Ο χρησμός της Πυθίας προειδοποιεί.
Μια προφητεία.
Η Σπάρτη θα αλωθεί. Ολόκληρη η Ελλάδα θα αλωθεί.
Και η περσική φωτιά θα καταντήσει την Αθήνα στάχτες...
Διότι η Αθήνα είναι ένας σωρός από πέτρες, ξύλο, μαλλί και σκόνη.
Και σαν τη σκόνη θα εξαφανιστεί στον άνεμο.
Μόνοι οι ίδιοι οι Αθηναίοι υπάρχουν.
Και η μοίρα του κόσμου εξαρτάται από την κάθε τους λέξη.
Μόνο οι Αθηναίοι υπάρχουν.
Μόνο τα ξύλινα καράβια μπορούν να τους σώσουν.
Τα ξύλινα καράβια... και η παλίρροια από το αίμα των ηρώων...
300 Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ
Ο Λεωνίδας, ο σύζυγός μου.
Ο Λεωνίδας, ο βασιλιάς σας...
Ο Λεωνίδας και οι γενναίοι 300 είναι νεκροί...
Οι ελεύθεροι άνδρες και γυναίκες της Ελλάδας δεν δεσμεύονται
από τον όμορφο θάνατο των Σπαρτιατών.
Ο πόλεμος δεν είναι η αγάπη τους.
Κι όμως αυτός έδωσε τη ζωή του γι' αυτούς.
Για το σκοπό της Ελλάδας που υποσχέθηκε.
Οι εχθροί μας σφυρηλάτησαν την ελευθερία μας
στις φλόγες του πολέμου.
Ο Βασιλιάς Δαρείος ήρθε να πάρει τη χώρα μας.
Πριν από δέκα χρόνια ο άνεμος φυσούσε στα μάτια μας...
Πριν αυτός ο πικρός πόλεμος αναγκάσει τα παιδιά μας να γίνουν άνδρες.
Πριν από δέκα χρόνια...
ξεκίνησε αυτός ο πόλεμος... όπως ξεκινούν όλοι οι πόλεμοι.
Με το παράπονο.
Μαραθώνας.
Ο Βασιλιάς της Περσίας Δαρείος,
ενοχλημένος από την ιδέα της ελληνικής ελευθερίας,
ήρθε στην Ελλάδα για να μας υποδουλώσει.
Γέμισε το πεδίο του Μαραθώνα
με μια δύναμη εισβολής
που υπερτερεί τρείς προς έναν έναντι των Ελλήνων υπερασπιστών.
Και έτσι την αυγή οι απελπισμένοι Αθηναίοι κάνουν το αδιανόητο:
Επιτίθενται.
Επιτίθενται στους κουρασμένους Πέρσες
την ώρα που κατεβαίνουν από τα πλοία τους
με τρεμάμενα πόδια μετά από ένα μήνα στη θάλασσα.
Επιτίθενται πριν προλάβουν να εγκαταστήσουν το στρατόπεδό τους
και να φροντίσουν τους στρατιώτες τους.
Και ποιος ήταν ο αρχιτέκτονας αυτής της τρελής στρατηγικής;
Ένας σχετικά άγνωστος Αθηναίος στρατιώτης.
Οι άντρες του τον αποκαλούσαν Θεμιστοκλή.
Αυτός δίνει στους Πέρσες μια γεύση
από τον τρόμο που ξυπνούν οι Αθηναίοι στην μάχη.
Απόδοση Διαλόγων Εξ Ακοής: grgrs ~ Morgan La Fey
Όλες οι σκέψεις περί δόξας έχουν χαθεί.
Χιλιάδες οι νεκροί, εκατοντάδες από αυτούς δικοί τους...
Όλα για μια ιδέα. Μια ελεύθερη Ελλάδα.
Ένα αθηναϊκό πείραμα που λέγεται Δημοκρατία.
Το άξιζε αυτή η ιδέα; Άξιζε όλη αυτή τη θυσία;
Ο Θεμιστοκλής θα άφηνε τον καλό βασιλιά Δαρείο ν' αποφασίσει.
Εν μέσω του χάους αναδύθηκε μια στιγμή...
Και ο Θεμιστοκλής θα την άρπαζε.
Μια στιγμή που θ' αντηχούσε μέσα στους αιώνες.
Μια στιγμή που τον ανύψωσε από απλό στρατιώτη...
στην κορυφή της αθηναϊκής πολιτικής δύναμης.
Όχι!
Μια στιγμή που θα καθιστούσε μύθο το Θεμιστοκλή.
Κι όμως, ενώ η δόξα και οι έπαινοι έπεφταν βροχή πάνω του,
μέσα στην καρδιά του ο Θεμιστοκλής ήξερε ότι είχε κάνει λάθος.
Ήταν ο γιος του Δαρείου, ο Ξέρξης.
Τα μάτια του κουβαλούσαν το σημάδι του πεπρωμένου μέσα τους.
Ο Θεμιστοκλής ήξερε πως έπρεπε να είχε σκοτώσει εκείνο το αγόρι.
Αυτό το ένδοξο σφάλμα θα τον στοίχειωνε για πάντα.
Και έτσι ήταν ο ίδιος ο Θεμιστοκλής, εκείνος
που επέφερε επιπτώσεις στην περσική αυτοκρατορία.
Και κίνησε δυνάμεις...
που θα κατέκαιγαν την καρδιά της Ελλάδας.
Διότι καθώς ο καλός βασιλιάς έπνεε τα λοίσθια...
όλοι οι τρανοί στρατηγοί και συμβουλάτορές του
κλήθηκαν στο πλάι του κρεβατιού του...
Με πρώτη και καλύτερη την εξέχουσα ναύαρχό του...
Την Αρτεμισία.
Μόνο η ομορφιά της ξεπερνούσε την αγριάδα της...
Και η ομορφιά της αντιπαραβαλλόταν
μόνο από την αφοσίωσή της στον Βασιλιά της.
Η Αρτεμισία ήταν η αγαπημένη του Δαρείου ανάμεσα στους στρατηγούς του,
διότι αυτή έφερνε τη νίκη στο πεδίο της μάχης.
Αυτή ήταν ο τέλειος ευνοούμενος πολεμιστής
που ο γιος του, Ξέρξης, δε θα γινόταν ποτέ.
Αγαπημένο μου παιδί...
Γλυκό μου παιδί...
Ξέρξη, μην επαναλάβεις το σφάλμα του πατέρα σου.
Άσε τους Έλληνες στην ησυχία τους.
Μόνον οι θεοί μπορούν να τους κατατροπώσουν.
Μόνον οι θεοί.
Για επτά μέρες ο Ξέρξης θρήνησε, παραλυμένος απ' το πένθος του.
Την όγδοη ημέρα...
Η Αρτεμισία του ψιθύρισε το σπόρο της τρέλας που θα τον καταβρόχθιζε.
Τα λόγια του πατέρα δεν ήταν προειδοποίηση...
Αλλά πρόκληση.
Μόνον οι θεοί μπορούν να κατατροπώσουν τους Έλληνες.
Εσύ θα γίνεις ο Βασιλιάς Θεός.
Η Αρτεμισία συγκέντρωσε τους ιερείς, τους μάγους και τους μυστικιστές
από κάθε γωνιά της αυτοκρατορίας.
Αυτοί έντυσαν το νεαρό βασιλιά με ύφασμα από τη Σαμαριά
ποτισμένο με αρχαίο ελιξίριο.
Και τον έστειλαν να περιπλανιέται στην έρημο.
Εωσότου, μέσα σ' ένα ντελίριο ζέστης και δίψας
έφτασε στη σπηλιά ενός ερημίτη.
Ο Ξέρξης προσπέρασε τα κενά βλέμματα,
και τις άδειες ψυχές των κούφιων πλασμάτων που ζουν στις σκοτεινές γωνιές
της καρδιάς κάθε ανθρώπου.
Και μέσα σ' αυτό το σκοτάδι...
παραδόθηκε πλήρως...
σε μια δύναμη τόσο σατανική και διεστραμμένη...
Όταν αναδύθηκε, κανένα κομμάτι από εκείνον που ήταν ο άνθρωπος Ξέρξης δεν επέζησε.
Τα μάτια του έκαιγαν σαν αναμμένα κάρβουνα.
Γδύθηκε από τα πάντα, εξαγνίστηκε, λείος και καθαρός.
Ο Ξέρξης αναγεννήθηκε θεός.
Η Αρτεμισία δεν εμπιστευόταν κανένα.
Κι έτσι, υπό το πέπλο της νύχτας...
στο παλάτι έγινε εκκαθάριση όλων των συμμάχων του Ξέρξη.
Όλοι εκείνοι που εμπιστευόταν,
Όλοι εκείνοι που τον ανέθρεψαν...
Όλοι αυτοί που κάποτε συμβουλευόταν...
Όλοι τους γνώρισαν την οργή της.
Και καθώς ο Βασιλιάς Θεός στεκόταν μπροστά στο λαό του
η Αρτεμισία έβλεπε την άψογη ραδιουργία της να παίρνει σάρκα και οστά.
Για χάρη της δόξας!
Εκδικήσου...
Πόλεμος...
Πόλεμος!
Η Ελλάδα πέφτει στα νύχια του πολέμου...
Και το φάντασμα ενός τερατώδους στρατού πλέον του εκατομμυρίου
θα έπρεπε να φανεί κάτι παραπάνω από μια απλή λεπτομέρεια για το Θεμιστοκλή.
Τον ήρωα του Μαραθώνα.
Για να τελειώσει αυτο που ξεκίνησε.
Σας παρακαλώ, πρέπει να επικαλεστούμε την επιείκεια του Ξέρξη.
Δειλέ!
- Δειλοί! Είναι μια πόλη δειλών! - Βούλωσέ το!
- Βούλωστο εσύ! - Θα σε σκοτώσω!
Στο διάολο οι Σπαρτιάτες! Στο διάολο να πάνε!
Ησυχία!
Αυτό είναι δημοκρατία, όχι οδομαχία.
Η επίθεση της Περσίας θα έρθει και απ' το Βορρά, και απ' το Νότο.
Οι πόλεις-κράτη πρέπει να διαπραγματευτούν ειρήνη.
Ναι, ναι! Πρέπει να διαπραγματευτούμε.
Να διαπραγματευτούμε με τον τύραννο;
Δώσε μου ένα παράδειγμα που αυτό ωφέλησε ποτέ ένα έθνος.
Συμπατριώτες μου. Μπορούμε να κρίνουμε το μέλλον
μόνο από όσα περάσαμε στο παρελθόν.
Πολλοί από εσάς ήσασταν μαζί μου στο Μαραθώνα.
Κι όσοι από σας υπηρετήσατε και αντιμετωπίσατε τις πληγές της μάχης...
Ξέρετε πώς σμιλεύεται η πραγματική ειρήνη!
Μην απατάστε!
Ο Ξέρξης, ο γιος του Δαρείου, έφτασε στην πόρτα μας.
Κι ακριβώς εδώ, αυτή τη στιγμή, πρέπει να επιλέξουμε.
Αν θα μείνουμε χώρια από την Ελλάδα ή όχι.
Άργος...
Κόρινθος, Μέγαρα, Αθήνα...
Ακόμα και η Σπάρτη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της τους Πέρσες.
Πρέπει να πολεμήσουμε ως ένα έθνος.
Ειδάλλως θα χαθούμε, προσκολλημένοι στα δικά μας συμφέροντα.
Στείλτε μας τα πλοία που χρειαζόμαστε για να υπερασπιστούμε την Ελλάδα.
Ο Θεμιστοκλής θα χρειαστεί κάτι παραπάνω από τα πλοία μας.
Θα χρειαστεί τα παιδιά μας να μπουν στη μάχη.
- Και η Σπάρτη; - Θα στείλουμε κάθε πλοίο που έχουμε
στη βόρεια ακτή της Εύβοιας.
Εγώ θα πάω να ζητήσω βοήθεια...
από τους Σπαρτιάτες...
Ακόμα δεν έχουμε νέα από τον αγγελιο- φόρο που έστειλες στη Σπάρτη.
Ο βασιλιάς Λεωνίδας μπορεί να προσβλήθηκε από τη γενναιόδωρη προσφορά σου.
Ίσως πρέπει να κάνω έφοδο στη Σπάρτη εγώ ο ίδιος, και να την κατακάψω.
Να θυμάσαι... Όταν ένας βασιλιάς αγαπιέται όσο εγώ,
μπορεί να καταφέρει πολλά.
Θα αναγκαστώ να αντισταθώ στη θεϊκή δύναμή μου.
Η Αθήνα προσπαθεί να οργανώσει μια συμμαχία.
Δε θα είναι τίποτα άλλο από μια χούφτα πλοία.
Μόλις ξεχυθούν αυτά τα νερά, έτσι θα είναι κι η δύναμή μου σ' όλη τη γη.
Θα θυμίσω στους δειλούς Έλληνες ότι δεν ξεχάσαμε την προσβολή τους.
Ξεκουράστε τ' άλογα. Εγώ θα συνεχίσω.
Σπαρτιάτες... Θα τα πάμε καλά.
- Σπαρτιάτες... - Θεμιστοκλή, παλιόφιδο...
Τι σε φέρνει τόσο μακριά στο Νότο;
Ήρθα να δω το Λεωνίδα και να τον προειδοποιήσω για την περσική απειλή.
Άργησες. Ο Πέρσης αγγελιοφόρος ήδη παρουσίασε αυτούς τους όρους στο Λεωνίδα.
Να προσφέρουμε συμβολικά γη και ύδωρ.
Σπαρτιάτες! Μάθετε αυτό, και εμπεδώστε το καλά.
Η πιο ένδοξη στιγμή των Σπαρτιατών,
η τελειότερη εκπλήρωση όσων θεωρούν προσφιλή,
είναι όταν πολεμάνε
με όλη την καρδιά τους για την επιβίωση της Σπάρτης.
Και κείτονται νεκροί στο πεδίο της μάχης.
Νικηφόροι.
Ποιος είναι πρόθυμος να πεθάνει στο πλευρό του βασιλιά μας;
Θεμιστοκλή...
Ταξίδεψες από μακριά για να δεις πώς εκπαιδεύονται οι πραγματικοί άντρες.
Βασίλισσα Γοργώ,
μήπως θα έπρεπε να τους εκπαιδεύετε να ζουν στο πλευρό του βασιλεύ τους;
Μια νέα εποχή μας ξημερώνει.
Μακάρι όλοι οι άνδρες να ξεσηκωθούν με το δικό σας ενθουσιασμό...
- Αυτό ακούγεται σαν απειλή. - Όχι...
Μια ευκαιρία να ενωθείτε με την υπόλοιπη ελεύθερη Ελλάδα
και ν' αντισταθείτε στον τύραννο.
Εκτός κι αν φυσικά εσύ και ο Λεωνίδας έχετε ήδη κάνει συμφωνία με τον Ξέρξη.
Δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία.
Ο αγγελιοφόρος του Ξέρξη ήταν αγενής και δεν επέδειξε σεβασμό.
Δεν κατάλαβε ότι οι απειλές που έδωσε στη Θήβα και το Άργος δεν πιάνουν εδώ.
Εδώ είναι η γενέτειρα των σπουδαιότερων πολεμιστών του κόσμου.
Ο βασιλιάς τους θα πολεμούσε και θα πέθαινε για τον καθένα απ' αυτούς.
Ο αγγελιοφόρος του Ξέρξη δεν καταλάβαινε
ότι αυτή δεν είναι η τυπική πόλη-κράτος.
Εδώ είναι η Σπάρτη.
Ώστε ο αγγελιοφόρος κατάλαβε ξεκάθαρα ότι η Σπάρτη δεν παραδίνεται.
Ναι. Αυτή τη στιγμή ο Λεωνίδας συμβουλεύεται την Πυθία σχετικά με το πολεμικό του σχέδιο.
Η γιορτή των Καρνέων είναι το μονό που μας εμποδίζει.
Σίγουρα η Πυθία θα καταλάβει ότι πρέπει να πολεμήσουμε.
Τότε ο συγχρονισμός μας είναι τέλειος.
Ζητώ ένα στόλο που θα αντιπροσωπεύει μια ενωμένη Ελλάδα.
Θέλω η Σπάρτη να ενώσει τις δυνάμεις της μαζί μου.
Δώστε μου τα πλοία σας, Γοργώ, κι εγώ θα φροντίσω ώστε ο Ξέρξης
να εύχεται να μην είχε περάσει το Αιγαίο.
Δε θα πάρεις κανένα σπαρτιατικό πλοίο.
Δε μας ενδιαφέρει η ενωμένη Ελλάδα.
Αυτό είναι δικό σου όνειρο, Θεμιστοκλή, όχι δικό μας.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η επιβίωση της Σπάρτης.
Οι φρουροί μου θα σε συνοδέψουν έξω.
Είναι ωραίο να κοροϊδεύεις την ελευθερία εδώ, στην εγωιστική σας απομόνωση.
Υπάρχει ελευθερία στη σοφία σας
να επιλέξετε να μην την υπερασπιστείτε.
Βασίλισσά μου...
Η Σπάρτη θα μας στηρίξει στον αγώνα μας;
Φαίνεται ότι οι Πέρσες πρόσφεραν στους Σπαρτιάτες κάτι που δεν μπορούν ν' αρνηθούν.
Τι πράγμα;
Έναν όμορφο θάνατο.
Λένε ότι εσύ είσαι ο πιο γενναίος από τους αιχμαλώτους μου.
Λένε ότι εσύ είσαι η πόρνη από τις θάλασσες της Ανατολής.
Όχι ο πιο έξυπνος...
Ο διοικητής σου είναι Έλληνας, σαν κι εμένα!
Εσείς, Πέρσες, δέχεστε τις εντολές σας, από μια Ελληνίδα!
Ναι, αδερφέ μου, είμαι Ελληνίδα από γεννησιμιού μου.
Κι ελληνικό αίμα κυλά στις φλέβες μου.
Αλλά η καρδιά μου...
Είναι περσική.
Μέσα σε λίγες ώρες...
ο στόλος των Ελλήνων θα έχει καταστραφεί.
Και τι θα γίνει με τον αφέντη μας και τους Σπαρτιάτες που εμπνέουν φόβο;
Δεν υπάρχει τίποτα να φοβόμαστε.
Ο βασιλιάς Λεωνίδας και η προσωπική του φρουρά των τριακοσίων
προελαύνουν στη μάχη.
Θα καταρρεύσουν αμέσως.
Εσύ...
Συμφωνείς;
Πολλοί θα χαθούν.
Η πίστη σου μου κάνει δυνατή εντύπωση.
Είναι παράξενο πράγμα ένας απλός φύλακας στο πλοίο
να σηκώνει το βλέμμα όταν του απευθύνω ερωτήσεις.
Δείχνει έλλειψη πειθαρχίας.
Τα χέρια του ανθρώπου δε λένε ψέματα.
Αποκαλύπτουν κάθε ατέλεια και ελάττωμα του χαρακτήρα του.
Βλέπεις, τα δικά σου χέρια δεν είναι αρκετά άγρια για να δουλεύεις στο πλοίο.
Βρες κάθε άντρα υπό τη δούλεψή μου και εξήγησέ μου...
Πώς και δε σε ξέρω;
Συγχώρεσέ με, Αρχηγέ.
Ας συστηθώ.
Πιάστε τον κατάσκοπο!
Τον δειλό!
Έρχεται καταιγίδα καταπάνω μας.
Είναι απλά ένας ελληνικός παλιόκαιρος.
Θεμιστοκλή, έλα.
- Καλλιστώ. - Όσα πούμε, δεν πρέπει να βγουν παραέξω.
Πουθενά.
Ο γιος μου δεν έχει αποκτήσει το δικαίωμα να κάθεται στο τραπέζι με τους βετεράνους,
αλλά μπορείτε να τον εμπιστευτείτε.
Πολύ ωραία.
- Πείτε μου. - Μια Ελληνίδα διοικεί όλα τα πλοία
του Ξέρξη στο Νότο.
Η Αρτεμισία, την έχω ακουστά.
Η Αρτεμισία είναι γεννημένη δολοφόνος, και έμπειρη στη θάλασσα.
Κι έχει δίψα για εκδίκηση.
Όλη η οικογένειά της δολοφονήθηκε από μια ομάδα Ελλήνων.
Έχω ακούσει όλες τις ιστορίες.
Για το πώς κανείς δεν γλίτωσε εκείνη την ημέρα.
Οι ιστορίες λένε ότι βίασαν και σκότωσαν όλη την οικογένειά της.
Και μετά έστρεψαν την προσοχή τους σε εκείνη...
Μετά από χρόνια σκλαβιάς σε ένα ελληνικό πλοίο,
την πέταξαν και την άφησαν να πεθάνει.
Όπου τη βρήκε μισοπεθαμένη ο Πέρσης απεσταλμένος.
Εκείνη την μέρα η Αρτεμισία ορκίστηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα,
μόνο όταν θα μπορεί να τη δει να καίγεται.
Την τάϊσαν, την έντυσαν και την εκπαίδευσαν
οι καλύτεροι πολεμιστές της περσικής αυτοκρατορίας.
Κανείς δεν την έφτανε στην δεξιοτεχνία και στο χάρισμά της με το σπαθί.
Ο μεγάλος βασιλιάς Δαρείος εντυπωσιάστηκε απ' την αφοσίωσή της.
Γρήγορα αναρριχήθηκε και έγινε διοικητής στο πλευρό του.
Έχει πουλήσει την ψυχή της στον ίδιο το θάνατο.
Μερικοί θα έλεγαν ότι εγώ πούλησα τη δική μου στην Ελλάδα.
- Τι σκέφτεσαι; - Εγώ;
Ναι. Εσύ είσαι το μέλλον αυτής της χώρας.
Είμαι έτοιμος να πολεμήσω.
Τον συμπαθώ. Περισσότερο από 'σένα.
- Θα χρειαστούμε και τον τελευταίο άνδρα. - Είναι ακόμα παιδί.
- Πολύ μικρότερα παιδιά υπερασπίστηκαν την πατρίδα μας, πατέρα. - Φτάνει!
Είσαι ένας φαντασιόπληκτος και δε θα ξαναμιλήσεις γι' αυτό.
Θεμιστοκλή...
Θα βάλω το σχέδιό σου εν δράσει, οι δυνάμεις μου
θα έχουν σταλεί μέχρι τη δεύτερη μέρα.
Δεν θα χρειαστείς.
Σε διαβεβαιώ γι' αυτό.
Υπάρχουν άσχημα μαντάτα.
Ο Λεωνίδας προήλασε βόρεια στις Θερμοπύλες.
Άσχημα μαντάτα; Με τους Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες
η νίκη μας είναι εξασφαλισμένη.
Αν τον συνόδευε ο στρατός.
Λίγο η Πυθία, λίγο τα Κάρνεια,
ο Λεωνίδας προελαύνει με μόλις τριακόσιους άντρες.
Δηλαδή το μόνο που στέκεται ανάμεσα στην Αθήνα
και την πλήρη καταστροφή...
είναι ο Λεωνίδας και τριακόσιοι Σπαρτιάτες;
Θ' αναζητήσουμε τα ευαίσθητα σημεία.
Θα εγκαταστήσουμε μπροστά τους μια γραμμή εθελοντών.
Ωραία. Θα μας δώσει χρόνο να τους διδάξουμε στρατηγική.
Απλά φροντίστε να τους ταΐζετε καλά...
Και να μείνουν νηφάλιοι.
Τίποτα άλλο;
Δε θα ήταν άσχημο αν μπορούσαν να κολυμπήσουν μέχρι την ακτή.
Πανάθεμα!
- Να πάρει! - Ο πατέρας σου ξέρει ότι είσαι εδώ;
Όχι, κύριε.
- Κι αυτό το ξίφος και η ασπίδα; - Του παππού μου.
Μου τα εμπιστεύτηκε η μητέρα μου το πρωί.
- Σου έδωσε και την ευχή της; - Μάλιστα, κύριε.
Έχει κοφτερή λεπίδα.
Ο πατέρας σου θα βρεθεί προ εκπλήξεως το πρωί.
Εγώ επιλέγω να πολεμήσω εδώ. Τώρα.
Έλα στο πλοίο μου. Εκεί θα πολεμήσεις.
Μάλιστα, κύριε.
Έχουμε μόλις 50 πλοία.
Οι περσικές δυνάμεις μετρώνται με τις χιλιάδες.
Ελάχιστα πλοία είναι σε καλή κατάσταση.
Και θ' αντιμετωπίσουν τα τερατώδη πλοία του περσικού στόλου.
Τότε θα έχουμε το προβάδισμα. Ταχύτητα και ευελιξία.
Οι υπόλοιπες πόλεις-κράτη ας στείλουν έστω κι ένα πλοίο. Στην Αθήνα θα πέσει το βάρος.
Μερικά περσικά πλοία έχουν βρει καταφύγιο ακριβώς απέναντι από το στενό.
Αν σπάσει ο καιρός, μπορούμε να επιτέθουμε την αυγή.
- Η μόνη ελληνική νίκη. - Οι θεοί μας έδωσαν την ευκαιρία
να νικήσουμε τους Πέρσες και να αναπτερώσουμε το ηθικό των Ελλήνων.
Επιχειρήστε αντιπερισπασμό. Θα πάμε σύμφωνα με το σχέδιο.
Με τη δύση του ηλίου θ' αποπλεύσουμε ώστε να συναντήσουμε τον περσικό στόλο.
Θα τους επιτεθούμε μεσοπέλαγα
μακριά απ' τις ακτές που περιορίζουν τη μάχη.
Το να επιτεθούμε σε μια δύναμη άνω 1.000 πλοίων
με τις άθλιες δυνάμεις που διαθέτουμε, θα είναι αυτοκτονία.
Όπως το σχέδιό μου.
Κοίτα τον αξιολύπητο στόλο τους.
Τα πλοία τους δεν είναι απειλή.
Θέλω να επιλέξω τον υπαρχηγό μου σ' αυτή τη μάχη.
Και όποιος αποδείξει την αξία του, θα λάβει μια θέση δίπλα μου.
Ο Στρατηγός Μπαντάρι θα επιχειρήσει την πρώτη επίθεση.
- Διοικητά; - Ηγήσου της επίθεσής μας.
Τι εγγύηση μου δίνεις για μια γρήγορη νίκη;
- Το λόγο μου και τη ζωή μου. - Πολύ καλά.
Οι κανόνες της μάχης;
Εξευτέλισε τους Έλληνες και κατέστρεψε τα πλοία τους.
Θα πεθάνει μέχρι κι ο τελευταίος.
Αδέρφια μου, δυναμώστε τη καρδιά σας...
Κοιτάξτε βαθιά στη ψυχή σας.
Θα δοκιμαστούμε ψυχικά ετούτη την ημέρα.
Μέσα στην παραζάλη της μάχης...
χρειάζεστε ένα λόγο να συνεχίσετε να πολεμάτε.
Ένα ιδανικό. Που θα σας κάνει να μην εγκαταλείψετε ό,τι έχετε.
Πρέπει μόνο να κοιτάτε τον συμπολεμιστή σας.
Αυτό είναι που μας δένει στη μάχη.
Αυτή είναι η αδελφότητα των συμπολεμιστών.
Μην σπάτε το δεσμό που ισχυροποιήθηκε στο χωνευτήριο της κονής μάχης.
Δε θα έρθετε πιο κοντά με κανένα απ'όσο μ' αυτούς
με τους οποίους χύνετε το αίμα σας.
Διότι δεν υπάρχει πιο ευγενικός σκοπός
από το να πολεμάτε για εκείνους...
που θα έδιναν τη ζωή τους για σας.
Πολεμήστε δυνατά σήμερα!
Πολεμήστε για τ' αδέρφια σας!
Για τις οικογένειές σας!
Πάνω απ' όλα πολεμήστε για την Ελλάδα!
Βεβαιωθείτε για ένα πράγμα προτού αρχίσει η μάχη.
Για τι;
Να μη πεθάνεις τη πρώτη μέρα.
Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους!
Τα περσικά πλοία είναι πιο δυνατά στο μπροστινό μέρος,
αλλά αδύναμα στη μέση. Εκεί να επιτεθείτε!
Τώρα!
Μαζευτείτε!
Αναστροφή! Τώρα!
Πάνω τους!
Οι τακτικές του εχθρού είναι δημιουργικές.
Η άμυνά τους μετατράπηκε σε επίθεση.
- Χάνουμε. - Όχι, εσύ χάνεις.
Υποχωρήστε. Αφήστε τους να χαρούν τη σημερινή μέρα.
Βαρέθηκα τις αποτυχίες σου, Μπαντάρι.
Δεν θ' αφήσω αυτή την πληγή να με καθυστερήσει.
Κατά κάποιο τρόπο σε πιστεύω.
Η λεπίδα μου θα είναι ακονισμένη και έτοιμη μέχρι το πρωί.
Όμορφα. Αύριο θα παλέψεις στο πλευρό του πατέρα σου.
- Όχι κι άσχημα γι' αγρότες. - Και ποιητές. Και γλύπτες.
Ποιος θα το πίστευε ότι ένα μάτσο ανεκπαίδευτοι άνδρες
θα τα πήγαιναν τόσο καλά ενάντια σ' έναν αξιόλογο εχθρό;
Θα χρειαστούμε όλη μας τη δύναμη στην αυριανή μάχη.
Πόση ώρα πιστεύεις ότι μπορούμε να αντέξουμε;
Αν το σχέδιό μου πάει καλά...
Όση ώρα θα χρειαστεί μέχρι οι Σπαρτιάτες να ενώσουν την Ελλάδα.
Άνδρες! Ποιος θα μοιραστεί το κρασί του μαζί μου;
- Αναφορά! - Ακόμα μετράμε τις απώλειες.
Αλλά πρέπει να καταλάβετε
πως είναι εξαιρετικά δύσκολο
να ζούμε στη θάλασσα και να...
Αναφορά;
Χάσαμε 75 πλοία. 30 υπέστησαν ανεπανόρθωτες ζημιές.
20 μπορούν ν' ανακτηθούν με λίγες εβδομάδες δουλειάς στο λιμάνι.
Ο διοικητής των ελληνικών δυνάμεων ονομάζεται Θεμιστοκλής.
Ναι, είναι Αθηναίος Στρατηγός.
Εικάζεται ότι έστειλε το βέλος που σκότωσε τον μέγα Βασιλιά Δαρείο.
Αυτός ο Θεμιστοκλής δείχνει αρκετά ευφυής στη μάχη.
Κάτι το οποίο δεν μπορώ να πω για κανέναν σας.
Κύριοι, βρίσκετε παράλογο τον τρόπο που διοικώ;
Είναι υπερβολικό να ζητώ τη νίκη;
Η απογοήτευσή σας για τη χθεσινή ήττα είναι δικαιολογημένη.
Η απογοήτευσή μου;
Η απογοήτευσή μου δεν έχει να κάνει με τις ήττες.
Ένας μικρός αριθμός κατεστραμμένων πλοίων και νεκρών σκλάβων
δε σημαίνει τίποτα για μένα. Όχι.
Η απογοήτευσή μου...
...είναι γι' αυτούς τους άνδρες!
Παρότι στέκομαι ανάμεσα σε 10.000 άνδρες...
Είμαι μόνη.
Λαχταρώ κάποιον να σταθεί στο πλευρό μου.
Κάποιον να μπορώ να εμπιστευτώ.
Πες μου Στρατηγέ Κασάνι, είσαι αυτός ο άνδρας;
Θα γευθείτε τη νίκη μέχρι το τέλος της ημέρας.
Θα φροντίσω εγώ γι' αυτό.
Το ελπίζω.
Προχωρήστε!
Τώρα!
Κανένα σημάδι τους;
- Οι Έλληνες υποχωρούν. - Είναι ακριβώς εκεί που θέλει.
Ο Κασάνι είναι ειδικός στην τακτική.
Για τον Θεμιστοκλή μιλάμε.
Πέτρες!
Σταματήστε! Σταματήστε!
Προετοιμαστείτε!
- Τι κάνεις εδώ; - Η ευθύνη ενός άνδρα είναι...
να προστατεύει την οικογένεια και το έθνος του.
- Ποιος σου το είπε αυτό; - Ο πατέρας μου.
Είδες με τι χάρη μας εξαπάτησε ο Θεμιστοκλής;
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να νικήσουμε;
- Πώς μπορώ να... - Ησυχία.
Θα κουβαλάς ένα μήνυμα από εμένα.
Τώρα θα μας φοβούνται! Τώρα θα φοβούνται τους Έλληνες!
Ακριβώς!
Φοβού τον Έλληνα μαχητή. Φοβού το σπαθί, την ασπίδα του.
Φοβού την αγάπη του για τη μητέρα Ελλάδα,
μα πάνω απ' όλα...
Φοβού την ελευθερία του!
Μη θυμώσεις με τον μικρό.
- Τον πήρα υπό την προστασία μου. - Τον θυμό τον κρατώ για τους εχθρούς.
Θεμιστοκλή!
Το πλοίο της Αρτεμισίας αγκυροβόλησε σε ουδέτερα ύδατα.
- Θέλει να γνωρίσει τον Θεμιστοκλή. - Πώς εγγυάσαι την ασφαλή επιστροφή του;
Λοιπόν, μικρέ...
Η μόνη της τιμή θα είναι να δει τον κατεστραμμένο
στόλο σας να κείτεται στον πάτο του Αιγαίου.
Και να μπορέσει να σε αναγνωρίσει
καρφωμένο στο κατάρτι του πλοίου σου με το σπαθί της,
καθώς θα κατηφορίζεις στον υδάτινο τάφο σου.
Γιατί δεν το είπες εξ αρχής;
Καλώς ήλθες στο ταπεινό μου πλοίο.
Τιμή μας που βρίσκεσαι εδώ.
Το πλοίο σου κι εσύ η ίδια, είστε αρκετά εντυπωσιακοί.
Πολύ ευγενικά λόγια...
Έλα Θεμιστοκλή, έχουμε να πούμε πολλά.
Πιστεύεις πως οι Έλληνες κατέβηκαν από τους θεούς;
- Κάτι τέτοιο έχω ακούσει. - Και εσύ;
Έχεις κάποιο θεϊκό πρόγονο;
Οι άνδρες μου έμειναν έκπληκτοι όταν έχασαν σήμερα.
Πιστεύω πως υπάρχει κάτι θεϊκό σε 'σένα.
Τώρα ποιος λέει ευγενικά λόγια;
Οι άνδρες μου λένε πως εσύ σκότωσες τον βασιλιά Δαρείο στο Μαραθώνα.
Πολλά λέγονται γι' αυτό.
Πάνε δέκα χρόνια από τότε.
Συχνά διανθίζουν όσα συμβαίνουν στη μάχη.
Αυτή την πράξη θα τη θυμόσουν.
Κάνω ό,τι χρειάζεται για να υπερασπιστώ την Ελλάδα.
Κι εγώ θα κάνω ό,τι χρειαστεί για να τη νικήσω.
Για κάθε έναν που σκοτώσαμε, εσύ θα σκότωσες 1.000 Πέρσες.
Για κάθε πλοίο που βυθίζω...
Εσύ πρέπει να βυθίζεις εκατοντάδες.
Μπορώ να αντέξω απώλειες για βδομάδες,
και μήνες, αν παραστεί ανάγκη...
Οι αριθμοί μου θα σε λιώσουν
Θα πάρω τα πολύτιμα σκάφη σου με το σπαθί μου
και θα αφαιρέσω την ελληνική ελευθερία σου.
Ζητάς να διαπραγματευτώ την παράδοσή μας;
Όχι...
Σου προσφέρω μια ευκαιρία να βγεις απ' τη μιζέρια και να έρθεις μαζί μου.
Χρειάζομαι έναν διοικητή σαν εσένα.
Κοίταξε την άμυνα που παρέταξες.
Μια χούφτα τυχάρπαστους. Ο Λεωνίδας με τους τριακόσιους του...
Ειλικρινά είναι λίγο προσβλητική η υποδοχή που επιφυλάσσετε
στην ισχυρότερη αυτοκρατορία του κόσμου.
Δεν σε κατηγορώ, Θεμιστοκλή.
Πολέμησες λες και το αίμα του Ποσειδώνα κυλά στις φλέβες σου.
Κατηγορώ την Ελλάδα.
Αυτοί οι γραφειοκράτες προστατεύουν τα πολιτικά τους συμφέροντα
στέλνοντας εσένα εδώ... να πεθάνεις.
Κι όμως ακόμα μάχεσαι.
Άρα, θα πρέπει να είναι... Τι;
Η οικογένεια πίσω στην Αθήνα που σε υποχρεώνει
να μάχεσαι με τόσο πάθος;
Η αλήθεια είναι πως δεν είχα χρόνο για οικογένεια.
Ξόδεψα όλη μου τη ζωή με τη μία αληθινή αγάπη μου.
Τον ελληνικό στόλο. Και μοναδικό πάθος μου...
...να τον προετοιμάσω για σένα.
Με ευχαριστεί να σε σκέφτομαι που λιώνεις για χάρη μου.
Να παρατάς την αγάπη και την οικογένεια...
για μια υπόσχεση μεγαλύτερης έκστασης.
Η έκσταση του ξίφους και της σάρκας...
Του θανάτου και του μαχαιριού...
Της οργής και του ιδρώτα και των μυών...
Της αγνής χαράς...
και της βαθιάς θλίψης...
Πέθαινε μαζί μου κάθε βράδυ και αναγεννήσου μαζί μου κάθε πρωί.
Καθώς θα μπήγεις το σπαθί στις καρδιές των εχθρών μας.
Εσύ πολεμάς για ελευθερία,
εγώ προσφέρω ελευθερία χωρίς τη συνέπεια της ευθύνης.
Έλα μαζί μου.
Και στη πλευρά μου...
πάρε τη κάθε σου αναπνοή μαζί μου σα να είναι η τελευταία σου.
Έλα μαζί μου.
Όχι.
Δεν είσαι θεός, είσαι ένας απλός άνθρωπος.
Να είσαι γρήγορη με το σπαθί σου.
Δεν θα πεθάνεις απόψε. Φρουροί!
Πετάξετέ τον εξώ απ' το πλοίο μου.
Λοιπόν, τι έμαθες;
Μπορεί να νικηθεί η Αρτεμισία;
Την επόμενη φορά που θα την αντιμετωπίσουμε, θα φέρει τη συμφορά.
Στείλε τον προσωπικό μου φρουρό.
- Κάντε πίσω! - Υποχωρήστε!
Υποχωρήστε!
Θεμιστοκλή, στο νερό!
Τοξότες, στο κατάστρωμα!
Γρήγορα!
Ανοίξατε πυρ!
Συνέχισε να πολεμάς, μικρέ! Συνέχισε!
Είναι ένας στη κορυφή! Ρίχτε του!
Εγκαταλείψτε το πλοίο!
Οι νεκροί δεν έχουν ενοχή. Δεν έχουν ευθύνη.
Ο Θεμιστοκλής παρακολουθεί τα πτώματα των ανδρών του
να βάφουν το Αιγαίο κόκκινο από το αίμα.
Αν θυσιάστηκαν για τον εγωισμό του...
ή να ανακουφιστεί από την ενοχή εκείνου του σφάλματος στο Μαραθώνα...
Πόσοι άνδρες θα είχαν σωθεί αν ο Θεμιστοκλής σκότωνε εκείνο το αγόρι;
Ούτε η ίδια του η ψυχή δεν μπορεί να είναι σίγουρη...
Φίλε μου, παλέψαμε ενάντια στις πιθανότητες.
Πάει...
Άκουσέ με, Θεμιστοκλή...
Θα πρέπει να παλέψεις πολύ πιο δυνατά απ' ότι το πρωί.
- Θα παλέψουμε ώμο με ώμο. - Όχι, γιε μου.
Εσύ θα συνεχίσεις και για τους δυο μας.
Τι είπε;
Θα σου πω όταν έρθει η ώρα, μικρέ.
Κάνε ησυχία τώρα.
Κι αναπαύσου με το πνεύμα του πατέρα σου.
Πόσες φορές πιστεύεις θα επαναληφθεί τέτοια τραγωδία;
Όσες χρειαστεί.
Μετατρέπουν νεαρούς άνδρες σε αναμνήσεις.
Νομίζεις ότι το απολαμβάνω;
Ήμουν μάρτυρας όταν ξεψύχησε ο καλύτερός μου φίλος.
Κάθε γυναίκα που χήρεψε από την απόφασή μου.
Κάθε παιδί θα μεγαλώσει χωρίς πατέρα.
Είναι επιλογές μου. Αυτό είναι το βάρος της αρχηγίας μου.
Πόσο εύκολο είναι να κάνεις να σωπάσει αυτός ο όχλος...
Ας δει ο στρατός μου τον τρανό στρατό της Σπάρτης.
Άλογα θα ποδοπατήσουν αυτά τα πτώματα.
Ας δουν τι κοστίζει το θράσος τους να προκαλέσουν το Βασιλιά Θεό.
Ο βασιλιάς Λεωνίδας και οι γενναίοι 300 του
ήταν το καλύτερο που μπορούσε να προσφέρει η Ελλάδα.
Δεν υπάρχουν νέοι σωτήρες να εμφανιστούν και να μας εξαφανίσουν.
Τίποτα δεν θα σταματήσει την άνοδο της αυτοκρατορίας μου.
Μεγαλειότατε.
Πάρε το σπαθί του νεκρού βασιλιά στην Αθήνα.
Μεταβίβασέ τους ότι είναι οι επόμενοι.
Ενημέρωσέ τους... ότι η Αθήνα...
η τιμημένη πόλη - κόσμημά τους...
θα εξαφανιστεί από προσώπου γης.
Θεμιστοκλή!
Έχω νέα απ' τις Θερμοπύλες.
Ο Λεωνίδας προδώθηκε από έναν καμπούρη. Οι Σπαρτιάτες σφαγιάστηκαν.
Οι Θερμοπύλες έπεσαν.
Τέτοια θυσία...
Τώρα η Ελλάδα έχει ένα μάρτυρα.
Δάξο, μετέφερε το μήνυμα των Θερμοπυλών
σε κάθε πόλη, κάθε χωριό και κάθε συμπατριώτη.
- Ν' ακουστεί ο λόγος σου. - Μα όλοι τους είναι νεκροί.
Η θυσία της Σπάρτης θα μας ενώσει.
Πήγαινε!
Πήγαινε όλους τους άνδρες και τα πλοία μας πίσω στην ασφάλεια.
- Κι εσύ; - Θα μεταφέρω το μήνυμα στην Αθήνα.
Μου είπαν πως ο καμπούρης ευθύνεται για το χαμό των Θερμοπυλών.
Πούλησε τη χώρα του.
Έβγαλε το πορφυρό από την πλάτη του,
και το αντικατέστησε με περσικό χρυσάφι.
Πώς ονομάζεσαι, προδότη;
Εφιάλτης της Θράκης.
Θα λερώσω την ευγενή αυτή λεπίδα με το αίμα σου.
Θα έχεις δίκιο να το κάνεις.
Υπάρχει μια μικρή ομορφιά σε 'μένα...
Υπάρχει μια μικρή ομορφιά σε ό,τι έκανα...
Πες αυτό που θέλεις.
Σε ικετεύω...
και όλους του Αθηναίους.
Ο Βασιλιάς Θεός θα κάψει αυτή τη πόλη!
Ησυχία!
Η σπουδαία θυσία του Λεωνίδα και των Σπαρτιατών
δεν ήταν ήττα!
Ήταν μια όμορφη νίκη.
Αυτή η απλή πράξη γενναιότητας...
μας επιτρέπει να συσπειρώσουμε όλες τις πόλεις-κράτη μας
και ν' ανασυντάξουμε την Έλλαδα για ένα σκοπό,
ενάντια σ' έναν εχθρό!
Κι εσύ, μετέφερε αυτό το μήνυμα στον θεό βασιλιά σου...
Θα πάρουμε όσα πλοία μας έχουν απομείνει...
και θα το τελειώσουμε στον κόλπο της Σαλαμίνας.
- Θα υπάρξει θάνατος και καταστροφή. - Ναι.
Θα υπάρξει.
Θεμιστοκλής.
Ήρθα για να μιλήσω στη βασίλισσά σας.
Σε προειδοποιώ, Αθηναίε. Ίσως να μη λάβεις θερμό καλωσόρισμα.
Τα θερμά μου συλλυπητήρια.
Δε μπορούμε ν' αλλάξουμε αυτό που συνέβη στον Λεωνίδα.
Είναι μια θυσία που δεν θα ξεχαστεί.
Μη μου κάνεις μάθημα για τη θυσία. Πρόσεχε τα λόγια σου, Αθηναίε.
Σας αιτήθηκα όλο τον σπαρτιάτικο στόλο.
Κάθε άνδρα και πλοίο που μπορείτε να μου δώσετε.
Δεν έδωσα αρκετά για το όνειρο μιας ενωμένης Ελλάδας;
Να δώσω σπαθιά στα χέρια των ιυών μου; Στα παιδιά μας;
Θα σ' ευχαριστούσε;
Δεν έδωσα αρκετά για τις φιλοδοξίες σου, Θεμιστοκλή;
Έναν βασιλιά, συζύγους, πατεράδες, αδέρφια. Η Σπάρτη δεν θα δώσει άλλα.
Αυτό ανήκει σε εσάς.
Εκδικήσου τον!
Ο χρησμός της Πυθίας προειδοποιεί. Ολόκληρη η Ελλάδα θα αλωθεί.
Και η περσική φωτιά θα καταντήσει την Αθήνα στάχτες...
Διότι η Αθήνα είναι ένας σωρός από πέτρες, ξύλο, μαλλί και σκόνη.
Και σαν τη σκόνη θα εξαφανιστεί στον άνεμο.
Μόνοι οι ίδιοι οι Αθηναίοι υπάρχουν.
Και η μοίρα του κόσμου εξαρτάται από την κάθε τους λέξη.
Μόνο οι Αθηναίοι υπάρχουν.
Μόνο τα ξύλινα καράβια μπορούν να τους σώσουν.
Ξύλινα καράβια...
...και η παλίρροια από το αίμα των ηρώων...
Οι Έλληνες θα αλωθούν αν σταθούν εναντίον μας.
Ο Λεωνίδας και η φυλή του δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ένα θεό.
Ο Θεμιστοκλής ήταν ένας ανάξιος δειλός.
Και τώρα, αυτός ο αξιολύπητος στόλος δεν αξίζει της προσοχής μας.
Αν αυτός ο ανάξιος δειλός...
είχε σταθεί στο πλευρό μου, θα γκρεμίζαμε τον κόσμο στα πόδια σου.
Βασιλιά μου, ο ταπεινός σου υπηρέτης
σου φέρνει νέα. Η βασίλισσα είναι απροστάτευτη.
Είναι στο χέρι σου. Πρέπει μόνο να τους αποτελειώσεις.
Ποιος ηγείται των δυνάμεών τους;
Ο Θεμιστοκλής ο Αθηναίος.
Ο Θεμιστοκλής είναι νεκρός.
Είναι ζωντανός. Τον είδα με τα μάτια μου.
Ετοιμάστε τα στρατεύματα. Θα επιτεθούμε κατευθείαν.
Πού βρίσκονται;
Πρέπει να στείλουμε ένα στράτευμα να δούμε αν είναι παγίδα.
Πως τολμάς να με συμβουλεύεις για τον δικό μου πόλεμο;
Εγώ είμαι ο Βασιλιάς Θεός. Εγώ σκότωσα τον Λεωνίδα.
Εγώ είμαι αυτός που θα αφανίσει την Αθήνα.
Εγώ είμαι ο βασιλιάς σου.
Ο θάνατος του Λεωνίδα και των αντρών του τους έκανε μάρτυρες.
Όταν επιτεθείς στην Αθήνα...
θα καταστρέψεις το μόνο πράγμα που αξίζει σ' αυτή τη χώρα.
Θα επιτεθώ στους Έλληνες με όλοκληρο το στόλο μου.
Αρτεμισία, αρκετά!
Μη ξεχνάς ποιος έβαλε το στέμα στο κεφάλι σου... Βασιλιά μου.
Τώρα κάθησε στο χρυσό θρόνο σου
και παρακολούθησε τη μάχη απ' την ασφάλεια που σου παρέχω.
Εκεί πέρα, γίναμε μάρτυρες της καταστροφής της Αθήνας.
Θ' αντιμετωπσουμε μόνοι το κτήνος που έφερε τη καταστροφή στη γη μας.
Προσευχήθηκα ότι οι Σπαρτιάτες
θα έρθουν να βοηθήσουν το πρωί.
Ίσως νιώθουν ότι έδωσαν αρκετά.
Μας απογοήτευσες.
Είναι δικό σου λάθος, Θεμιστοκλή.
Χωρίς τους Σπαρτιάτες είμαστε απλοί αγρότες.
Έπρεπε να 'χαμε διαπραγματευτεί με τους Πέρσες όταν είχαμε την ευκαιρία.
Έχετε όλοι δίκιο.
Ναι, μου απομένουν μόνο μια χούφτα πλοία.
Ναι, είμαστε μόνο αγρότες.
Είμαστε έμποροι.
Είμαστε αγόρια...
που μετατρέπονται σε άνδρες μέσω της θυσίας
και της σκληραγώγησης της μάχης.
Έπαιξα ένα ριψοκίνδυνο παιχνίδι. Και έχασα!
Αν διαλέξετε να γυρίσετε τη πλάτη σας σε 'μένα...
Στη χώρα σας...
Δεν θα σας κρίνω...
Είστε ελεύθεροι να φύγετε.
Είστε ακόμα ελεύθεροι.
Πολύ καλά.
Τότε ας πιαστούμε στη δουλειά
και να απελευθερώσουμε αυτά τα πλοία για την Ελλάδα!
Σήμερα, είναι προνόμιο να πάμε μόνοι μας!
Μια ιστορία που θα ακούγεται για χιλιάδες χρόνια!
Και η τελική μας μάχη θα μείνει στην ιστορία!
Να δείξει σε όλους ότι προτιμήσαμε να πεθάνουμε υπερήφανοι...
παρά να ζήσουμε προσκυνώντας!
Υπάρχει ένα πράγμα που πρέπει να ξέρεις σήμερα.
Να μην πεθάνω.
Όχι.
Τα τελευταία λόγια του πατέρα σου.
Μου είπε πως θα έχεις το δικαίωμα να κάτσεις στο τραπέζι.
Αδερφέ μου, τέρμα τα κόλπα και οι τακτικές.
Αυτή θα είναι η τελευταία μάχη που θα δώσουμε.
Πολεμούσαμε ο ένας πλάι στον άλλον από τότε που θυμάμαι.
Τίποτα δε θα μ' ευχαριστήσει περισσότερο
από το να ξεκουράσω πια αυτό το σπαθί.
- Οι ετοιμασίες που απαιτούνται; - Έχουν γίνει.
Ωραία.
Είσαι σίγουρος ότι θέλεις να τα δώσεις όλα;
Ναι.
Η Αρτεμισία είπε στους διοικητές να μη σταματήσουν σε τίποτα.
- Δεν θα μπορέσουμε να τη φτάσουμε. - Θα τη φτάσω εγώ.
Και θα βάλω ένα τέλος σ' αυτό.
Δεν θα υπάρξει χώρος για οπισθοχώρηση.
Το ξέρω.
Σήμερα, τα τελευταία ελληνικά πλοία θα καταστραφούν.
Μην δείξετε έλεος! Μην τους δώσετε διέξοδο!
Σήμερα θα χορέψουμε σε πτώματα Ελλήνων.
Σήμερα θα τους υποτάξουμε!
Σήμερα θέλω να νιώσω το λαιμό του Θεμιστοκλή ανάμεσα στο στήθος μου.
Άνδρες! Παραχθείτε!
Ετοιμαστείτε για το πρώτο στάδιο! Επίθεση!
Η τελευταία λέξη είναι δική σας!
Φανείτε γενναίοι!
Κατακτήστε τη δόξα!
Δεν είμαι εδώ για μάρτυρας!
Τώρα!
Ας τους στείλουμε στη κόλαση!
Δεν μπορείς να αποφύγεις τις επιπτώσεις και τις ευθύνες σου.
Δέχεσαι τη προσφορά μου;
Η απάντηση εξαλουθεί να είναι "όχι".
Πολεμάς καλύτερα απ' ότι πηδάς.
Παραδώσου. Θα σε δω στον θάνατο.
Ποιον θα πολεμήσεις, αν όχι εμένα;
Κανείς δεν μπορεί να αναμετρηθεί με την δεξιοτεχνία σου.
Προτιμώ να πεθάνω ελεύθερος, παρά σκλαβωμένος.
Ακόμα και αν η αλυσίδα με έδενε με 'σένα.
Ξεκινά σαν ψίθυρος, μια υπόσχεση.
Μια ανάλαφρη αύρα περνά ανάμεσα στα κατάρτια καθώς τρίζουν,
συνοδεία στις επιθανάτιες κραυγές δέκα χιλιάδων ανθρώπων.
Κινείται απαλά ανάμεσα στα μαλλιά της, σαν το χέρι του εραστή της.
Αυτό το αεράκι... Αυτή η υπόσχεση έγινε άνεμος.
Ένας άνεμος που φυσά κατά μήκος της Έλλαδας και κουβαλάει
το μήνυμα της ελευθερίας ξανά και ξανά...
Και πόσο σοφή ήταν που επέλεξε το Λεωνίδα
να τα εναποθέσει όλα στα πόδια της.
Ένας άνεμος για τον οποίο θυσιάστηκαν τ' αδέρφια μου.
Ένας άνεμος ελευθερίας.
Ένας άνεμος δικαιοσύνης.
Ένας άνεμος εκδίκησης.
Άσε το σπαθί! Όλη η Ελλάδα ενώθηκε εναντίον σου.
Οι Δελφοί, η Θήβα, η Ολυμπία, η Αρκαδία και η Σπάρτη.
Αν πρόκειται να πεθάνω σήμερα, είμαι έτοιμη.
Θα χαμήλωνα το σπαθί μου...
Υπάρχουν δύο τρόποι διαφυγής για 'σένα...
Θα ήταν λάθος επιλογή να με ωθήσεις να σε σκοτώσω.
Δώσε εντολή στα πλοία σου να αποδεσμευθούν και να παραδοθούν.
Να παραδοθούν;
Απόδοση Διαλόγων Εξ Ακοής: grgrs ~ Morgan La Fey