Wróciliśmy!
Do roboty!
A niech to.
Podaj mi Czarną Ślicznotkę.
Alvin! Alvin! Alvin!
Alvin, wyluzuj na scenie. Zgraj się z zespołem.
Jasna sprawa, Dave.
Dave?
Mówię poważnie. To jest koncert charytatywny.
Nie kręci się dookoła ciebie.
Wybacz, Dave, teraz słyszę wyłącznie moich fanów.
Witaj, Paryżu!
Do góry, chłopaki!
Tak!
Czadu!
Alvin, złaź stamtąd!
Nie słyszę cię!
-Alvin, ja nie żartuję! -Co?
Dave, uważaj!
Alvin!
Dave!
Dave?
To powinno uśmierzyć ból.
Chcę porozmawiać z zespołem.
Za około minutę środek uspokajający zacznie działać.
Wpuśćcie ich na chwilkę.
-Dave! -Dave, ty żyjesz!
-Cześć, chłopaki! -To był wypadek, przysięgam!
-Nic ci nie jest? -Naprawdę mi przykro, Dave.
Nic mi nie będzie. Wypuszczą mnie niedługo.
Poprosiłem ciocię Jackie,
żeby się wami zaopiekowała.
-Kim jest ciocia Jackie? -Ta, która wysyła nam
kubełki z przepysznym popcornem na święta.
Ach, Kukurydziana Ciocia.
Jeszcze tylko chwilka, monsieur Seville.
Chcę, żebyście wrócili do domu i mieli normalne dzieciństwo.
Zapisałem was nawet do szkoły.
-Szkoły? -Tak, do szkoły.
Simon, przekazuję ci dowodzenie.
-Tak? -Liczę na ciebie.
Chwileczkę, Dave. Dlaczego on?
On na mnie liczy.
Nie umieraj, Dave.
On tylko zasnął. Dostał środek nasenny.
Środek nasenny.
Przepraszam, przyszłam po Wiewiórki.
Nie zostawimy Dave'a. Koniec, kropka.
Chodź no tu!
Ja to naprawię. Nie, to nie to. Teraz jest gorzej.
-Proszę, wyjdźcie. -To chyba ten.
Jeżeli nie przestaniecie,
monsieur Seville będzie musiał tu dłużej zostać!
Za wolna jesteś, paniusiu.
-Nie! Zostaw... -Nigdy mnie nie złapiesz!
Bez Dave'a nigdzie nie pójdziemy...
Dla pani dobra lepiej, żeby przespał cały lot.
Może dajmy mu jeszcze jeden zastrzyk. Dla pewności.
Macie pomysł, jak znajdziemy ciocię Jackie?
Mam! Za mną.
Przepraszam. Zrobić przejście.
Patrzcie! Ciocia Jackie!
-Tak! Ciocia Jackie! -Kukurydziana Ciocia!
-Witajcie, najdroższe! -Fajny wózek!
-Znaleźliśmy cię! -Popcorn! Gdzie dla Simona i Theodora?
Starczy dla wszystkich. Przytulcie mnie najpierw.
Chodź tu, stary misiu pluszowy!
Nie przepadam za przytulankami.
Chcę, żebyście kogoś poznali. To mój wnuk, Toby.
-Toby? -Cześć, jestem Theodore!
-Toby. -Co? Co się stało?
-Chłopcy już są. -Cześć.
-Cześć! -Cześć, jak się masz?
-Jestem Toby. Miło was poznać. -Toby u mnie mieszka,
dopóki nie zdecyduje się, co chce robić w życiu.
Jak na razie
-gra w gry całymi dniami. -Do wiadomości,
dzięki graniu całymi dniami, jestem na pierwszym miejscu.
I to mi wystarcza.
-Toby, weź te torby. -Jakie torby?
-Bagaże. Weź ich bagaże. -Ich... ich... a tak.
Wybaczcie, już zabieram.
-Toby? -Włącz hamulec! Włącz hamulec!
Opuścić wózek!
Toby!
W porządku. Nic mi nie jest.
Tak mi przykro, ciociu! Wyjdzie z tego?
Nie martwcie się o mnie. Będę w domu, zanim się obejrzycie.
-Do środka. -Nie byłbym taki pewien.
To był wypadek. Przysięgam.
Też to przerabiałem, kilkanaście razy.
Więc teraz ty będziesz się nami zajmował.
Poproszę "Przerażające myśli" za 500 złotych.
Żaden problem. Dam sobie radę. Opiekowałem się moim kotem,
dopóki nie uciekł. "Uciekł" to złe słowo.
Chyba chciał więcej swobody.
Nadal widuję go w okolicy.
Trochę na mnie syczy i drapie.
Pewnie w ten sposób chce mi powiedzieć, że nadal jesteśmy kumplami.
Niczym się nie martwcie, serio.
Jestem zupełnie inny niż Dave. Dave'a już nie ma
Nie ma?
To znaczy, jest. Żyje. Ma się dobrze.
Wróci do domu. Ja tylko pomieszkam w jego pokoju.
Zagrzeję mu łóżko. Będę robił swoje,
a wy swoje. Nawet nie zauważycie, że tam jestem.
Ale ty masz się nami opiekować.
O to w tym wszystkim chodzi.
Tak. Zdecydowanie. Będę się opiekować.
Tylko nie będę mówił: "wiem wszystko najlepiej".
"Masz zrobić to, a ty tamto". Jak mój ojciec.
Do dzieła!
O, rany.
Nic nam nie będzie, Theodore.
Najważniejsze, że żyjemy.
Może dzięki kartce szybciej wyzdrowieje.
WYZDROWIEJ DAVE
SZYBKO
Potrzeba jej tylko odrobinę brokatu.
Tak, tyle wystarczy. Kto jest głodny?
-Ja! Ja! -Chodźmy jeść.
Simon?
To jakieś wymarłe miasteczko. Tu nic nie ma.
Bingo! Chrupki serowe Cheese Balls!
Zorientujesz się natychmiast po moim chodzie
Jestem smakoszem kulek serowych Nie mam czasu na rozmowę
Czy jesteś bratem, czy jesteś matką
Musisz kocha kulki serowe Musisz kocha kulki serowe
A, a, a, a, do mego brzucha Kulki wchodzcie tam
A,a,a,a, aby ży
Gotowe! Podano do stołu.
-Świetnie! -Hej! Co wy tu robicie?
-Serowe chrupki? -Stary, wracaj tu!
Tom-bo, daj mi chwilkę, zaraz będę.
Alvin, muszę się teraz skupić.
Dzieli mnie jeden nokaut od tytułu mistrza wagi ciężkiej.
Możemy zagrać z wami?
Słuchaj, nie chciałbym zranić waszych uczuć,
ale nie chcę też, żeby komuś stała się krzywda,
a szykuje się ostra bijatyka.
Możemy zagrać w Monopol. Z Davem ciągle gramy w Monopol.
Serio? Brzmi świetnie, powinniśmy kiedyś zagrać,
ale teraz muszę być zwinny jak motyl
i ostry jak pszczoła.
Hej, Tom-bo, jesteś tam?
Kto by go potrzebował? Masz nas Theodore!
Jasne, kto potrzebuje Toby'ego? Za mną!
Zaraz zwymiotuję!
Wiecie, co powiedziałby Dave, gdyby nas teraz zobaczył?
-Alvin! -Alvin!
Nieźle, ale to musi wychodzić bardziej z przepony.
-Alvin! -Alvin!
Telefon. Ogarnąć się.
Spokojnie.
-Słucham? -Tak?
-Chłopaki, to ja. -Dave!
Dave? Ten Dave?
Skoro odebraliście telefon,
-to znaczy, że dom jeszcze stoi. -Trochę więcej wiary, Dave.
Jasne. Uwaga!
-Co to było? -Nie denerwuj go.
To tylko ciocia Jackie.
Robi nam przepyszny, pięcio-daniowy obiad.
Serio? Mogę z nią porozmawiać?
-Właśnie ćwiczy taniec na rurze. -Taniec na rurze?
A co z obiadem? Co się tam dzieje?
-Musimy kończyć, Dave. -Alvin, ja nie żartuję.
-Wracaj do zdrowia! -Alvin!
Jest w tym najlepszy.
Toby, obudź się.
Przepraszam.
Nic się nie stało. Co jest?
Miałem koszmar.
Nie cierpię koszmarów. Co ci się śniło?
Śniło mi się, że straciliśmy rodzinę.
To niemożliwe, Theodore.
Wy trzymacie się razem. Nic was nie rozdzieli.
No chyba, żeby was orzeł zaatakował.
-Co? -Złapał was...
Co oczywiście jest niemożliwe. Więc po co...
Po co się tym martwić?
Przecież orły żyją w Filadelfii.
Nie! Nie!
Słodkich snów.
-Toby! Wyłącz to! -Co ty robisz?
Coś jest nie tak z zegarkiem! Nie chce się wyłączyć!
Bo to jest budzik.
Pomaga ci wstać wcześnie rano.
-Kto chciałby wstawać wcześnie rano? -Żeby iść do szkoły.
-Lekcje zaczynają się o 8:00. -Rano?
Mnie takie wczesne wstawanie też nie odpowiada.
Ale musimy pracować razem.
Im szybciej będziecie w szkole, tym szybciej ja wrócę do łóżka.
Nie zostaniesz z nami w szkole?
Nie. Ja już swoje odchodziłem. Dziękuję bardzo.
Ale w szkole jest fajnie, prawda?
Fajnie? Może trochę.
Hej, to mój kot! Ten, o którym wam mówiłem, pamiętacie?
Kici kici! Pamiętasz mnie?
Dbałem o ciebie.
MYJNIA
Jesteśmy na miejscu.
Bawcie się dobrze. Do zobaczenia około 15:00.
Jasne.
To będzie spacerek.
Przerażający spacerek!
Cześć, jestem Theodore.
-Uważaj! -Patrz, gdzie idziesz!
Cześć, jestem...
Chłopaki?
O, rany!
-Orzeł! -Orly, do boju!
Orzeł!
To nie było zabawne.
Wy pewnie jesteście nowymi uczniami. Jestem dr Rubin, dyrektorka.
A my jesteśmy Wiewiórki.
To by wyjaśniało futerko i puszyste ogonki.
Proszę za mną, panowie.
To o nas chodzi.
Przegrywamy dwoma punktami, minuta do końca. Mówię:
"Trenerze, co tam złamana noga, wpuść mnie, mogę to wygrać".
-Mogę tego słuchać na okrągło. -Wykuśtykałem, ledwie stojąc na nogach.
Wspominałem już, że miałem złamaną nogę?
-Panno Ortega. -Słucham?
-Powodzenia. -Dzięki.
-Cześć, witajcie w waszej klasie. -Nareszcie u siebie.
-Mam nadzieję. -Więc to jest klasa.
Nie ma to, jak zapach kremu na pryszcze z rana.
Witam, drogie panie.
-Czy to są Wiewiórki? -Wiewiórki!
Alvin, kochamy cię!
Cześć, jestem Theodore.
Gdybyście nie słyszały, to jest Theodore. Ja jestem Simon.
Nazywam się Seville. Alvin Seville.
Ktoś będzie im musiał pokazać, kto tu rządzi.
To nie będzie trudne. Mają tylko 20 centymetrów wzrostu.
Miałem 15 samochodów.
To o pięć więcej, niż komukolwiek potrzeba.
Miałem siedem pokojówek. Miałem najlepsze bilety na mecze Lakersów.
Nawet moje pokojówki je miały.
A teraz spójrz na mnie!
-Alvin i Wiewiórki! -Straciłem wszystko.
Poza godnością. Tego mi nie odbiorą.
A wszystko przez nie.
O, śniadanie.
Teraz chodzę bez celu i modlę się
o inne śpiewające i tańczące zwierzęta.
Chwileczkę. Potrafisz śpiewać?
Hej! To moja babeczka!
Oddawaj moją babeczkę!
Dorwę was, Wiewiórki.
Dziewczęta, musimy się stąd wydostać.
-Nic nie widzę. -Nie po moim nosie!
-To mój ogon! -Przepraszam.
-Posuń tyłek! -Dobrze.
Kto mnie naciska?
Jett Records. Udało się.
To on. Ian Hawke. Panie Hawke?
Znowu słyszę ten głos.
Panie Hawke!
To dzieje się naprawdę.
-Czego chcecie? -Przedstawić się.
Jestem Brittany, a to moja siostra, Eleanor.
Miło pana poznać.
Ja jestem Jeanette.
Chociaż czasami czuję się bardziej jak Olivia...
Jesteśmy Wiewióreczki.
Byłybyśmy zaszczycone, gdyby nas pan reprezentował.
Zrobił pan gwiazdę z Alvina. My też chcemy zostać gwiazdami.
-Właśnie. -Chcemy bawić się razem z Wiewiórkami.
Zanim się tutaj rozczulimy, powiedzcie mi coś.
Potraficie śpiewać, prawda?
Chwileczkę, nie tutaj.
Przenieśmy to spotkanie do mojego luksusowego biura.
Jasne! To takie fascynujące.
To się dzieje naprawdę.
O rany, nie mogę w to uwierzyć. Nasze pierwsze luksusowe biuro!
-O, rany! -Ale widok!
A niech mnie. Napis Hollywood.
Sądziłem, że widok się wam spodoba.
Panienki, powiedzcie mi coś o sobie.
Dorastałyśmy w niewielkim miasteczku...
To niezmiernie fascynujące.
Wystarczy, zaimponujcie mi czymś.
Raz, dwa, trzy.
Dziewczęta.
Zgadnijcie, kto właśnie został pierwszym w historii fanem Wiewióreczek.
Nikt inny, jak Ian Hawke.
-Świetnie! -O, rany!
Możemy spotkać się z Wiewiórkami?
Świetne pytanie. A równie świetna odpowiedź brzmi:
Już ich nie reprezentuję.
-O, nie! -Dlaczego?
Klasyczny przypadek. Kiedy ich poznałem, nie mieli niczego.
Harowałem w pocie czoła, żeby zrobić z nich gwiazdy,
a oni się zmienili.
Wypięli się na mnie.
-Nie! -To okropne.
Traktowałem Alvina jak własnego syna.
A on splunął mi w twarz.
Dosłownie. Nabrał śliny w usta i ulżył sobie.
Nawet nie wspominajcie o Simonie.
Ale nie Theodore?
Te milusie są najgorsze.
Ale dość o nich.
Ich już nie ma. Też mi coś.
Śpiewające Wiewiórki.
Ale Śpiewające Wiewióreczki?
Zapnijcie pasy!
Siedzę na jachcie u Jay'a-Z i pytam go: "Jay, gdzie jest Beyoncé?".
On na to: "Trzyma półmisek pełen serowych chrupek. Odwróć się".
I zgadnijcie co? Stała tam!
P.S., to mnie Dave powierzył dowództwo.
Możemy siedzieć do 22:00.
Patrzcie na mnie!
Jesteś przeuroczy.
-Dzięki. -Jesteś taki śliczny.
Przepraszam.
-Nic się nie stało. -Jeszcze nie.
Wybaczcie dziewczęta. Prywatna konferencja.
Dziękuję.
Słuchajcie, gwiazdy rocka.
Jeszcze raz się do nich odezwiecie, będziecie martwi.
Jeżeli chociaż na nie spojrzycie, będziecie martwi.
Nie próbujcie nawet o nich myśleć...
Myślisz o nich?
Teraz już tak!
Dość tego. Jesteś martwy!
-W nogi! -Xander! Goń ich!
-Wracajcie tu, szczury! -Po poręczy, chłopaki!
Rozproszyć się!
Tędy! Tam są!
Ryan!
Ślamazary! Spróbujcie mnie złapać!
-Mamy cię, futrzaku! -Błąd!
-Ciągniemy za majciochy! -Mój tyłek!
O, rany. Orzeł.
-Orzeł! -Łapać ich!
-Gonią nas! -Tędy!
Mamy was!
-Chłopaki, chwileczkę, przerwa! -Czas na spłuczkę!
Dajcie spokój. To nie lata 80.
Proszę!
Daj spokój!
-Świetnie wyglądasz. Dzięki.
Nie umiem pływać!
Łap się, Simon.
Dzięki.
Nic ci nie jest?
O mało nie utopiłem się w sedesie,
ale poza tym wszystko w porządku.
Zaraz wracam.
Alvin! Przemoc nic tutaj nie pomoże.
-To szczur-tłuścioszek! -Przestańcie!
Sporo sadełka w tym tyłku.
-Grubasku! -Przestańcie!
Trzęsie się, jak go szturcham.
Mamusiu!
Czy przez to mój tyłek wydaje się mniejszy?
Twój tyłek jest w porządku. Ci goście są palantami.
Panowie.
Zagroziliście, że zbudujecie sobie w nim gniazdko.
Troszkę przesadziliśmy.
Nawet nie wiem, czy to fizycznie możliwe.
Powinnam zawiesić całą trójkę.
Proszę bardzo.
Ale mam lepszy pomysł.
Z powodu cięć budżetowych,
możemy stracić nasz program muzyczny.
-To okropne. -Wiem.
Jest jednak cień szansy.
Co roku miasto sponsoruje konkurs muzyczny.
Zwycięska szkoła dostaje 25 000 dolarów.
Wygrana pozwoli nam utrzymać program.
I chcielibyście, żebyśmy wzięli w nim udział?
Nie sądziłem, że jest pani naszą fanką.
Przemyślcie propozycję.
Chwileczkę! To przecież my!
WIEWIÓRKI
-Czekaj. -Ale jestem chudziutki.
Obiecajcie, że nikomu nie powiecie.
Dyrektor musi dbać o wizerunek
i gdyby nauczyciele kiedykolwiek się o tym dowiedzieli...
Nie mogę uwierzyć, że siedzicie w moim gabinecie.
Mam wszystkie wasze płyty. Rok temu byłam na koncercie w Denver.
Na urodziny zrobiłam sobie tatuaż.
Piszczałam "Wiewiórki"!
Więc jak? Będziecie nas reprezentować?
Szczerze mówiąc, chyba wolimy zawieszenie.
Zgódź się, Alvin. Jeden za wszystkich, trójka za jednego!
Dobrze powiedziane, Theodore.
Wchodzimy w to.
Orły, do boju!
Orły? Gdzie?
Luksusowe apartamenty.
APARTAMENTY DOSTĘPNE OD TERAZ!
Czy to jest Chihuahua? Z tego filmu?
Tak, to on... Jasne, że tak.
Wiele gwiazd tutaj mieszka.
-Muszę zdobyć jego autograf. -Hej, Brittany.
Chcesz być gwiazdą? Zachowuj się jak gwiazda.
Zrozumiano? Rozdajesz autografy, nie zbierasz ich.
Jasne.
LUKSUSOWE APARTAMENTY MODEL B
Patrzcie! To Jonas Brothers.
-Gdzie? -Nic nie widzę.
Jesteśmy na miejscu!
Wejdźmy do mojego...
Co? Niech to diabli!
-Coś nie tak? -Przepraszam, dziewczęta,
ale zostawiłem klucze w biurze.
Może jedna z was prześlizgnie się przez otwór na listy
i otworzy drzwi od środka.
Już się robi.
Utknęłam!
Spokojnie, już ci pomagam.
Nie tak mocno!
Musisz ograniczyć orzeszki.
Okularnico, lepiej wyglądasz, może ty spróbuj?
Nie znam się na takich rzeczach.
Ja się tym zajmę!
Tak!
-Imponujące! -Ładnie!
-O, raju! Paseczki! -Luksus!
-Kółeczka! -Świetna dziupla!
-Czerwony fortepian! -Brit.
Czy ja śnię? Niech mnie ktoś uszczypnie.
Tu jest znacznie fajniej niż w dziupli.
Uwielbiam luksusowe widoki.
Nieźle, Hawke.
-Podoba się wam? -Czy nam się podoba?
-Mieszkam tu. -Jest przepięknie!
Świetnie.
Gdy ostatnim razem odwiedzaliśmy Meerkat Manor,
konkurenci zwani Komandosami
wchodzili głęboko na terytorium Whiskersów.
Toby! A myślałem, że Alvin jest bałaganiarzem.
Czuję się, jakbym mieszkał na śmietniku.
Simon, obejrzyj ze mną Meerkat Manor .
Masz rację. Muszę się wyluzować.
Może to mnie uspokoi.
Co to jest?
To jakieś żarty. Tortilla? W kocu? Toby!
Proszę państwa, Tobester idzie po trzeci strike z rzędu.
No dalej!
Trzeci Strike
Tak!
Łatwizna. Patrzcie i uczcie się.
Może czas zagrać w moją drugą ulubioną grę.
Schowaj przed Dave'em zepsuty telewizor. Chcesz pograć?
-Nie! -Odpuść mu.
Miał dziś ciężki dzień.
Chyba wiem, o co chodzi.
Macie problemy w szkole?
Żadnych, może za wyjątkiem
nurkowania w sedesie.
Nurkowanie jest najgorsze.
Tak słyszałem.
Bo niby skąd miałbym wiedzieć.
Opowiedz nam o tym, jak byłeś w szkole.
Toby?
USZCZYPNIJ MNIE!
-Toby! -Co?
Opowiedzieć o szkole? Jednym słowem, było świetnie.
Ale to dlatego, że byłem bardzo lubiany.
Czy dlatego nadal mieszkasz z babcią?
I mówisz na siebie "Tobester"?
I grasz w gry całymi dniami?
Czas do łóżka!
Alvin?
Obudź się i wyłącz budzik!
Alvin! Ja nie żartuję! Wyłącz go!
Chłopaki...
To nie jest zabawne.
Towarzystwo Ochrony nad Zwierzętami? Potrzebujemy pomocy.
Jakiś człowiek chce nas zabrać do strasznego miejsca.
-Do szkoły! -Wychodzić!
-Miej serce, co? -Miej serce?
Pójdziecie do szkoły, bo tak chciał Dave.
Nie przyjeżdżaj po nas o 15:00.
Wrócimy karawanem.
Zaufajcie mi, chłopaki.
Drugiego dnia jest już lepiej.
Chyba nie uderzysz okularnika?
Wypadasz z gry!
Prosto w trzustkę.
-Wezwijcie pielęgniarkę. -Wypadasz z gry!
Alvin! Pamiętasz grę w zbijanego?
Uskok, przysiad, na płasko, skok i unik.
-Ruchy! -Teraz ty, futrzaku.
Do mnie mówisz?
Nikogo oprócz mnie tu nie ma, więc chyba mówisz do mnie.
-Idealnie! -Widziałeś to?
Złapał. Niewiarygodne. Wypadasz, stary.
Nie dziel skóry na wiewiórce.
-Mały ma ręce. -Raczej łapki.
Nieważne. Przydałby się nam w zespole.
Hej, futrzak! Nie chciałbyś dołączyć do zespołu?
Do zespołu?
Muszę przyznać, że jesteś dobry. Będziesz mógł siedzieć z nami na stołówce.
-Jeżeli oczywiście chcesz z nami grać. -Ciekawa propozycja.
-Alvin? -Odezwę się.
To jednorazowa propozycja. Nie namyślaj się za długo.
Jasne. Jakbym mógł zostawić moich braci, żeby zostać pierwszą wiewiórką,
grającą w zespole futbolowym?
Nie da rady.
Na boisku wrzawa. Zbliża się do linii końcowej, otrzymuje podanie!
I łapie! Kibice szaleją!
Hej!
-Ja? -Alvin! Alvin!
Wołają cię super-luźni sportowcy.
Dlaczego miałbym tam iść? Myślicie, ze muszę zabiegać o popularność.
Gadająca wiewiórka? Światowej klasy gwiazda rocka,
mająca własną maskotkę? Szyją piżamy z moim wizerunkiem.
Nie żeby się chwalić...
Dajcie spokój. To przecież śmieszne.
-Idź Alvin. -Serio?
-Tak. -Dzięki! Zaraz wracam!
-Co jest, chłopaki? -Cześć, mały?
-Witaj przy stoliku mistrzów. -Dalej, chłopaki.
-Nieźle! -Przybij łapkę.
Jeszcze troszkę! Jeszcze...
Troszkę więcej niż troszkę.
-On jest taki słodki. -Też tak myślę.
Podrzuć. I chwyta!
-Dzięki. -Hej, Alvin.
Zadzwoń do mnie.
Bernie, mówię ci, Wiewiórki to przeżytek.
Mam coś lepszego. Śpiewające Wiewióreczki
Halo? Bernie?
Której części "śpiewających wiewióreczek" ci ludzie nie...
Wiewiórki reprezentują West Eastman w "Music Mania"
Dziewczęta, idziemy do szkoły.
Wyskakuje i zdobywa punkt!
Hej, co słychać, Simon?
Nie przybijesz ze mną piątki?
Przybiję.
Wiem, że jesteście zajęci
waszymi planami sportowymi itd.,
ale przydałaby mi się twoja pomoc w domu.
Nie da rady.
Ryan ma mnie nauczyć, jak namówić dziewczyny na odrobienie moich lekcji.
Obiecałeś Theodore'owi, że spędzimy razem wieczór.
Dzisiaj oglądamy Meerkat Manor , nie ładne dziewczyny.
-Stary, nie dam dzisiaj rady. -Codziennie tak mówisz.
Pamiętaj, że dziś twoja kolej zrobić pranie.
Lepiej słuchaj tatusia, Alvin. Chyba nie chcesz dostać szlabanu.
Podniesiesz to?
Zmusisz mnie?
Pokażę ci, jak to się robi z klasą.
Simon...
O tablicę.
I ty nazywasz się sportowcem.
Mój braciszek zawsze tak żartuje.
To by było na tyle, do zobaczenia na zajęciach.
-Hej, to mój pudding. -Teraz to mój pudding.
Dlaczego robisz mi wstyd przed moimi kolegami?
Żartujesz sobie? To oni przynoszą ci wstyd.
-Powodzenia na koncercie. -Pierwszy rząd, nie mogę się doczekać.
Jaką piosenkę zaśpiewamy?
Bez presji, ale cała szkoła na nas liczy.
Wyluzuj. Tak jak mówił Ryan. Kto pobije śpiewające wiewiórki?
Ten Simon jest śliczny.
Theodore się na mnie spojrzał.
Pamiętajcie, co mówił Ian.
Nie możemy im ufać.
-O, rany. -Co się stało?
Nie sądziłem, że to powiem, ale różowy to mój nowy, ulubiony kolor.
Ślicznie wygląda w tych okularach.
Wyglądała jak piękny, zielony cukiereczek.
Jeżeli mamy to zrobić, musicie się skupić.
Zróbmy sobie chwilkę przerwy.
Dobry pomysł.
-Ona ma rację, musimy się skupić. -Tak.
To na mój wygaszacz ekranu.
Uśmiech!
Cześć, chłopaki! Gotowi?
Bo zostawiłem robotę w domu.
Ty pewnie jesteś ich opiekunem.
Czym? A tak, właśnie.
Jak się pani ma, dr Rubin?
Znam panią, bo chodziłem tu kilka lat temu.
Pamięta mnie pani? Toby Seville? Pewnie nie.
Toby?
Nie do wiary! Nie masz już aparatu na zębach.
-Masz świetny uśmiech. -Dzięki. Doceniam to...
Zdjąłem już aparat, bo moje zęby...
Dobrze.
Wiecie co? Znam kogoś, kto...
Kto naprawia bębny. Więc nic się nie stało.
Zaczekam w samochodzie...
Ktoś tu jest zakochany.
Wymienimy wszystko na nowe. Słowo wiewiórki.
Stary zwyczaj podlizywania się.
-Ian Hawke? -Wiedziałem, że coś tu śmierdzi.
W czym mogę panu pomóc?
W zasadzie to ja chciałbym pomóc pani.
Właśnie usłyszałem o konkursie
i od razu przybiegłem, żeby zgłosić moje dziewczęta.
To miłe z pana strony, ale już podjęłam decyzję.
Może to panią przekona. Dziewczęta?
One są z nim?
Kurtyna!
Raz. Dwa. Raz, dwa...
SYSTEM NAGŁOŚNIENIA SZKOŁY
Są dobre!
Dobre? Są rewelacyjne!
Dobrzy ludzie ze szkoły West Eastman,
byliście świadkami debiutu Wiewióreczek.
-Dzięki. -Dziękujemy.
No i jak?
Są znakomite, ale tak jak mówiłam, podjęłam już decyzję.
-Brit? -Nie!
To pani podjęła decyzję.
Nie chcę mówić w imieniu całej szkoły,
w prawdziwym duchu demokracji,
na której zbudowano ten piękny kraj,
proponuję, żeby lud się wypowiedział.
Jedna osoba, jeden głos. Głosujmy!
-Głosujmy! -Głosujmy!
Babciu, nie bądź faszystką. Niech zatriumfuje wolność.
-Głosujmy! -Głosujmy!
Jest pan przekonujący.
Zrobimy tak:
W ten piątek oba zespoły zaprezentują uczniom jeden utwór.
-Tak! -Świetnie!
Szkołę będzie reprezentować ten, który zbierze większe owacje.
Słucham?
-Dzięki! Tak!
Udało się!
Co wy na to?
Teraz się doigrałeś.
Surykatki tulą się wzajemnie pod koniec ciężkiego dnia,
aby wzmocnić więzy rodzinne.
Whiskersy będą musiały polegać na sobie bardziej niż kiedykolwiek.
Jak dobrze, że pani Ortega ćwiczy z nami codziennie po szkole.
Codziennie?
-Ale Ryan i ja... -Alvin, przestań!
Jesteśmy zespołem, potrzebujemy cię.
Wyluzuj. Nie przegramy. Pogadamy o tym rano.
Nie ma o czym gadać. Do zobaczenia na próbie.
-Nie naciągaj kocyka. -Nie naciągam.
Mógłbyś równie dobrze prowadzić telezakupy,
bo naciągasz!
-Nieprawda! -Prawda!
Zapomnij! Idę spać do swojego łóżka.
-Ja też. -Cieszę się, że nie jestem surykatką!
-A niby czemu? -Chociaż mi zimno,
-bym się do ciebie nie przytulił! -I dobrze!
-Słyszałeś? Nigdy! -Świetnie!
Toby?
Mogę u ciebie spać?
-Co? -Dave mi pozwala.
Moi bracia się kłócą.
Ja... No dobrze.
O, rany! Podkołdernik! Tylko nie podkołdernik!
Na świeże powietrze, zanim będzie za późno!
Za późno. Ale piecze!
Mamusiu, pali mnie!
Zobaczmy, na co mam jeszcze ochotę.
Co powiesz na przyjacielską radę? Zupełnie gratis.
Nie, dziękuję.
Winogrona, proszę.
-Przepraszam. -No cóż.
Chciałem cię tylko ostrzec przed Ianem.
Słucham? Powinieneś być Ianowi wdzięczny.
Zrobił dla was wszystko, a wy złamaliście mu serce.
Jak by to delikatnie ująć?
Ian jest diabłem. On nie ma serca.
Jedyne, co z nami zrobił, to wsadził do klatki.
Nigdy by czegoś takiego nie zrobił.
No tak, zapomniałem, byłaś przy tym.
-Brittany, uważajcie na siebie. -Nie potrzebuję twoich rad.
-Ale... -Żadnego ale.
Ian zaprowadzi nas prosto na szczyt.
Jasne. Prosto na szczyt.
-O ironio. -Bardzo zabawne.
Damy tym Wiewiórkom popalić.
-Ja nie chcę im dać popalić. -Ani ja.
Ja chcę tylko się z nimi bawić.
Dobrze, przestańcie... Słuchajcie.
Jeżeli tak uważacie,
może powinniśmy się wycofać.
-Słucham? -Wsadzę was w paczkę
i wyślę z powrotem na wasze drzewo. Co wy na to?
-Nie. -Dobrze.
Do roboty. Od początku.
Chwileczkę, przestańcie!
Ty, niewysoka, w zielonej sukience.
-Jak masz na imię? -Eleanor.
Jakoś cię w tym nie czuję.
-Zawsze byłaś taka niska? -Chyba tak.
Musisz nad tym popracować.
Spróbujmy czegoś nowego.
Brittany. Podejdź tutaj.
Wy dwie zostańcie z tyłu.
I to mi się podoba.
I nie tylko dlatego, że Brittany
jest bardziej gwiazdorska niż wy.
Wiecie co? Rozdzielmy was trochę.
Brittany, zostań tutaj. A wy jeszcze się cofnijcie.
Dajcie jej trochę przestrzeni.
Powtarzajcie za mną. Raz, dwa, trzy!
Powtarzajcie.
Halo.
Toby?
A co ty robisz w domu? Gdzie jest ciocia Jackie?
Dave! Cześć! Co słychać?
Ciocia Jackie jest w szpitalu.
Troszkę się martwię. Kto opiekuje się chłopcami?
Ja.
Dave, jak tam w Paryżu?
-Chwileczkę, czy chłopcy są grzeczni? -Absolutnie. Są wprost cudowni.
Toby, co się tam dzieje?
Nic. O nic się nie martw.
Nie powinieneś się teraz denerwować,
więc odkładam słuchawkę. Tutaj wszystko w porządku.
Wracaj szybko do domu! Pa!
Toby?
Toby!
Zabierzcie mnie stąd!
Pomocy!
Nie chciałbym przerywać gry, ale widziałem, jak postawiłeś się Ryanowi.
-Do tego trzeba odwagi. -Serio?
Właśnie kogoś takiego szukamy.
Jeremy Smith, przewodniczący rady uczniowskiej.
-Miło mi. Jestem... -Światową gwiazdą rocka
-i nadzorcą porządku Simon Seville. -Nadzorca porządku?
Nadzorca porządku. To nowo stworzona posada.
Ma na celu zwrócenie uwagi na ten palący problem.
Zgadzam się w 99% plus 1. Policz sobie sam.
Wiem, że proszę o wiele,
ale szukamy kogoś zdeterminowanego,
żeby objął to bardzo zaszczytne stanowisko.
Co ty na to?
Proszę o uwagę. Małe ogłoszenie.
Jestem Simon, nadzorca porządku.
Śmieci wyrzucajcie do kosza. Pozdro.
Witajcie. Pewnie nie zauważyłyście,
ale upuściłyście papierek,
więc tym razem skończy się na ostrzeżeniu.
Kontynuujcie.
-Cześć, chłopaki? -Cześć, Al?
Proszę wszystkich o uwagę!
Nowy zawodnik naszego zespołu, szykuje się do pierwszego meczu wyjazdowego.
-Nie żartuj sobie, Ryan. -Rozmawiałem z trenerem. Jedziesz z nami.
O, rany! To świetnie!
Alvin, oglądamy nowego nadzorcę porządku.
Nie wiedziałem, że szkoła ma nadzorcę porządku.
Bo nie ma. Ale nie mów mu o tym.
-Zamierzasz to podnieść? -Nie.
Przykro mi to słyszeć.
Będę musiał wpisać ci uwagę.
-O, nie! Dostałem uwagę za śmiecenie! -O, nie!
Tak chcesz grać? Wiesz co?
Ja mogę to robić cały dzień.
-Simon! -To był żart, chłopie.
Śmiecenie to nie żart.
Nabijamy się z ciebie.
Nie ma takiej funkcji jak nadzorca porządku.
-Słucham? -Niezłe, co?
Wiedziałeś o tym?
Czy słowo "brat" już nic dla ciebie nie znaczy?
Jasne, że znaczy.
Odkąd jest w zespole, ma nowych braci.
Nadal nie podniosłeś tego papierka.
-Chcesz, bym posprzątał śmieci? -Tak.
-Może zacznę od ciebie. -Hej, puść mnie!
Nie!
Za trzy punkty.
Zaraz do was dołączę.
Simon!
Przyznaję, jestem kompletnym palantem.
Między nami kwita?
Odpuszczę ci, ze względu na Theodore'a.
Daję ci słowo Alvina,
że pojawię się na konkursie w piątek.
Czekaj. Dlaczego miałbyś nie przyjść?
Bo mam...
-Co masz? -Mam...
-Co masz? -Mam mecz!
Dobra. Powiedziałem. Mam mecz!
Simon? Alvin? Wszystko w porządku?
W jak najlepszym.
To tylko zapasy w śmietniku.
Świetna zabawa.
Tak.
Nie martw się, Theo! Wszystko będzie dobrze.
Alvin, nie waż się nie przyjść w piątek.
Nie martw się, Simon. Przyjdę.
Dam radę zrobić obie rzeczy.
Wielkie dzięki za pomoc.
Zabawki dla Dzieci jest świetną organizacją.
Więc wszyscy zdobywacie dzisiaj punkty.
-Co się dzieje z Theodorem? -Nie mam pojęcia.
Eleanor, sprawdź, czy Theodore nie potrzebuje pomocy.
No dobrze.
Nie wyglądają na wygodne.
Moje buty? Nie są.
Ian powiedział, że muszę pracować nad wzrostem.
Myślę, że bez nich też wyglądasz świetnie.
Tak?
Dodzwoniłeś się do Dave'a Seville'a. Zostaw wiadomość.
Toby? Tu Julie Ortega. Rozmawialiśmy wczoraj.
W pewnym sensie.
Dzwonię, bo martwię się o Theodore'a.
Jest ostatnio trochę przygnębiony.
Mam nadzieję, że przyjdziesz na konkurs w piątek.
Bez swojego taty Theodore potrzebuje każdego wsparcia.
Do zobaczenia na konkursie. Mam nadzieję, że zamienimy słówko.
Czas wspomóc naszych niepokonanych Wojowników.
Do końca zostało trzydzieści sekund.
Orły przegrywają pięcioma punktami.
-Czas gra na ich niekorzyść. -Orły, do boju!
Rozgrywający Ryan Edwards musi coś wymyślić,
albo przegrają mecz.
Wpuszczą mnie na boisko. Muszą mnie wpuścić!
Czas!
Orłom zostało 9 sekund gry i 16 metrów linii końcowej.
Zmiana u Orłów.
Dobra chłopaki, czas na wielkiego A.
Zmiażdżę ich!
-Pora na Alvinatora! -Jesteś pewien?
Zostało nam tylko 10 metrów. Musimy użyć tajnej broni.
Trips w prawo, Alpha w lewo, zagrywka na mnie. Przejdziemy do historii.
-Gotów! -Do boju!
Obrona!
-To nie potańcówka! -Złoję ci skórę, panienko!
To ja tobie złoję skórę, szczurzy ryju.
Schrupię cię jak żołędzia,
podanego z bobem i dobrym winem.
On gada o moim ojcu?
A-42! A-42!
W bój!
Nadlatuję!
-Tak jest! -Przyłożenie dla Orłów!
O tym właśnie mówię!
Nie wińcie gracza, wińcie grę.
Uwielbiam swoją perfekcję.
Zwycięstwo Orłów, 15 do 14.
Co wy na to, frajerzy?
Co wy na to? Rewelacja!
Jesteś jak Randy Moss wiewiórek.
Chcę usłyszeć "A". Chcę usłyszeć "L".
Chcę usłyszeć "V".Chcę usłyszeć "I". Chcę usłyszeć "N".
-I co to znaczy? Rewelacja! -Gratulacje, Alvin!
-Jestem królem świata! -Impreza z najlepszym graczem!
-O, tak! -Impreza z Alvinem!
-Żebyś wiedział! -Wszyscy do domku na plaży!
Zróbmy to!
-Alvin! Alvin! -Alvin! Alvin!
-Wiewiórki! Wiewiórki! -Wiewiórki! Wiewiórki!
-Wiewióreczki! Wiewióreczki! -Wiewióreczki! Wiewióreczki!
Nie martwcie się, chłopaki. Przyszedłem wam pomóc.
Jest jeszcze dużo czasu. Znajdę Alvina
i wszystko będzie dobrze.
Dzięki, Toby.
Proszę państwa, dr Rubin.
Dziękuję.
Witajcie na zawodach muzycznych,
między Wiewiórkami i Wiewióreczkami.
Pamiętajcie, tutaj nie ma przegranych.
Powiedzcie to Wiewiórkom, jak ich zmieciemy ze sceny.
Wybrany zespół da naszej szkole szansę zdobycia 25 000 dolarów,
aby uratować nasze kółko muzyczne.
Nie przedłużając, przedstawiam Wiewióreczki!
To jest to! Dacie wiarę?
Brittany, to twoja chwila. Wyjdź tam i daj czadu.
Tak jest! Robi się!
Wy dwie pamiętajcie nie wchodzić Brittney w drogę.
Jasne.
Podoba się wam? Skontaktujcie się z Ianem Hawkiem.
Nie martw się. Alvin na pewno zaraz przyjdzie.
Alvin!
Wracam do gry!
-Dziewczęta, to dla nas. -Wielkie dzięki.
Dzięki.
Świetna robota. A teraz,
pora na zespół, który, rozkołysze was jak tornado.
Tak powiedzieli mi uczniowie.
Przed państwem, Wiewiórki!
Mówią, że w zespole nie ma miejsca dla indywidualistów.
A wiecie kto jest indywidualistą? Alvin!
Współczuję wam. Dziewczęta!
Niestety, on ma rację.
-Znalazłeś go? -Chłopaki.
Przeszukałem całą szkołę.
Nie wiem dlaczego, ale drużyna jeszcze nie wróciła.
I co teraz zrobimy?
Na waszym miejscu...
Spytałbym kogoś innego.
Wiem, co musimy zrobić.
-Wiewiórki! Wiewiórki! -Wiewiórki! Wiewiórki!
Witajcie.
Nasz brat, Alvin, nie mógł się dzisiaj zjawić.
Nigdy nie występowaliśmy bez Alvina.
I teraz nie wystąpimy.
Nie było dwóch małych świnek.
Nie było dwóch muszkieterów.
Więc nie może być tylko dwóch Wiewiórek.
Dziękuję za uwagę.
Zawiozę was do domu.
Słyszycie? To odgłos sukcesu.
Zdaję sobie sprawę, jak rozczarowani teraz jesteście.
Oznacza to, że szkołę West Eastman
reprezentować będą Wiewióreczki... -Dalej, dziewczyny.
Czas na rundę honorową.
No dalej. Chodźcie tu.
-Brit, musimy iść. -Chodźmy.
Pokażcie im się!
Dziękujemy.
Życie jest piękne.
Zwłaszcza, kiedy wygrywasz.
Hej, chłopaki! Już jestem!
Chłopaki?
Świetnie.
Pojechali do domu.
Nigdy mi nie wybaczą.
Ian miał rację.
Zależy ci tylko na sobie.
I jeszcze jedno. Nie chciałam wygrać w ten sposób.
Simon? Theodore?
Simon, nie śpisz?
Theo?
Theo!
Theodore?
Nie dziwię się, że jesteś wściekły...
"Uciekłem z domu.
"Nie szukajcie mnie w zoo, bo mnie tam nie ma".
O, nie.
Surykatki?
O, rany.
Jest tam kto?
Nazywam się Theodore. Chciałbym dołączyć do waszej rodziny.
WYSTAWA SURYKATEK PRZENIESIONA
NOWA EKSPOZYCJA - PTAKI DRAPIEŻNE
Może się schowały.
Nie bójcie się!
Nie jesteś surykatką.
Toby, sprawdź klatki z lwami, tygrysami i niedźwiedziami.
Simon i ja przeszukamy terrarium motyli.
Ładny orzeł.
-Theo! -Nie ruszaj się!
To nie będzie trudne.
Trzymaj się, maluchu!
Wyciągniemy cię!
Potrzebny nam plan. Starannie przemyślany.
Możemy też tam wbiec na wariata.
-Theo, uważaj! -Cześć, jestem Theodore.
Hej, ptaszku! Tutaj! Jesteś głodny?
To "A" oznacza "apetyczny"!
Możemy omówić to na spokojnie?
Rozumiem, dlaczego chcesz zjeść Theodore'a.
Ale nie mogę na to pozwolić.
Jestem jego bratem. Pomimo tego,
że ostatnio byłem strasznym palantem.
Jeżeli ktoś zasługuje na zjedzenie, to właśnie ja.
Nie bierz tego dosłownie!
Trzymaj się Alvin!
W nogi!
-Theo. -Pomocy!
To orzeł australijski.
Jego wrogiem śmiertelnym jest słoń karłowaty.
Na szczęście, mówię trochę w języku słoni.
To chyba działa!
Albo nie!
Chłopaki, to było świetne.
Racja.
Jeden za wszystkich, trzech za jednego?
No dalej, Simon, uściskajmy się.
Wiesz, że mi przykro.
Nie zmuszaj mnie, żebym cię całował.
Bo zrobię to. Nie żartuję.
Nadchodzą usta. Pociąg z całusem wyjechał ze stacji.
-Wystarczy mi uścisk. -Chłopaki.
Zainteresowany? Zadzwoń pod 310-555-5309. Ian Hawke.
Deloris, połącz mnie z nim natychmiast.
-Tu jesteście... -Witaj.
...moje złote wiewióreczki.
Mówiłem, że zrobię z was wielkie gwiazdy?
-Tak. -Więc,
zgadnijcie, kto dziś zagra przed Britney Spears?
-Super! -Czy ja śnię? Uszczypnij mnie.
Chwileczkę, dzisiaj? Ominie nas konkurs szkół.
To prawda. Ominie was.
Jesteście takie bystre. Nic się przed wami nie ukryje.
Tu nigdy nie chodziło o ten głupi konkurs.
Tylko o zrobienie z Brittany gwiazdy.
Tego właśnie chciałaś, prawda?
-No tak. -Dzisiaj masz swoją wielką szansę.
Jesteś tu najważniejsza.
A co z Jeanette i Eleanor?
Mogą śpiewać w chórkach. Dla nich też coś mam.
Hej!
Ale jesteśmy siostrami.
I śpiewamy wszystkie razem, albo w ogóle.
Potrzebuję tylko Brittany.
Nie będę śpiewać bez nich.
No dobrze. Przejdźmy do planu B.
-Kto lubi pieczyste? -Pieczyste?
Bo znam świetną restaurację,
która serwuje najlepsze pieczone wiewiórki.
Wyśmienite.
No chyba, że chcecie śpiewać.
ZABAWKI DLA DZIECI
Witajcie w West Eastman. Dzięki za wspieranie muzyki w naszych szkołach.
Zespół, który dziś wygra,
zgarnie 25 tys. dolarów dla swojej szkoły.
Jest wielu wykonawców a musimy skończyć o 21:30,
więc bez zbędnych wstępów, przedstawiam zespół z Orange Grove,
przywitajcie brawami Li'l Rosero!
Znów się spotykamy.
Co? Podskakujesz?
-Ian Hawke? -Daj mi go.
Przez przypadek wybrałem 1-800-ŚMIEĆ.
-Alvin? -Brittany?
Moglibyście nas dziś zastąpić?
Nie damy rady się zjawić.
A co z kółkiem muzycznym? Cała szkoła na was liczy.
Wiem. Miałeś rację co do Iana.
-Tylko nie to! -Zamknął nas w klatce.
To jest największa, jaką mieliście?
Mój asystent prosił o największą limuzynę.
Ta nie jest największa.
Powiem dr Rubin.
-Brittany? -Alvin, nie ruszaj się!
Jasne!
Brittany, uratuję cię. Simon, powiedz Jeanette, jak otwiera się zamki.
Przyjąłem!
Muszę jak najszybciej dostać się do dziewczyn!
Ja wiem jak!
Jeanette, skup się, trzecią cyfrę jest najtrudniej złamać.
Zakładam, że to liczba pierwsza, ale może...
Dwie pierwsze były jedynkami. Spróbuję też trzecią.
-Udało się! -W porządku, dziewczęta.
Ian wraca, odłóżcie telefon!
-Przygotujcie się na sławę. -Jesteśmy gotowe.
Mam nadzieję.
Bo dzisiejszy koncert przywróci mnie na szczyt.
A teraz przed państwem Charice!
Panie szofer, na stadion proszę. Wejście dla VIP-ów.
Co powiecie na szyberdach?
Sybar? Szyberdach? Syber? Szyber?
Szampan. Nie odmówię.
A wiecie, dlaczego?
Bo dziś trzeba wypić za zdrowie kogoś wyjątkowego.
Czyli mnie.
Nie wierzyli we mnie. Twierdzili, że nigdy już nie wrócę.
I co teraz? Mogą mnie pocałować w...
O, tak.
Zdrowie dziewczyn, dzięki którym świat zapomni o Wie...
-Co... -Na razie!
Nie, nie, nie!
Co wy robicie? Alvin!
Dobrze cię widzieć Ian. Nigdy nie piszesz!
-Nie! Brittany... Nie! -Wskakujcie, dziewczyny!
Podpisałem kontrakt!
-Skacz, Jeanette! -Czekajcie!
-Nigdy nie potrafiłam... -Mam cię.
Jeśli nie wystąpicie, to po mnie.
-Gazu, Alvin! -Robi się!
-Stój! -Hej, Ian!
Cytując Donalda Trumpa: "Zwalniam cię"!
Alvin!
Hej, chłopaki. Pojawił się Alvin?
Nie. Wiewióreczek też nie ma.
Ale dr Rubin i cała szkoła na nas liczą.
Ale... Nie martw się.
Wszystko jakoś się ułoży.
-Szybciej, Alvin! -Nie martw się.
Pomoże nam mój przyjaciel, Digger.
-Zrozumiano, Alvin! -Uważaj!
Jak za dawnych czasów na wyścigach.
-Uważaj! -Co ty wyprawiasz? Jedź dalej!
A niech to.
W domu nie uwierzą, że ocaliłem Alvina Seville'a.
Jestem ci winna przeprosiny.
Słuchaj się mnie. Nigdy cię nie zawiodę.
O, tak. Teraz już nigdy w ciebie nie zwątpię.
Jest wyjątkowo natrętny.
-Musimy go zgubić. -Trzymajcie się!
Mam pomysł. Skoczcie na trzy.
Trzy!
Świetnie.
Mam lęk wysokości.
Trzymaj się, Jeanette.
I z powrotem do mnie.
-Potrzebujemy pilota. -Wiem, co robić.
Oklaski dla Iana.
Pilot!
Nie dosięgnę!
Złap mnie za kostki!
Mam!
Mam go.
-Brawo, Jen! -Świetna robota, Jeanette!
Myliłeś się, Ian. Nie potrzebuję bucików!
-Moja wina! -Adiós, Ian!
A teraz czas na ostatniego wykonawcę.
W ostatniej chwili zaszły pewne zmiany,
ale chyba nie będziecie rozczarowani.
W imieniu West Eastman, Wiewiórki!
Chyba musimy tam wyjść, Theodore.
-Wiewiórki! Wiewiórki! -Wiewiórki! Wiewiórki!
-Wiewiórki! -Wiewiórki!
Skoro Wiewiórek nie ma, będziemy musieli kontynuować bez nich.
Nie chcę być znów wygwizdany.
Przykro mi, przechodzimy do kolejnego punktu programu.
Witajcie!
Jak widzicie, nie jestem Wiewiórką.
Zagraj coś, frajerze!
-Zagraj coś! -Tak!
-Chcemy muzyki! -Graj!
Dobrze.
Znam jedną piosenkę.
Odkąd cię poznałem
Chciałem być twoim facetem
Ale jak pewnie zauważyłaś
Jestem chorobliwie nieśmiały
a kiedy jestem na scenie, odbiera mi mowę
Więc powiem tylko
Cześć
Cześć.
To było coś.
Dziękuję. Naprawdę dziękuję.
-Co u... -Wiewióreczki są na miejscu!
-To Wiewióreczki! -Alvin!
-Theo! -Witaj, West Eastman!
Lądujemy! Trzymajcie się!
-Alvin! -Przybij piątkę!
Piątka!
Proszę państwa mam przyjemność przedstawić,
reprezentujących West Eastman...
To wielki zaszczyt.
Dla was czy dla nas?
-Dla nas. -Dla nas.
Mam cię! Podwójnie! Potrójnie.
Poczwórnie! Nieskończenie!
Wystarczy. Wiemy, o co chodzi.
-Narada. -Plan jest taki.
Przedstawiam Wiewióreczki i Wiewiórki.
-Dave! -Dave!
-Dziękujemy. -Dziękujemy.
Dziękujemy bardzo.
Nie ulega wątpliwości, że zdobywcą nagrody głównej
jest Liceum West Eastman!
-Udało się! -Tak!
-O, rany! -Dacie wiarę?
Mały podarek dla kółka muzycznego.
Świetna!
Z powrotem do pani, dr Rubes!
Świetnie!
-Wiewióreczki! Wiewióreczki! -Wiewióreczki! Wiewióreczki!
Szanowni państwo,
powitajmy Wiewióreczki!
Witajcie! Jestem Jeanette. A ja Eleanor.
Ja jestem Brittany!
Jesteśmy Wiewióreczki!
-Co? -Co to jest?
Raz, dwa, trzy.
To nie są Wiewióreczki!
-Zjeżdżaj, paniusiu. -Już dobrze. Przepraszam.
Przepraszam!
Już sobie idę!
-Dave, ty tańczysz! -Niezłe ruchy, Dave!
-Ale fajnie! -Witaj w domu!
Tęskniłeś za nami?
-Jasne, że tęskniłem. -Super.
Pomyśl, jak bardzo tęskniłbyś za szóstką wiewiórek.
Co powiedziałeś?
Wiewióreczki muszą gdzieś mieszkać.
Więc powiedziałem im, że ty powiedziałeś,
że mogą zamieszkać z nami.
-Alvin! -Ten kawałek jest dla Dave'a.
Tańczcie, ile sił w nogach!
Już wszystkie gotowe do spania.
Wiewióreczki mają na was dobry wpływ.
-Dzięki, Dave. -Dzięki, Dave.
Dzięki, Dave.
Gasimy światła. Dobranoc.
-Dobranoc, Jeanette. -Dobranoc, Simon.
Dobranoc, Dave. Dobranoc, Alvin.
-Alvin? -Nie chce mi się spać.
Musisz jutro wstać do szkoły.
Nie jestem zmęczony.
Daj spokój. Pora spać.
-Nie jestem zmęczony. -Alvin?
Nadal nie jestem śpiący. Jeszcze mniej. Zmęczony.
-Żartowałem. Znacznie bardziej rozbudzony. -Alvin, dość tego.
-Bo się do ciebie przejdę. -Dobrze.
Nagle się zmęczyłem.
Dobranoc, Dave.
Alvin!
Jeszcze tylko 10 rzędów do posprzątania. Do roboty.
Już dobrze.
Już wystarczy. Czy to konieczne?
Dajcie spokój. Czy to konieczne?
Wpuśćcie mnie chociaż po moją torebkę.