Kontrola, tu LF1.
Formy życia zabezpieczone, wracamy.
Przyjąłem. Macie zgodę na lądowanie.
Rozpoczynam sekwencję wejścia w atmosferę.
0.4, 103...
Cholera.
Zamknij to. Zamknij!
Kontrola misji do LF1. Mamy zakłócenia. Powtórz.
SOS, SOS, tu LF1!
- SOS! - Tu kontrola misji. Proszę powtórzyć.
WSCHODNIA MALEZJA
- Nie będę czekać, aż posprzątają, by dostać raport. - Gromadzimy dane najszybciej, jak to możliwe.
- Za wolno. Może ty mi powiesz, co się stało? - Wypadek. Astronauta nadał sygnał SOS.
Co z załogą?
- Wciąż badamy tę sprawę. - Gdzie spadli?
20 km na zachód od Sibu.
- Udało się odzyskać wszystkie próbki? - Nie. Mamy trzy.
Jeden z organizmów wydostał się z pojemnika. Nie wiemy który.
Co ona mówi?
Ktoś przeżył.
To Jameson.
- Wstawaj, słonko. - Nie śpię.
Nie trafiłeś.
- Nie śpię. - Masz, oddaję.
Założyłaś marynarkę!
- Uwielbiam ten strój. - Dzięki.
Zbieram dziś zeznania w sprawie Life Foundation.
Daj znać, jak poszło twoje spotkanie.
Spotkanie?
A, no tak. Spotkanie.
Kawa.
- Jesteś aniołem. - Dziękuję.
- Pamiętasz, jaki dziś dzień? - Mamy randkę.
Przyjadę po ciebie około 18:00.
Proszę, pamiętaj o kasku.
Wiesz, planuję założyć kask na naszym ślubie.
Są seksowne.
Nakarm kota.
Spoko.
Kocham cię!
Ja ciebie też. Nakarm kota.
Mówi Eddie Brock
z Mission District, Gdzie podążam za śladem...
Wszyscy wiedzą, że giganci z Doliny Krzemowej
jak Google, czy Facebook... Poprzednia sprawa
wymagała zadania kilku niewygodnych pytań...
Liczba bezdomnych nadal rośnie...
Tu Eddie Brock, z centrum Oakland,
gdzie tysiące ludzi wyszły na ulice...
Zajmuję się sprawą naruszeń w branży nieruchomości
od kliku tygodni...
To was wkurzy... ...wszyscy uzbrojeni...
Wciąż nie ustalono przyczyny śmierci,
ze względu na stan zwłok,
ale miejsce ich znalezienia wyklucza
przyczyny naturalne. Można przypuszczać,
że miasto ponosi winę na równi z mordercą.
Jestem Eddie Brock. Oglądacie Raport Brocka.
Hej, Richard!
- Dobrze wyglądasz! - Eddie, nie możesz tu parkować.
No weź, stary. Po co się ograniczać.
- Co u młodej? - Berkeley. Brown. MIT.
- Dostała stypendium. - Mówiłem.
Co mówiłeś?
- Po co się ograniczać. - Eddie.
Motor.
MIT!
Wiesz, dlaczego kocham ten widok?
- Nie nudzi się. - Tak, no cóż...
Nie lubię wysokości.
Jaką ma pan sprawę?
- Dostajesz grubą rybę na wyłączność. - Tak? Kto to?
Carlton Drake.
- Carlton Drake? - To wizjoner.
Chce opowiedzieć o rakietach,
zapewnić, że są bezpieczne, a ostatnia katastrofa to anomalia.
- Coś jest z nim nie tak. - Ujmę to inaczej.
Carlton Drake mógłby nas kupić za gotówkę
i zmienić ten budynek w prywatny garaż.
Zapytasz go o program kosmiczny,
podziękujesz i życzysz miłego dnia.
To oszust.
Eddie, daliśmy ci dom, gdy nie miałeś dokąd pójść.
Wiesz, że lubimy twój program.
Nie ma lepszego dziennikarza śledczego, ale każdy musi się dostosować.
Zrób mi zatem przysługę i nie stwarzaj problemów.
Dobra.
- Zrób to dla mnie. - Dobrze.
Nie wiem, dlaczego dał mi to zlecenie.
Nie tym się zajmuję.
Moja mama mówiła, że wszystko, co wartościowe, wymaga poświęceń,
cierpliwości...
i mnóstwa pracy.
Jak ty.
- Nie. - Mówię o tobie.
Miałaś fart, że mnie znalazłaś. Niezła ze mnie sztuka.
Moja mama tak mówiła.
Będziesz jutro grzeczny?
Nie. Będę wykonywać swoją pracę.
Nie mogę inaczej.
- Twój szef to totalny... - Nie pracuję dla niego, tylko dla firmy, którą zatrudnia.
Możliwe, że bronimy wielu osób, które ty byś potępił, ale nie chcemy powtórki.
- Czego? - Incydentu z Daily Globe.
Ałć! Serio?
To żaden incydent.
Musiałeś uciec z Nowego Jorku. Nie powtarzaj tego w San Francisco.
Nie, wciąż mogę tam wrócić.
Przemieszczałem się.
Nie uciekałem. Przemieszczałem się.
Przyjechałem do San Francisco dla ciebie.
- Dla mnie? - Jesteś moim domem.
Sam też nie jesteś najgorszy.
- Mniej gadania, więcej całowania. - W porządku. Weźmy rachunek.
Chce mi się pić.
ZMARLI UCZESTNICY FAZY 3. TERAPII GENOWEJ RAKA TRZUSTKI
Już wkrótce kolejna rakieta Life Foundation
zostanie wysłana z misją badawczą.
Dzięki temu któregoś dnia zamieszkamy w kosmosie.
Super, co? Kiedy już zobaczyliście, jak fajne rzeczy tu robimy,
mam nadzieję, że jesteście zainspirowani do tworzenia cudów,
- o jakich innym się nie śniło. - Panie Drake?
- Cicho! - Nie uciszajcie jej.
Podejdź. Jak masz na imię?
- Allie. - Nic się nie stało, Allie.
Ludzie czasami tak robią. Próbują uciszać pytania innych.
Ale wiesz co? Właśnie tacy, jak ty i ja, zmieniają świat.
Dbaj o to, Allie.
To jest dr Skirth.
- Przywitajcie się. - Cześć.
Witajcie.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale czas przygotować się do wywiadu.
Wybaczcie, ale muszę iść.
Allie, teraz ty rządzisz. Przybijcie piątkę.
Dr Skirth odpowie na pytanie Allie i na wszystkie inne.
Do zobaczenia!
Może zacznijmy od początku, panie Drake.
Urodzony w brytyjskiej rodzinie.
W wieku 19 lat odkrył pan terapię genową,
która podwoiła przewidywaną długość życia
- pacjentów z rakiem trzustki. - Właściwie potroiła.
Niewielki błąd.
Dalej, w wieku 24 lat - będąc wciąż bardzo młodym...
- Tworzy pan... Life Foundation! - To nie stało się z dnia na dzień...
A później... rakiety.
Decyduje pan, jak każdy normalny człowiek,
że czas na odkrywanie kosmosu.
Wie pan, ja zawsze wierzyłem,
że eksploracja kosmosu jest kluczowa, by wyleczyć to, z czym zmagamy się na Ziemi.
Tak dużo znaleźliśmy w oceanach i na lądzie... Czy nie czas udać się w przestrzeń?
Czeka tam bogactwo nowych środków.
Bogactwo środków przynoszą panu także firmy farmaceutyczne,
- dzięki którym może pan rozwijać ambicje. - Oczywiście.
Zatoczyliśmy pełen krąg.
Muszę zapytać: jak właściwie działa Life Foundation?
Jak przeprowadzacie... powiedzmy...
- testy leków? - Eddie.
- Mówimy o rakiecie. - Nie, ja mówię o zarzutach.
- Przykro mi, nie... - O tym, że zbudowałeś swoje imperium na trupach.
To prawda, nie? Wybierasz zdesperowanych i słabych,
by brali udział w testach, które zwykle kończą się śmiercią.
Słyszałem te plotki. Fake news są prawdziwą plagą.
- Jasne. A co z pozwami sądowymi? - Słucham?
Pozwy, np. w sprawie Sarah Chambers,
- Phila Barclay'a, Roba MacDonalda. - Wystarczy.
Dziękuję za przyjście, panie Brock.
Miłego dnia.
- Proszę wyłączyć kamerę. - Dziękuję.
- Czas minął. Idziemy. - Oni nie żyją.
- Nie skończyliśmy. - Właśnie, że tak, panie Brock.
- Pan mi grozi? - Życzę udanego życia.
Wiem, co powiesz, ale...
Ten facet jest po prostu zły, Jack.
- Gdybyś dał mi... - Kto jest źródłem?
- Słucham? - Kto jest źródłem, Eddie?
Nie mam go, w dosłownym sensie. To raczej przeczucie.
Tu nie Dziki Zachód. Nie robimy afer z powodu przeczucia.
Wykonujemy swoją pracę. Uzasadniamy oskarżenia.
Dostarczamy dowody.
Jak na tak mądrego faceta, straszny z ciebie idiota.
Zwalniam cię, Eddie.
Nie mogę ci ufać.
Życzę udanego życia.
- Jesteś patologicznie samolubny! - Możemy porozmawiać?
Twoje ego wymaga ciągłej uwagi i jesteś cholernie uparty.
Byłam skłonna to znieść, ponieważ cię kochałam.
"Kochałaś" Co to ma znaczyć?
Przez ciebie mnie zwolnili.
Wykorzystałeś mnie.
O mój Boże.
Coś pięknego.
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Test nr 36.
Interakcje biologiczne pomiędzy dwoma organizmami.
Te stworzenia muszą połączyć się z hostem, by móc przeżyć w środowisku tlenowym.
Dlaczego hosty je odrzucają?
Próbujemy to wyjaśnić.
Proces połączenia w toku.
Stabilizuje się.
Czym wyróżnia się ten królik?
To przypomina przeszczep organu.
Potrzeba zgodności pomiędzy dawcą i biorcą?
- Zgadza się. - Ok. Zatem pomyśl.
Jeśli osiągniemy symbiozę, one przetrwają tutaj, ale my będziemy mogli przetrwać tam.
"My"?
- Zacznijcie testy na ludziach. - Jest za wcześnie, by o tym myśleć...
Dokonujemy przełomu. Proszę zachować spokój, dobrze?
Rozumiem, jednak to kwestia natury etycznej.
Proszę pomyśleć o kolejnych pokoleniach. O swoich dzieciach. Co u nich?
Zaczynamy testy na ludziach. Dobra robota.
Hej, Jack.
Masz czasem wrażenie,
- że przechrzaniłeś sobie życie? - Nie.
Tutaj, w Life Foundation,
- zawsze wierzyliśmy... - Czy to nie twój kumpel?
że z każdej porażki płynie lekcja.
Od czasu katastrofy naszej rakiety nauczyliśmy się bardzo dużo.
Dało by radę zmienić kanał?
Niektórzy oglądają.
Ty oglądasz?
- Tak? - Jesteś Eddie Brock?
Kiedyś byłem.
Na tym polega postęp.
Mam przyjemność ogłosić, że Life Foundation
przygotowuje się do kolejnego startu.
Jack, to dla ciebie. Nie wydaj wszystkiego od razu.
Idę do domu biegać po pokoju i udawać trudnego do zdobycia.
- Hej, Maria! - Eddie.
- Jak leci? - W porządku.
O, pusto.
5 dolarów.
Za darmową gazetę?
Przeszłam całą drogę do skrzynki, wyjęłam gazety i przyniosłam tutaj,
- aby móc ci je osobiście dostarczyć. - Specjalnie dla mnie?
Owszem.
- 5 dolców. - Trochę drogo.
To może dolar za piosenkę i gazeta gratis.
A może dam ci 20 dolarów, ale nie będziesz śpiewać, ok?
Zgoda.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
I wzajemnie.
Witam, pani Chen.
- Co słychać, Eddie? - Wie pani... stara bieda.
Wyglądasz okropnie.
- Słucham? - Wyglądasz okropnie.
A pani tak pięknie, jak zawsze.
- Jezu. - Ulecz ducha, a uleczysz ciało.
- Medytowałeś, jak mówiłam? - Nie. To nie działa.
- Bo nie spróbowałeś. - Nie, to dlatego, że DVD pani kuzyna jest po mandaryńsku.
Tego też nie rozumiem.
Nie wiem, co pani powiedziała. W tym problem.
Butelkę whisky i pamiętaj o reszcie.
Proszę.
Prędzej.
Zanim cena za ochronę wzrośnie.
Zalegasz ze spłatą.
Miej odłożoną kasę. Nie lubię czekać.
Życie boli, Eddie. Tak już jest.
Muszę iść.
- Dobrze. Kocham cię. - Do zobaczenia.
Co za kutas.
Nie liczę na wysokie stanowisko. Dlaczego miałbym? Nie mogę używać nazwiska?
Mogę pisać pod pseudonimem. Jakimkolwiek. Proszę jakiś wybrać.
Mogę być kobietą. Oglądał pan Tootsie?
Sorry, Eddie. Nic dla ciebie nie mam.
ZATRUDNIĘ POMYWACZA
Będziemy w kontakcie. Dobrze, nie będziemy. Dziękuję.
Niech obecna chwila stanie się całością twojego istnienia.
Skup całe swoje życie na teraźniejszości.
Dowolne działanie jest lepsze niż brak działania,
szczególnie, gdy tkwisz w trudnej sytuacji od dłuższego czasu.
Jeśli popełnisz błąd - wyciągniesz wnioski, a co za tym idzie...
Dziękuję wszystkim, którzy pracowali na tę chwilę.
Nasze imiona będą pamiętane długo po tym, jak obrócimy się w pył.
Historia zaczyna się teraz.
Oto dzień pierwszy. Pierwsze spotkanie.
Do dzieła.
Analiza obiektu.
Odczyty w normie.
Włącz głośnik.
Nie bój się, Isaac.
Nie ma czego.
Isaac. Wiesz, że to biblijne imię?
Tak, proszę pana.
Bóg rzekł do Abrahama: "Daj mi swego syna,
"pokaż, że potrafisz poświęcić to,
"co dla ciebie najcenniejsze," i Abraham tak uczynił.
Wiesz, co porusza mnie w tej historii?
Nie poświęcenie Abrahama, lecz Izaaka.
Nie wiem, jaki Bóg żądałby czegoś takiego, ale to niczego dla mnie nie zmienia.
Izaak jest bohaterem w tej opowieści.
Rozejrzyj się. Spójrz na świat.
Co widzisz? Wojnę, ubóstwo, planetę na granicy katastrofy.
Sądzę, że Bóg nas opuścił.
Nie dotrzymał swojej części umowy, a my musimy to naprawić.
I tym razem możemy.
Zrobimy to.
Tym razem nas nie opuszczę.
Tak.
Otwórz.
Co to za cholerstwo?!
Proszę... Nie!
Proszę!
Odczyty stabilne.
- Gdzie to się podziało? - Niesamowite.
Gdzie to jest?
Przyprowadź następnego.
Byłem kiedyś reporterem.
Byłem...
nawet dość znany, wiesz?
Taka praca wymaga... śledzenia ludzi,
którzy nie chcą być śledzeni, i ukrywania się na widoku.
Trzeba umieć zniknąć.
Byłem w tym całkiem niezły, ale ty...
Kimkolwiek jesteś, jesteś do kitu.
Nazywam się Dora Skirth.
Potrzebuję pańskiej pomocy.
- Pracuję w Life Foundation. - Czyżby?
- Tak. - Powodzenia.
Żegnam.
Panie Brock, proszę mnie wysłuchać.
Pańskie oskarżenia są prawdą.
- Mam to gdzieś. - Czyżby?
On ma laboratorium pełne biednych ludzi,
którzy zgodzili się robić rzeczy, jakich nie rozumieją.
Wykorzystuje ich jako króliki doświadczalne.
Oni umierają.
- Widziała to pani? - Tak.
- Dlaczego mam pani wierzyć? - Bo to prawda.
Ufałam mu. Wmawiałam sobie, że robimy coś dobrego,
ponieważ leczyliśmy raka, ale teraz to się zmieniło.
- To coś innego. - Proszę iść na policję.
Nie mogę.
Obawiam się o swoją rodzinę.
On jest niebezpieczny i ma dużą władzę...
Wiem o tym, bo po naszym wywiadzie straciłem pracę następnego dnia.
Straciłem karierę. Straciłem związek.
Straciłem mieszkanie. Wszystko, na czym mi zależało.
A dlaczego? Bo Carlton Drake mnie zrujnował.
Jeśli mówi pani prawdę i ma dowody - powinna się pani bać.
Boję się.
Proszę znaleźć sobie innego rycerza, bo ja z tym skończyłem.
Mam dość tego gówna.
Jakiego gówna?
Tego w stylu "pomóż bliźniemu", jasne? Dobranoc.
Przechodziłem tędy…
Zobaczyłem Pana Belwedera. Martwiłem się o niego, więc...
To jest Dan.
Dan, to jest Eddie.
- Hej. - Hej, stary.
Annie dużo mi o tobie mówiła.
- Serio? - Jasne.
Jestem twoim fanem.
- Dzięki. - Naprawdę?
Załatwił wielu ludzi.
W tym mnie.
Dobra, pogadajcie sobie. Zaczekam w środku.
- Miło było cię poznać. - Ciebie też.
On ma klucz, wiesz?
A jak inaczej miałby wejść?
Co u ciebie?
Wiesz, jak bardzo to nie jest twoja sprawa?
Tak tylko pytam.
- Dan jest prawnikiem? - Nie, lekarzem.
Chirurgiem konkretnie.
Jak się miewa Pan Belweder?
Powiedziałabym, że za tobą tęskni, ale to nieprawda, bo...
- Jest kotem. - Nigdy cię nie lubił.
Koty nikogo nie lubią. Dobrze wyglądasz, wiesz? Jesteś szczęśliwa?
- Co tu robisz, Eddie? - Przyszedłem, bo za tobą tęsknię.
Bardzo.
Nie tak dawno mieliśmy się pobrać, a teraz...
Nie mogę uwierzyć, że...
- Nie spróbujemy jeszcze raz? - Nie, nie możemy.
To twoja wina, Eddie.
Nie Carltona Drake'a, nie twojego szefa.
Twoja.
- Dr Skirth, słucham. - Eddie Brock z tej strony.
Proszę mówić.
Na pewno się uda?
Nie wychylaj się i bądź cicho.
Przeludnienie i zmiana klimatu.
- Te dwie rzeczy są poza kontrolą Drake'a. - Rozumiem.
W kolejnym pokoleniu Ziemia będzie niezdatna do zamieszkania.
Drake używa rakiet w celach zwiadowczych.
Ciekawa historia, ale przejdźmy to momentu, w którym zabija ludzi.
Jeden ze statków w drodze powrotnej natrafił na kometę.
Kometę?
Komputery pokładowe wykryły tam obecność milionów form życia.
- Chwila, jak to "milionów"? - Przywieźli kilka okazów.
Kosmitów?
Prawdziwych?
"E.T. dzwonić do domu”?
Tak.
Ale my inaczej ich nazywamy.
- To Symbioty. - Symbioty?
Bez pomocy nie przetrwają w naszym środowisku.
Drake wierzy, że połączenie człowieka z Symbiotem to klucz do przetrwania, ale nie na Ziemi.
Chce łączyć ludzi i kosmitów?
Żeby żyli w kosmosie?
Tacy ludzie to hosty.
To jakieś szaleństwo, nie?
Owszem. Nie ma żadnych protokołów.
Rzuca ich na pożarcie.
Przy złym dopasowaniu...
Patrol, zgłaszam się.
Wejdź. Niczego nie dotykaj.
- Nie będę. - Idź. Poradzę sobie.
Dr Skirth. Myślałem, że wszyscy już wyszli.
Cóż, jak to mówią... nauka nigdy nie śpi.
- Eddie! To ja! Wypuść mnie! - Maria?
- Proszę! - Nie wiem...
- Wypuść mnie. - Nie wiem jak.
O mój Boże.
O Boże! Maria, nie!
Naruszenie bezpieczeństwa w Sektorze 3
Maria! O cholera.
Stać!
Tam jest!
Gdzie on się podział?
- Nie widzę go. - Rozproszyć się.
Znaleźć go.
Tu Dora. Zostaw wiadomość.
Skirth, to ja. Właśnie wróciłem.
U ciebie w porządku? Nie odzywałaś się, więc dzwonię, żeby sprawdzić.
Widziałem wszystko. Miałaś rację.
Słuchaj.
Znam gościa.
Zadzwonię do niego...
Mam dużo zdjęć.
On je opublikuje, ale musisz iść ze mną.
Możesz oddzwonić? Oddzwoń.
Co się ze mną dzieje?
Eddie.
Jak źle jest?
- Źle. - Jak bardzo?!
- Zakładamy, że włamywacz zabrał okaz. - Zabrał?
Nie wiemy, co się stało.
Chcę porozmawiać z pełniącym służbę.
- Już to zrobiłem. - Ale ja nie.
Zejdźcie mi z oczu.
- Carlton, musisz to zobaczyć. - Co znowu?
Ciśnienie wróciło do normy. Funkcje wątroby także.
Wiedziałem.
Ciało musi się przystosować.
Nie chcę marnować więcej czasu. Przyspiesz testy.
Zwalniam cię.
Znajdźcie mojego Symbiota. Natychmiast!
Jezu.
Uwaga, pasażerowie lotu 2517
do San Francisco przez Hong Kong.
Odprawę zaczynamy przy bramce nr 9 za 15 minut.
Proszę przygotować karty pokładowe.
Suzy. Chodź, tu jestem.
Mogę rozmawiać z Annie Weying?
Proszę przekazać, że to pilne.
Jeść.
Kto to powiedział?
Nie, to nie do pani.
Mogę wiedzieć, gdzie ona jest?
Świetnie. Dziękuję.
"U mnie ok. Zadzwonię później. UWAŻAJ."
- Proszę pana? - Tak, tak, tak.
Co ty tu robisz, Eddie?
Muszę ci coś powiedzieć.
- Proszę, nie. - Muszę.
- Tobie jednej ufam. - Upiłeś się?
- Nie. Włamałem się do Life Foundation. - Co takiego?
Chyba czymś się zaraziłem.
Jest rozpalony.
- Chyba coś ci dolega. - O tak.
Jezu, Eddie!
To jest martwe.
Martwe.
Eddie, usiądź.
Dobra, w porządku.
- Hej, Eddie. - Przestań.
Odłóż to.
Ogarnij się!
Nie.
Nie dobre.
Jestem lekarzem.
Gorąco mi. Wam też?
- Proszę pana. - Nie! Cicho!
Co ty robisz?
To niedopuszczalne. Wzywam policję.
Co robisz? Proszę, przestań!
- Nie. - Eddie, proszę.
O mój Boże.
- Wzywam policję. - Nie, proszę wezwać karetkę, jestem lekarzem, a to mój...
Pacjent.
Od razu lepiej.
Zwariowałeś.
- On zabija ludzi. - Kto?
- Carlton Drake. - Na litość boską.
Nie zaczynaj znowu.
Mam dowód!
Eddie, słyszysz mnie?
Mówi Dan.
Hej, Dan.
- Witaj z powrotem. - Gdzie jestem?
Robimy ci rezonans.
Podaliśmy środki uspokajające.
- Gdzie Anne? - Nie ma jej tu.
Zrobimy kilka badań, dobrze?
Są całkowicie bezbolesne. Postaraj się nie ruszać.
Zrelaksuj się...
Dobra, zaczynamy.
Co się tam dzieje?
Wszystko w porządku?
Wyłącz.
Już dobrze.
Wszystko gra?
- Tak. - Spójrz na mnie.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Oddychaj głęboko.
Nie ty pierwszy tak reagujesz na badanie. Ja też mam klaustrofobię.
Doktorze Lewis?
- Pani Manfredi. Co słychać? - Właśnie widziałam Morrisa.
Znów narzeka jak małe dziecko.
- To dobrze. - Bardzo dziękuję.
Nie ma za co.
Rozmawialiśmy na temat psa. Uwielbiam go, ale nie wolno mu tu być.
Przepraszam. Gemini.
Znajdziemy przyczynę. Obiecuję. Póki co, wróć do domu i odpocznij.
Zadzwonię, gdy już będą wyniki.
- Dobrze, dziękuję. Dzięki, Dan. - Nie ma sprawy.
- Witam. - Cześć.
Dzień dobry, pani doktor.
Stworzenie i host są jednym.
Było dobrze, więc dlaczego człowiek słabnie?
Nie wiemy. Dostał słoniową porcję płynnego pożywienia.
- Co z organizmem? - Symbiot ma się dobrze.
Jednak znów zabija hosta. Pożera jego organy.
Patrz na to.
Co robisz?! To go boli, przestań!
Reaguje tak na dźwięki w przedziale 4000 - 6000 Hz.
Więc ich unikajcie.
Stabilizował się. W czym problem?
- Jest na granicy niewydolności wątroby. - Potrzeba nowego hosta.
Są źle zaprojektowani.
- Kto? - Ludzie.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Mamy dobre wieści.
Przepraszam.
Głodny!
Niech to szlag!
Wszystko gra. Nie przejmujcie się mną.
Mogę przejść? Przepraszam.
Dziękuję.
Zostanę tu, aż tramwaj się zatrzyma.
Okej. Dziękuję.
Przepraszam.
Cześć. Jak się czujesz?
Cóż, jestem chory.
Eddie, masz pasożyta.
Nie są pewni, skąd się wziął, ale to wyjaśnia gorączkę.
To ma sens.
Poza tym... słyszę głos.
Halucynacje dźwiękowe są częstym objawem.
O, cześć, Dan. Nie wiedziałem, że też tam jesteś.
Tak, jestem.
Czy ten pasożyt mógłby...
sprawić, że wejdę na bardzo, bardzo wysokie drzewo,
bardzo, bardzo szybko?
Tak zrobiliśmy.
Być może powoduje anomalie metaboliczne,
przez co twoje ciało nie może utrzymać homeostazy.
Zrozumiałem tylko "powoduje" i "ciało".
Dostaniesz odpowiednie leki.
- Dobrze. - Nie ma mowy.
Możesz przestać? Nie teraz.
Próbujemy ci pomóc.
Wiem. Nie mówiłem do ciebie, Annie.
A do kogo?
Oddzwonię, dobra?
Dziękuję, Dan. Dziękuję wam obojgu.
No?
Możesz przyciszyć muzykę? Mam naprawdę kiepski dzień.
Spadaj.
- Jasne, żaden problem. - Dziękuję.
Niepokoiło mnie to, co robiliśmy.
Rozumiem.
Wszyscy mamy wątpliwości. Taka jest natura naszej pracy.
Jednak musisz mi powiedzieć, kogo tu wpuściłaś.
Chcę to usłyszeć od ciebie.
Nie mogę.
Nie naprawimy szkód, jeśli nie zaczniemy od twojego przyjaciela.
Od osoby, która tu była. Grozi jej poważne niebezpieczeństwo.
Zdajesz sobie z tego sprawę?
Ta osoba umrze, jeśli jej tu nie sprowadzimy i nie pomożemy jej.
Obiecuję, że od teraz będziemy działać inaczej.
Zaufasz mi?
Eddie Brock.
Eddie Brock?
Byłaś najlepsza.
Otwórz.
Nie! Nie!
Nie otwieraj drzwi.
Nie ruszaj się.
- Cześć, Eddie. - Co to za facet?
Chcę odzyskać własność pana Drake'a.
- Co robisz?! - Podnoszę ręce do góry.
Przez ciebie źle wyglądamy.
Wcale nie.
Właśnie że tak!
- Nie. - Tak!
- Nie! - Czemu to robisz?
Bo to rozsądne?
- Eddie... - Sam się tym zajmę.
- Co? - Eddie, gdzie robal?
Zdejmij go.
Bardzo przepraszam.
- Co to jest? - Nie "co", tylko "kto".
Szlag.
Wspaniale.
Teraz odgryziemy głowy i ułożymy w rogu.
- Czemu mielibyśmy to robić? -Stos ciał, stos głów.
Co tu się dzieje?!
Nie, nie, nie!
- Jasna cholera! - Jak to zrobiłeś?
Mam pasożyta.
Panie Drake, obiekt połączył się z Symbiotem.
Przekazujemy obraz.
Osiągnął symbiozę. Widzicie to?
Treece...
Przywieź mi moje stworzenie.
Eddie.
Ciebie tu nie ma, prawda? Mam zwidy.
Jesteś tylko w mojej głowie.
- Jesteś pasożytem. - Pasożytem?!
Masz guza mózgu, Eddie.
Widzę go. Alejka za budynkiem Schuellera.
Wybacz, że nazwałem cię pasożytem. Możemy o tym porozmawiać.
Co to jest?
Co?
Nie pozwólcie mu uciec. Rozumiesz, Treece?
Przyjąłem. Broń w gotowości. Wysłać drony.
Schyl się.
- Dziękuję. - Bardzo proszę.
Nie sądziliśmy, że to możliwe.
O Boże, nie!
Jasny gwint!
Nie może uciec.
Spokojnie. Wszystkie pojazdy do akcji.
Cel porusza się na wschód ul. Granta.
Zrób coś!
Jest ich więcej! Super!
Nie, nie, nie!
Odbiło ci!
Nie!
- Koniec drogi! - Nie dla nas.
- Umrę tutaj! - Nie umrzesz!
To było super, muszę prz....
Mam go.
- Wracajcie. - Przyjąłem.
Niesamowite.
Jesteś wielkim wrzodem na dupie, Eddie.
Cóż, zawsze do usług.
Oczy, płuca, trzustka.
Tyle pyszności, a tak mało czasu.
Policja! Nie ruszać się!
Moje nogi.
Miałem połamane nogi, a już nie mam. Co się dzieje?
Czym ty jesteś?
Jestem Venom.
A ty jesteś mój.
Odgryzłeś facetowi głowę.
Jeść trzeba.
Słuchaj uważnie, Eddie.
Nie znalazłeś nas.
My znaleźliśmy ciebie.
Jesteś środkiem do celu.
Jakiego?
Potrzebujemy rakiety Carltona Drake'a.
Pamiętasz go.
Skąd o tym wiesz?
- Wiem o tobie wszystko. - Jakim cudem?
Siedzę w twojej głowie.
Jesteś przegranym, Eddie.
Zamierzasz zjeść kogoś jeszcze?
- No raczej. - O Boże.
Po to tu jesteśmy.
Współpracuj, a być może przetrwasz.
Taką mamy umowę.
Panie i panowie, witamy w San Francisco.
Dla bezpieczeństwa i wygody proszę pozostać...
Hej, skarbie. Już wracam do domu.
- Gdzie jest Eddie? - Coś się stało?
Mam wyniki badań.
Jest gorzej, niż myślałem.
Zaburzenia pracy nerek, hormony... wszystko wariuje.
- Nigdy czegoś takiego nie widziałem. - Co to oznacza?
- Musi trafić do szpitala. - O Boże.
- Tu Eddie Brock. Zostaw wiadomość. - Szlag.
Gdzie byliście, kiedy opuścił ciało dr Skirth?
- No gdzie? - Byłam...
To wyższa forma życia, a wy patrzyliście jak umiera.
Co za arogancja.
Treece, słuchaj. Nie możemy teraz ryzykować zabicia Brocka,
póki nie znajdziemy nowego hosta.
Nie chcę cię widzieć, póki nie złapiesz Brocka!
Co się dzieje? Muszę się tam dostać.
- To mieszkanie przyjaciela. - Ewakuowaliśmy budynek.
Wciąż nie jest bezpiecznie.
Proszę wracać do domu.
- W całym mieście znajdujemy ciała. - Ciała?
Eddie, gdzie ty jesteś?
Kim jest Anne? Tętno ci skoczyło.
Nie twój interes.
Wszystko, co twoje, to mój interes.
Nie mamy tajemnic.
Zatem wiesz, dlaczego przyszedłem tutaj, zamiast iść do twojej rakiety?
Jasne. Nie jestem nierozsądny.
Cholera. Tak?
- Eddie. Gdzie jesteś? Musimy się zobaczyć. - Nie, nie możemy.
Powiedz mi, gdzie jesteś. Jadę do ciebie.
Nie, zbliżaj się do mnie. Nie możesz.
Richard. Hej, Richard...
- Eddie? - Muszę się dostać na górę.
- Muszę jechać na górę, stary. - Przykro mi, ale nie da rady.
- Po co się ograniczać... - Wybacz, stary.
Dobra.
Dasz mu to?
- Musi to zobaczyć. - Eddie, proszę. Potrzebuję tej pracy.
- Zjedzmy go. - Nie! Nie tkniesz go!
- To przyjaciel. - Co z tobą?
Pracuje na trzy zmiany i dba o rodzinę.
- Co się dzieje? - Wychodzimy.
- "My"? - Tak.
- Jacy "my"? - Nie podchodź!
- Szlag. - Chcesz na górę?
Trzeba było mówić.
- Przyjemnie tu. - Nie lubię wysokości.
Twój świat nie jest aż taki brzydki.
Szkoda, że musi się skończyć.
Co to znaczy?
Gdzie jesteś?!
Złapałem nas.
Znowu? Przez ciebie zginę.
Jeśli umrzesz, ja też umrę.
Zawsze możesz mnie wymienić na lepszy model.
Dlaczego miałbym?
Jesteśmy tak dobrze dopasowani.
Co więcej, zaczynam cię lubić.
- Nie różnimy się tak bardzo. - Dzięki.
Dobra.
Oto twój dowód.
Skacz.
Cienias.
Ręce!
Na ziemię!
Wierzcie mi, nie chcecie tego robić.
- Maski! - Przyjąłem!
Dobra, skoro tak...
- Maska! - Przyjąłem!
Co to jest?!
Wstrzymać ogień!
Flary!
- Jest tam! - Przeładuj!
Ktoś go widzi?
Czy ktoś go widzi?
Przełączam na termowizję.
Nie widzę celu.
Gdzie on jest?!
Granat świetlny!
Jest pod sufitem!
Na górze!
Tam jest!
Ruchy!
Nie! Nie jemy policjantów.
Annie! Czekaj!
- Czekaj! - Co to było?!
To nie ja. Jestem zainfekowany.
- Co się dzieje? - On jest wewnątrz mnie.
- "On"? - Tak.
- Wiem, jak to brzmi, ale... - Jesteś chory.
- Jesteś poważnie chory. - Jestem przerażony!
- I potrzebuję pomocy. - Szpital!
W tej chwili.
Nie mogę, to zbyt niebezpieczne.
Wsiadaj.
- Z tyłu. - Lubię ją. Wsiadaj.
Nie panuję nad sobą.
Dan musi wykonać kolejny rezonans.
- Nie! - Nie, żadnych rezonansów.
Dlaczego?
Dźwięk od 4000 do 6000 Hz jest śmiertelny.
Częstotliwość urządzenia bardzo mu szkodzi.
Czyli dźwięk to jego kryptonit?
- Nie każdy. - I ogień.
- Mówi do ciebie?
Nieustannie.
- Coś cię boli? - Nie.
Właściwie nic nie czuję, tylko...
wciąż jestem głodny.
A przy niej czujesz się smutny, mam rację?
Wyłaź z mojej głowy.
Nie przeprosiłeś jej.
Możesz nie mieć kolejnej szansy.
Chcę powiedzieć, że...
bardzo przepraszam za wszystko, co ci zrobiłem.
Jest mi naprawdę przykro.
I kocham cię.
Eddie...
Nie pora teraz na to. Najpierw zadbajmy o ciebie, dobrze?
To miłe.
Jestem cały mokry i zmarznięty. Mogę to założyć?
Jasne, załóż co chcesz.
Dziękuję.
Halo?
Co tu robisz?
Zgubiłaś się?
Nie.
Dzięki za przyjście.
- Przykro mi, Eddie. - Czemu?
Dostałem wyniki. Masz poważną atrofię serca.
Nie słuchaj go! Naprawię to.
- Nie chcę, żebyś to robił. - Wyleczę cię.
- Możesz to naprawić? - Nie. To coś zupełnie nowego.
- Ten pasożyt, czymkolwiek jest... - "Pasożyt"?!
- pożera cię od środka. - On nie jest pasożytem.
- Wykorzystujesz go. - Nie. Ona się myli.
- Musimy zatrzymać cię na oddziale. - Chwila. Cicho.
- Czy ja, Eddie, umieram? - Nie!
- Zabijasz go. - Nie wiedzą, o czym mówią.
Słuchaj, nie mamy czasu...
Musimy stąd uciekać.
- Przestań! - Boże, on cię zabije. Ja cię zabiję!
Nie rób tego!
Jesteś cały? Musiałam go wyciągnąć.
Co to jest?
To przez ciebie umierałem?
Co się stało z "nami"?
Spójrz na siebie. Teraz sam umierasz.
Z nami koniec.
- Dokąd idziesz? - Byle dalej stąd.
Nie uważasz, że wciąż mamy problem?
Nie zostawiajcie mnie z tym!
Chcesz mi powiedzieć, co tu się dzieje?
Owszem. Powinniśmy o tym porozmawiać, ale wiem niewiele więcej, niż ty.
On nie miał do kogo się zwrócić.
To skomplikowany człowiek, ale przyrzekam, miedzy mną a Eddiem nic nie ma.
Nie o tym mówię.
Chodzi mi o to.
Gdzie on jest?
Możesz mnie zabić, bo i tak umieram.
Nie zabiję cię tak po prostu. Żadna z tego frajda.
Nie. Zamierzam wyrwać ci język.
Wystarczy. Zakrwawisz mi laboratorium. Idź stąd. Już!
- Gdzie on jest? - Nie wiem.
Nawet gdybym wiedział, nie powiedziałbym ci.
Nie ufam ci, bo jesteś szalony.
- To mnie zabolało. - Sorry.
Napiszę o tym w pamiętniku. Idiota z ciebie, Brock. Nie zwariowałem.
Szaleństwem jest to, jak dzisiaj żyją ludzie.
Pomyśl. Wciąż tylko bierzemy.
Nie może tak być.
Doprowadziliśmy planetę na skraj zagłady.
Jak pasożyty. Sam jesteś dobrym przykładem.
Wciąż bierzesz.
Zabrałeś Symbiota. Tak traktujesz dobrego człowieka,
- który chce coś osiągnąć. - Kogo?
Tak wiele odebrałeś osobie, którą kochałeś... To jest szaleństwem.
Ja zainicjowałem powstanie nowego świata, nowego gatunku.
Połączenia Symbiota z człowiekiem.
Powiem ci coś, kolego.
Spędziłem znaczną ilość czasu z tym stworzeniem siedzącym mi w dupie.
To nie jest fajne.
Okazuje się, że one nas tylko zabijają.
Pytam po raz ostatni.
- Gdzie jest mój Symbiot? - Nie mam pojęcia.
- Gdzie on jest?! - O mój Boże!
Gdzie jest Venom?!
To największe paskudztwo, jakie widziałem.
Nie przydasz mi się, Brock.
Treece! Przyjdź tu i posprzątaj swój bajzel.
On też ma jednego w dupie.
Przepraszam za pozostałych. Próbowałem ich uratować.
Jest nas więcej. Całe miliony.
Pójdą za mną wszędzie.
Za nami.
Tak.
Jednak najpierw musimy ich tu sprowadzić.
Zajmę się tym.
- Będziemy tak szli, aż umrę z wysiłku? - Zamknij się.
Bez kumpla nie jesteś taki twardy.
Mamusia cię nie kochała?
Niech to szlag!
Opłaca się być specjalistą, co?
Nieważne, czy mnie zabijesz,
bo nadchodzi coś znacznie większego od nas.
Dużo większego ode mnie.
I o wiele, wiele większego od ciebie.
- Karma to suka. - Nie wierzę w nią.
Cześć, Eddie.
O nie.
Odgryzłam facetowi głowę.
Też tak miałem. Nic przyjemnego.
- Symbiot Drake'a to Riot. - Kim jest Riot?
Nazwałbyś go dowódcą.
Ma arsenał broni.
- Drake ma Symbiota. - Nie do powstrzymania.
- Super. - Musimy iść!
Dokąd?
- Idę z wami. - Nie!
Będzie nieprzyjemnie.
- Ona umie być nieprzyjemna. - Umiem.
Nie dzisiaj.
Chrzanisz!
To nie jest symulacja.
Załoga nie jest gotowa.
Sam będę pilotował.
- Pan? - Tak, ja.
Ile jeszcze?
Przeprowadzamy diagnostykę.
Sam nie da pan rady pilotować tego statku.
Nie jestem sam.
Jasna cholera! Co to ma być? Zostawiliśmy Annie.
To dla niej zbyt niebezpieczne. Jeśli nie powstrzymamy Riota,
sprowadzi tu miliony takich, jak ja.
Miliony? Zamierzaliście wziąć rakietę i dokonać inwazji?
- A później co? Zjedlibyście nas? - Tak!
Ale to się zmieniło.
Postanowiłem zostać.
Na mojej planecie jestem przegranym, jak ty,
- ale tutaj możemy być kimś więcej. - Słucham?
- Zaczyna mi się tu podobać. - A, czyli teraz nas lubisz?
Jeśli nie zatrzymamy rakiety, nie będzie czego lubić.
Rozumiem. W obliczu zagłady
- znowu mówisz "my". - To jesteśmy "my".
Chcesz tego, czy nie, siedzimy w tym razem.
Przestań chrzanić. Co cię skłoniło do zmiany zdania?
Ty, Eddie.
Pomiń diagnostykę.
Głuchy jesteś? Rozpocznij start.
5 minut do startu.
Rozpoczęto sekwencję automatyczną.
O cholera.
4 minuty 30 sekund do startu.
Jezu! Poradzisz sobie z nim?
Ma bajery, jakich nie widziałeś.
To znaczy? Jakie mamy szanse?
Praktycznie zerowe.
Ja pierdolę. Dobra, czas uratować planetę.
4 minuty do startu.
Venom. Wsiadaj do rakiety.
Nie. Nie pozwolimy ci zniszczyć tego świata.
Zatem umrzecie.
- Jasny gwint! - Mówiłem.
3 minuty do startu.
Masz silnego hosta.
Lecz to nie wystarczy.
2 minuty 30 sekund do startu.
Eddie.
Drake, przestań!
Mówiłam, że umiem być nieprzyjemna.
1 minuta do startu.
Spóźniłeś się.
Oto kolejny etap...
Za dużo gadasz.
30 sekund do startu.
Jesteś niczym.
10 sekund.
9
8
7
6
5
4
3
2
1
Start.
Zdrajca!
Życzę udanego życia.
Żegnaj, Eddie.
Venom, nie!
Dzięki, że mi pomogłaś.
- Jak się czujesz? - Świetnie. Znakomicie.
- Chyba pójdę do sądu. Chcesz mnie reprezentować? - Masz szczęście, bo pracuję pro bono.
- Dołączam do biura obrońców z urzędu. - Jesteś dobrą osobą, Annie.
A ty? Co będziesz robić?
Chcą, żeby mój program wrócił. Mam zrobić reportaż o Drake'u.
Serio? Zgodzisz się?
Nie. Wolę się skupić na słowie pisanym.
Trafił mi się wywiad życia.
- Z kim? - Przeczytasz, to się dowiesz.
Jak wszyscy inni.
Tak.
Przykro mi z powodu Venoma.
- Chcesz pogadać o pocałunku? - O tym? To był...
To był... pomysł twojego kolegi.
Dobrze wiedzieć.
- Miłe uczucie. - Co?
Chodzi mi o...
- Tę siłę? - Tak. Kiedy jest...
- W tobie? - Wiesz, o czym mówię.
Okej.
Nie powiemy nic Danowi, dobrze?
Spójrz na nią. Nie ma pojęcia, że planujemy ją odzyskać.
Raczej… nie.
- Słucham? - Nie powiemy Danowi.
Eddie, czy ty coś ukrywasz?
- Nie. - Twoje miejsce jest przy nas, Annie.
Na pewno?
O kurczę, już ta godzina. Muszę lecieć.
Fajnie było się spotkać. Dbaj o siebie.
Ty o siebie też.
Hej, walczcie o nią.
Obaj.
Będziemy.
Co to za facet? Czekaj. To wygląda smacznie.
Nie mam problemu z tym, że tu jesteś, ale musimy wprowadzić pewne zasady, ok?
Nie możesz zjadać kogo zechcesz.
- Nie mogę? - Nie, nie możesz.
Ujmę to inaczej. Na świecie są dobrzy ludzie, bardzo wielu,
a także źli ludzie.
Musisz ich rozróżniać.
Będziesz mógł dotykać, krzywdzić i być może zjadać
tylko tych bardzo złych.
Nigdy tych dobrych, jasne?
- Zgoda. - Świetnie.
Jak ich rozróżnię?
To łatwe.
Wystarczy... to wyczuć. Intuicyjnie.
Po prostu to wiesz.
Skoro tak mówisz.
Czy możemy teraz coś zjeść?
Inaczej twoja wątroba stanie się bardzo apetyczna i soczysta.
Jasne. Znam tu jedno miejsce.
Witam, pani C.
Co słychać, Eddie?
- Zmienia się tylko pogoda, wie pani. - Nie wiem.
Na co masz dzisiaj ochotę?
- Tater tots i czekolada. - Żaden problem.
Czas na zapłatę, Chen.
Proszę, nie mogę tego dłużej robić.
Już.
- Zły człowiek? - Tak.
Pokaż się tu jeszcze raz...
Właściwie, pokaż się w tym mieście, by nękać niewinnych ludzi,
a znajdziemy cię i odgryziemy ci obie ręce,
- a później obie nogi. - Nie, nie.
Później zjemy twoją twarz, rozumiesz?
- Proszę... - Tak.
Będziesz beznogim i bezrękim stworzeniem,
toczącym się, jak gówno na wietrze.
- Kapujesz? - Czym ty jesteś?
Jesteśmy Venom.
- Po namyśle... - Proszę.
Eddie? Co to było?
Mam pasożyta. Do widzenia.
- "Pasożyta"?! - No.
To komplement.
- Przeproś! - Nie.
- Przeproś!! - No dobra.
Przepraszam. Co chcesz teraz robić?
Jak dla mnie, możemy robić, co tylko zechcemy.
WIĘZIENIE SAN QUENTIN
Bądź cicho.
Tu jestem "ja", nie "my".
- Rozumiesz? - Dobra, ale pospiesz się.
Otwórz piątkę.
Nie wiem, jacy idioci na to pozwolili.
Kiedy poprosił o wywiad, powinna im się zapalić czerwona lampka.
FBI chce wykorzystać okazję, bo on z nikim innym nie rozmawia.
Sądzą, że mogę pomóc w identyfikacji dodatkowych ofiar.
FBI nie zbliża się do niego.
Przestrzegaj zasad, bo ciebie też będą musieli identyfikować.
Hej, Red! Masz gościa.
- Cześć, Eddie. - Hej.
Pozwolisz, że pominiemy status seryjnego mordercy.
Mnie pasuje.
Jak chcesz, mogę podnieść temperaturę.
Mówić o artyzmie w wytrysku krwi tętniczej.
Z pewnością.
Źle cię widzę, Eddie.
Podejdź.
Dobrze.
Jestem tu.
Kiedy stąd wyjdę, a tak się stanie...
dokonam rzezi.
Tłumaczenie Mella91