- Co tu robisz? - To moja kolej na wyprawę.
Gratulacje.
Wszystko sprawdziliśmy i jesteśmy gotowi.
- Bądźcie ostrożni. - Przyjąłem. Startujemy.
Obserwujecie aktywność dronów?
Jak dotąd nie.
Zbliża się jeden wielki. Na godzinie drugiej.
Brak reakcji. Eli miał rację.
Co nie znaczy, że macie tam długo zabawić.
- Kończcie to i wracajcie. - Mam kandydata, dwa kilometry stąd.
Lecimy po niego.
Otwórzcie drzwi.
Przepraszam za to.
Po tym, co zrobiłam kapralowi Barasowi, nie mogę ich winić.
- Normalnie oddychaj. Wszystko gra? - Tak.
Wyłączam grawitację. Przechodzimy na magnetyczne buty.
Przyjęłam.
Wypuszczam powietrze.
Pilnuj ekranów, sierżancie.
Widzę go. Otwórz właz.
Musimy przesunąć się w lewo o metr.
Teraz kawałek w dół.
Teraz do tyłu.
- Mamy go. - Przywracam ciśnienie.
Powoli przywróć sztuczną grawitację.
- Miało być powoli. - Przepraszam. Robi coś?
Nie sądzę. Wszystko gra.
- Jaki status, poruczniku? - Mamy go na pokładzie.
- Nic nie robi, więc wracamy. - Dobra robota.
Czekajcie.
- Mamy jakiś ruch. - Alarm zbliżeniowy.
- To dron? - Nie sądzę. Coś dużo większego.
Rany.
Mamy drobny problem.
Statek obcych, którzy przetrwał bitwę, zaparkował dokładnie przed nami.
- Co robi? - Obecnie tylko stoi.
Spróbuję powoli się wycofać.
- To na pewno dobry pomysł? - Musimy to zabrać na statek.
Nie możemy tu zostać na zawsze.
- Odbieramy wiadomość. - Jaką?
„Nie uciekać”.
Jeśli wahadłowiec spróbuje wrócić na Destiny
albo wykonamy jakiś wrogi ruch, otworzą ogień.
- Czego chcą? - Naszej pomocy.
Wiedzą o drugiej fali.
Chcą nas tu zatrzymać, byśmy pomogli pokonać drony,
gdy oni przywrócą napęd.
Potrzebujemy wahadłowca. Musimy zbadać drona.
Sprawdźmy ich. Niech wiedzą, co się dzieje.
Pomożemy im, jeśli pozwolą nam ściągnąć wahadłowiec.
Założą, że kłamiemy.
Nie zostawimy im wyboru, Jeśli są równie mocno uszkodzeni,
nie będą chcieli walczyć. Muszą nam zaufać.
Musimy zaufać sobie nawzajem. Oni mają coś, czego potrzebujemy.
- O czym ty mówisz? - Chloe.
Co z nią?
Tylko oni mogą cofnąć to, co się z nią dzieje. To ich sprawka.
Mamy ją tam odesłać z całą wiedzą o tym statku?
Wyczerpaliśmy możliwości. Nie możemy jej tu trzymać.
To może być ostatnia szansa.
Pułkownik cię nie zmusi, ale jeśli się tam nie udasz,
istnieje ryzyko, że wyrzuci cię ze statku przy pierwszej okazji.
- Nie masz nic do stracenia. - Nie byłaś na takim statku.
Przykro mi. Chciałabym ci bardziej pomóc.
Z całym szacunkiem, ale to szalone.
Skąd pewność, że dotrzymają słowa i nam ją zwrócą?
Wiem, że to trudne, ale wyczerpaliśmy możliwości.
- Tak jest. Skoro tak uważasz. - Przesyłają wiadomość.
Zgodzili się na naszą propozycję.
Mogli tego chcieć od początku.
Posłuchaj. Próbowałem wezwać Ursinich.
Nie odpowiadają. Statek milczy.
- No i? - Może też powinniśmy to rozważyć.
Wyłączyć zasilanie, zostawić podtrzymywanie życia.
Bez sygnatur energii będziemy kawałkiem złomu.
Mimo wszystko nadal będziemy się wyróżniać.
Może oni wiedzą więcej. Walczyli z tym już.
I zostali wybici.
Na pewno chcesz to zabrać na pokład?
Musimy to podłączyć do sprzętu diagnostycznego.
- Ciężkie? - Zaraz się dowiemy.
Ściągnij tu sanie. Dzięki.
Na trzy. Raz, dwa, trzy!
- Tak, dosyć ciężki. - Powoli...
Obyście mieli rację.
Zabieramy to stąd.
Jestem zaskoczona, że to właśnie ty zasugerowałeś ten plan.
- Dlaczego? - Ściągną każdą informację,
jaką posiada, gdy tylko ją dostaną.
Gdy Chloe wróci do normy, raczej nas już nie namierzą.
Nieważne, czego się dowiedzą.
- Zakładając, że dotrzymają słowa. - Po co im ona?
Jeśli zacznie się zmieniać, wkrótce się dowiemy.
Gdybym cię nie znała, pomyślałabym że narażasz statek
i misję dla dobra jednej osoby.
W tym problem. Nie znasz mnie.
Zabiorę ją tam.
Pułkowniku...
Powodzenia.
Co teraz?
- Tu coś jest. - Sądzisz, że to dobry pomysł?
Jeśli nie otworzymy tego, nie zbadamy go.
Co teraz?
Zapraszają nas.
Gdybyś parę lat temu spytał mnie, gdzie dziś będę...
- nie sądziłabym że tutaj. - Chloe...
Miałaś rację. To na mnie wpłynęło.
- Inaczej na ciebie patrzę. - To nie twoja wina.
Czas spędzony na tym statku...
Nie będę kłamać, było ciężko.
Ale czasami było też niesamowicie...
To właśnie dzięki tobie. Gdyby nie ty,
nie dotarłabym tak daleko.
To nieprawda. Jesteś silniejsza, tylko o tym nie wiesz.
To moja chwila. Nie sprzeczaj się ze mną.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Jakieś postępy?
Złamaliśmy podstawowy kod, ale oprogramowanie jest złożone.
Chcemy oddzielić komendę odpowiadającą za komunikację ze statkiem dowodzącym,
ale bez skutku.
Doskonała robota. Świetnie.
- Dziękuję. - Eli i ja się tym zajmiemy.
- Wy pracujcie nad osłonami. - Kemp i jego ludzie...
Są kompetentni, ale nie mamy czasu.
- Muszą się tym zająć najlepsi. - Jasne.
- Raport za godzinę. - Dobrze.
To było prawie miłe.
Tylko wchodziliby w drogę. Zajmijmy się prawdziwą robotą.
Destiny, tu Scott. Zgłoście się.
Cholera, może to słyszycie.
Jestem w jakimś hangarze, mogą blokować sygnał.
Obcy zabrali Chloe. Minęły minuty, a mam wrażenie, że godziny.
Nie wiadomo, ile to może potrwać.
Nie odejdę stąd bez niej.
Nie wiem...
Mam nadzieję, że nic jej nie będzie.
Drugi statek dowodzący wyszedł z hiperprzestrzeni. Drony w drodze.
- Ile czasu? - 12 minut.
Rush, zgłoś się.
Pojawiła się druga fala. Są w drodze.
- Dron się aktywował? - Nie. A reszta z pierwszej grupy?
- Nie. - Wciąż są uśpione.
Mamy jedną odpowiedź.
- Nie dostają rozkazów z nowego statku. - Mam pomysł. Zaczekaj.
Co z planem? Możemy trwale zakłócić komunikację?
Niestety można zakłócić sygnał tylko na kilka sekund, nim zareagują.
W walce to nie wystarczy.
- Szukamy alternatyw. - To znaczy?
Pierwszy się dowiesz. Bez odbioru.
Poruczniku, przeszłaś szkolenie z tych systemów?
- Takie jak wszyscy inni. - To znaczy?
- Godzina w symulacji. - Dasz sobie radę.
Zajmij się dystrybucją mocy. Nie doprowadź do poziomu krytycznego.
- I pilnuj ciśnienia. - Tak jest. Cholera.
David, skup ogień na dronach, które lecą do obszarów bez osłony.
- Jasne, ale w końcu się zorientują. - Wiem.
Chloe? Nic ci nie jest? Wszystko będzie dobrze.
Zabiorę cię do domu.
- Sporo celów. - Dasz radę, David.
- Destiny, tu Scott. - Poruczniku, jak tam?
Mam Chloe i wracamy, ale mamy drobny problem.
- Zauważyliście, co? - Zdejmiemy tylu, ilu się da.
Nie. Nie chcemy ich niszczyć. Wytrzymajcie tylko do skoku.
Nie zbliżajcie się do Destiny. Skupią się na większym celu.
Mam pełne osłony, wy nie. Bez obaw, damy sobie radę.
Zrozumieli, że jesteśmy odsłonięci.
Skupiają ogień na odkrytych obszarach.
Rush, jeśli masz pomysł, do dzieła!
Już! Spójrz na to.
Program rozpoznawczy. Przyjaciel czy wróg.
Drony z pierwszej grupy ignorują drugą falę,
bo statek nie mówi im, po czyjej są stronie.
A jeśli powiemy im, że to wróg?
- Wykorzystamy ich identyfikator. - To może zadziałać.
Jeśli chcemy wgrać nowy program do reszty dronów...
Musimy zasilić tego.
- Co chcesz zrobić? - Nie ma innej opcji.
Jeśli zacznie strzelać, nie powstrzymamy go.
- Rozerwie nas od środka. - Nie dojdzie do tego.
Greer, wyślij ochronę do laboratorium, gdzie pracują nad dronem.
- Przyjąłem. - Mamy nowy problem.
Obcy statek skoczył w hiperprzestrzeń.
- Dobrze. - Nie, bo drony lecą teraz na nas.
- Nie odeprzemy aż tylu. - Rush, kiedy program będzie gotowy?
Dajcie nam pięć minut.
Nie masz tylu.
Destiny, nie wiem, czy to widzicie,
ale kolejne drony lecą w waszą stronę.
- Namierzamy je. Uciekajcie. - Pułkowniku...
- Wydałem ci rozkaz. Wycofaj się. - Tak jest.
- Co tu robicie? - Rozkaz pułkownika.
Myślicie, że jeśli dron zacznie strzelać,
- zdołacie go powstrzymać? - Na pewno spróbuję.
Raporty uszkodzeń z całego statku. Liczne eksplozje wtórne.
- Rush, koniec czasu. - Coś się dzieje, drony zawracają.
To statek siewczy!
Ursini atakują statek dowodzący.
Nie mają siły ognia i osłon.
Myślałem, że to przeczekają.
- Odbieramy wiadomość. - Przełącz do mnie.
Przepraszają, że nas w to wciągnęli.
To misja samobójcza.
Nie ma ich.
Rush, mamy okazję, która zaraz zniknie.
Aktywuj cholerny program.
Nie strzelajcie.
Eli, wgraj program.
Tu Scott. Cokolwiek zrobiliście, działa.
Drony strzelają do siebie.
- Dokujemy. - Byle szybko.
Jestem gotowy. Ty też?
- Jasne. - Mostek, tu Brody. Jesteśmy gotowi.
- Możecie odpalać. - Do dzieła.
- Działa. - Status?
Osłony pokrywają cały statek, ale są na pięciu procentach mocy.
- Za bardzo oberwaliśmy. - Jakie jest niezbędne minimum?
Nie skakaliśmy przy mniej niż 10 procentach.
Rush, tu Young. Jesteśmy gotowi, ale mamy problem.
- Osłony mają pięć procent mocy. - Za mało.
To napęd nadświetlny. Jeden słaby punkt i po statku.
Nie mamy wyjścia. Nawet jeśli program się utrzyma,
pierwsza fala zostanie wybita za kilka minut.
Wrócimy do punktu wyjścia.
Musimy zaryzykować.
Tu Scott. Wahadłowiec zadokował.
Do dzieła.
Za trzy...
dwa...
jeden.
Osłony wytrzymują.
Chyba damy radę.
Może pora to wyłączyć?
Jasne. Dobry pomysł.
Co z pacjentką?
Wyniki krwi w normie, brak zmian i utrat świadomości.
- Jest uleczona. - Cieszę się, ale na wszelki wypadek...
Wiem. Chcecie mieć mnie pod obserwacją.
- Rozumiem. - Dobrze, że jesteś z nami.
Potem cię odwiedzę.
Jak ten raport uszkodzeń?
Wkrótce zwołam wszystkich, ale nie będzie miło.
- Chciałaś mnie widzieć? - Tak.
Matt powiedział, że wysłanie mnie było twoim pomysłem.
Przykro mi, ale nie było innego wyjścia.
Chciałam ci podziękować.
Ocaliłeś mi życie. Znowu.
Ty ocaliłaś nas wszystkich. Choć tyle mogłem zrobić.
Nigdy się nie poddadzą. Wiesz o tym?
Dzięki informacjom ode mnie jeszcze bardziej chcą ten statek.
Wiem.
Przed przyjściem Matta pracowałam nad równaniami.
Sprawdzałam, czy nadal potrafię.
- Doskonałe. - Powinnam wrócić do normy.
Nie wymazali ci pamięci.
Zachowałaś część zdobytej wiedzy.
To chyba dobrze.
- Bo nadal jestem przydatna? - Każdy jest przydatny.
Nie tylko osoby zdolne do obliczeń nadświetlnych.
- To nasze miejsce. - Wierzysz w to?
Z każdym dniem coraz bardziej.
Gdyby Young nie zostawił mnie na tej planecie,
nie znaleźliby mnie obcy, nie zabraliby ciebie,
nie przeszłabyś tej transformacji,
a wtedy nie przetrwalibyśmy tego ataku.
Nic nie dzieje się bez przyczyny.
Gdybyś powiedziała mi to parę lat temu,
uznałbym to za przesąd.
Reakcję słabych umysłów na złożoność wszechświata.
A teraz?
Nie tylko w tobie zaszły zmiany.
Odpoczywaj.
Tekst: Michał Urbaniak SDI Media