Glindo!
Jak bardzo ona nie żyje?
Ponieważ było wiele plotek i spekulacji,
opowiem wszystko od początku.
Wedle Zegara Smoka Czasu
roztopienie nastąpiło o 13 godzinie.
W rezultacie wylania wiadra wody przez dziecko płci żeńskiej.
Tak. Zła Czarownica z Zachodu nie żyje!
Dobre wieści! Czarownica nie żyje!
Manczkini, obudźcie się!
MANCZKINLANDIA
Wychodźcie! Już po niej!
Dobre wieści! Zła Czarownica nie żyje!
To już!
Tak jest!
Raduje nas dziś jej śmierć!
Czy gorszą niż ona znał z was ktoś?
I nie zasłużył bardziej nikt
w całym Oz
na śmierć.
To już!
Ucieszmy się.
Patrzcie! To Glinda!
Okażmy wdzięczność
i zaweselmy się, bo dziś przegrało zło,
którego chciała ta… „wiecie kto”.
Hej, Glindo!
Cudnie mnie widzieć, prawda?
Drodzy Ozjanie. Chciałabym coś wyjaśnić.
Tak.
Zła Czarownica z Zachodu nie żyje.
To wielka radość, że
zło wszelkie dobroć miażdży,
a wiara w to, w co każdy
wierzyć chce
ku szczęściu pchnie.
I was, i…
Ludzi złych nam nie żal.
Tu bez łez obejdzie się.
I nie stanie na ich grobie znicz.
Pogardy dla nich nie żal.
Każde dziecko niech to wie:
człowiek zły tyle ma co nic.
To dobrze, że
źli ludzie są samotni.
Dobrze, że
samotny jest ich zgon.
Wie to świat, że źli ludzie
bezpowrotnie
sami są…
To dobrze, że
źli ludzie są samotni.
Dobrze, że
samotny jest ich zgon.
A ten wiatr, który sieją,
da stukrotnie martwy plon…
- Panno Glindo? - Tak?
Skąd jest na świecie tyle zła?
To świetne pytanie.
Jedno z tych, które powodują konfundację.
Czy jesteśmy z natury źli?
Czy może zło nam się narzuca?
Przecież…
Zła Czarownica też była dzieckiem.
Miała ojca…
który do tego był Gubernatorem Manczkinlandii.
- Jadę na sesję Zgromadzenia! - I miała też matkę, jak to zwykle bywa.
Wybacz mi, że tu zostaniesz sama.
Wrócisz jutro z rana, więc już jedź.
Lecz serce ogląda się wstecz.
Teraz muszę już biec.
I jak to w rodzinie,
mieli swoje tajemnice.
Wypij jeszcze łyk, ty moja piękna.
To ostatnia noc – i znikam stąd.
Bo ten zielony łyk pozwoli teraz
nam urządzić tu malutki melanż.
Jeszcze tylko łyczek, moja kusicielko
i moja już bądź.
I tak od słowa do słowa… zaszło to, co zaszło.
Ale Czarownica już od urodzenia była…
cóż…
inna.
- Zaczęło się! - Zaczęło?
Maleństwo się rodzi.
A jakże!
Już widać nos!
I loczek!
Jaka ona piękna, śliczna, zdrowa…
Och, słodki Ozie!
- Co jest? Co się stało? - Czy to zły sen?
Szatański miot!
Koniec świata!
Odwróć wzrok!
Czy możliwe to, że ona
od stóp do głów jest cała taka…
Zielona.
Weź to coś.
Weź to coś!
Już dobrze, maleńka.
Zaopiekujemy się tobą.
I tak wychowała ją niania. Niedźwiedzica.
Dziewczynka rosła, a z nią… wyzwania.
Nianiu?
Idę, panie gubernatorze.
Kochana, popilnuj siostrzyczki. Za chwilę wrócę.
Nessarozo… uśmiechnij się.
No…
Chcesz zobaczyć coś cudownego?
Tak.
To jest książka o naszym Wielkim Czarodzieju.
Wiesz, skąd on się tu wziął?
Nie.
Przyleciał do nas. Miał wielki balon. Widzisz?
I zbudował miasto, całe ze szmaragdów,
bo on kocha szmaragdy.
Mimo że są zielone.
Nesso… zdradzić ci tajemnicę?
Wystarczy go poznać, żeby twoje sny stały się jawą.
Elfaba Thropp – zielona jak smok!
Kto jej w końcu powie, że śmierdzi jak nie człowiek?
Fu! Zielona i brzydka.
Czemu jest taka zielona?
Skąd ty się wzięłaś? Nikt cię tu nie chce.
Zielona jak drzewo!
Dość!
Elfabo!
Elfabo Thropp!
Co zrobiłaś tym razem?
No już, tatuś przytuli.
Przez ciebie się rozpłakała.
Chodźmy, piękna dziewczynka dostanie kawałek pysznego ciasta.
Nie martw się, kochana. To nie była twoja wina.
Nianiu!
HISTORIA OZ
Tak…
Nie było jej lekko.
Ludzi złych nam nie żal!
ZABIĆ CZAROWNICĘ
Wreszcie ją zabrała śmierć.
Wreszcie się raduje całe Oz!
Wiadomo, że
wygrało dobro dziś.
Wiemy, że
samotny był jej zgon.
Stało się…
Biada tym…
Co zniszczyć chcieliby
dobro serc.
Ludzi złych nam nie żal.
To już!
Ludzi złych nam nie żal.
To już!
Ludzi złych nam nie żal!
Nie żal!
Dobra.
No, było miło.
Jak się domyślacie, mam dużo zajęć w związku z nagłą absencją Czarodzieja.
Więc skoro nie ma więcej pytań, to ja lecę.
Glindo,
to prawda, że się przyjaźniłyście?
Co?
Zaraz, momencik.
Co?
Czy to prawda, że się przyjaźniłyście?
My?
Tak.
Chcę powiedzieć, że ją znałam.
To znaczy…
Los splótł nasze ścieżki.
Na studiach.
Ale zrozumcie,
to było dawno temu.
CZĘŚĆ I
UNIWERSYTET SHIZ
- Cześć! - To Galinda!
Jesteśmy z ciebie dumni!
Dziękuję! Kocham was i pamiętajcie: to tylko „żegnaj”, nie „do widzenia”.
- Kochamy cię. - Masz wszystko?
- Będziesz pisać? - Tak. Kocham was. Do widzenia.
Już tęsknię. Paputku, wsiadajcie.
Z tęsknoty uschną po prostu.
Moi nie zauważyli mojego wyjazdu.
Jestem Boq.
Jestem z Manczkinlandii.
Wiem, nie znamy się w ogóle jeszcze. Pozwól…
Wiesz, co uważam, Bik?
Nie, Bik… znaczy Boq.
Że nieznajomych…
nie znam nie bez powodu.
Pa.
Na zacnych murach gęsty bluszcz,
a w sercu dumna myśl.
Dumna myśl,
że kiedy skroń nam pobieli czas,
nadal żyć wspomnieniem będzie w nas
nasza Szkoła Wyższa Shiz.
Nasza Szkoła Wyższa…
O…
- Shiz. - Szkoła Shiz.
Na Oza!
Co? Na co się gapicie?
Mam coś między zębami?
Nie, ale jesteś…
zielona.
Jestem.
OK. Wyjaśnijmy to.
Nie, nie mam mdłości.
Nie, nie objadłam się trawą w dzieciństwie.
I tak - zawsze byłam zielona.
Wiesz,
ja, na przykład, współczuję ci,
że jesteś zmuszona, żeby żyć w takim…
stanie.
- Współczujesz? - Tak.
Chcę się specjalizować w czarologii.
Więc jeśli w przyszłości, chciałabyś załatwić ten…
problem…
Problem.
Może mogłabym pomóc.
- Jest cudowna. - Jesteś taka dobra, kochamy cię!
Dziękuję!
No, dobrze…
Chciałabyś pomóc komuś, kogoś nie znasz, chociaż nawet nie wiesz jak.
Na pewno na wszystkich zrobiłaś wrażenie.
Nie kalkuluje się mi, co myślą.
- Nie liczy. - Co?
Nie liczy się dla ciebie, co myślą inni.
Chociaż ja… wątpię w to.
Elfabo! Elfabo Thropp!
To moja młodsza siostra, Nessaroza. Koloru powszechnie akceptowanego.
Przestań wciąż robić z siebie widowisko.
- Chciałam być miła. - Byłaś miła i dobra.
- Zrobiłam coś nie tak? - Nie.
- Jak to wyszło? - Ja nie patrzę na kolor.
- Moja kochana córeczka. - Ojcze…
To prezent na do widzenia.
Brylantowe buty matki…
Niech wszyscy widzą, jaka piękna jesteś od stóp do głów i od głów do stóp.
Dziękuję.
Dziękuję ci bardzo, uwielbiam je.
- Położę je obok twoich bagaży. - Oczywiście.
Niepotrzebnie się wymandrywałam.
No tak, niepotrzebnie.
- Ja od dzisiaj… - Od dziś masz nowe życie.
Nowych przyjaciół.
Nowe książki.
I mnie to też cieszy.
Będę tęsknić.
Nie będziesz.
Będziesz za bardzo zajęta.
Wszyscy nowi studenci proszeni są na dziedziniec.
- Nie pomagaj jej. - Nie pomagaj mi.
Da sobie radę.
Wszyscy nowi studenci proszeni są na dziedziniec.
- Cześć. Miło cię poznać. - Ciebie też.
Zbierajmy się.
- Zostań z nią. - Jak to?
Odprowadzisz ją tylko do jej pokoju
i sprawdzisz, czy ma wszystko, czego potrzebuje.
- Doskonale poradzi sobie… - Zamknijże się wreszcie!
Rób, co mówię.
Jeżeli coś jej się stanie…
Dziękuję za to, co robicie dla naszego Uniwersytetu.
I na koniec pozostaje mi jeszcze przedstawić dwoje wykładowców
o niekwestionowanym dorobku naukowym, z Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa.
Jest z nami także profesor Mombi z Wydziału Biologii
i oczywiście dziekan Wydziału Historii, doktor Dillamond.
I najważniejsze: nasz Wielki Czarodziej
przysłał nam prawdziwą Czarodziejkę,
która jak nikt zna się na czarach. Pani Dziekan Wydziału Nauk Magicznych,
Madame Morrible.
Czy możecie…
Ja nie…
Mój Boże, to naprawdę ona!
Witam nowych studentów!
I kongratuluję wam, że zostaliście przyjęci na Shiz.
Bez względu na to, czy studiujecie prawo, logikę, czy też lingwifikację,
wiem, że wyrażam zdanie wszystkich profesorów,
kiedy twierdzę, że pokładamy największe nadzieje…
w niektórych z was.
A teraz, Magnificencjo, bardzo proszę.
Nazywam się Pieścik i jestem Rektorką.
Tu są wasze przydziały do akademików i poszczególnych pokoi.
ZACHODNI DOM AKADEMICKI
WSCHODNI DOM AKADEMICKI
Powodzenia i witajcie nam w Shiz.
Proszę pani, dzień dobry.
Jestem Galinda Upland, oczywiście z tych Uplandów.
Jeśli chodzi o przydzielenie pokojów…
Dziękuję bardzo, ale ja już mam prywatny lofcik.
Chodzi o zgłoszenie na pani zajęcia z zaklinania.
Pamięta pani moją rozprawkę: „Magiczne różdżki – czy ważna jest długość”?
Cóż, kochanie. Tych zajęć nie prowadzę w każdym semestrze,
a tylko wtedy, gdy pojawia się ktoś naprawdę niezwykły.
No właśnie. Dlatego poprosiłam o rozmowę…
Bądźmy w kontakcie.
No, jesteś!
- Panna Nessaroza, zgadza się? - Tak.
Córka gubernatora?
Jesteś tragicznie przepiękna, no naprawdę!
To jest taki zaszczyt, że…
Jestem drugą córką. Przepięknie tragiczną.
Drugą córką?
Elfabo… Co robisz?
Bo… bo ja nie wiedziałam, że…
- Rozumiem. Ja tylko… - Nic się nie dzieje.
To tylko… gafka.
Jakoś tam gdzieś cię ukryjemy.
Znaczy… umieścimy.
Nie ma takiej potrzeby. Nie jestem studentką.
I dobrze.
- Czemu wciąż tu jesteś? - Wybacz, ojciec nalegał.
Gubernator jasno dał nam wszystko do zrozumienia.
Zaraz.
Przekaż mu, że z przyjemnością jej pomogę.
- Jej nie trzeba pani pomocy. - Sama znajdę swój pokój.
- Zawiozę cię tam osobiście. - Proszę pani…
- Wszystkich masz do dyspozycji… - Obiecałam ojcu…
- …24 godziny na dobę. - Proszę zaczekać!
- Siedem dni w tygodniu przez 365 dni. - Pani nie rozumie!
Stop!
Zostaw ją!
Nie!
To była moja szansa na nowy początek.
Przepraszam cię, ja tylko…
Ja nie…
Magia to próba podjęta przez umysł,
aby pojąć to, co jest niepojmowalne.
Tak, ja to zrobiłam.
Bo w Shiz można spodziewać się rzeczy niespodziewanych.
- Widziałaś to naocznie? - Tak.
Muszę do niej chodzić.
A skoro mowa o rzeczach niespodziewanych.
Która z pań chciałaby zamieszkać razem w pokoju z…
Proszę pani…
Dziękuję, kochanie.
Bardzo dobrze się zachowałaś.
Co?
- Panno… - Elfabo.
Elfabo.
Zamieszkasz z panną Galindą.
Co? Ja… Co?
A wy, rozejdźcie się. Już!
Szybko!
A ty…
- Chodź ze mną. - Oczywiście.
Nie ty.
Ty.
Chciałabym dawać ci prywatne lekcje. Tobie i tylko tobie.
Bardzo dziękuję.
- Co się stało? - Co się stało?
Coś bardzo… bardzo złego.
Nie wyszło na moje.
- Chcę się położyć. - Jasne. Złap ją.
Trzymaj ją.
- Jak? - Potrzebny batonik. Batonik!
Dziękuję, że mnie pani nie wydała.
Jestem zaszczycona pani hojnościową ofertą, ale mój ojciec na to nie pozwoli.
Ojca to zostaw mnie. Ja z nim pomówię. Natychmiast.
Powiedz. Od jak dawna posiadasz taki dar?
Czy to dar?
Nie.
Coś mnie tak…
Coś czasem nagle mnie… bierze. I…
nie umiem tego kontrolować.
A wtedy…
złe rzeczy się dzieją.
Gdybyś nauczyła się wykorzystywać moc, by dać światu dobro…
Panno Elfabo…
Czekam już, nie wiem ile, a tu ktoś to coś wreszcie ma.
Sądzę, że nasz Czarodziej uczyni cię swym numerem dwa.
Czarodziej?
Tak jest, tak jest. Zaraz napiszę do niego,
jaki ty dar masz i chęć.
Przez ten talent to może, kto wie, wkuwawszy na pięć,
za nie tak długi czas
dobro światu dasz.
Witaj nam w Shiz.
Przychodź na zajęcia.
Czy to sen, czy to jawa?
Czy to dzieje się – czy też nie?
Może to, co tak dręczy mnie… od lat
jest okazją – i wnet poznam Czarodzieja.
Mam uczyć się…
Dać dobro chcę…
Poznam Czarodzieja,
nie zawiodę go.
Poznam Czarodzieja,
na to czekam już… lat, że ho, ho!
On jest taki mądry przecież,
o wyglądzie nic nie powie.
Nie jak byle chłystek czy gbur.
Czy manczkińscy prostaczkowie… Nie!
On powie mi, że ujrzał we mnie ten dar, bo on to na ludziach się zna
i tak to zacznie się:
Czarodziej i ja!
Poznam Czarodzieja, świat się zmieni w mig.
Gdy zna się Czarodzieja, nie kpi więcej nikt.
I ojciec już też dumny jest
i siostrze nie jest wstyd.
I całe Oz mnie pokocha, gdy on wyniesie mnie na szczyt!
Co wyróżnia mnie tak – klątwa czy dar, może to odkryć się da.
Przez świat będziemy szli –
Czarodziej i ja.
I kiedyś on powie mi słowa te: „Masz w sercu dobro i dobrze chcesz.
Ktoś, kogo wnętrze tak piękne jest, niech zewnętrznie urzeknie też,
bo to absurd, że robi się tu wrzask o zielony kolor raz po raz.
Daj mi do czarów się wziąć
i tę zieloność ci zdjąć?”
Choć na to już jestem nieczuła jak głaz.
„No, zgadzam się…” – rzeknę tak.
Och, co za para z nas:
Czarodziej i ja.
Och, co za para z nas:
Czarodziej i…
Nie wstrzyma nic…
W przyszłości mnie nie wstrzyma nic…
To jest chyba proroctwo, jakaś wizja, jakiś znak.
No cóż… choć jest trochę mgliste,
lecz jest tak oczywiste,
że jak nic pewnego dnia Ozjanie będą cieszyć się.
A powód im
dam ja!
Będę obok Czarodzieja,
nowa droga czeka mnie!
I chociaż się nie zdradzę z radości chętnie stopię się.
Niech trwa to i trwa, póki będę tu żyć
i niech będzie już tak, jak być ma.
Odciągnę ich od trosk,
niech na mój widok krzyczą w głos –
to ukochany duet Oz:
Czarodziej
i ja!
Śmiało.
Zaraz przyniosą resztę moich rzeczy.
Uważasz, że to jest fair?
Jasne, że nie. Miałam dostać prywatny loft.
Miło, że zapytałaś.
Czekaj.
- Co? - Chciałam tylko…
Chciałam tylko zamknąć taras.
Och, wiesz… a mogłabyś nie? Wybacz, ja… lubię świeże powietrze.
Rozumiesz mnie?
A, zostawiłam ci trochę miejsca.
Właśnie tu!
Proszę bardzo.
JEST EKSTRA!
Jest ekstra.
Nie ma za co. Razem mieszkamy, to się wspieramy.
Ponoć tak trzeba.
A z wdzięczności mogłabyś może…
no wiesz, wstawić się za mną u pani dziekan?
To ty tam na dziedzińcu wszystko namieszałaś.
Dobrze wiem.
Słyszałaś, co powiedziała.
Jak to zrobiłaś?
Powiedz mi. Nikomu nie zdradzę.
Dobrze.
Bądź sobie taka. Ale zachowujesz się egoistycznie.
A ja spytałam cię grzecznie i zostawiłam ci szufladę.
Nie mam pojęcia!
Masz. Świeże powietrze.
Kochani i najdrożsiejsi Mamciu i Paputku…
Mój drogi ojcze.
Dziękuję, że pozwoliłeś mi tu zostać.
Wiecie co?
Jeśli chodzi o naszą prośbę, żebym zamieszkała z Nessą…
Nie wiem, co sądzicie, bo dopiero piszę ten list.
Ja wiem, jak bardzo ona chce być…
Więc powiem to wprost.
Ktoś tu coś pomieszał z pokojami i jest źle.
Jednak siostrą się zajmuję.
Ponad to się jednak wzniosę.
Na spokojnie biorę to, co los mi zrządzi.
Ktoś tu coś pomieszał
i w pokoju męczę się…
z kimś, kto jest tak wyjątkowo dziwny niesłychanie,
że nie znajduję słów, choć bardzo pragnę i chcę…
Z blondi.
Uczucie nowe
pozbawia mnie tchu…
Od kiedy patrzę i widzę cię tu.
Mój puls tak goni…
Mnie bolą skronie…
A… mnie to twarz aż płonie.
Co czuję do niej?
Co tak spala mnie?
Jak to mówi się?
Wiem.
Wzgarda.
Wzgarda czysta aż nad podziw.
Przez tę twarz.
- Ten głos. - Tę odzież.
Bez dwóch zdań: Nie znoszę cię!
Zawsze, kiedy tylko widzę cię, aż do szpiku kości, cała drżę.
Bo czuję taką wzgardę…
Trochę nawet mnie to bawi, kiedy czuję tę nienawiść.
Taką moc ma wstręt!
Jestem już ze wzgardą za pan brat,
chociaż to mnie wzięło nagle tak.
Lubię wobec ciebie
wzgardę czuć –
od stóp do pięt.
Och, Galindo, dobroć w tobie jest.
Czy jeszcze ktoś potrafiłby tu znieść
tę ohydę, tę potworę?
To postawa taka rzadka – męczennicy jesteś wzorem!
Cóż…
Los lubi nas doświadczać.
Och, Galindo, z tobą-śmy są, bo za współlokatorkę masz ją.
Wszyscy współczujemy wyjątkowo ci!
- Dzielimy wzgardę. - Uczucie nowe.
Wzgardę czystą aż nad podziw,
od kiedy patrzę i widzę cię tu,
mój puls tak goni i bolą skronie.
- Masz rację, bo… - Och, co czuję do niej?
- Zawsze, gdy zauważamy ją, - Jak to mówi się?
- …nasze serca z obrzydzenia drżą. - Wiem!
- Wzgarda! - Wzgarda!
- Trochę nawet mnie to bawi, - Wzgarda!
- …kiedy czuję tę nienawiść. - Wzgarda!
- Taką moc ma wstręt! - I wstręt!
Jestem już ze wzgardą za pan brat,
chociaż to mnie wzięło nagle tak.
Będę wobec ciebie wzgardę wiecznie czuła.
- Wzgardę nieskażoną - Wzgarda!
- …będę czuć! - Wzgarda!
- I tak po grób. - Wzgarda czysta aż nad podziw.
Buu!
Dobrze, dobrze, proszę państwa. Siadajcie.
Moi drodzy, siadajcie.
Cisza! Proszę o ciszę.
No dobrze.
Przeczytałem wasze ostatnie prace
i z zaskoczeniem mogę stwierdzić pewne postępy.
Dziękuję.
Chociaż u niektórych nadal przeważa forma nad treścią, panno Glindo.
O, właściwie to… Galinda. Przez Gie-A.
Tak, oczywiście.
Glinda.
Nie, to… nie rozumiem w czym problem,
bo inni profesorowie dobrze wymawiają moje imię.
Może wymawywianie twojego cennego imienia to nie jedyny cel w życiu dr Dillamonda.
Może… dr Dillamond nie jest jak inni profesorowie.
Może niektórzy z nas są inni.
Oj… coś chyba karczoch się zagotował.
- Ojej… - Najgorszy sposób na gotowanie karczocha.
Proszę o ciszę… Proszę!
Tak, kozły nie mają górnych przednich zębów,
co tłumaczy trudności z wymową, panno Glindo.
Jak widzicie, faktycznie,
niektórzy z nas są inni.
Może wiecie, że jestem jednym z ostatnich zwierzęcych profesorów na Shiz.
Mamy unikać tego tematu na naszych zajęciach,
ale w Krainie Oz zachodzą duże zmiany
w związku z odrzuceniem zwierzęcej kultury.
Jednakże kiedyś, zanim się urodziliście,
żyliśmy w Oz inaczej.
W murach tego Uniwersytetu
śnieżna pantera zajmowała się matematyką,
a antylopa analizowała sonety.
Zatem kiedy i dlaczego zaszła zmiana?
Zaczęło się od Wielkej Suszy.
- Ej, no, chwila. - Podnosi się rękę.
Dokładnie tak.
Zabrakło jedzenia, a kiedy ludzie są głodni
i źli, zaczynają szukać…
Winowajców.
Zagadza się, panno Elfabo.
Tak, panno Glindo?
Nie… Ga-linda.
Galinda. Ga-linda.
I dlaczego pan nas nie uczy historii, tylko ciągle blabla o przeszłości?
Bo od przeszłości nie da się uciec.
Jej nieznajomość rodzi zagrożenie.
Przeszłość pomaga wyjaśniać bieżącą sytuację.
Na przykład: spójrzcie na ten oto wykres czasu…
ZWIERZĘTA GŁOSU NIE MAJĄ
Kto z was napisał te słowa?
Pytałem, kto z was napisał te słowa?
W takim razie – koniec zajęć.
Słyszeliście? Koniec zajęć!
Panie doktorze…
Panno Elfabo.
Naprawdę, nie musisz…
Dziękuję. Dobra z ciebie dziewczyna.
Ładne.
To moje ulubione kwiaty.
Moje też.
W tych mrocznych czasach poprawiają mi humor.
Naprawdę, wystarczy. Wracaj do przyjaciół.
Spokojnie… Ja nie mam przyjaciół.
No, może jednego…?
Jeszcze raz.
Oczy zamknięte.
Stopy razem.
Teraz…
niech moneta lewituje.
NAUKI MAGICZNE
Nic nie szkodzi.
W końcu dasz radę.
Podobno dzisiaj zaszło coś godnego pożałowania
u Dillamonda na zajęciach?
Zapewne bardzo się zdenerwowałaś.
No…
ktoś napisał te paskudliwe słowa…
I to specjalnie… Żeby zobaczył.
Żałuję, ża ja nie…
Tak?
Czego żałujesz?
Że nie mogę z tym nic zrobić. Przecież nikogo…
Śmiało. Mów dalej.
Nikogo nie można poniżać
albo wyśmiewać.
Nie wolno lekceważyć
czy kazać się zamknąć i być cicho!
Niebywałe.
Całkowicie niebywałe.
Kiedy nauczysz się opanowywać emocje,
wejdziesz na sam szczyt.
Znajdziesz się obok Czarodzieja.
- Dobranoc, panie doktorze. - Do widzenia, dobranoc.
UNIWERSYTET SHIZ
Panie doktorze!
Czy już pan wie, kto…
…wydarzył się kolejny incydent.
Nas, zwierzęta, bez namysłu wini się teraz za wszystko, co złe.
Wyrzucają nas z pracy, odbierają nam głos.
Chodzi o coś więcej niż jakieś tam parę słów na tablicy.
Ale prywatnie wciąż rozmawiamy. Dzięki Ozowi.
Moja znajoma mordoklejka…
- Kto? - Przepraszam, krówka,
która ciągle chodzi na protesty,
napisała do mnie żeby się spotkać w kafejce.
- W bardzo pilnej sprawie. - I co ci powiedziała?
Nie przyszła. I nikt jej odtąd nie widział.
Sporo zwierząt ostatnio zaginęło. No i sporo też wyjechało.
Wczoraj mój znajomy borsuk, adwokat…
stracił pracę, bo bronił w sądzie orła.
- Dobrze, że nie stracił głosu. - Co masz na myśli?
Wyjaśnię ci to.
Wieść niesie, że wół, doktor dwóch wyższych szkół
wyleciał z uczelni gdzieś w Quox. A dzień później stracił i głos.
- O, nie. - Nie może mówić.
W Manczkinlandii puchacz-ksiądz już nie uderzy w psalmu ton,
- …bo więźniem dziś jest. - Nie…
Głosu już nie ma też.
Czy to prawda, czy nie…? A jednak to dość,
by drżeć o zwierząt los.
Coś jest źle. Oj, bardzo źle w tym Oz…
Coś jest źle… Bardzo źle tu…
Dosyć. Wyjeżdżam z Oz, póki jeszcze mogę powiedzieć „żegnajcie”.
- Nie możesz! - Jak „wyjeżdżasz”?
Weź to coś!
Zamknijże się wreszcie!
- Ktoś tam jest. - Co to?
Moja droga… co ty tu robisz?
Ja tylko…
Już dobrze. Szybko. Chodź do środka.
Nie bój się.
Naleję ci herbaty.
Panie doktorze, to co pan mówił przed chwilą,
to się dzieje naprawdę?
Owszem, naprawdę.
Wystarczy ludzi dobrze zastraszyć,
a nikt nie piśnie słówka.
Ale jeżeli zwierzęta tracą zdolność mówienia…
wyjeżdżają…
to trzeba powiedzieć Czarodziejowi.
Posłuchaj mnie. Nie wolno ci nikomu mówić, co tutaj widziałaś i słyszałaś.
Po to właśnie mamy Czarodzieja.
Gdy jest nam źle…
ZAGINĄŁ TUNEL POZA OZ
Może masz rację.
Kiedy jest nam źle…
SZAFIROWE MIASTO - GÓRA MANCZ POZA OZ - PUSTYNIA NIE DO PRZEJŚCIA
Może nie tak źle…
Przepraszam.
Źle.
Chyba się przeziębiłem.
Niech pan się jakoś trzyma.
Lepiej idź. I weź lampę.
Ej! Kto tam?
- Ej! - Nie widziałem jej.
Ja też nie.
- Może chciałbyś… - Dobrze. Tak, załatwię to.
Przepraszam, nie widziałem cię. Chyba…
- …wtopiłaś się w zieloność. - To twój sposób na życie?
Na nic nie patrzysz, tratujesz wszystko po drodze?
Nie.
Nie. Czasami jeszcze śpię.
No jasne.
Zaczynamy: nie, nie mam mdłości…
- Ja też nie. - Nie objadłam się trawą w dzieciństwie.
A ja – tak.
I owszem – zawsze byłam zielona.
A odruchy obronne to coś całkiem nowego?
O, nie, nie.
Jadę dalej tratować. Może cię podrzucić?
Nie, dzięki. Wypchaj się.
Nieźle.
Mój rumaku, właśnie olała nas dziewczyna.
Rzeczywiście.
Zawsze musi być pierwszy raz.
Uwaga, studenci. Mam zaszczyt ogłosić,
że książę Fijero Tigelaar z Krainy Winków rozpocznie studia na naszej uczelni.
Książę przenosi się do nas z Akademii Królewskiej.
Powitajcie go gorąco,
ale bez kontaktu wzrokowego.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Często tu studiujesz?
Czy możesz mi…
Oczywiście. Z przyjemnością. I to z miłą chęcią.
- …trochę zejść z drogi? - Wiadomo… Tak, jeśli chcesz.
- Co u ciebie? - O, cześć. No…
Czy ty czegoś szukasz? Czy…
- …kogoś może? - Nie, w sumie…
Co ja robiłem?
Skąd mam wiedzieć?
Pierwsza sprzeczka.
Nadal tutaj?
Zgłosiłam się do oprowadzania nowo przybyłych studentów, a więc…
Czekaj. Ty jesteś nowo przybyłym studentem?
Jak najbardziej.
Nie wiedziałam.
Chociaż nie wiem, czy wytrzymam tutaj dłużej niż na innych uczelniach.
Ale wiesz, że na tamtych nie było mnie?
A tutaj… To jest…
Książkownia.
Trzymają tu zbiory, tego… takich białych kurków gdzieś tutaj
i bardziej mniej białych.
Do wyboru, do koloru, prawda?
Prawda?
A co się tu robi dla zabawy?
Wiesz… No, nic. Aż do dziś.
Byłaś w klubie Oz-Doba?
W klubie Oz-Doba?
To jakby chyba nielegalne miejsce?
No i skandalowe.
Zgadza się – i jedno, i drugie.
I jest całkiem blisko. To trzeci plus.
Żyjesz?
Tak…
Jestem Fijero Tigelaar.
Książę Winków.
Och, Ozie…
Boq Woodsman…
z Manczkinlandii.
Świetnie.
Przepraszam. Było miło.
To, co mówiłeś właściwie o „Oz-Dobie”, o zabawie, o tobie i o mnie?
Regulamin zabrania opuszczać kampus po zmroku.
No i znów obowiązek sprowadzania towarzystwa na złą drogę spada na mnie.
Pozwolisz?
Uczelnie nie uczą
niczego, co by miało sens jakiś.
Naprawdę!
Wykopali mnie z tak wielu, że to wiem.
Masz wiedzę ciągle zgłębiać, czytać –
nie… spłycać!
Lecz po co nam wciąż stres taki?
Nie ma co kryć –
nauczymy się,
jak bez myślenia żyć.
Żyjesz, to tańcz,
płyń po parkiecie.
Lekko po świecie idź.
Jeśli przyszły
jakieś myśli,
odrzuć je precz.
Po co się męczyć?
Żyjesz, to tańcz,
ma być uroczo.
Nie myśl, bo po co
dręczyć się tu!
Dobrze wiedzieć, że dobrze nic nie wiedzieć.
Przez ten czas
tańcz jak ja i już!
Żyjesz, to tańcz,
luźno się bujaj,
wszystko na czuja rób.
Rozum wyłącz,
będzie miło.
Nie zbłaźni się,
kto nie ma mózgu.
Żyjesz, to tańcz,
fruń po suficie.
Nie myśl, czy życie zrzuci cię z sań.
Nie miej pytań,
chwytaj chwile,
jeśli żyjesz – to tańcz!
Hej!
Idę pouczyć się gdzieś indziej.
Do „Oz-Doby” pójdziemy dzisiaj
i ty tam z nami też chodź.
Przetańczymy tę noc.
Będzie moc pięknych chwil,
rzućmy się w wir – o!
Tam już nas ta Oz-Doba czeka.
Zapraszam tam was,
dziś nie będzie się kłaść nikt.
Żyjesz, to tańcz.
W klubie „Oz-Doba”.
Bo czasu nam szkoda, a los tnie jak nóż!
Dobrze wiedzieć, że dobrze nic nie wiedzieć.
Tylko żyć.
A więc tańcz i już.
Galindo! Galindo.
Stój… Tutaj.
Trzymaj.
Mam ich dużo.
Dużo płaczę.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że zatańczysz ze mną chociaż raz.
Będę tam czekać.
- Całą noc. - To takie miłe.
Ale mógłbyś zrobić coś więcej.
Ta dziewczyna na wózku, o tam,
nie pójdzie już w tan.
Los nie dał jej szans…
Tak jak my chciałaby
też tam iść. Dziś…
Czy tu znalazł się by bohater,
co serce by miał
i zabrać ją chciał?
No… Może ja bym ją zabrał?
Och, Bik, serio?
Cudowna to myśl…
Ja dla ciebie wszystko bym zrobił.
Więc?
- Że teraz? - Dlaczego nie?
- Mam ją teraz zaprosić? - No, tak, skoro tu jest.
- Cześć, Nessa. - Cześć.
Dobra jesteś.
Źle to zrozumiałeś.
Chętnie pomagam i tyle.
Jestem wolna wieczorem. Zwłaszcza, że…
Znamy już siebie i wiemy:
do siebie tak pasujemy.
- Ty do mnie… - Ty do mnie…
Idealnie dobrani –
to był losu zamysł.
Ze mną dziś tańcz!
Nie zgadniesz, co mnie spotkało.
No?
Ten… przystojny i cudowny Manczkin właśnie zaprosił mnie na randkę.
Powiedział, że najpierw się wstydził, ale Galinda ośmieliła go…
- Czekaj. Galinda? - O, nie.
Nigdy więcej nie waż się mówić o niej źle.
Przede mną najszczęśliwszy wieczór mojego życia.
Dzięki… Galindzie.
To cudowna sprawa,
w końcu czeka mnie zabawa.
Bo to dzięki niej zaprosił mnie tam Boq…
Tylko zastanawiam się –
bo odwdzięczyć jej się chcę – jak to zrobić?
Zrozum, że… to
dzięki niej się stało.
Czy to szczęście wielkie jest zbyt?
Idealna para: ja i Boq.
Proszę, Elfabo, czy ty to rozumiesz?
Jak nikt.
I raz, dwa… trzy!
- To jest to! To jest to! - Udało się.
- Znakomicie! - Och, wielki Ozie.
Jestem najbardziej skandalową rybką w tym morzu.
Najbardziej! Fijero straci resztkę rozumu.
Wszyscy wyglądamy rewelacyjnie.
- Szybciutko. - Może jeszcze tutaj poprawię.
Nie wierzę, że ten chłopak wie, gdzie jest ta Oz-Doba.
To fakt…
I jeszcze, że znamy się ledwo kilka godzin. Mam rację?
Co to w ogóle jest?
Galindo?
A to to co to?
No, wiem. Babcia mi dała.
Wszystkie jej prezenty są straszniste.
Oddałabym go, ale nikogo aż tak nie nienawidzę.
Nic z tego!
Chociaż…
Nie.
- Cześć. - Hej.
- Musimy iść. - Tak, idziemy przypudrować kolanka.
Zrób to.
- Tak jest! - Mam świetny puder. Na co dzień.
Pa, Elfabo. Super ramionka masz.
Tak, ty to zawsze wyglądasz tak…
niezwykle barwnie.
Galindo…
NAUKI MAGICZNE
Nessa i ja właśnie mówiłyśmy o tobie…
O, a my mówiliśmy o tobie,
żebyś dziś z nami poszła.
Nie rozumiem.
Ty. Dziś z nami. Do „Oz-Doby”.
Czuj się zaproszona.
Czemu?
Bo wszyscy się tam wybierają.
Tylko nie mów mi, że nie masz co włożyć.
Ponieważ daję ci to.
I wiesz, współgra z całą twoją garderobą.
W sam raz jest dla dam. Tylko spójrz.
Czerń to dziś wczorajszy róż.
Idealna para – moda i ty.
Kto sądził… by?
Idealna para – więc bierz.
Od serca go daruję ci.
Aresztują nas.
Za dużo światła.
Szybciej, szybciej. Biegiem.
Wiem, że pewnie pani przeszkadzam, ale mam wielką prośbę.
OZ-DOBA
Tak jest! Szybciej!
Tak!
Hej, hej!
Tak jest! No!
Słuchaj, Nesso…
Tak?
Nesso…
Nie chcę zwodzić cię, jak jest,
opowiem skąd,
pomysł randki mi się wziął…
To nie fair – i to jest fakt…
Och, Boq, ja wiem, skąd…
Serio?
Ja na wózku tkwię od lat
i na współczuciu się znam.
- Nie było tak? - Nie. O, nie, nie.
Tu nie chodzi o współczucie.
Jesteś cudowna. Zaprosiłem cię…
bo…
Bo jesteś piękna, jak ze snu…
Och, Boq, ty jesteś chłopak-cud.
Do siebie pasujemy,
aż się wierzyć nie chce w to.
Pasujemy bardzo,
prawda, Boq?
Coś w tym jest.
Więc chodź!
Boq, co?
No, chodź!
O, tak!
Ze wszystkich książąt, jakich przyszło mi poz…
Ty.
Moi?
A ty… wracaj tam robić, cokolwiek… co chcesz.
Idź.
Idź!
Pani dziekan, pani jest…
- Ale serio, ja tak panią podziwiam… - Dosyć.
Magiczna różdżka?
Różdżka treningowa.
Treningowa? Dla mnie?
Proszę pani, jak mogę okazać swoją wdzięcznościowość?
Tak bardzo chcę nauczyć się wszystkich zaklęć.
Dziękuję, że wierzy pani we mnie.
Szczerze, to wcale w ciebie nie wierzę.
To pomysł twojej współlokatorki, a nie mój.
Współlokatorki?
Panna Elfaba poprosiła, żebym dołączyła ciebie do naszych zajęć z magii
i nalegała, żeby ci to przekazać dzisiaj, albo rzuci… studia.
Tak powiedziała?
Dlaczego?
Znam czary, lecz nie czytam w myślach. Nie zdradziła powodu.
Ale nie stać mnie, żeby ją stracić,
więc przyszłam.
Osobiście uważam, moja droga, że nie masz talentu nawet za grosz.
Udowodnij, że się mylę.
Szanse masz małe.
Może jej podziękujesz? Właśnie przyszła.
Przyszła?
Co ona włożyła?
Co za idiotyczny kapelusz!
Ten kapelusz jest okropniasty.
Patrzcie na nią…
Co ona wyprawia?
Ona tańczy?
Powiem ci wprost.
Ona się nie przejmuje, co myślą inni.
Bardzo się przejmuje.
Tylko udaje.
Nie mogę patrzeć.
Strasznie mi głupio.
Czemu?
To nie jest twoja wina.
Zaraz przyjdę.
- Co ty wyprawiasz? - Daj spokój.
Nie.
Już dobrze.
Żyjesz, to tańcz
w klubie „Oz-Doba”.
Bo czasu nam szkoda, a los tnie jak nóż.
Lecz z zaskoczenia
twe życie się odmienia,
kiedy tańczysz
tu!
Zaraz, chwila.
To była twoja pierwsza prawdziwa impreza?
A pogrzeby się liczą?
- Dobry żarcik. - Dzięki.
- Nie zasnę za żadne skarby. - To tak jak ja.
Już wiem. Wymieńmy się sekretami, o których nikomu nie mówiłyśmy.
No i super, ja pierwsza.
Fijero i ja będziemy się żenić.
Oświadczył ci się?
On jeszcze nie wie.
A… jasne.
Teraz twoja tajemnica.
- Tajemnica? - No…
Na przykład…
dlaczego śpisz z tą śmieszną zieloną buteleczką pod poduszką?
- Co tu jest? - Proszę, oddaj ją.
- No, oddaj. - Chcę wiedzieć!
Oddawaj!
To mojej matki i tyle.
To nie jest fair…
Ja ci zdradziłam prawdziwy sekret.
Mój ojciec mnie nienawidzi.
- Co? - To nie tajemnica.
Tajemnica tkwi w tym…
że ma powody.
To moja wina.
Ale co?
Że moja siostra jest, jaka jest.
Kiedy matka była w ciąży z Nessą,
mój ojciec bał się, że ona też przyjdzie na świat…
- Zielona. - …zielona.
Tak bardzo się bał, że kazał matce bez przerwy żuć śnieżyczki. Dzień i noc.
Tylko, że…
przez te śnieżyczki Nessa urodziła się za wcześnie i…
i nogi źle się jej…
A moja matka…
już się nie obudziła.
Do tego wszystkiego by nie doszło…
gdyby nie ja.
Tak więc…
to moja wina.
Twoja? Nie.
W tym ani trochę nie ma twojej winy. To przez śnieżyczki.
Tajemnica tajemnicą, Elfabo, ale to nie jest prawda.
Spójrz.
Przyszło jutro.
I Elfi…
- Mogę tak cię nazywać? - Trochę zadziornie.
- Wiem. I będę ci tak mówić. - Ja raczej…
A ty mów do mnie…
Galindo.
- Tak masz na imię. - Nie kłóćmy się.
Elfi?
Przyjaźnimy się teraz,
dlatego zajmę się tobą na porządnie.
- Naprawdę nie musisz nic robić. - To jasne.
Ale ja jestem taka fajna.
Gdy widzę, że ktoś obok mniej szczęścia ma niż ja –
a tak szczerze, wiesz… to każdy mniej szczęścia ma niż ja,
to w sercu coś zaraz kłuje mnie.
Kiedy komuś trzeba zmienić styl, nie czekam nawet kilku chwil.
Ja wiem, ja wiem,
co taki człowiek chce…
Dla ciebie też mam plan.
Zapomnij.
- Ale… OK. - Założę ci je z powrotem. O, tak.
Choć gdy… twój widzę stan,
depresję mam…
Spokojnie, bo się uda sprawa ta –
rób tak, jak ja.
I cóż – raz-dwa
się
ucz,
by…
mieć to coś.
Posłuchaj, jak mieć to coś,
jak chłopców się zwala z nóg,
zdradzę kilka sztuk.
Recepturę chcesz na lans?
Podpowiem, co nosi się, a co bardzo nie.
To wytyczne świetne są.
Jak masz
mieć to coś.
Pomogę ci mieć to coś. Ja wiem, kogo warto znać,
w jaką piłkę grać, jak się nie wyrażać źle.
Tylko że tu droga daleka wciąż czeka cię.
Bez fochów proszę, bo to rzeczywistość jest.
Jako przyjaciółka radzę: moje rady bierz.
Ja cię rozłożę na czynniki pierwsze, wiesz – jak siostra siostrę –
mam spojrzenie ostre! Kto wie, jak ja?
Mieć to coś?
Bo ja przecież mam to coś.
Wystarczy zaufać mi,
że się spełnią sny.
I tylko się do pracy zmuś – bo ktoś
nie może się tu lenić. Ty się zmień i miej to cuś…
Coś!
I kiedyś będziesz mieć to coś.
To się w życiu nie uda.
Co?
Elfi! Nie możesz tak myśleć!
Zmieni się całe twoje życie i to będzie moja zasługa.
No chodź.
Kiedy widzę ludzi małych,
smętnych, szarych i skwaśniałych,
zaraz mi się chce przypomnieć im…
- Czekaj! - …o tych tam
znanych mężach stanu wszelkich, komunikatorach wielkich.
Czy oni byli mądrzy?
- Wiesz… właściwie… - No, błagam cię.
- Trzeba… - Mieć to coś.
Tak!
Wystarczy, że masz to coś!
Po co nam wielki mózg? Każdy głupi już
wie, że liczy się, kto ma
takie coś, po prostu coś -
jak moi!
No, chodź tu!
Najpierw włosy.
Zarzucaj fryzurą.
Gotowa?
Raz, dwa.
Tak z grubsza.
Teraz zamienię ci ten zwykły łach czy też łachman,
czy nie wiem co… fu! – w bajeczną suknię balową.
Suknia balowa.
Suknia balowa!
Suknia!
Co jest?
Liczę na ciebie!
Suknia balowa!
- Serio? - Pomóc ci?
Nie! Noś tego łacha, jest piękny.
Zacznijmy na mniejszą skalę.
Zapraszam, madame.
- Czyli tak… - Dziękuję.
Może…
W sam raz.
Róż do zielonego pasi.
A tym bardziej „pasuje”.
I to jeszcze jak.
No, panno Elfabo…
ty to widzisz?
Piękna jesteś.
Ja już pójdę.
Co…?
Nie ma za co!
No, witamy.
Mniam.
To już jasne jest,
że ty tego chcesz.
Nie dziwi mnie rzecz ta.
I marzysz dniem i nocą,
że ktoś ci może to coś da!
Będziesz mieć to coś.
Lecz to nie to samo, co mam ja!
Cześć, Elfaba.
- Cześć, Elfaba. - Cześć.
Dobrze. Raz…
Nie.
Zostałaś zgalindowana.
Wiesz, że ci to na nic?
Chodź. Zajęcia się zaczynają.
- Doktor Dilly? - Nie wypada tak skracać.
- On na mnie mówi… - Dr Dillamond.
- To nie jego wina. - Niech się z tym pogodzi.
Mam dla pana maki.
Nie teraz, panno Elfabo.
Proszę! Zajmujcie już miejsca!
Mam ważną sprawę i bardzo mało czasu.
Moi drodzy studenci,
dziś jest mój ostatni dzień na Uniwersytecie.
Niestety, zwierzęta nie mają już prawa prowadzić wykładów.
Co?
W porządku, panno Elfabo. Dam sobie radę. Ja…
Studenci, tylko spokojnie, proszę. Nie ma powodu do obaw.
Co to ma znaczyć?
Idziemy, koźle!
Ej!
- Pani na to pozwala? - Przykro mi, to nie zależy od nas.
Mogą mi zabrać katedrę,
- …ale nie dam się uciszyć! - Panie doktorze.
Posłuchajcie mnie! Oni nie mówią wam całej prawdy!
Chcemy tak tu siedzieć i nic więcej?
Tyle wystarczy, panno Elfabo.
Proszę usiąść.
- Moi drodzy… - Wszystko dobrze?
…wasz nowy wykładowca historii przygotował specjalną prezentację.
Dzień dobry, studenci.
- Dzień dobry panu. - Dzień dobry panu.
W chwilach takich jak ta,
obowiązkiem wszystkich jest nie tylko patrzenie w przeszłość.
Mamy patrzeć w przyszłość.
To nazywamy klatką.
Na tym niezwykłym wynalazku skorzysta całe Oz.
No i zwierzęta oczywiście też. To jest…
Skoro tak, czemu on cały drży?
To ze szczęścia.
Otóż osobnik będący w klatce od małego
zapewne nigdy nie nauczy się mówić.
O, nie…
Wymiary klatki będą zależeć od zwierzęcia,
ale wyjściowy projekt zawsze jest taki sam. Pokażę wam.
Wyobrażacie sobie świat, w którym zwierzęta są w klatkach i nie mówią?
Ten biedny lew jest jak skazaniec.
- Zrobimy coś z tym? - Czemu… „my”?
Ktoś chyba musi coś zrobić!
Ej, ej. Uważaj…
Co tu się stało?
Nie wiem… wkurzyłam się i…
Fijero, co chcesz zrobić?
No, idziemy?
Chodź!
UNIWERSYTET SHIZ
Patrz!
Szybciej.
Chodź, mały. Tak jest.
- Bardzo dobrze. - Świetnie.
Co to, na litość Ozką?
PILNE
CZARODZIEJ SZMARAGDOWE MIASTO
Nie musisz się mnie bać.
Czy ty naprawdę ciągle musisz robić jakieś afery?
Nie robię afer, sama jestem aferą.
Tak! To na pewno.
Najlepiej, jakby mnie nie było? O to ci chodzi?
Co? Nie. Ja tylko…
- Myślisz, że chcę taka być? - Ja…
- Empatyczna i porządna? - Nie o to…
Byłoby łatwiej, gdybym lekceważyła…
Zawsze tak wszystkim przerywasz?
Przepraszam.
- Chciałem… - Mogę coś dodać?
Nikt ci nie kazał ze mną iść.
No i?
Chociaż udajesz, że jesteś płytki i samolubny…
Ależ ja nie udaję. Jestem szczerze w sobie zakochany i dogłębnie płytki.
Proszę cię. Nie jesteś.
Jesteś zbyt nieszczęśliwy.
OK.
- Skoro nie chcesz mojej pomocy… - Ależ chcę!
Co chciałaś zrobić tam w sali?
I czemu tylko na mnie to nie zadziałało?
Krwawisz.
Naprawdę?
No, już.
Mała ranka…
Tak.
Tak, albo nawet głębsza… albo coś…
Trzeba coś zrobić.
Z lewkiem.
- Trzeba go gdzieś ukryć. - No, jasne.
Fijero…
Ta dłoń,
ten wzrok…
W nagłej ciszy
serca skok
gdzieś tam w niepoznaną mgłę…
Ona z nim, z nią on –
bo nie mnie on chce.
Tych snów już dość,
to jest tylko złudzeń głos.
To już pewne, że nigdy tą,
która by z nim szła,
nie będę ja…
Czasem się pragnie gdzieś uciec stąd,
marząc, jak by to mogło być.
Pobudki jak ranki grudniowe są –
i szarością dnia trzeba żyć.
Sto lat, sto zim –
ona zawsze będzie z nim.
Jej skroń w słońcu złoci się,
choć się oczy szklą,
szans nie mam z nią –
nie mnie on chce.
Kochany!
Ojejku! Tak bardzo się martwiłam.
Już skończ, skończ śnić.
Ile chcesz tą mrzonką żyć?
Choć w sercu ból i cierpienie wrze –
inną kocha on,
szczęśliwi są.
Nie mnie on chce.
Panno Elfabo!
Szybko do mnie!
Tu jestem!
Elfi, musisz tam iść! Chodź!
Elfabo! Wreszcie jest odpowiedź od czarodzieja!
Patrz!
No, nie…
Ja… nie wierzę…
PANNA ELFABA THROPP
To do ciebie! Otwórz.
„Jego Ozka Wysokość Wielki Czarodziej Oz…
wzywa cię nadceremonialnie
do Szmaragdowego Miasta do swojej rezydencji”.
Zaraz.
„Zaproszenie jest imienne”.
To twoja szansa. Dasz światu dobro.
Chociaż… jeszcze najpierw musisz coś udowodnić.
- Udowodnić? - Udowodnić swoją wartość.
Skarbie, toż tu chodzi o Czarodzieja.
- Jeśli ma dać ci to, o czym marzysz… - Niby jak mam udowodnić?
- Nie jestem gotowa, to za szybko. - Nie bądź pesymistyczką.
Też musiałam udowodnić, że coś umiem, kiedy poznałam Czarodzieja.
Dasz sobie radę. Wierzę w ciebie.
Bez obaw. Pogoda to moja specjalność.
Nie powinnaś moknąć.
Zrobię ci taki daszek!
Moje włosy! Dziękuję.
Tym bardziej, kiedy czeka cię wielka przyszłość.
Pociąg do Szmaragdowego Miasta, proszę wsiadać!
Ojcze, to jest Boq, to o nim ci pisałam.
To dla mnie zaszczyt, panie gubernatorze.
Wiele o tobie słyszałem.
Moja Nessaroza jest bardzo kochaną dziewczynką.
Opiekuj się nią jak należy, rozumiesz?
Oczywiście.
To dobrze.
Elfi.
Elfi, pociąg już jest.
A w nim taki śmieszny mały wąsacz, pokażę ci go…
Jak sobie poradzimy bez ciebie?
Normalnie, bez kłopotu. Zresztą masz Fijera.
Właśnie, Fijero. Gdzie on jest?
Nie że myślałam, że przyjdzie się pożegnać, bo my nie znamy się prawie.
Wiesz, ja też go znam ledwo co. Ale on się zmienił.
Izoluje się i fochowuje.
I zaczął myśleć…
a to bardzo mnie martwi.
Od dnia, gdy zwolnili Dillamonda,
a w sumie… kto się przejmuje losem starego kozła?
Patrz, jednak przyszedł. Kochany!
Tutaj, najdroższy. Chodź.
Cześć.
- Elfabo. - Fijero.
Cieszę się bardzo.
Dziękuję.
Tak. My oboje się cieszymy.
- Tak sobie myślę… - Tak. Tak mówią.
Chodzi mi o tego lewka i o Dillamonda.
Cały czas myślę o tym dniu.
Ja też.
Tak samo ja.
Myślę o tym bez przerwy.
Ten biedny doktor Dillamond.
I człowiek chciałby jakoś…
zareagować.
Właściwie… Przepraszam!
Proszę państwa! Chcę coś ogłosić.
Otóż… od dziś zmieniam imię.
Co?
- Imię? - Tak.
- Jesteś pewna? - Tak.
Ponieważ Dillamond wymawywiał moje imię na swój kozi sposób,
w geście wsparcia
i by wyrazić swoje… oburzenie,
od teraz nie będę już znana jako Ga-linda,
a po prostu
Glinda.
Brawa!
- Cudowna! - Aż brak słów!
Co za brawuryzm.
Glindo!
Już nie Galinda – odtąd Glinda!
Glindo! Jesteś świetna!
Glinda!
Powodzenia.
Widzisz? No zobacz.
- No… i co teraz? - Nie przejmuj się, Galindo.
Teraz już „Glindo”! Głupota! Skąd ten pomysł mi przyszedł?
- To nieistotne – wszyscy cię kochają. - I co z tego?
Ja chcę być z nim.
Choćby nawet już nie był idealny.
Chyba właśnie czuję to samo, co inni…
Jak to mam znieść?
Pociąg do Szmaragdowego Miasta! Proszę wsiadać!
To ten z wąsami!
Idziemy. Bo odjedzie!
SŁAW IMIĘ SHIZ!
Dziękuję.
Tak! Kochamy cię!
- Trzymaj się! - Do widzenia!
SZCZĘŚCIOWEJ PODRÓŻY
Zaraz! Przepraszam!
Elfie, weź! Zapomniałam ci to dać!
Pa!
SZMARAGDOWE MIASTO
OBY SPEŁNIŁY SIĘ TWOJE MARZENIA - GALINDA
- Jedź ze mną! - Co?
Poznać Czarodzieja!
- Co mówisz? - Wsiadaj do pociągu, bo ci ucieknie!
- Nie chcę być natarczywa. - To nieważne. Wskakuj!
Ale to ciebie zaprosił. No to wsiadam!
Jeden dzień.
Jeśli tylko masz, jeśli tylko masz
jeden dzień.
Jeden dzień w Szmaragdowej Stolicy.
Stacja Szmaragdowe Miasto.
Jeden dzień w Szmaragdowej Stolicy.
- Jeden dzień… - Jeden dzień…
- Jeden…
…dzień…
w Szmaragdowej Stolicy.
Dzień w tej Stolicy…
Jeden dzień w Szmaragdowej Stolicy.
Jeden dzień tyle wrażeń ci da.
To nie sen, niespodzianek nie zliczysz.
Tak wiele nowości, że nigdy nie dość ci –
i mało ci dnia!
Tyle domów tu, co w Quox jest drzew.
- Sklepy są… - I dużo szkół.
- Wille… - Muzea…
Jak pojąć to?
To jest jeden wielki istny cud!
- Tylko patrz! - Zielono tu!
I tutaj chyba mógłby być nasz dom.
Chciałabym śnić zawsze taki sen…
Wrócimy kiedyś tu jak nic.
Bo właśnie tak bym chciała żyć.
A póki co niech cieszy nas ten dzień!
Jeden dzień w Szmaragdowej Stolicy.
Jeden dzień, śmiało cieszmy się zeń.
Jeden dzień,
on nie skończy się niczym.
Nas tutaj raczej zapamiętacie,
nim skończy się dzień.
Przed państwem absolutnie prawdziwa historia Wielkiego Czarodzieja
i Szmaragdowomiejski Teatr Narodowy!
Był taki wiek, co go nie pamięta człek,
że dom miały w Oz Istoty Magiczne.
Istoty Magiczne…
- To najmądrzejsze z nich. - To najmądrzejsze z nich.
Żyć wiecznie – nie będziemy, to wiadome, więc…
zapiszmy w księdze naszą magię.
W słowach tajnych i tajemnych –
skryje ją
Grymuar ten!
Nieliczni tylko znali słów tych sens,
a czas ich stąd zabierał dzień za dniem,
aż już nie został nikt…
Lecz po Istotach zostało proroctwo.
Gdy w Oz się źle dziać będzie,
w tych najczarniejszych dniach…
Zjawi się ktoś z wielką mocą,
kto ten tajemny język zna…
A Oz tonące w rzewnych łzach…
Zaśpiewa znów radosne…
Patrzcie!
Na niebie pojawia się balon, a w nim człowiek!
Może jest spełnieniem proroctwa?
Czy zna język Grymuaru?
Czy on proroctwo spełni nam, ten człek, co spłynął z chmur?
Czy obietnicę niesie zmian?
Dać Grymuar mu!
O-ma-ha! O-ma-ha!
Zna ten język! To chyba jest…
Czarodziej!
A więc – spełniło się…
on szczęścia da nam dnie.
Niech całe Oz zaśpiewa w głos, ten śpiew niech niesie się.
Kim jest mag,
co magią cieszy tak całe Oz? Że się nigdy nie ma dość?
Kim jest gość,
co los go dał Oz, by dziś zbawił nas od trosk?
Kto by go nie pokochał śmiało,
a razem z nim jego balon?
Wielce potężny jest nasz wielki Czarodziej!
- Jeden dzień… - Kim jest mag…
- …w Szmaragdowej Stolicy. - …co magią cieszy tak całe Oz?
- Jeden dzień… - Kim jest gość, co los go…
- …tyle wrażeń ci da. - …dał Oz, by dziś zbawił nas od trosk.
To nie sen. Cudne place, ulice…
Tłum ludzi jest w krąg tu.
Miejmy nasz dom tu
i wtedy się spełni nasz sen.
Gdzie ty, tam ja.
Właśnie tak.
Właśnie… tak.
Złączył przyjaźnią nas
jeden…
Zaproszenie od Jego Ozkiej Wysokości Wielkiego Czarodzieja
Czarodziej zaprasza cię!
Dzień!
Dzień dobry.
Elfabo.
Posłuchaj mnie.
Dasz sobie radę.
Ciebie stać na wszystko.
- Co to za dźwięk? - Nie wiem.
- O, nie. - Nie. Idziemy.
- Idź! Elfaba… idź! - Ja nie…
Ja… jestem… Oz.
Elfie.
Jestem Oz, Wielki i Potężny.
A wy to kto?
Czemu szukacie właśnie mnie?
Elfie. Powiedz coś. No powiedz.
- Ale co? - Cokolwiek.
Odpowiadać.
Ja jestem… Elfaba Thropp,
Wasza Ozkość.
A to jest…
Elfaba? To ty?
Elfaba Thropp?
Człowiek.
Elfaba Thropp. Nie wiedziałem, że to ty.
Udało ci się tu dotrzeć.
Przepraszam za to, nie chciałem cię przestraszyć.
Jak tam siedzę z tyłu, to po prostu słabo widzę twarze.
Ale uwierz mi:
cudownie cię poznać.
- To naprawdę… zaraz. Co to? - Co?
- Wybacz, mogę? - Jasne.
Ja tylko… Bez obaw.
Dla ciebie – mojego wyjątkowego gościa.
To na pamiątkę. Zatrzymaj do końca życia.
Bardzo to miłe, Wasza Ozkość. Dziękuję.
A to jeszcze jedna nieoczekiwana…
Jak ci na imię?
Glinda.
Kiedyś Galinda.
Witaj, Belindo.
Na co tak patrzysz? A, tak.
Sam nie wiem. Przesada może…
Ale ludzie właśnie takich rzeczy oczekują.
A ludziom trzeba dawać
to, co chcą.
No tak, dziękuję.
Ale to to jeszcze nic takiego. Zaraz cię zaskoczę.
Oto jest Kraina Oz przyszłości.
Tak, tak.
Nie wiem, czy może zauważyłyście już ten długi i kręty szlak. Widzicie go?
Ludzie muszą mieć jakiś cel.
Wystarczy taka droga i wszyscy zawsze będą pamiętać, że każdy, kto nią pójdzie…
bez wyjątku,
trafi prosto do mnie.
Ostatnio zacząłem myśleć,
jakiego koloru kostką tę drogę wybrukować,
więc skonstruowałem takie coś
i można zrobić tak…
Elfabo, może ty spróbujesz.
Dobra. Chętnie.
A gdyby… zieleń?
Żółty?
Albo fiolet?
Czekaj. Wróć do tamtego, proszę.
Żółty, naprawdę?
Tak.
Do takiego szlaku pasuje.
Niech popatrzę…
I…
Żółta droga?
No, nie wiem…
Śmiało. Chodźcie tu.
Chodźcie do mnie. Do mojej piaskownicy.
Zapraszam. Patrzcie:
my jesteśmy tutaj. A jak się otworzy to, to w środku…
To ty.
Tak, to ja. To ja.
Fajne to… ja wiem, za dużo tu sam przesiaduję.
Ale dobrze, ja nie…
Wyleciało mi. Gdybym głowę nosił osobno,
pewnie zostawiłbym ją w Manczkinlandii.
Patrzcie, co zamówiłem. Coś pięknego.
Zatrzymaj ją. Mówię teraz poważnie. Zatrzymaj na zawsze.
Ponieważ… może kiedyś, kto wie,
damy tę małą twoją figurkę do środka, o tam, obok mojej.
Bo może kiedyś pośród tych kamiennych ścian znajdziesz swój dom.
Elfi…
Jest zielona.
Och, cóż…
nie musi być.
Czy to jest coś, o czym marzysz?
Nie.
Ja marzę o tym, żebyś pomógł zwierzętom.
Coś złego się z nimi dzieje, potrzebują cię.
Tak czułem, że o to ci chodzi. I zgadzam się z tym całkowicie.
Tak… kurczę blade.
Zupełnie, jakbym już świetnie cię znał.
Wiedziałam, że to zrozumiesz.
Dzięki tobie jestem bardzo szczęśliwa.
To lubię najbardziej: wszystkich uszczęśliwiać.
Sentymentalny ze mnie człek,
ktoś kto zawsze chciał być ojcem.
Więc staram się, bo – tak bym rzekł,
Ozjanin każdy dla mnie jest jak syn
lub córka.
Elfabo, dam ci w niebo zrobić krok.
Powinien każdy szansę mieć na taki lot!
Więc dzięki mnie polecisz w dal
i ojca dumy głód…
nakarmisz.
Ze mnie jest
sentymentalny
człek.
Wystarczy już tego. OK.
Zgaście Księżyc.
Czy to…?
Faktycznie.
Madame Morrible, co pani tu robi?
Och, kochana.
Musiałam zobaczyć twój triumf.
I ty także, jak widzę.
Ja…
To niemożliwe.
Czy to jest Grymuar?
Tak.
Starodawna księga mądrości, magicznych zaklęć i wiedzy tajemnej.
Mogę dotknąć?
Nie.
Chwila, chwila, chwila. A jeśli nie jest gotowa?
Zaklinanie z użyciem Grymuaru to jest poważne wyzwanie.
Wiem coś na ten temat.
Słusznie, nie poganiajmy jej. Może wystarczy już wrażeń na dziś.
Nie.
Proszę.
Chcę spróbować.
Chcę coś udowodnić.
Cóż…
Słodki Ozie.
Otworzył się przed nią.
To od którego zaklęcia zaczniesz?
Pracowałyśmy nad lewitacją.
Lewitacją? O, to ciekawe.
Czy wiecie, że mój Chistery…
Czy panie go poznałyście? Chistery…
dowodzi moją Szmaragdową Strażą.
Miło cię poznać.
On się nie przyzna, nie lubi mówić o sobie.
Ale… obserwuje ptaki z tak wielką tęsknotą
co dzień rano.
Ptaki?
- Jak mogę mu pomóc? Ja nie… - Elfi, spójrz.
Czy to słowa?
To ten język…
Nasz zapomniany język zaklęć.
Nie zrażaj się, jeśli go nie odczytasz.
Ja sama umiem odcyfrować ledwo słowo czy dwa,
a zajęło mi to lata…
- Och, Elfi… - Wielki Ozie!
I co ci mówiłam?
Chistery, wszystko dobrze?
Chistery?
Spokojnie, to tylko przemiana.
To tylko przemiana…
Ale on tak cierpi!
Chistery!
Nie gryź! Nie gryź!
Niebywałe!
Udało ci się. Udało ci się i to jak!
Jego to boli.
Mów, jak to odwrócić?
- Odwrócić…? - Jak mam to odwrócić?
Zaklęcia z Grymuaru nigdy nie da się odwrócić.
Elfabo… Elfabo!
Nie. Nie!
Wiedziałam, że ona ma tę moc! Mówiłam ci!
Elfi, to jest nadzwyczajowe.
O coś takiego nam szło. Oczy na niebie.
Tak. To będą idealni szpiedzy.
Szpiedzy?
- Elfabo? Elfabo? - Oj, nie.
Elfi? Elfi?
Masz rację, to złe słowo. Może „skauci”?
Będą latać nad krainą Oz i donosić o wywrotowej działalności zwierząt.
- Co to w ogóle ma znaczyć? - Na pewno Czarodziej ma swoje powody.
To ty!
Ty za tym stoisz.
Przez ciebie ludzie prześladują zwierzęta. To ty tego chciałeś.
Robimy to, żeby ludzie byli bezpieczni. Oz jako całość na tym zyska.
Wiedziałaś cały czas.
Od kiedy mnie poznałaś.
Ty na tym także zyskasz, kochana.
- Musisz mi zaufać. - Nie. Nie!
Elfabo.
Kiedy zjawiłem się tu, panował chaos,
niezadowolenie.
A w moich rodzinnych stronach
wszyscy świetnie wiedzą, że najlepszy sposób, by zjednoczyć ludzi,
to dać im prawdziwego wroga.
Jeśli chciałeś szpiegów, to czemu…
czemu nie wyczarowałeś ich sam? Przecież…
Elfabo!
Mówisz do Czarodzieja z Oz!
Czytaj.
Rzuć zaklęcie.
Czytaj!
- Elfabo… - Nie!
Nie potrafisz, prawda?
Nie potrafisz?
Dlatego potrzebne ci to wszystko! I szpiedzy, i zwierzęta w klatkach.
I jakiś wróg! Ty…
Ty nie masz żadnej mocy.
Zgadza się.
Dlatego potrzebuję ciebie.
Pomyśl o swojej przyszłości, kochana.
Nie podchodź.
Elfi, daj im mówić.
Proszę.
Dobra rada, młoda damo.
Słuchaj, Elfabo,
skoro już pierwsze zaklęcie tak doskonale ci poszło…
Och, wielkie nieba, tylko sobie wyobraź.
Mówiłem poważnie, że możesz zamieszkać tutaj.
To będzie twój dom i mój.
I hej, jeżeli będziesz chciała,
być może… też twojej przyjaciółki.
Serio?
Czemu nie?
Nie.
Elfabo!
Chcesz sobie pomóc? To ją namów!
Elfie. Elfie!
Słuchajcie.
Słuchajcie!
Jeżeli zależy wam na waszych krewnych,
to zachowacie się lojalnie wobec Czarodzieja.
Ona to zrobiła! Ta zielona!
Za nic nie dajcie jej uciec!
Elfie, co tak gonisz?
Elfie, co ty robisz?
O nie!
Proszę cię. Wracaj i pogadajmy z nimi.
Elfi. Elfi.
Co ty wyprawiasz?
Zostaw…
A bierz to!
Elfi! Nie!
Straże. Straże. Straże!
Znajdźcie mi tę uciekinierkę. Chowa się w pałacu.
Sprowadźcie ją do mnie.
Szybko.
- Elfabo, co ty robisz? - Idź za mną.
Dokąd? Czyś ty oszalała?
Elfabo, jesteś żałosna!
- No szybciej! - Pytam: dokąd?!
W górę!
- Tam są! - Jest ta zielona!
- Właź tu, szybko! - Totalnie ża…
- Już! Skacz! - Co? Mam skakać?
Szybko! Skacz, Glindo! No już!
- Spadam! - Daj mi rękę!
Dalej. Trzymaj!
Spadaj!
Oddaj mi nogę!
Oddaj mi nogę.
Zaraz, nie, nie!
Szybko!
Pomóż mi!
Ej, nie!
Nie, nie, nie.
Elfi, Elfi…
Szybciej! Uważaj!
Szybko, chodź!
Nie odwracaj się!
- Uciekajcie! Jazda! - Uwaga!
Nie jest dobrze, nie jest dobrze.
Elfi.
Elfi!
Uspokój się! Pozwól mu się wytłumaczyć.
Po moim trupie.
Od zawsze o tym marzyłaś!
Elfabo, tu nie chodzi tylko o nas.
Nie mogłaś się opanować, zamiast od razu robić aferę?
Czy masz, co chciałaś?
Czy to nie o to szło?
Dziś masz za swoje, bo to koniec twoich planów.
Podziękuj sobie sama!
Czy masz, co chciałaś? Czy to nie o to szło?
Czy jesteś dumna, że w ukłonach gniesz się nisko,
bo dla ambicji – wszystko?
Choć mało to możliwe jest
konsekwencjami…
się ciesz.
Ozjanie!
Oto wasz wróg, którego trzeba znaleźć i pojmać.
Nie wierzcie w ani jedno jej słowo.
Ona ukradła nasz Grymuar.
Ona jest zła,
odpowiada za cierpienia tych biednych, niewinnych małpek.
O, nie.
Jej zielona skóra
to przecież widoczny znak jej najoczywiściej podłej natury.
Oto szpetota.
Oto abominacja.
Oto
Zła Czarownica.
Nie bój się.
Ja się nie boję.
To Czarodziej powinien bać się mnie.
Elfi, coś ci powiem.
Posłuchaj mnie. Tylko ich przeproś.
Z Czarodziejem wciąż być możesz…
Chciałaś tego… od tylu lat.
Osiągniesz to, co ci się marzy.
Ja wiem…
Już się nie marzy…
Nie.
I chcieć nie mogę,
dziś to wiem.
Dziś mnie coś odmieniło.
Świat nie jest taki sam.
Nie będę pionkiem w grze.
Niech ktoś, kto stworzył ją – gra sam.
Już minął czas rozterek
czy czas, by się koić snem.
Więc zdam się na mój instynkt,
w niebo krok…
dać chcę.
Bo to ten czas, by grawitację znieść.
Mnie na to stać, by grawitację znieść
i za nic mieć ten świat!
Czy ty zrozumiesz, czy nie, że to jakaś mania wielkości?
Mam dosyć wszelkich granic
i cudzych zasad dość.
Nie wszystko zmienię, lecz
spróbować chcę – i zmienię coś!
Za długo lęk przed stratą
uczuć już straconych trwał.
Dziś pewność mam:
miłości koszt to jakiś żart!
Stać prędzej mnie, by grawitację znieść,
więc żegnam się – umiem grawitację znieść
i za nic mieć ten świat.
Tam są!
Elfi… co ty robisz?
Elfabo, proszę cię!
Przestań, posłuchaj mnie!
Tylko nie to okropne zaklęcie lewitacji!
Ty nie wiesz, co robisz, błagam cię!
Przestań! Przestań!
Przestań już!
No?
Gdzie twoje skrzydła?
Może nie masz takiej mocy, jak ci się wydaje.
Słodki Ozie…
Naprzód!
Dawajcie!
Śmiało.
- Siadaj! - Co?
Jeszcze!
Leć ze mną.
Wiesz, ile możemy zrobić… razem?
Nie wstrzyma nic,
już nigdy nas nie wstrzyma nic.
Dwie takie jak my, co tylko chcą uczynić są
w stanie.
To, co nam się marzy…
Da się spełnić razem.
I wygramy każdą z walk,
bo da się razem grawitację znieść.
A gdy potrafisz grawitację znieść…
…to za nic masz ten świat…
Czyli ruszamy?
Elfi, drżysz cała.
Proszę.
Otul się tym.
Czy tak być miało?
Czy tego właśnie chcesz?
Ty też.
Los w swoje ręce bierz.
Więc skoro tego chciałaś –
obyś nie pożałowała.
A gdyby coś ci poszło źle…
Pamiętaj zawsze:
masz mnie.
Mocniej!
Tam są!
Bierz ją!
Zostawcie ją!
- Nie zrobiła nic złego! - Puszczajcie!
Nie!
Elfie!
Nie! Do tyłu!
- Elfi. Nie! - O mnie wam chodzi!
- To o mnie wam chodzi! - Nie!
O mnie!
- Co zrobiłaś tym razem? - Elfaba Thropp – zielona jak smok!
Kto jej w końcu powie, że śmierdzi jak nie człowiek?
Zamknijże się wreszcie! Idź rób, co ci mówię.
Pomyśl o swojej przyszłości, kochana.
Weź to coś!
To… ja!
Tam będę, gdzie na niebie,
słońce odchodzi w noc.
Ktoś mówił mi, że wszystkim
trzeba szansę dać na taki lot!
I chociaż lecę sama,
wolności czuję smak.
Kto chce mnie złapać,
nie da rady wzbić się tak!
Bo kto jak ja umie grawitację znieść?
I kto moc tę ma, by grawitację znieść?
Usłyszy o mnie cały świat.
Nie wstrzyma nic.
Ozjanie!
Oto wasz wróg, którego trzeba znaleźć i pojmać.
Nie wierzcie w ani jedno jej słowo.
- Ona ukradła nasz Grymuar. - Panie gubernatorze!
Ona jest zła.
Nie wstrzyma nic…
Jej zielona skóra
to przecież widoczny znak jej najoczywiściej podłej natury.
Oto szpetota.
Oto abominacja.
- Oto… - Dalej.
Nie wstrzyma nic…
…Zła Czarownica.
I nigdy już w Krainie Oz
czy to Czarodziej, czy tam ktoś,
nie będzie rządził już mną tak!
- Czy masz, co chciałaś? - Niech to zła wcielenie zginie!
- Właśnie tak! - Czarownicy nie żal!
Więc niech marnie zginie!
Tak!
CIĄG DALSZY NASTĄPI
CZĘŚĆ I
Napisy - Agata Deka na podstawie tekstu dubbingu Michała Wojnarowskiego