‫قوی‌تر از همیشه باشید ‫به امید ایرانی آزاد
‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming
‫مترجم: «حامی مغیثی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@
‫خب، شروع می‌کنیم. ‫یه نفر که اسمش رو ایکس می‌ذاریم،
‫نیمه‌های شب به یکی از...
‫انبارهای شهر می‌رسه. ‫ما می‌دونیم که به قصد...
‫انجام کار کسل‌کننده‌ای اونجاست؛ ‫کاری پیش‌پاافتاده و بوروکراتیک.
‫یعنی این شخص خبرنگار و کارآگاه و...
‫نویسنده و دانشمند نیست.
‫حتی ذره‌ای آدم جالبی محسوب نمی‌شه.
‫خیلی‌ها فکر می‌کنن بازرس یا...
‫نقشه‌بردار زمینیه که تصور رایج و اشتباهیه.
‫ولی همچنان اونقدر مهم نیست.
‫تنها چیزی که در مورد کارش مهمه اینه...
‫که قراره ساعت هفت صبح...
‫روز بعدش از نقطه‌ای در شهر عبور کنه. ‫درست چند ساعت بعد.
‫خلاصه زمان می‌گذره و ایکس ما ‫وسط جاده قرار می‌گیره.
‫هیچ نشونه‌ای از جایی ‫که قرار بود پیدا کنه، نمی‌بینه.
‫ایکس با خودش می‌گه: ‫«شاید اشتباه کردم.»
‫اطرافش کسی رو نمی‌بینه ‫که ازش آدرس بپرسه.
‫تراکتوری از دوردست می‌بینه.
‫داستان ما درست قبل از اینکه ‫تراکتور بهش برسه، شروع می‌شه.
‫«بخش یکم: اتفاقی که نزدیکی تراکتور افتاد»
‫اولش اتفاقی نمیفته.
‫انگار راننده تراکتور...
‫صبورانه منتظر اتفاقیه.
‫متوقف می‌شه و یه چیزی رو...
‫زیر دسته‌ای کاه قایم می‌کنه.
‫راننده تراکتور به نظر پریشان میاد،
‫دوباره سمت تراکتورش می‌ره،
‫و کاری می‌کنه که ما نمی‌تونیم ببینیم.
‫یه چیزی رو از...
‫جیبش در میاره و همون‌جا قایم می‌کنه.
‫شاید اسلحه‌ای بوده. ‫بعدش دوباره منتظر می‌مونه.
‫وانتی نزدیک می‌شه.
‫دو نفر ازش پیاده می‌شن.
‫از همدیگه استقبال صمیمی و گرمی می‌کنن،
‫ولی رفتارشون حاکی از کمتر اعتمادیه.
‫فرد چاق جهت استقبال سری تکون می‌ده، ‫ولی رفتارش کمتر صمیمیه.
‫این وسط مشکلی وجود داره. ‫یه چیزی آدم رو معذب می‌کنه.
‫اون فرد چاق به نظر آدم خطرناکی میاد.
‫بعد رویداد اصلی رخ می‌ده.
‫بنا به دلایلی قراره تنش بالا بگیره.
‫بعدش فرد چاق قراره ‫سمت وانت بره،
‫شاتگانی ازش خارج کنه ‫و راننده تراکتور رو باهاش بزنه.
‫داره می‌ره.
‫اون‌یکی تعجب می‌کنه و...
‫دوباره بهش نزدیک می‌شه. ‫با هم بحث می‌کنن.
‫ظاهرا تراکتور خراب شده.
‫اون دو نفر محل رو ترک می‌کن. ‫انگار اضطراب دارن.
‫مثل اینکه قرار نبود کار به اینجا بکشه.
‫قصدشون این نبود.
‫محل رو ترک می‌کنن.
‫ایکس به جنازه مرد نزدیک می‌شه.
‫اطرافش رو بررسی می‌کنه.
‫اول شاتگان رو برمی‌داره...
‫ولی بعد به چیزی که بین ‫کاه مخفی شده، نگاه می‌کنه.
‫چیزی که دو نفر دیگه متوجهش نشدن.
‫اینجاست که اوضاع سخت می‌شه.
‫ایکس بدون اینکه علتش رو بفهمه،
‫کیف مرد رو برمی‌داره و از اونجا می‌ره.
‫دو نفری که سوار وانت بودن برمی‌گردن. ‫پریشان و مضطربن.
‫هیچ‌جوره نمی‌شه مطمئن بود ‫ایکس رو دیدن یا نه.
‫ولی قطعا می‌فهمن ‫یه نفر دیگه اونجا بوده.
‫وقتی این قسمت به پایان می‌رسه، ‫ایکس مرتکب قتل شده.
‫خودش شاهد یک قتل دیگه بوده ‫و توسط دو قاتل تحت تعقیب قرار می‌گیره.
‫پاکتی که دنبالش می‌گردن دستشه.
‫حتی نمی‌دونه داخلش چیه.
‫نمی‌دونه قاتل‌ها کی هستن، ‫یا اینکه دیدنش یا نه.
‫مطلقا هیچی نمی‌دونه.
‫داستان دوم.
‫جرقه: مردی که سر از شهری در میاره...
‫تا کار یه نفر دیگه رو انجام بده.
‫اسم اون آدم که شخصیت ‫اصلیمونه رو «زد» می‌ذاریم.
‫تنها چیزی که ازش می‌دونیم...
‫اینه که اولین تجربه ریاستشه.
‫یعنی اولین باره در مقام ‫رده‌بالایی قرار می‌گیره.
‫کسی که استخدامش کرده ‫بهش گفته بود:
‫«حساس نباش. کار ساده و بی‌دردسریه.»
‫«نه قراره تصمیم سختی بگیری، ‫نه کار جدیدی بکنی.»
‫«هیچ مشکلی برات پیش نمیاد.»
‫«فقط روزمرگیت فرق می‌کنه...»
‫«که خیلی زود به اون عادت می‌کنی.»
‫«تا وقتی موقعیت بهتری پیدا نکردی،»
‫«باید چند ماهی اونجا کار کنی.»
‫«ولی زیاد جا خوش نکن.»
‫«کسی که تو جاش رو گرفتی...»
‫«بیست سال اونجا مشغول بود. ‫حواست باشه.»
‫زد تو دلش می‌گه: ‫«ولی من که اینطوری نیستم.»
‫«من اینطوری نیستم.»
‫«بخش دوم: مرد نامرئی»
‫این مکان کاملا معمولیه.
‫یه دفتر شهری عادیه.
‫سابقا ازش برای فعالیت‌های ‫کشاورزی استفاده می‌شده.
‫پرندگان مزرعه و موارد از این قبیل.
‫همه اینجا رو «فدراسیون» صدا می‌کنن.
‫حتی زد که مدیر جدید دفتره، ‫دقیق نمی‌دونه کارمندانش چیکار می‌کنن؛
‫چه مشکلاتی رو حل می‌کنن،
‫هر کارمند چه وظیفه‌ای داره،
‫یا حتی اینکه خودش باید چیکار کنه.
‫از اینکه مقام مدیریتی بهش داده شده...
‫حسابی جا خورده.
‫کارمندان طوری بهش نگاه می‌کنن ‫انگار باید دستور بده.
‫با خودش می‌گه: «سخت نگیر، ‫همه‌اش دو ماهه. فوقش سه ماه.»
‫در میان این سردرگمی، ‫چند خبر خوب بهش می‌رسه.
‫به عنوان مدیر اجازه داره ‫هر ماه به قول کارکنان اونجا...
‫«بازرسی ماهانه منطقه‌ای» انجام بده.
‫یعنی فرصت می‌کنه به مدت ‫سه یا چهار روز به اطراف بره،
‫از زمین‌های مختلف دیدن کنه ‫و مدارکشون رو مهر و امضا کنه.
‫نگرانی‌های زد با تصور این مسافرت رفع می‌شن.
‫حتی می‌شه گفت ‫با فکر کردن بهش به وجد میاد.
‫زد بعد از چند ساعتی که می‌رسه، ‫در مورد کوواس...
‫رئیس قبلی که بیست سال ‫اونجا کار می‌کرد می‌پرسه.
‫ولی هیچ‌کس چیز خاصی ‫براش تعریف نمی‌کنه.
‫کوواس خجالتی، گوشه‌گیر و خلاق بود.
‫به طرز ویران‌کننده‌ای به کارش اعتیاد داشت ‫که از خصوصیات ناجالبش بود.
‫مجرد بود، هیچ دوستی نداشت، ‫آخرش هم دو ماه پیش...
‫وقتی توی پمپ بنزین ‫داشت باک ماشینش رو پر می‌کرد...
‫یهو افتاد مرد.
‫هیچ‌کس نرفت جنازه‌اش رو ‫از سردخونه تحویل بگیره.
‫انگار تو زندگی هیچ‌کس وجود نداشت.
‫حتی منزلی نداشت.
‫تمام مدت که رئیس اونجا بود، ‫محل اقامت کوچیکی...
‫بالای دفتر فدراسیون داشت.
‫همون‌جا که زد تا اقامتگاهش رو پیدا کنه،
‫قراره اونجا بمونه.
‫زد با کنجکاوی وسایلی که هنوز ‫از کوواس مونده بودن رو بررسی می‌کنه.
‫کتاب‌های دامپزشکی.
‫رمان‌های کارآگاهی زبان اصلی.
‫سوغاتی‌ها و اشیاء عجیب و غریب.
‫انگار کوواس مدت زیادی ‫خارج از کشور زندگی می‌کرد.
‫بعد تابلویی نظرش رو جلب می‌کنه که کوواس...
‫مثل یه دختر نوجوان...
‫عکس‌های خاطراتش رو برداشته ‫و همه رو کنار هم قرار داده.
‫زد در انتهای اون روز ‫از خودش می‌پرسه:
‫«یعنی این کوواس چطور آدمی بود؟»
‫حالا سراغ سومین و آخرین داستان می‌ریم.
‫شما رودخونه‌ای رو تصور کنید.
‫رودخونه‌ای که قرار نیست نام‌گذاری بشه،
‫ولی همون رود سالادوئه.
‫همون که سراسر استان رو در بر می‌گیره.
‫مثل هر رودخانه منطقه دشتی،
‫گسترده و آرومه.
‫مردی در وسط اون رودخانه است...
‫که بنا بر زنجیره‌ای ‫از رویدادهای پیچیده...
‫باید از وسط رودخانه رد بشه.
‫اولین رویداد این زنجیره‌ای که گفتم، ‫چند روز پیش در شهری...
‫با فاصله پنجاه کیلومتری از اینجا،
‫در جلسه پایان سال...
‫انجمن «سول دومایو» رخ داده بود.
‫«بخش سوم: شرط»
‫می‌تونیم طرح لایروبی رو ‫بر اساس این امکان‌سنجی بنا کنیم.
‫از اون موتور استفاده می‌کنیم...
‫که بین هزار و چهارصد ‫تا دو هزار اسب بخار قدرت داره.
‫این نقشه علامت‌گذاری هم شده.
‫آره، از تالار شهر اومده، ‫ولی خودم روش کار کردم.
‫اولین مرحله‌اش سه ماه زمان می‌بره،
‫بعدش نه ماه طول می‌کشه.
‫انجمن سول دومایو متشکل از دوازده عضو بود.
‫یانیز، فاوا، فاکتوروویچ، ‫بانیاکو، گاردلینی، رائولینی،
‫زاواتارلی، مازوکلی، لائورینو، ساموآ،
‫سورنتو و سیری.
‫که این جمع حاوی چند برزشناس، ‫مهندس عمران، دامپزشک،
‫مدیر و فروشنده ماشین‌آلات بود.
‫ولی اینکه انجمن چیکار می‌کنه رو ‫هیچ‌کس ازش اطلاع نداره.
‫بخشی ازش انجمن روستاست،
‫بخش دیگه‌اش دوستانی هستن...
‫که اهل فناوری و اختراعات هستن...
‫و یک بار در ماه به صرف غذا و نوشیدنی...
‫همدیگه رو می‌بینن تا ساعت‌ها بحث می‌کنن.
‫همگی طرح‌های خودشون رو...
‫برای توسعه شهر یا مناطق ‫به همدیگه ارائه می‌دن.
‫طرح‌ها باید دو عامل نوآوری ‫و امکان‌پذیری رو شامل باشن.
‫پسر، خواهشا بی‌خیال شو. ‫حرفش هم نزن!
‫نه، دارم می‌گم در طول ‫سه ماه خشکسالی...
‫بذارید مسئله‌ای رو بگم: ‫یانیز تازه به این شهر اومده.
‫این چهارمین جلسه‌ایه ‫که توش شرکت می‌کنه،
‫و اولین باریه که طرحی رو ثبت می‌کنه.
‫پیشنهادش اینه که آب رو کانال‌کشی کنیم،
‫تا امکان نقل و انتقال کالاهای سایز متوسط...
‫به وسیله قایق‌های باربری متوسط...
‫از رودهای میسیسیپی و دانوب فراهم بشه.
‫بانیاکو، فردی متکبر، تحقیرگر و تمسخرگر...
‫از تخریب یانیز جلوی جمع لذت می‌بره.
‫سه سال پیش یکی از ‫اختراع‌های بانیاکو...
‫تو جشنواره‌ای استرالیایی، ‫جایزه بهترین اختراع سال رو برد.
‫واسه همین به خودش اجازه می‌ده ‫هر کسی که می‌خواد رو مسخره کنه.
‫به نظرم باید این موضوع رو...
‫کمی جدی‌تر بگیریم.
‫آره، داریم مست می‌کنیم و غذا می‌خوریم،
‫چند نفرمون هم دارن سیگار می‌کشن،
‫ولی مسئله اینه تو حتی ‫نمی‌تونی با پروژکتور کار کنی.
‫چطور می‌خوای رودخونه رو لایروبی کنی؟
‫یک، دو، سه ساعت می‌گذره.
‫اوضاع به دلیل الکل و خستگی ‫بالا می‌گیره و پرتنش می‌شه.
‫کار بانیاکو از تمسخر در جمع ‫به حمله شخصی می‌رسه.
‫فاوا که شبیه رهبر گروه رفتار می‌کنه،
‫سعی می‌کنه اعضا رو ‫به میانه‌روی دعوت کنه.
‫ولی امشب هیچ چیزی ‫جلودار تکبر بانیاکو نیست.
‫بسه دیگه، نخند. جدی باشیم.
‫با این گروه هیچی شدنی نیست.
‫با این گروه حتی نمی‌شه ‫استخر خونه ما رو لایروبی کرد.
‫حتی استخر هم نمی‌شه لایروبی کرد. ‫حالا تو که مقیاس چهل و پنج هشتاد رو می‌گی.
‫اصلا این رقم رو از کجا آوردی؟ ‫انقدر عجول نباش پسر.
‫فاکتوروویچ که تمام شب ‫ساکت بود و حرفی نمی‌زد،
‫با آستانه تحمل پایینش شناخته می‌شد،
‫و از بچگی از بانیاکو بدش می‌اومد.
‫لحظات از این قبیل رو ‫به دفعات دیده بود.
‫اینکه بانیاکو چندین ساعت خودش رو ‫با قربانی جدید سرگرم می‌کنه.
‫انگار خودش رو فرمانروای...
‫امپراتوری رم فرض کرده ‫که توی کولوسئوم نشسته.
‫کمیسیون لاوا کوبو...
‫اسم کمیسیون لاوا کوبو رو نشنیده بودی؟
‫ادامه حرفت رو بزن.
‫پسر جون، باید کمیسیونی که به مدت...
‫پنج ساله داره فعالیت می‌کنه رو بشناسی.
‫فاکتوروویچ در تلاشه ‫تا خونسردیش رو حفظ کنه.
‫خودش می‌دونه در عصبانیت ‫چقدر تندروی می‌کنه.
‫کار اشتباهیه بخواد ‫تو روی بانیاکو در بیاد.
‫این خشم هیچ ربطی به پسره نداره.
‫حداقل چهار هزار و پونصد می‌شه. ‫شاید چهل و پنج شونزده یا بیست و شیش.
‫واسه انجام چنین کاری ‫در کمترین حالت به موتوری...
‫با بیش از هزار اسب بخار لازمه.
‫ولی با هزار و پونصد هم شدنیه.
‫چی؟
‫فاکتوروویچ با خودش می‌گه: ‫«آروم باش. از کوره در نرو.»
‫«دیگه خودت رو واسه این آدم خراب نکن.»
‫لاوال و کوبو کمیسیونی دارن...
‫که مسئول اصلاح زهکشی رودخونه است.
‫پنج ساله مسئولیتشون اینه. ‫پنج سال!
‫«داره اشتباه می‌گه.»
‫«منظورش دستگاه‌های قدیمیه.»
‫«با این مدل ۳۲۷ چنین کاری ‫مثل آب خوردنه.»
‫«خودش هم می‌دونه.»
‫«داره پسره رو گول می‌زنه. ‫کار همیشگیشه.»
‫حتی دو هزار اسب بخار کافی نیست.
‫حداقل دو هزار و ششصد باید باشه.
‫هیچ دستگاهی نداریم ‫که از پس این کار بر بیاد.
‫نیم‌ساعت یا کمی بیشتر می‌گذره.
‫تا اینکه بالاخره بحث مکالمه...
‫به جنبه تکنیکال برمی‌گرده.
‫یانیز وسط بحث استدلال ‫اصلیش رو مطرح می‌کنه.
‫بعد تنش بالا می‌گیره ‫و یه نفر شرطی می‌بنده.
‫فکر کنم بانیاکو بود، ‫یا یه نفر دیگه بود.
‫وایستا ببینم. من وقتی شرط می‌بندم... ‫پای حرفم می‌مونم.
‫اصلا سر چی داری شرط می‌بندی؟
‫بخش شیش، قطعه دو رو بلدی؟
‫همون‌جا که زمین رو فروختم.
‫این شرط خیلی زود...
‫تبدیل به موضوع اصلی بحث می‌شه.
‫یانیز داشت از بحث لذت می‌برد،
‫ولی الان فقط می‌خواد ناپدید بشه. ‫بانیاکو، مصر و جسورانه ادامه می‌ده.
‫کل حرفم اینه...
‫اگه بتونی این طرح رو اجرا کنی، ‫خودم روش پول می‌ذارم.
‫درست در همون لحظه اشتباهی ‫از فاکتوروویچ سر می‌زنه.
‫شرطت رو نشونم بده.
‫ببین کی وسط بحث پریده.
‫آره، من هم هستم. ‫می‌خوام شرط ببندم، داری؟
‫شرط می‌بندم. در عرض یک ماه. ‫بیا دیگه، شرط می‌بندیم.
‫آروم باش.
‫به من نگو آروم باش، فهمیدی؟
‫این یارو تنها کسیه که آروم نیست!
‫ولم کن!
‫از دست این خسته شدم!
‫گفتم ولم کن! ولم کن!
‫فاکتوروویچ صبح روز بعد...
‫که از خواب بیدار می‌شه، ‫هیچی یادش نیست.
‫حتی دقیق نمی‌دونه که کجاست.
‫کم‌کم متوجه اوضاع می‌شه.
‫بعد از اینکه دیشب حسابی مست کرد...
‫خونه دوستش فاوا خوابید.
‫بلافاصله شرط مسخره‌ای ‫که بسته بود به خاطرش میاد.
‫حتی درست درکش نمی‌کنه،
‫ولی فاوا میاد تا آرومش کنه.
‫«نگران نباش. برات خبر خوش دارم.»
‫شرکت توسعه لا پلاتا...
‫با بیش از پونزده سال سابقه...
‫در توسعه رودخانه‌های آرژانتین...
‫پروژه جدیدی آغاز کرده ‫که آینده رو متحول می‌کنه.
‫این طرح بین‌المللی که تبدیل به...
‫آینده نقل و انتقالات رودخانه‌ای خواهد شد...
‫کانال رودخانه پامپاس نام داره!
‫پروژه هشتصد کیلومتری...
‫از دل پامپای مرطوب شروع خواهد شد.
‫رودخانه‌های امروز بی‌آنکه ‫به فکر آینده باشن...
‫به سمت دریاها جاری هستن.
‫اما رودخانه‌ی ما قراره ‫جهت توسعه و پیشرفت...
‫به سمت پلی حرکت کنه.
‫که این امر به لطف ‫پروژه نسبت‌های ناگفته،
‫با استفاده از آبیاری و ساخت کانال،
‫و توسعه داخلی، امکان‌پذیر شده.
‫خلاصه مطلب اینکه ‫حدود سی سال پیش...
‫کارخونه‌ای میاد و دقیقا ‫همین طرح یانیز رو کلید می‌زنه.
‫یعنی اندازه‌گیری‌ها انجام شده، ‫امکان‌سنجی‌ها صورت گرفته،
‫مسیرش برنامه‌ریزی شده و خلاصه... ‫فاز اول این طرح از قبل انجام شده.
‫طولی نکشید تا اینکه فاوا متوجه شد ‫این کارخونه ورشکست شده.
‫یکی از مالک‌ها خودکشی کرد و...
‫باقی مالک‌های کارخانه ‫از کشور خارج شده بودن.
‫این طرح از اون‌موقع ناتمام موند و...
‫هیچ‌کسی هم نبود که سراغش بره.
‫فقط هم خرابه‌های ‫نقشه‌برداران قبلی باقی مونده بود.
‫ولی همین به تنهایی برای ‫اثبات حرف یانیز کافی بود.
‫فاوا به فاکتوروویچ می‌گه: ‫«با این می‌تونی خرابش کنی.»
‫«حدس می‌زدم یه جایی باشه. ‫تو پادگان بود.»
‫«به نووآ گفتم و برام فرستادش.»
‫«با این می‌تونی از بین ببریش.»
‫فاکتوروویچ با خودش می‌گه: ‫«اما کافی نیست.»
‫«خوب می‌شناسمش. ‫قطعا مدارک بیشتری می‌خواد.»
‫«مدارکی که مال همین اخیر باشن. ‫این کافی نیست.»
‫بدین ترتیب حاصل‌خیزترین مناطق...
‫آمریکای جنوبی رو به نقاط دنیا متصل می‌کنه.
‫کانال رودخانه پامپاس، ‫خط مستقیمی به سوی توسعه است.
‫راستی، تافته دست تو بود؟
‫حالا یه نگاه بنداز!
‫یک هفته که می‌گذره، ‫فرد عجیبی با «اچ» تماس می‌گیره.
‫ظاهرا می‌خواست برای کار ‫عجیبی هم استخدامش کنه.
‫ازش خواسته بود توی رودخانه به دنبال ‫تک‌سنگ فراموش‌شده‌ای بگرده،
‫وضعیتش رو بررسی ‫و ازش عکس‌برداری کنه.
‫ولی تک‌سنگ؟ ‫اچ متوجه هدف این ماموریت نبود.
‫مرد آزرده‌خاطری که استخدامش کرده بود می‌گه:
‫«من هم هدفش رو نمی‌فهمم، ‫فقط من رو سین‌جیم نکن،»
‫«ضمنا دردسر هم درست نکن.»
‫در عرض یک ساعت خودش رو ‫به رودخانه می‌رسونه.
‫سفرش تازه شروع شده.
‫«بخش چهارم: فدراسیون»
‫داستان دوم: زد مشغول کاره.
‫نسبت ۰-۸ معمولا به ترکیب ‫لگهورن و رود جواب می‌ده.
‫اول ۷-۵ تعلیق شد، ‫بعدش ۱۲-۰-۳ جایگزینش شد.
‫تو بخشنامه ۲۴-۳۲ بود. ‫این رو یادت باشه.
‫نه، آخه بعدش با ۱۲-۰۳ عوض شد.
‫ولی یادت باشه که اون ‫ترکیبی از این اشکاله.
‫واسه لگهورن و کریول با هم استفاده می‌شه.
‫اولین روز زد تو فدراسیون طاقت‌فرسا بود.
‫چون از همون اول غرق کلی اسم...
‫فرم، ترازنامه...
‫مجوز، اوراق مالی و حسابداری شد.
‫همه اسامی به نظر یکی میان. ‫نمی‌شه از هم تشخیصشون داد.
‫حتی نمی‌شه فرآیند صدور...
‫یک گواهی رو با باقی گواهی‌ها تشخیص داد.
‫مقرراتش غیرقابل درک و...
‫کاملا خارج از فهم هستن.
‫توضیحات بقیه رو می‌شنوه،
‫همه رو تکرار و یادداشت می‌کنه،
‫تا بتونه فرق بین ‫گواهی‌ها رو درک کنه.
‫ولی مدام تو ذهنش می‌گه:
‫«پشیمون شدم. این کار رو نمی‌خوام.»
‫مگه از همین فرم‌ها واسه ‫کریول استفاده نمی‌کردیم؟
‫ولی با گذر چند روز، ‫فرایند کار ساده‌تر می‌شد.
‫کم‌کم از رمز و راز انبوه قوانین...
‫غیرقابل فهم که جلوش بود، کاسته می‌شه.
‫فقط باید جایی که بهش ‫می‌گن رو امضا کنه،
‫چیزی که بهش می‌گن رو بررسی کنه،
‫و زیردستان خودش رو ‫تحت کنترل داشته باشه.
‫درک عجیب و بیگانه‌ای ‫که تو روز اول بهش نیاز داشت...
‫دیگه برای ادامه کارش ضروری نبود.
‫فدراسیون مثل دستگاهی می‌مونه...
‫که هر روز به صورت خودکار ‫وظایفش رو انجام می‌ده.
‫زد هم چیزی جز قطعه‌ای کوچیک...
‫از این دستگاه نیست.
‫کسی ازش انتظار تصمیم‌گیری، ‫لیاقت نشون دادن و خردمندی نداره.
‫هفته اول کارش که تموم می‌شه،
‫به وضوح متوجه می‌شه،
‫که به جز جواب تماس دادن ‫و امضا کردن اوراق‌های مختلف،
‫عملا هیچ کاری واسه انجام دادن نداره.
‫با گذر چند روز که زد سر کارش می‌مونه،
‫کم‌کم با همکارانش آشنا می‌شه.
‫همه‌شون تا حدی...
‫رابطه ناخواسته‌ای با شغلشون دارن.
‫هیچ چیزی در زندگی و علایقشون...
‫ربطی به کاری که اونجا انجام می‌دن نداره.
‫مثل دانش‌آموزانی که تکلیف دارن، ‫تمام حواسشون به انجام کارشونه.
‫حتی نمی‌پرسن چرا ‫باید فلان کار رو انجام بدن،
‫فقط انجامش می‌دن.
‫مثل برخی از دانش‌آموزان، ‫به طرز عجیبی،
‫از حضور تو اون محل لذت می‌برن.
‫چون ویژگی‌های داره که...
‫آدم رو یاد خانه و خانواده می‌ندازه.
‫خانم گاویلان آدمی کاری، ‫نرم و بیش از حد مهربانه.
‫لحن صحبت کردنش اغماض خاصی داره،
‫انگار که پرستار یا معلمه.
‫از اون دسته خانم‌هاییه ‫که اسم همه...
‫تاریخ تولدهاشون...
‫اسم دوست‌پسر یا دوست‌دخترهاشون...
‫و اسم نوه‌هاشون رو یادش می‌مونه.
‫ولی انگار خارج از فدراسیون ‫زندگی خاصی نداره.
‫از جهتی به نظر نمیاد ‫بهش نیازی هم داشته باشه.
‫هیچ‌کس زیاد نمی‌شناسش،
‫جز اینکه پنج‌شنبه‌ها ‫تو گروه کر اجرا می‌کنه،
‫و چند نوه داره که توی ‫شهر دیگه‌ای زندگی می‌کنن.
‫شوهرش مرده.
‫هیچ‌وقت تو کارش غیبت نداشته.
‫هیچ‌وقت هم دیر نرسیده ‫و مریض نشده که مرخصی بگیره.
‫چند شخصیت کوچیک دیگه داریم.
‫دختری که به ندرت حرف می‌زنه ‫و همیشه مردهای مسن...
‫بهش تلفن می‌کنن.
‫حسابداری که فقط دو بار ‫در هفته به فدراسیون میاد.
‫زد هیچ‌وقت اسمش رو یادش نمی‌موند.
‫زوج همجنسگرایی به نام گریفا و کارلوس دورادو ‫که تقریبا هم‌سن زد بودن،
‫که به ندرت باهاشون حرف می‌زد ‫و نمی‌تونست زیاد باهاشون صمیمی بشه.
‫اون‌ها بیشتر دو تا شخصیت ‫کوچیک و خسته‌کننده هستن...
‫که ذره‌ای تو داستان اهمیت ندارن.
‫ولی داستان پالومک فرق داره.
‫زد از همون اول متوجه می‌شه ‫پالومک خیلی خجالتیه،
‫به ندرت حرف می‌زنه و خیلی محترمه. ‫دلش به حالش می‌سوزه.
‫با خودش می‌گه شاید ‫آدم خجالتی و کسل‌کننده‌ایه،
‫از اون آدم‌هایی که هیچ ‫حرف و علاقه‌ای ندارن.
‫بنا به دلایلی حس می‌کنه ‫که باید این آدم رو خوشحال کنه.
‫سعی می‌کنه باهاش دوست بشه، ‫کنارش جوک می‌گه،
‫و باهاش خوش و بش می‌کنه.
‫به وضوح بهش نشون می‌ده ‫که می‌خواد باهاش آشنا بشه.
‫بعد از گذشت مدت کوتاهی، ‫زد متوجه می‌شه اشتباه بزرگی مرتکب شده.
‫چون پالومک تبدیل به آدمی می‌شه ‫که همیشه بوده،
‫یه موجود وراج که هیچ‌چیزی ‫جلودار حرف زدنش نیست.
‫بعد از سال‌ها هم‌زیستی،
‫همکارانش یاد گرفته بودن ‫که چطور رامش کنن.
‫به آدمی تبدیلش کرده بودن ‫که مثل یک الکلی نسبت به بطری الکل...
‫از مکالمه برقرار کردن وحشت داشته باشه.
‫زد هم مثل علاالدینیه که ناخواسته ‫جن تو بطری رو آزاد کرده،
‫و باید خودش رو از بند ‫غلامی این آدم رها کنه.
‫چند نوع یخ داریم؟
‫نکته جالب در مورد یخ...
‫اینه که باد باعث به وجود اومدن ‫انواع مختلف یخ می‌شه.
‫انگار حافظه پالومک انتها نداره.
‫از اون آدم‌هاییه که عاشق ‫سوال‌های نامربوط در مورد...
‫سرمایه جهانی، اسامی علمی ‫گیاهان و جانوران،
‫تاریخ نبردها و چهره‌های تاریخیه.
‫به راحتی می‌تونه نام تمام...
‫رودخانه‌های اروپا، ‫سلسله‌های مصر باستان،
‫صورت‌های فلکی ‫و نژاد دایناسورها رو نام ببره.
‫عاشق فهرست کردنه ‫و زد معمولا می‌شنوه که داره...
‫مثل کسی که داره ‫شعری رو از حفظ می‌کنه...
‫فهرست‌های متفاوت رو قرائت می‌کنه.
‫سرده نازَک، یولافک، پاروتیوپسیس.
‫روزمرگی زد کم‌کم شکل می‌گیره.
‫به محض اینکه می‌فهمه ‫توی شغل جدیدش می‌تونه...
‫کلی وقت آزاد داشته باشه، ‫تصمیم می‌گیره تو شهر قدم بزنه...
‫که همچنان براش جدید بود.
‫توی ذهنش این سبک زندگی ‫با قدم زدن در...
‫حومه شهر رو متصور می‌شه.
‫دلش می‌خواد از ساختمان‌های ‫با معماری عجیب...
‫یا عتیقه‌های قرن پیشین دیدن کنه.
‫ولی روز این گشت‌وگذارهای ‫باشکوه هیچ‌وقت از راه نمی‌رسه.
‫چون زد حتما باید...
‫در نزدیکی ساختمان فدراسیون بمونه.
‫اکثر روزش رو دور میدان بازار می‌گذرونه،
‫روزنامه محلی رو می‌خونه،
‫و مشغول به هر کاری که می‌تونه ‫در شب‌های این شهر انجام بده، می‌شه.
‫به ندرت سینما یا سیرک می‌ره.
‫هیچ دوستی نداره. ‫تنها دوستش همون پالومکه.
‫هر روز موقع ناهار که می‌شه، ‫پالومک رو توی رستورانی...
‫واقع در میدان همیشگی می‌بینه.
‫همیشه هم درگیر ‫مکالمات طولانی می‌شن.
‫زد به دفعات متوجه می‌شه...
‫که این دیدارها تصادفی نیستن.
‫اون هم تنها دوستیه که پالومک داره.
‫زندگی منزوی اما آرومی داره.
‫هر موقع که در مورد خسته‌کننده بودن ‫زندگی روستایی صحبت می‌کنه،
‫زد متوجه می‌شه که داره دروغ می‌گه.
‫چون ازش خسته نشده.
‫در این مقطع از داستان...
‫زد دیگه نگران کوواس نیست.
‫کوواس از دید زد دیگه فردی تنها،
‫غمگین و فراموش‌شده‌ای بیش نیست...
‫که هیچ‌کس بهش توجهی نمی‌کنه.
‫هیچ‌کس حتی ازش حرفی نمی‌زنه.
‫اون آدم نه دیگه معما ‫و نه دغدغه‌ای تو ذهن زد نبود.
‫اگه زد هنوز وسایل قدیمی ‫کوواس رو از اتاق بیرون ننداخته،
‫به این خاطره که کوواس ‫به قدری نامرئیه...
‫که این وسایل حتی مزاحم زد هم نمی‌شن.
‫تو هفته سومی که زد ‫به کار جدیدش مشغول شده بود،
‫سروکله روح کوواس پیدا می‌شه.
‫بالاخره روز...
‫بازرسی ماهانه منطقه‌ای از راه می‌رسه.
‫این همون روزیه که زد انتظارش رو می‌کشید.
‫به مدت سه روز می‌تونه ‫با ماشین فدراسیون...
‫به مناطق مختلف استان بره...
‫و فرم‌های کنترل و گواهی رو امضا کنه.
‫همون مسافرتی که کوواس به مدت ‫پونزده سال، هر ماه انجام می‌داد.
‫کوواس که فردی منظم و مرتب بود، ‫همیشه از یک سال قبل...
‫برای سفرهاش برنامه می‌ریخت.
‫هزینه هتل‌ها، وعده‌های غذایی ‫و تعمیرات ماشین رو...
‫از قبل پرداخت می‌کرد.
‫این سفر با دقت و ظرافت برنامه‌ریزی شده.
‫فقط کافیه زد مطابق نقشه پیش بره.
‫این وضعیت تا حدودی براش ترسناکه.
‫چون برنامه سفرش رو یه آدم مرده ریخته بود.
‫این برنامه کل سفره.
‫نفر قبلی عین ماشین حساب بود، ‫پس نگران هیچی نباش.
‫کل جایگاه‌ها و توقف‌های ‫توی راه با جزئیات نوشته شده.
‫بذار کمکت کنم چمدونت رو ‫تو ماشین بذاری.
‫زد کم‌کم احساس نارضایتی می‌کنه.
‫چون سفری که انتظارش رو می‌کشید...
‫و براش حکم آزادی و ماجراجویی...
‫در بین یکنواختی فدرایسون داشت...
‫کم‌کم تحت سایه کوواس قرار می‌گیره.
‫برای اولین بار...
‫حس می‌کنه داره ‫جای یک نفر دیگه زندگی می‌کنه.
‫فکرش پیش مردیه که...
‫پونزده سال آزگار توی اون ‫دفتر کار خسته‌کننده بود.
‫فکرش پیش تمام اون کتاب‌ها و عکس‌هاست.
‫اونجا برای اولین بار می‌فهمه که ‫«یه جای کار می‌لنگه.»
‫ولی روز اول می‌گذره، ‫بعد روز دوم می‌گذره.
‫اسم کوواس همه‌جا جلوی چشمشه.
‫اما مشکلی براش ایجاد نمی‌کنه.
‫حتی می‌شه گفت به سختی ‫تبدیل به دغدغه‌ای برای زد می‌شه.
‫شاید فقط کافیه که بگیم ‫«زندگی همینه دیگه» و بگذریم.
‫کوواس برای هیچ‌کس مهم نبود.
‫زد با خودش می‌گه: «ولی آیا...»
‫«تا این حد نامرئی بودن ‫آدم رو تبدیل به معما نمی‌کنه؟»
‫ولی بعد جواب خودش رو می‌ده:
‫«من هم چه فکر و خیال‌هایی دارم. ‫لابد خیلی خسته‌ام.»
‫روز سوم سفر که می‌رسه، ‫داستان کاملا عوض می‌شه.
‫ماشینتون به چه اسمی ثبت شده؟
‫زد بعد از یک روز سفر تو جاده ‫به هتلی می‌رسه.
‫یکی از هتل‌هایی که کوواس ‫قبلا نشون کرده بود.
‫زد که به دنبال مدارک می‌گرده...
‫نگاهی هم به متعلقات کوواس می‌ندازه.
‫اتفاقی دفتر یادداشتی پیدا می‌کنه. ‫دفتر یادداشت قرمز رنگی.
‫دفتریه که کوواس داخلش ‫یادداشت‌هاشت رو می‌نوشت.
‫از اون لحظه به بعد، ‫هیچی مثل قبل نشد.
‫بسیارخب، ادامه داستان پیچیدگی خاصی داره.
‫باید آروم و با حوصله بهش پرداخت ‫تا قابل هضم باشه.
‫زد کل دفتر کوچیک رو می‌خونه. ‫بعد دوباره از اول می‌خوندش.
‫اما چیزی ازش نمی‌فهمه.
‫انگار زنجیره‌ای از تاریخ و اسامیه...
‫که بدون هیچ منطقی به هم وصل شدن.
‫به نظر میاد نوعی رمز باشه.
‫بیست و پنجم رامونا:
‫هفت ناپلئون، شش مونالیزا، ‫چهل فرعون، یک سامورائی.
‫ششمین نوآ نوآ: ‫دوازده مارکو پولو، دوازده کلئوپاترا،
‫سه مونالیزا. حواست باشه! ‫هیچ ناپلئونی نداره.
‫این فهرست تا چندین ماه ادامه داره.
‫خیلی زود جزئیاتش تکراری می‌شه.
‫کلئوپاترا، نفرتیت، ناپلئون، مارکو پولو،
‫مونالیزا، شارلمانی.
‫بعضی وقت‌ها اون وسط یه سامورائی...
‫یا نبودکنصر پیدا می‌شه.
‫این اسامی چه معنایی دارن؟ ‫اولین موارد انگار...
‫با اسم کشتی‌ها مطابقت دارن.
‫ولی بقیه چی؟ ‫هیچ‌جوره نمی‌شه فهمید.
‫به جایی می‌رسه که قصه ‫حتی پیچیده‌تر می‌شه.
‫زد متوجه علامتی می‌شه...
‫که بیشتر از بقیه تکرار شده.
‫به طرز عجیبی براش آشناست.
‫توی دفتر تکه کاغذی پیدا می‌کنه...
‫که روش شماره تلفنی قدیمی ‫با همون علامت حک شده.
‫زد خاطره مبهمی از علامت داره.
‫انگار چند بار به چشم دیده بودش...
‫اما بهش توجهی نکرده بود.
‫تا اینکه حدسی می‌زنه.
‫توی دفتر یه نقشه هم بود.
‫نقشه قدیمی مسیری که کوواس ازش رد می‌شد.
‫دوباره وسط جاده ناکجاآباد...
‫همون امضا با حروف اول اسمش بود.
‫ناگهان متوجه علامت‌های...
‫کوچیک‌تر با حروف اسم‌های دیگه می‌شه.
‫به دفتر نگاه می‌کنه ‫و اسامی یادداشت شده رو...
‫با اسم کناریشون مشاهده می‌کنه. ‫اسم افراد واقعی بودن.
‫جریان چیه؟
‫معنی این نوشته‌ها چیه؟
‫اصلا چه ربطی به کوواس دارن؟
‫زد احساس می‌کنه...
‫که وارد دنیای دیگه‌ای شده.
‫انگار پا به جهانی ماورائی و موازی گذاشته.
‫گیج و در عین حال هیجان‌زده می‌شه.
‫ساعت پنج صبح بالاخره دفتر رو می‌بنده.
‫چراغ رو خاموش می‌کنه، ‫اما خواب به چشم‌هاش نمیاد.
‫کروگر؟
‫مرد مو طلایی؟
‫خیلی وقته این اطراف نیومده.
‫مثلا این رو می‌بینی؟ واسه کروگره.
‫این‌ها خیلی قدیمی هستن. ‫نمی‌دونم اصلا...
‫گمونم چون کسی دنبالشون نیومده بود، ‫یه گوشه گذاشتم که گم نشن.
‫یه لحظه اجازه بدین.
‫نتیجه ده الی دوازده مورد بود ‫که برای کروگر نامی ارسال شده بود.
‫اکثرشون چیزهای معمولی بودن، ‫چند نامه، بخشنامه،
‫کارشناسی املاکی که اکثرا ‫از پاراگوئه بودن،
‫یا فرم‌هایی که بودن که زد ‫ازشون سر در نمی‌آورد.
‫از بین تمام نامه‌ها...
‫فقط یکی بود که توجه زد رو جلب کرد.
‫نامه به زبان انگلیسی بود ‫و از یک کشور آفریقایی اومده بود.
‫تا جایی که زد متوجه شد، ‫از طرف کارمند بانکی بود...
‫که در مورد نقل و انتقالات عادی...
‫حساب بانکی کروگر نوشته بود.
‫زد به موجودی حساب نگاه می‌کنه.
‫یک میلیون و دویست هزار ‫پوند استرلینگ موجودی داره.
‫وقتی به فدراسیون برمی‌گرده،
‫زد کل اتاق رو می‌گرده تا اطلاعات بیشتری...
‫در مورد این کروگر پیدا کنه.
‫تا اینکه بالاخره پشت چند تا...
‫از کاشی‌های مستراح، ‫جعبه‌ای پیدا می‌کنه.
‫توی جعبه چند نامه، ‫چند یادگاری خانوادگی،
‫چند دسته اسکانس صد دلاری،
‫با چند گذرنامه پیدا می‌کنه.
‫یکی از گذرنامه‌ها مال پاراگوئه است. ‫کریستین آلبرتو کروگر.
‫کروگر همون کوواس بود.
‫برمی‌گردیم سراغ داستان اول.
‫ایکس وسط جاده است، ‫تراکتور، وانت،
‫کیف، قتل، دو غریبه، شلیک ایکس،
‫فرار و مخفی شدن.
‫«بخش پنجم: جایی برای مخفی شدن»
‫از اینجا به بعد...
‫داستان ما تو هتلی رخ می‌ده. ‫منظورم همین هتله.
‫این شب قبل از حادثه است.
‫ایکس وارد هتل می‌شه.
‫وارد پذیرش می‌شه و کلید اتاق ۳۰۱ رو ‫جهت اقامت پنج روزه‌اش می‌گیره.
‫صبح روز بعد از خواب بیدار می‌شه.
‫دوش می‌گیره.
‫بعد از دربان راه رسیدن...
‫به مقصد مورد نظرش رو می‌پرسه.
‫به آدرس نگهبان گوش می‌ده، ‫زیاد متوجه نمی‌شه،
‫و بعد از اونجا می‌ره.
‫ایکس وقتی به هتل برمی‌گرده، ‫مرتکب قتل یک نفر شده...
‫و توسط دو قاتل تحت تعقیبه.
‫با گام‌های بلند شبیه دویدن برمی‌گرده،
‫تا مطمئن بشه کسی تعقیبش نمی‌کنه.
‫وقتی به پذیرش می‌رسه، ‫بهونه‌ای جور می‌کنه.
‫می‌گه چند روز باید کار کنه...
‫و نباید کسی مزاحمش بشه.
‫از قبل اعلام می‌کنه که قصد داره ‫اقامتش رو طولانی‌تر کنه.
‫جوری خودش رو تو اتاق ۳۰۱ حبس می‌کنه ‫که انگار پناهگاه بمبارانه.
‫چیزی که ایکس در اون لحظه نمی‌دونه...
‫اینه که تا مدت زیادی قراره...
‫همین صحنه رو ببینه.
‫ممکنه چندین هفته یا حتی ماه طول بکشه.
‫چرا ایکس خودش رو حبس کرد؟
‫اول با خودش می‌گه: ‫«پیش پلیس که نمی‌تونم برم.»
‫«روایتم قابل قبول نیست.»
‫«چون در واقع خودم ‫مرتکب قتل اون آدم شده بودم.»
‫«اثر انگشتم روی تفنگه.»
‫«اگه ایستگاه‌های قطار و اتوبوس رو ‫ایست گذاشته باشن، بیچاره می‌شم.»
‫«من اقامت پنج روزه دارم.»
‫«زودتر از موعد که نمی‌رم.»
‫«اینطوری شاهد دارم. جام امنه...»
‫ولی چرا بعد از گذشت ‫اون پنج روز همچنان می‌مونه؟
‫با خودش می‌گه: ‫«اون دو تا قاتل هنوز آزادن،»
‫«من رو دیده بودن؟ ‫الان تحت نظرم دارن؟»
‫«نکنه قضیه پیچیده‌تره؟ ‫نکنه من کامل جریان رو نفهمیدم؟»
‫با گذر زمان دلیل اینکه چرا ‫خودش رو حبس کرده...
‫تا حد زیادی مبهم می‌شه.
‫گنگ می‌شه.
‫خیلی زود برای آدم تکراری می‌شه.
‫فعلا شخصیتی داریم ‫که تو اتاقش قایم شده...
‫و قصد داره تا وقتی نفهمیده...
‫که جریان از چه قرار بوده، ‫از مخفیگاهش خارج نشه.
‫ایکس مثل دورافتاده‌ای در جزیره...
‫طولی نمی‌کشه که راه‌های ‫بقا رو پیدا می‌کنه.
‫در حالی که اتاقش داره تمیز می‌شه، ‫توی بار هتل صبحانه می‌خوره.
‫بعضی وقت‌ها به صرف ناهار هم اونجا می‌ره، ‫ولی اکثرا تو اتاقش غذا می‌خوره.
‫هتل به لباس چرک‌ها ‫و تمیزکاری رسیدگی می‌کنه.
‫هیچ‌کس به چیزی مشکوک نمی‌شه.
‫کارکنان هتل شیفت عوض می‌کنن.
‫هیچ‌کس حتی نمی‌دونه ‫ایکس تو اتاقشه یا نه.
‫شیفت صبح که شروع می‌شه، ‫بعدازظهر بیرون می‌ره.
‫شیفت بعدازظهر هم ‫فکر می‌کنه شب بیرون می‌ره.
‫شیفت شب هم اصلا نمی‌بیندش. ‫هیچ‌کس بهش فکر نمی‌کنه.
‫کسی نگرانش نمی‌شه. ‫خیلی‌ها حتی نمی‌دونن وجود داره.
‫به سادگی می‌شه گفت ‫عین اتاق ۳۰۱ می‌مونه.
‫خیلی زود می‌فهمه...
‫که مخفیگاهی بهتر از اینجا پیدا نمی‌شه.
‫حتی اگه دلش بخواد می‌تونه تا ابد...
‫بدون اینکه کسی بفهمه، ‫تو همین هتل بمونه.
‫تو ذهنش چندین و چند بار ‫جزئیات صحنه جرم رو مرور می‌کنه.
‫سعی می‌کنه اتفاقات رخ داده رو درک کنه.
‫اول نتیجه می‌گیره...
‫که راننده تراکتور انتظار داشت...
‫که اتفاق خطرناکی بیفته.
‫واسه همین کیفش رو قایم کرد.
‫همچنین مدام با ترس و لرز ‫به اطرافش نگاه می‌کرد.
‫اصلا به همین دلیل مسلح بود.
‫از چیزی می‌ترسید، ‫منتظر چیزی بود.
‫ولی آیا انتظار اون دو نفری ‫که سوار وانت بودن رو داشت؟
‫شاید نداشت.
‫انگار این ملاقات هماهنگ‌شده نبود.
‫راننده تراکتور ترسیده بود،
‫اون دو نفر آخرین کسایی بودن ‫که انتظار دیدنشون رو داشت.
‫ولی همدیگه رو می‌شناختن.
‫با اینکه راننده تراکتور ‫زیاد بهشون رو نمی‌داد،
‫ولی مشخص بود غریبه نیستن.
‫واسه چی اونجا رفته بودن؟ ‫چیکار داشتن؟
‫یعنی دنبال کیفی بودن ‫که راننده قایم کرده بود؟
‫احتمالا.
‫حداقل این نظریه‌ایه که فعلا ‫توی سرش می‌پرورانه.
‫خب؟ بعدش چی؟ ‫اوضاع از کنترل خارج می‌شه.
‫اضطراب داشتن. یه چیزی تو ‫کیف بود که اذیتشون می‌کرد.
‫می‌ترسیدن طرف تفنگ داشته باشه.
‫که دست بر قضا داشت.
‫یارو چاقه ترسید،
‫کاسه صبرش لبریز شد و اشتباه کرد.
‫واضح بود که به قصد ‫کشتن این آدم نیومده بودن.
‫اتفاقا با کشتنش ‫نقشه‌هاشون خراب شد.
‫حتی فکرش هم نمی‌کردن...
‫که کیف اونجا باشه.
‫حتی دنبالش نگشتن. ‫می‌تونستن همه‌جا رو بگردن.
‫می‌شه گفت کاملا دسته‌گل به آب دادن.
‫تازه‌کار بودن.
‫اشتباه پشت اشتباه مرتکب شدن.
‫اگه ایکس پیداش نمی‌شد، ‫اگه صدای شلیک رو نمی‌شنیدن،
‫اگه نمی‌فهمیدن یه نفر دیگه هم اونجا بوده،
‫احتمالا پی کارشون می‌رفتن ‫و دیگه پیداشون نمی‌شد.
‫طولی نمی‌کشه تا ایکس از اخباری ‫تو تلوزیون و روزنامه‌ها مطلع می‌شه.
‫اسم راننده تراکتور اورلاندو ری بود.
‫همسرش فوت کرده بود، ‫هیچ فرزندی نداشت.
‫کمتر از چهار سال بود ‫که تو اون روستا زندگی می‌کرد،
‫و هیچ سابقه جنایی نداشت. ‫البته سالیان سال پیش...
‫خودش زندانبان بوده.
‫روزی که قتل رخ داد، ‫حداقل دو نفر با شکستن در خونه ری...
‫به زور واردش شدن و...
‫همه‌جاش رو زیر و رو کردن.
‫چند روز بعد، ‫همسایه مزرعه‌داری که...
‫ری تو زمینش مرده بود، ‫به پلیس می‌گه یه وانت قرمز مشکوک...
‫توی اون منطقه پرسه می‌زده.
‫روز بعدش وانت رو اون‌سر شهر، ‫در حالی که رها شده بود، پیدا می‌کنن.
‫ثابت می‌شه که ماشین دزدی بوده.
‫تا اینکه یه نفر به زور...
‫وارد خونه همکار سابق ری می‌شه.
‫سگ‌های نگهبان بهش حمله می‌کنن ‫و همون‌جا کشته می‌شه.
‫فردی که می‌میره سالوادور آرماسه.
‫ایکس یادش میاد که این همون ‫مرد چاقیه که اول به ری شلیک کرد.
‫پلیس حکم جلب...
‫برادر سالوادور، یعنی کارلوس رو صادر می‌کنه.
‫و بعد عکسش رو پخش می‌کنه.
‫ایکس خیلی مبهم یادش میاد ‫که این فرد هم توی سانحه دخیل بوده،
‫ولی به سختی یادش میاد، ‫چون کیفیت اون عکس افتضاح بوده.
‫خلاصه شرایط الان اینطوریه:
‫یه زندانبان سابق به نام ‫اورلاندو ری مرده.
‫یه زندانبان دیگه به نام سالوادور آرماس،
‫کسی که به ری شلیک کرده بود، ‫اون هم مرده.
‫کارلوس آرماس که برادر سالوادور باشه،
‫فردی خطرناک و فراریه ‫که دنبال یه چیزیه که دست ایکسه.
‫فقط یه سرنخ وجود داره، ‫که اون هم کیفه.
‫وقتشه کیف رو باز کنه.
‫ایکس با خودش می‌گه: ‫«وقتشه دل به کار بدم.»
‫«بخش ششم: رودخانه»
‫تقریبا سه بعد از ظهره.
‫شیش ساعته که کنار رودخونه است.
‫حس می‌کنه تمام دغدغه‌هاش...
‫از بین رفتن.
‫فاکتوروویچ هر نوع توصیه‌ای بهش کرده بود،
‫از جریان آب گرفته، ‫تا در مورد حصارهای سیمی،
‫تنه درختان و سطح آب.
‫همه‌چی طبق برنامه پیش رفته.
‫ناپدید شدن تک‌تکشون رو دیده.
‫رودخانه مثل مسیر حرکتی...
‫در وسط مزرعه‌ای، آرام و ثابته.
‫اچ با خودش می‌گه: ‫«اگه این وضع ادامه پیدا کنه،»
‫«عملا انگار پول بادآورده ‫تو بغلم میفته.»
‫بعد اضافه می‌کنه: ‫«که خیلی مسخره است و...»
‫«عملا لطفی نداره.»
‫قبل از اینکه بره یه نفر بهش گفت:
‫«انتظارت از رودخانه بالا نباشه،»
‫«اونطور که تصور می‌کنی نیست.»
‫«اصلا مثل اون رودخانه‌ای سریع ‫که تو جنوب دیدی نیست.»
‫«حتی مثل رودهای شمال، ‫مرموز و عمیق نیست.»
‫«انتظار ماجراجویی نداشته باش. ‫این رودخانه دشت و جلگه‌هاست.»
‫«صرفا پر از آب گرم و قهوه‌ای رنگه...»
‫«که آروم آروم به دریا جاری می‌شه.»
‫«تازه خیلی خشکیده، ‫روی نقشه مثل خط باریک شده.»
‫«شاید هر از گاهی چند گاو ‫بیان و ازش آب بخورن.»
‫«انتظار غافلگیری نداشته باش. ‫فوقش نخلستان یا آسیابی ببینی.»
‫«یا شاید گذر قطار از روی ‫پل قدیمی رو ببینی. همین و بس.»
‫«حس می‌کنی خوابی...»
‫«یا که انگار داری تو خواب راه می‌ری.»
‫«کم‌کم دیگه مثل گاو و گوسفند فکر نمی‌کنی.»
‫«مثل مسیری متروکه است ‫که کسی دیگه ازش رد نمی‌شه.»
‫«کسی از این رودخونه استفاده نمی‌کنه. ‫چرا باید بکنه؟ یادت نره...»
‫«انتظارت رو بالا نبر، ‫هیچی تو این رودخانه نیست...»
‫این چیزیه که اچ قراره ‫باهاش مواجه بشه.
‫یک رودخانه ساکت، بی‌حرکت مثل بقیه رودها.
‫حوالی ساعت پنج نخستین روز، ‫اچ به جایی با نام...
‫«خم رودخانه» می‌رسه.
‫جایی که رودخانه باریک و عمیق می‌شه ‫و تحت محاصره دره‌ها قرار می‌گیره.
‫فاکتوروویچ بهش گفته بود:
‫«صد متر قبل از اولین پل...»
‫«اولین تک‌سنگ رو می‌بینی.»
‫«تک‌سنگ سیمانیه، ‫تقریبا یک و نیم متر قد داره،»
‫«در فاصله ده متری خشکیه. ‫حتما می‌بینیش.»
‫اچ همچنان حواس‌جمع می‌مونه.
‫با خودش می‌گه: «حتما اشتباهی شده،»
‫«لابد پل اشتباهی رو نشون کردم. ‫ولی در هر صورت ازش دور نیستم.»
‫دو ساعت می‌گذره. ‫خم رودخانه به پایان می‌رسه.
‫دره‌ها تموم می‌شن. ‫هیچ پل دیگه‌ای هم دیده نمی‌شه.
‫روز بعد با این امید که قراره...
‫جایی که بهش گفتن رو پیدا کنه، ‫به مسیرش ادامه می‌ده.
‫از این می‌ترسه که نکنه ردش کرده باشه.
‫بالاخره به محل علامت خورده ‫توی دفتر می‌رسه که اسمش...
‫«کنج باگوال» نوشته شده بود.
‫توصیفاتش کاملا مطابقت داهر.
‫زیر چند درخت اونجا...
‫قرار بود دومین تک‌سنگ رو پیدا کنه.
‫همچنان اچ به جز چند بقایا، ‫چیز دیگه‌ای پیدا نمی‌کنه.
‫بقایای حضور انسان، ‫قطعات تخریب‌شده سیمان.
‫تک‌سنگ.
‫چی شد؟
‫کم‌کم اچ دلتنگ لحظات ‫چند ساعت قبلش می‌شه...
‫که همه‌چیز به نظرش آسان ‫و حتی یک‌نواخت می‌اومد.
‫«بخش هفتم: کشتار آسیاب سن مارتین»
‫نخستین داستان: پرونده.
‫کیف حاوی یک پرونده است.
‫که تحقیقات داخلی سازمان زندان‌هاست.
‫این تحقیقات به دستور قاضی محلی ‫با نام ساوریو صورت گرفته.
‫گزارش دو بخش داره.
‫اولین بخشش خلاصه سانحه‌ایه...
‫که سه سال پیش رخ داده بود.
‫ساوریو در موردش تحقیقات صورت داده بود.
‫با توجه به ارجاع‌های روزنامه‌ای...
‫که در گزارش ذکر شده، ‫می‌شه گفت خبرش پخش و...
‫تا مدتی نظر همه رو ‫به خودش جلب کرده بود.
‫روزنامه‌ها این پرونده رو...
‫«کشتار آسیاب سن مارتین» نام‌گذاری کردن.
‫ظاهرا رویدادها و جزئیات پرونده،
‫به این طریق رخ داده بودن:
‫شخصیت اصلی شیلیایی بود.
‫ویکتور هوگو اویارزون، ‫با نام مستعار نستور اویارزو،
‫ملقب به والنتین سوپولدا، ‫ملقب به مونسینیور، ملقب به پنکیک،
‫ملقب به جرقه‌ساز.
‫اویارزون تو سازمان زندان‌ها...
‫واسه خودش اسم و رسم داشت.
‫ساکن دیرینه اون منطقه بود،
‫در حال گذراندن محکومیت ده ساله بود.
‫از پنج شعبه مزرعه گاو...
‫اپکوئن سرقت کرده بود.
‫این جنایت ترکیبی از...
‫جسارت و زیرکی این آدم بود.
‫این بار نقشه از این قرار بود:
‫اویارزون به طریقی از معامله بزرگی ‫که قرار بود رخ بده، مطلع می‌شه،
‫که بین آسیاب سن مارتین، ‫چند تن از واردکنندگان غلات،
‫و یک شرکت تحت‌الحمایه عربی ‫در لندن طرفین این معامله بودن.
‫این قرارداد برای...
‫عرضه انحصاری غلات ‫به مدت پونزده سال بود.
‫چند صد هزار دلار می‌ارزید.
‫قرار بود نماینده‌ای از شرکت به همراه...
‫دو محافظ اسکاتلندیاردش، ‫با کیفی که حاوی هشت کیلوگرم...
‫طلای خالص جهت سپرده دائمیه، ‫سر جلسه حضور پیدا کنه.
‫ولی اویارزون چند داده اضافه داشت.
‫مردی از شرکت بیمه می‌بایست...
‫شاهد عمل تراکنش می‌بود.
‫این مرد که قرار بود به آسیاب سفر کنه...
‫تا شاهد معامله طلا باشه، شیلیایی بود.
‫نقشه اویارزون این بود...
‫که چند ساعتی از زندان خارج بشه،
‫چند تا از نگهبانان رو ‫همراه خودش می‌بره.
‫قرار بود رد فرد شیلیایی رو بزنه ‫و جاش رو بگیره.
‫بعد خودش رو به آسیاب برسونه،
‫و در تراکنش نقشی داشته باشه.
‫چه با استفاده و بی‌استفاده از خشونت، ‫می‌خواست طلا رو بدزده.
‫بعدش قرار بود فرار کنه...
‫و با طلاهای دزدی به زندان برگرده.
‫جایی که بهترین مخفیگاه ‫برای طلاها و خودش بود.
‫هیچ‌کس تو دنیا واسه...
‫پیدا کردن طلا نمی‌ره زندان رو بگرده.
‫ولی همه‌چی اشتباه پیش می‌ره.
‫اویارزون رد فرد شیلیایی رو می‌زنه.
‫ولی متوجه می‌شه که همراه...
‫همسر و مادرش بوده.
‫اویارزون که قصد نداشت مرتکب قتل بشه،
‫حالا باید سه نفر رو بکشه.
‫بالاخره به آسیاب می‌رسه ‫و متوجه موضوع عجیبی می‌شه.
‫عملیات به طور عادی پیش می‌ره.
‫ولی رفتار عجیبی از حضار سر می‌زنه.
‫درست چند دقیقه بعد...
‫پلیس‌های کلانتری اون محل ‫در صحنه حاضر می‌شن...
‫اویارزون فورا واکنش نشون می‌ده...
‫و ماموران اسکاتلندیارد رو می‌کشه.
‫بقیه رو به عنوان گروگان می‌گیره. ‫از جمله فرد عرب.
‫همگی تو انبار مخفی می‌شن.
‫اویارزون تو انبار گرفتار شده. ‫از همه‌طرف به مدت چهل دقیقه...
‫صدای شلیک میاد.
‫وقتی تیراندازی تموم می‌شه، ‫اویارزون می‌فهمه...
‫که حواسش به گروگان‌ها نبوده.
‫می‌فهمه که باخته.
‫وقتی پلیس میاد وارد بشه...
‫اویارزون به تانکر بنزین شلیک می‌کنه.
‫انبار شعله‌ور در عرض چند دقیقه...
‫تبدیل به دام مرگباری می‌شه.
‫در نتیجه بیست و سه تن می‌میرن،
‫که پونزده نفرشون پلیس بودن.
‫از جمله اشراف‌زاده سعودی،
‫برادرزاده‌اش، مسئول امنیتی،
‫دو مامور حفاظتی بریتانیایی، ‫صاحب آسیاب...
‫همسرش، خواهرش و خود اویارزون.
‫روزنامه‌ها در توصیفش نوشتن:
‫«هولناک‌ترین کشتار تاریخ منطقه...»
‫«و یکی از بدترین جنایات کل استان.»
‫اما به طرز مرموزی، ‫طلاها هیچ‌وقت پیدا نشد.
‫دومین بخش پرونده حاوی ‫مدارک از زندانه.
‫اویارزون چطور فرار کرد؟
‫آیا همدستی داشت؟ ‫زندانبانان نقشی داشتن؟
‫مدیر زندان برکنار شد،
‫و تمام زندانبانان اخراج شدن.
‫ولی هیچ‌کس تحت پیگرد قضایی قرار نگرفت،
‫تنها کسی که بازداشت شد ‫یک آردیلس نامی بود...
‫که از قضا شیلیایی بود.
‫آردیلس فامیل همسر اویارزون بود،
‫که لب مرز دستگیرش کردن.
‫این گزارش آردیلس رو بی‌گناه خونده،
‫درخواست آزادیش رو داده،
‫و توصیه کرده تحقیقاتی در رابطه با...
‫دو نگهبان زندانی که مظنون...
‫به همدستی با اویارزون هستن، صورت بگیره.
‫کسانی که ضامن لجستیک عملیات بودن،
‫و احتمالا جهت مرگ بیمه‌گر شیلیایی...
‫به همراه خانواده‌اش، دسیسه کرده بودن.
‫این نگهبانان دو برادر به نام‌های ‫کارلوس و سالوادور آرماس بودن.
‫تکه‌های پازل تو ذهن ایکس ‫کم‌کم کنار هم قرار می‌گیرن.
‫واضحه که این گزارش‌ها ‫هرگز فاش نشده بودن.
‫شاید فردی که مسئول افشای ‫این گزارش‌ها بود، جانش رو از دست داد.
‫شاید با گزارش دیگه‌ای جایگزین شد.
‫ولی به ضرس قاطع می‌شه گفت ‫ساوریو این پرونده رو ندیده.
‫این پرونده در نهایت به دست ‫اورلاندو ری افتاد.
‫برادران آرماس از وجود ‫این پرونده خبر داشتن،
‫می‌دونستن ممکنه با گزارش‌هاش زندانی بشن،
‫فقط نمی‌دونستن دست کی بود.
‫ری پرونده رو یه جا مخفی کرده بود...
‫و منتظر بود تا هیاهو فروکش کنه.
‫ولی در نهایت از اونجا ‫که نیاز فوری به پول داشت،
‫و خیلی وقت بود خبری ‫از برادران آرماس نشده بود،
‫تصمیم می‌گیره گزارش‌ها رو بفروشه.
‫به کی؟ خدا می‌دونه.
‫به دشمنان برادران آرماس؟
‫یا رفقای آردیلس شیلیایی...
‫که بی‌گناه زندانی شده بود؟ ‫معلوم نیست. نکته اینه که...
‫می‌شه قاطعانه گفت ‫که قصد فروشش رو داشته.
‫واسه همین اون روز ‫پرونده همراهش بود،
‫تفنگش رو آورده بود ‫و حواسش جمع بود.
‫لابد برادران آرماس جریان ‫فروش گزارش‌ها رو شنیده بودن.
‫اومدن با ری روبه‌رو شدن ‫و ازش در مورد پرونده پرسیدن.
‫ری از اون‌طرف انکار می‌کنه ‫و اونجاست که همه‌چی خراب می‌شه.
‫انقدر که در نهایت مرتکب قتلش می‌شن.
‫چون تنها راهی که می‌شد باهاش...
‫پرونده رو پیدا کرد، ‫به روشون بسته شده بود.
‫ولی خطاهاشون بدتر و بدتر شد.
‫همچنان جاهایی که ری می‌رفت...
‫دنبال پرونده گشتن.
‫تا اینکه کاشف به عمل اومد ‫یکیشون به شکل مسخره‌ای می‌میره،
‫و اون‌یکی هم توسط تمام ‫نیروهای استانی...
‫تحت تعقیب قرار می‌گیره. ‫ایکس هم این وسط گرفتار می‌شه.
‫وقتی ایکس پرونده رو می‌بنده،
‫حس می‌کنه یه رمان جنایی طولانی خونده.
‫انگار تب وحشتناکش رفع شده،
‫یا تازه از کابوسی هولناک بیدار شده.
‫همچنان یه چیزی با عقل جور در نمیاد.
‫چرا آرماس همچنان دنبال پرونده است؟
‫چرا وقتی می‌دونست قتل ری...
‫جرم سنگین‌تری از فراری دادن اویارزونه،
‫چنین تصمیم اشتباهی گرفت؟
‫حالا که به اتهام قتل تحت تعقیبه،
‫این پرونده به چه دردی می‌خوره؟
‫فقط یه جواب براش وجود داره.
‫آرماس دیگه دنبال پرونده نبود.
‫دنبال خریدار پرونده می‌گرده.
‫نه دنبال اطلاعات، بلکه دنبال شخصه.
‫چرا؟ تا تلافی کنه؟ ‫چون طلاها دستشه؟
‫یا دلیل دیگه‌ای داشته؟ ‫اصلا خریدار کی بوده؟ مرد بوده یا زن؟
‫ایکس با خودش می‌گه: ‫«بیشتر از این نمی‌تونم بفهمم.»
‫می‌دونه که تا وقتی روزنامه...
‫یا رادیو خبر جدیدی بهش نرسونه...
‫هیچ کاری از دستش بر نمیاد.
‫«بخش هشتم: مرد در رودخانه»
‫داستان سوم.
‫اچ چند روزه تو رودخانه است.
‫هنوز هم اثری از تک‌سنگی...
‫که قرار بود پیدا کنه، ندیده.
‫فقط چیزهای تکراری می‌بینه:
‫مشتی خرابه‌ای که اخیرا به بار اومده،
‫برگ چای پاراگوئه، توتون.
‫تصمیمی می‌گیره.
‫می‌گه اگه تا چند ساعت آتی ‫تک‌سنگی پیدا نکنه،
‫از مسیرش برمی‌گرده،
‫و به کسی که استخدامش کرده می‌گه.
‫اچ مشکوک می‌شه که نکنه یه نفر دیگه...
‫زودتر این نقشه رو اجرایی کرده؟
‫ناگهان دیگه هدف این کارش...
‫برای خودش هم نامفهوم می‌شه.
‫اگه الان کسی ازش بپرسه ‫چرا داره سفر می‌کنه،
‫تک‌سنگ‌ها چی هستن، ‫فاکتوروویچ کیه،
‫کاری که می‌کنه به کسی ‫صدمه می‌زنه یا نه،
‫یا اصلا کار درستیه یا نه، ‫جوابی براشون نداره.
‫حدود ساعت شیش به مکانی ‫ملقب به «ال گاتیادو» می‌رسه.
‫رودخانه اونجا از مسیر خارج می‌شه.
‫این مسیر تا دو سه کیلومتر...
‫تبدیل به هزارتویی از نی و کاه می‌شه.
‫اچ دست می‌کشه و با خودش می‌گه: ‫«خب، حالا قصه عوض می‌شه.»
‫«بخش نهم: زندگی کوواس»
‫داستان دوم: زندگی کوواس.
‫تقریبا دو ماه گذشته.
‫تو این زمان زد فقط ‫مشغول یک کار بوده و بس:
‫که اون هم پیدا کردن قطعات ‫پازل زندگی کوواسه. کدوم قطعات چی هستن؟
‫یه دفتر یادداشت، یه نقشه، ‫چند گذرنامه جعلی،
‫چند نامه، عکس، چک بانکی،
‫یک حساب بانکی آفریقایی،
‫که یک میلیون و پونصد هزار ‫پوند استرلینگ توش داره،
‫و چند نماد که زد هنوز ‫نتونسته معنیشون رو پیدا کنه.
‫همین، دیگه چیزی نداره. ‫این نقشه گنج کوواسه.
‫اول زد به سراغ سیستمی می‌ره...
‫که کوواس ساخته بود ‫تا پشتش مخفی بشه.
‫سه ماه تمام تو جاده‌های استان می‌چرخه و...
‫با دقت نمودارهایی که کوواس ‫کشیده بود رو مرور می‌کنه.
‫به انبارها، هتل‌ها،
‫پمپ بنزین‌ها، غذاخوری‌ها، مدرسه‌هایی...
‫که تو نقشه کوواس ‫علامتگذاری شده بودن می‌ره.
‫تو هر جا یه اسم پیدا می‌کنه. ‫تو هر انبار یه اسم دیگه.
‫تو هر پمپ‌بنزین یه اسم دیگه.
‫هیچ مشکلی جلو راهش سبز نمی‌شه. ‫هیچ‌کس بهش بی‌اعتماد نیست.
‫کسی هم سوالی نمی‌پرسه.
‫مکانیسمی که کوواس خلق کرده...
‫به‌قدری دقیقه که براش جواب می‌ده.
‫چی پیدا می‌کنه؟ نامه.
‫نامه‌هایی از هلند، بلژیک، ‫آفریقای جنوبی، سنگال، هند،
‫استرالیا و سنگاپور.
‫نامه‌هایی که به نام افراد مسخره‌ای بودن: ‫نلسون پاتریک، نلسون رابرتز،
‫روبرتو نلسون، ‫بنیتو آلوارز گارسیا،
‫آلوارو گارسیا بانیتز،
‫خوآن جووانی، سانتیاگو ژاک.
‫مثل بازی‌ای می‌مونه که زد ‫حس می‌کنه الان...
‫کم‌کم داره قوانینش رو یاد می‌گیره.
‫این نامه‌ها و سفرها...
‫به آرومی جزئیات زندگی ‫کوواس رو افشا می‌کنن.
‫به نظر نمیاد کوواس کودکی ‫و نوجوانی خاصی داشته باشه.
‫صرفا پسربچه‌ای تو دهه پنجاه بوده ‫که تو حومه شهر بزرگ می‌شه.
‫همین و بس.
‫تا اینکه در مقطعی از زندگیش ‫شروع به سفر می‌کنه،
‫و از سی سالگی به بعد، ‫اکثر اوقات خارج از کشور زندگی می‌کنه.
‫دنیا رو سفر می‌کنه. ‫با کلی آدم آشنا می‌شه.
‫دیگه شباهتی به اون بچه‌ای ‫که تو دوران بلوغ بود نداره.
‫زندگی خانه‌به‌دوشی ‫و ماجراجویانه‌ای پیدا می‌کنه.
‫تو میانسالی می‌ره توی ‫یه کشور آفریقایی زندگی کنه.
‫شغلی مرتبط با حیوانات وحشی پیدا می‌کنه.
‫ولی مشخص نیست شغلش چی بوده.
‫به نظر میاد مدیر یک...
‫یک دفتر مشاوره یا بنیادی بوده.
‫تا سن چهل و پنج ‫یا پنجاه سالگی اونجا می‌مونه.
‫این مهم‌ترین بخش زندگیشه.
‫تو سن بیست و پنج سالگی،
‫کوواس با جوانی آلمانی یا سوئیسی ‫به نام اریک آشنا می‌شه.
‫این آدم یک زمین‌شناس، مهندس نفتی...
‫یا چیزی شبیه همین موارده.
‫سی سال با همدیگه زندگی می‌کنن.
‫احتمال زیاد به خاطر اون بوده...
‫که کوواس می‌ره آفریقا زندگی کنه.
‫اریک که کوواس تو اکثر نامه‌هاش با نام...
‫انریکو یا پیروت صداش می‌کنه، ‫به حلقه دوستانش متصلش می‌کنه.
‫اکثرشون افراد حرفه‌ای ‫و دیپلمات‌های اروپایی بودن.
‫این نسخه آفریقای کوواس ‫تا حد زیادی با...
‫نسخه فدراسونی که زد ‫از کوواس می‌شناسه، فرق داره.
‫دوستان زیادی داره و فرد به شدت ‫فهمیده و تحصیل‌کرده‌ایه.
‫از ظاهر قضیه می‌شه گفت ‫که مردی خوشبخته.
‫اریک اواسط دهه هشتاد مریض می‌شه.
‫حدودا در طول یک سال ‫نامه‌هاش کمتر می‌شه.
‫زد به طور دقیق نمی‌تونه ‫بفهمه که کی اریک می‌میره،
‫ولی از مقطعی به بعد ‫تمام نامه‌های دوستانه‌شون...
‫پر از غم و اندوه نسبت به تراژدی ‫غیرقابل جبران و...
‫مسائلی از این قبیل می‌شه.
‫تا اینکه بعد از مدتی، ‫کوواس برمی‌گرده و...
‫برای همیشه آفریقا رو ترک می‌کنه.
‫اولش همچنان با دوستان ‫آفریقایی در ارتباط می‌مونه.
‫تا اینکه کوواس دیگه باهاشون ‫نامه‌نگاری نمی‌کنه و...
‫در نهایت خودش تک و تنها می‌مونه.
‫سلام عزیز دلم،
‫این نوار رو برات درست کردیم ‫تا بهت بگم که تمام مدت...
‫به فکرتیم. انگار که از پیشمون نرفتی.
‫همه یه آهنگ برات انتخاب کردیم...
‫که بر اساس شخصیت تک‌تکمونه.
‫اولیش مال خودمه عزیز دلم. ‫پس آماده شو که باید برقصی.
‫کوواس برمی‌گرده با مادرش زندگی می‌کنه،
‫و تو یه نهاد تنظیم‌کننده ‫واردات حیوانات وحشی فدرال...
‫کار پیدا می‌کنه و مشغول می‌شه.
‫یه چیزی مثل سازمان مهاجرت حیوانات.
‫احتمالا این کار هم مشابه ‫شغلی که تو آفریقا داشت، باشه.
‫چند سرنخ از این مقطع وجود داره:
‫نامه‌های رسمی، سربرگ، ‫کارت‌های قدیمی و چند نوار ضبط‌شده.
‫تقریبا هیچ عکس و تصویری ‫تو این دوره ثبت نشده.
‫تا اینکه بعد تمام بالا و پایین‌ها، ‫کوواس درگیر...
‫قاچاق غیرقانونی حیوانات وحشی می‌شه.
‫به این شکله.
‫مونالیزا و مارکو پولوهایی...
‫که تو دفتر نوشته بود...
‫همه به حیوانی وحشی اشاره دارن.
‫ظاهرا کوواس لازم نیست ‫کاری انجام بده.
‫صرفا چند تا معرفی انجام می‌دن ‫و با چند نفر تماس می‌گیره،
‫بعد کمیسیون خودش رو ‫از هزاران دلار دریافت می‌کنه.
‫با هیچ‌کدوم از مشتری‌هاش ‫ملاقات نمی‌کنه و نمی‌شناسشون،
‫بیشتر در حد یه رابط و کفیل می‌مونه.
‫درست همون سال...
‫درخواست می‌کنه تا ‫به فدراسیون منتقل بشه.
‫این معما کم‌کم واسه زد حل می‌شه.
‫کوواس باهوشه.
‫شغلش تو فدراسیون حالت ‫پوششی و مخفی‌کردن داره.
‫چون تو موقعیت شغل قبلیش، ‫راحت مورد شک و ظن قرار می‌گرفت.
‫تو فدراسیون، اون دفتر گم‌شده ‫واقع در شهری گم‌شده...
‫ناشناس و مثل روح می‌مونه.
‫دیگه برای ادامه کسب و کارش...
‫نیازی به شغل‌های دیگه نداره.
‫دیگه تموم شد.
‫اینطوری سالیان سال به کارش ادامه می‌ده ‫و کسی حتی متوجه نمی‌شه.
‫به طوری وسواسی، سیستماتیک و ترسناک، ‫موفق می‌شه خودش رو نامرئی کنه.
‫برای خودش کلی هویت ‫با اسم‌های جعلی می‌سازه.
‫مدرک جعل می‌کنه.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه کجا زندگی می‌کنه ‫یا کجا اقامت داره.
‫از مکان‌های دورافتاده که اغلب ‫روی نقشه نمایان نشدن...
‫به عنوان آدرس پست استفاده می‌کنه.
‫جاهایی که توش ناشناخته است.
‫برای کسایی که می‌خوان پیداش کنن، ‫هزارتوی ویژه‌ای می‌کشه.
‫همون هزارتویی که زد ‫الان خودش رو توش گم کرده.
‫وقتی تحقیقات به پایان می‌رسه،
‫زد سوالات باقی مانده ‫خودش رو یادداشت می‌کنه.
‫اولیش اینه:
‫آیا می‌شه به ثروت کوواس رسید؟
‫آیا تا ابد از دست رفته؟
‫فعلا که پیدا کردنش غیرممکنه. ‫خیلی خطرناکه.
‫سوال دوم:
‫کوواس واسه چه کاری ‫داشت پس‌انداز می‌کرد؟
‫اصلا این عملیات واسه چی بود؟
‫نکنه بدون اینکه بدونه چطور می‌شه...
‫اون‌همه پول رو خرج کرد، ‫ذخیره‌شون کرده باشه؟
‫آیا خسیس بود؟ ‫برده سیستم خودش شده بود؟
‫یه سوال دیگه:
‫آیا کسب و کار کوواس ‫همچنان در حال تداوم بود؟
‫آیا کسی هنوز داره ‫براش پول می‌فرسته؟
‫اصلا کسی می‌دونه که مرده؟
‫همچنان هم یک معمای دیگه مونده.
‫اون نماد و سه حروف.
‫«مزرعه اسب پیرنه»؟ ‫این دیگه چیه؟
‫زد دیگه تحمل هیجان و اضطراب رو نداره.
‫با خودش می‌گه: ‫«یا مرتبط با دفتره یا کوواس دیگه.»
‫«اگه مربوط به دفتر باشه که هیچی،»
‫«ولی اگه مربوط به کوواس باشه یعنی مهمه.»
‫بعد می‌گه: «پالومک... ‫باید برم از پالومک بپرسم.»
‫«صبح اول وقت ازش می‌پرسم.»
‫قبل از اینکه چراغ‌ها رو خاموش کنه...
‫تو دلش می‌گه: «فقط هشت ساعت مونده.»
‫با فدراسیون تماس گرفتین.
‫بله، خودم هستم.
‫سلام، حال شما چطوره؟
‫چی؟
‫ولی پالومک فردا سر کار نمیاد.
‫دخترش زنگ می‌زنه و توضیح می‌ده...
‫که پدرش با درد زیادی تو سینه‌اش...
‫از خواب بیدار می‌شه و پیش دکتر می‌ره...
‫و مشخص می‌شه که دچار حمله قلبی شده.
‫ولی قبلا هم اینطوری شده بود؟
‫حال پالومک خوبه. ‫جونش در خطر نیست.
‫فقط باید یک هفته استراحت کنه...
‫و دیگه تا آخر عمرش سیگار نکشه.
‫نه، اصلا و ابدا نباید سر کار بیاد.
‫بیشتر ببرش راست. ‫اونجا بذار. ببینم.
‫نه، کتابش که بزرگتره.
‫کتاب مهمیه که صحافیش...
‫چه خوب. می‌بینم یکی رو پیدا کردی ‫که برات کار کنه.
‫هنوز تو فکر کتابه‌ای بابا؟
‫تموم شد دیگه!
‫کتابه اینجاست!
‫یه سال و نیمه که گم شده.
‫حالا یه هفته می‌شه که بهش گیر داده ‫و اصرار داره که مثلا...
‫عزیزم، کتابه اینجاست! ‫می‌گم همیشه کنارم بوده...
‫زد بعدازظهر به خونه پالومک می‌ره.
‫به ندرت حرفی از تاریخ و جغرافیا زده می‌شه.
‫پالومک همچنان زیاد حرف می‌زنه،
‫ولی انگار اختیار موضوعات حرفش ‫تا حد بیشتری دست خودشه.
‫این موضوعات کمتر جدی ‫و اغلب معمولی هستن.
‫انگار که خارج از فدراسیون،
‫پالومک یه آدم دیگه می‌شه.
‫برای تو که شکر نمی‌ریزم! ‫واسه ایشون می‌ریزم!
‫زد به طرز عجیبی متوجه می‌شه ‫که داره بهش خوش می‌گذره.
‫یه جا پالومک می‌گه که سردرد گرفته...
‫واسه همین زد همراه دخترش...
‫تا داروخونه می‌رن که براش قرص بگیرن.
‫وقتی برمی‌گردن می‌بینن ‫پالومک رو تخت خوابش برده.
‫همونطور که خوابه...
‫اون دو نفر چند ساعتی ‫با همدیگه صحبت می‌کنن.
‫آروم بگو بخند می‌کنن ‫که یه وقت از خواب نپره.
‫وقتی از هم جدا می‌شن،
‫زد متوجه می‌شه در طول ‫چند ماه اخیر زندگیش...
‫اصلا به اندازه این بعدازظهر ‫بهش خوش نگذشته بود.
‫اون شب که برمی‌گرده ‫تو اتاق تنگ و کوچیک کوواس بخوابه...
‫پیش خودش می‌گه از بس ‫خودش رو از همه جدا کرده و...
‫انقدر به اون آدم مرده فکر کرده...
‫یا سعی کرده جاش زندگی کنه...
‫و انقدر خودش رو درگیر ‫این ماجرای عجیب کرده...
‫که حالش داره بهم می‌خوره ‫و از کوواس خسته شده.
‫دیگه نمی‌خواد بهش فکر کنه.
‫یک. یک. دو تا اینجا... بفرما.
‫از ماه پیشه. آره، درسته.
‫چهارصد و سی و دو، ‫به همراه پنجاه و سه سنت.
‫به علاوه مالیات.
‫اولش فکر نکردن به کوواس ‫اونقدر سخت نبود.
‫محل کارش تو فدراسیون ‫بدون حضور پالومک...
‫مثل قبل نبود.
‫زد دو سه برابر قبل...
‫مثل برده‌ای کار می‌کنه.
‫کم‌کم حس تازه‌ای بهش دست می‌ده ‫و از کارش لذت می‌بره.
‫تصمیم می‌گیره بیشتر بیرون بره،
‫دوست پیدا کنه و با بقیه آشنا بشه.
‫یک روز صبح تصمیم می‌گیره...
‫که دیگه نمی‌خواد ‫تو اون خرابه زندگی کنه.
‫از خانم گاویلان می‌خواد...
‫کمکش کنه تا خونه‌ای اجازه کنه.
‫ترجیحا خونه بزرگ و نورگیری باشه...
‫که تا حد امکان از فدراسیون دوره.
‫بعد هفته‌ای چند بار می‌ره و...
‫بعدازظهرها به پالومک سر می‌زنه.
‫چند روز پیش دوباره...
‫یاد اون معماهایی افتاد ‫که ذهنش رو درگیر کرده بود...
‫ولی بعد حس احمق بودن بهش دست داد.
‫انگار تموم اون مدت...
‫مشغول بازی بچه‌گانه‌ای بوده.
‫آها... ولی...
‫ولی...
‫مجوزها؟ کدوم؟
‫مال ماه پیش. اجازه بدین.
‫بله، ارسال شده بودن. ‫بله، دارمشون...
‫نه، تاریخ‌ها رو یادداشت نمی‌کنیم.
‫همون روز فردی به نام کاسرس ‫یا کاسارس تماس می‌گیره.
‫درخواست مجوزی رو داره...
‫که باید یک هفته پیش آماده می‌شد.
‫پالومک موظف بود آماده‌شون کنه،
‫ولی کس دیگه‌ای ازش خبر نداشت.
‫خالا این مسئله فوریت پیدا کرده بود...
‫و امکان نداشت از تو دفتر ‫بشه حلش کرد.
‫کاری جز حضورا رفتن...
‫و امضای مدارک نمی‌شد انجام داد.
‫ببینید، بیاید یه کاری کنیم...
‫به محض اینکه تایید بشه ‫مدارک شما گم شده...
‫یک نفر از طرف خودمون ‫براتون مدارک جدید رو میاره.
‫قبل از اینکه راه بیفته...
‫جاهایی که باید بره رو ‫روی نقشه پیدا می‌کنه.
‫با خودش می‌گه: ‫«سرنوشت مقدر کرده.»
‫اونجا کمتر از سی کیلومتر با...
‫علامت کوواس فاصله داره.
‫یعنی سی کیلومتر ‫با پیرنه فاصله داره...
‫زد لبخندی می‌زنه و می‌گه: ‫«برگشتم که پیدات کنم.»
‫داستان سوم.
‫اچ تصمیم می‌گیره ‫فرد غریبه رو تعقیب کنه.
‫روز بعدش می‌ره اوضاع رو به اطلاع...
‫کسی که استخدامش کرده بود، می‌رسونه.
‫اون یارو فاکتوروویچ...
‫تو ذهن اچ بیشتر ‫حالتی انتزاعی پیدا کرده بود.
‫مثل یک سایه دورافتاده و پراکنده شده.
‫شرایط به قدری غیرمنطقیه...
‫که به سختی می‌تونه دنبال دلیل...
‫عاقلانه‌ای واسه حضورش پیدا کنه.
‫فکر می‌کنه بهش پول دادن ‫که فقط اونجا باشه.
‫مرد غریبه با سنگ انداختن توی آب ‫سعی می‌کنه وقت‌کشی کنه.
‫حتی یه قوطی کنسرو تو آب می‌ندازه...
‫که به عنوان هدف ازش استفاده کنه.
‫اچ تصمیم می‌گیره حتی اگه لازم بود...
‫تا صبح بیدار بمونه و بفهمه این مرد کیه ‫و اینجا چیکار می‌کنه.
‫در عرض کمتر از نیم ساعت ‫به خواب عمیقی می‌ره...
‫که امکان نداره تا صبح بیدار بشه.
‫تا اینکه با فاصله چند متری ‫از جایی که خوابیده،
‫انفجار دیگه‌ای رخ می‌ده.
‫«بخش دهم: سزار»
‫خیلی‌خب، دوباره برگشتیم.
‫جا خوردی!
‫از کجا اومدی؟
‫انگار حقه زامویدیو...
‫چندان موفقیت‌آمیز نبوده!
‫تو و زامودیو دام پهن کرده بودین.
‫می‌دونم زامودیو فرستادت.
‫هیچی گیرش نمیاد.
‫متوجه شدی؟
‫به نظر میاد من بازی رو بردم،
‫ضمنا دفعه بعد که زامودیو رو ‫با بقایای قایق دیدی،
‫سلامم رو بهش برسون.
‫هیچی قرار نیست گیرش بیاد.
‫اچ برای غریبه توضیح می‌ده...
‫که هیچ نمی‌دونه زامودیو کیه.
‫توضیح می‌ده خودش کیه ‫و اونجا چیکار می‌کنه.
‫تا حدی که بتونه در مورد ‫تک‌سنگ‌ها توضیح می‌ده.
‫مرد غریبه همچنان از زامودیو حرف می‌زنه.
‫ولی وقتی در مورد تک‌سنگ‌ها می‌شنوه،
‫ناگهان ساکت می‌شه.
‫مرد غریبه چند لحظه‌ای فکر می‌کنه.
‫به نظر میاد گیج شده باشه.
‫در نهایت اعتراف می‌کنه که...
‫به خودش هم همون ‫دستورالعمل رو داده بودن.
‫سال‌ها پیش واسه شرکت ‫توسعه لا پلاتا کار می‌کرد.
‫چند روز پیش،
‫یک نفر تلفنی ازش خواسته بود،
‫تا تمام مدارکی که از پروژه ‫شرکت مونده رو از بین ببره.
‫مرد غریبه اعتراف می‌کنه ‫که هیچ توضیح دیگه‌ای بهش ندادن.
‫حتی نمی‌دونه علت این کاری ‫که داره انجام می‌ده چیه.
‫صرفا بهش پول زیادی پیشنهاد کردن.
‫مرد غریبه شخصی که ‫استخدامش کرده بود هم توصیف می‌کنه.
‫با اینکه جفتشون خبر ندارن،
‫ولی مشخصه که توصیفاتش ‫با بانیاکو مطابقت داره.
‫یک بار دیگه بانیاکو ‫داشت پیروز میدان می‌شد.
‫همین بود.
‫به همین علت بود که مرد غریبه ‫داشت تک‌سنگ‌ها رو نابود می‌کرد.
‫اینکه زامودیو کی بوده...
‫رابطه‌اش با مرد غریبه چی بوده...
‫با اینکه چه قصه‌ای ‫بین این دو نفر بوده رو...
‫نه ما و نه اچ هیچ‌وقت ‫قرار نیست بفهمیم.
‫فقط می‌دونیم با وجود این زامودیو...
‫فقط اچ می‌مونه و یه قایق.
‫حالا ناراحت نشو. اسمم سزاره.
‫سزار و اچ با هم می‌رن.
‫اگرچه وظیفه جفتشون ‫با مال همدیگه در تضاده و...
‫پیروزی یکیشون به معنای ‫شکست شخص دیگه است...
‫سزار براش توضیح می‌ده: ‫«من حکم دینامیت رو دارم.»
‫«مثل دینامیت می‌مونم. ‫اگه کسی بخواد...»
‫«قبل از انفجار عکس بگیره، ‫بهش اجازه می‌دم.»
‫قبل از اینکه اچ جوابی بده، ‫سزار قایق رو روشن می‌کنه.
‫تک‌خنده‌ای می‌زنه و بعد می‌گه: «قبوله.»
‫سزار تو جزایر لیوارد آتلانتیک...
‫به دنیا اومده بود.
‫به ظاهرش فردی هفتاد ساله می‌خورد، ‫اما ممکن بود بیشتر هم باشه.
‫خیلی بیشتر از هفتاد.
‫پدرش یک تاجر آلمانی و مادرش...
‫یک زن فرانسوی بود ‫که وقتی سزار بچه بود از دنیا رفت.
‫تقریبا تمام دوران جوانیش رو...
‫به همراه پدرش از ونزوئلا...
‫تا گویان سفر می‌کرد.
‫با افتخار می‌گفت...
‫که تا حالا پاش رو ‫تو مدرسه یا کلیسا نذاشته.
‫تو هجده سالگیش با دختری ‫اهل ونزوئلا ازدواج کرد...
‫و با هم صاحب پسری شدن.
‫کمی بعد سوار بر نفتکشی انگلیسی ‫از ونزوئلا رفت و...
‫دیگه خانواده‌اش رو ندید.
‫یه مدت تو دلتای اوریونکو، ‫توی کارخونه نفتی کار می‌کرد.
‫مدتی هم سرپرست نظارتی ‫کانال پاناما بود.
‫با اینکه مهندسی نخونده بود، ‫یه مدت هم مهندس سرپرست...
‫پروژه لوله‌کشی در برزیل بود.
‫حدودا یک سال تو عربستان زندگی کرد...
‫که اونجا صاحب پسر دیگه‌ای شد.
‫در چهل سالگی که تو پروژه ‫لایروبی رودخانه‌ای در گویان بود،
‫با مردی آرژانتینی آشنا می‌شه ‫که اسمش پهافلور یا پنافورت بود،
‫که سزار رو با خودش به جنوب می‌بره ‫تا تو شرکت لا پلاتا مشغول بشه.
‫اونجا کار و کاسبی خوبی ‫برای خودش دست و پا کرد.
‫مدیر و رئیس بود و...
‫حتی دفتر شخصی خودش رو داشت.
‫اگرچه به قصد خودش...
‫تصمیم گرفت برگرده و دوباره ‫توی رودخونه کار کنه.
‫تو آرژانتین دوباره ازدواج کرد، ‫اما صاحب فرزندی نشد.
‫به گفته خودش حتی ‫اسم همسرش هم یادش نیست.
‫سوزانا یا شاید زولما بود.
‫دقیقا آخرین پروژه‌ای که روش...
‫کار کرده بود همون ‫کانال رودخانه پامپاس بود.
‫به قول خودش، از اونموقع خودش رو...
‫وقف «سرمایه‌گذاری ‫و پروژه‌های شخصی» کرده.
‫اچ با خودش می‌گه:
‫«ولی همچنان بهش نمیاد ‫آدم ثروتمندی باشه.»
‫وقتی روز به پایان می‌رسه، ‫اچ احساس می‌کنه...
‫شرایط حتی بیشتر از قبل...
‫غیرمنطقی و غیرقابل درک شده.
‫با خودش می‌گه: «حالا ادامه بدیم ‫تا ببینیم خدا چی می‌خواد.»
‫بر خلاف شرایط، ‫اوضاع روز بعد بهتر می‌شه...
‫و اچ بالاخره کاری که قرار بود ‫انجام بده رو به پایان می‌رسونه.
‫سزار موقعیت دقیق ‫تمام تک‌سنگ‌ها رو می‌دونه.
‫اگه باهاش بره سفرش ‫آسون‌تر و سریع‌تر تموم می‌شه.
‫انگار این دیدار اتفاقی ‫چندان بد تموم نشد.
‫ولی همچنان اچ نمی‌دونه ‫که آیا باید...
‫چنین کاری می‌کردن یا نه.
‫زد دوباره تو جاده است.
‫این بار خیلی از مسیری...
‫که باهاش آشنا بود، دورتر شده.
‫این جاده‌های با مسیرهای خودش فرق دارن.
‫بزرگترن.
‫شهرهای بیشتر، ترافیک بیشتر ‫و فعالیت بیشتر دارن.
‫زد متوجه می‌شه ‫که دنیای جاده‌ها براش...
‫مثل نوعی پناهگاه می‌مونه.
‫مثل منظره‌ای که بارها و بارها ‫باید بهش برگرده.
‫بعضی وقت‌ها از روی شوخی ‫یا با جدیت تمام...
‫از خودش می‌پرسه که نکنه ‫این معمای کوواس...
‫صرفا بهونه‌ایه که باهاش ‫به دل جاده بزنه؟
‫زد بعد از رسیدگی ‫به مشکلات بوروکراتیک...
‫که بابتش تا اونجا رفته بود، ‫نقشه رو بررسی می‌کنه.
‫برای رسیدن به مزرعه،
‫باید چند کیلومتر مسیر رو...
‫از جاده داخلی طی کنه.
‫بعدش باید به جاده استانی بره و...
‫سی الی چهل کیلومتر ‫تو جاده خاکی رانندگی کنه.
‫بعد کافیه همون مسیر رو بره ‫تا به مزرعه برسه.
‫توضیح دیگه‌ای هم نداره.
‫زد از خودش می‌پرسه: «حالا چی؟»
‫تا حالا به اینجاش فکر نکرده بود.
‫«حالا که رسیدم. چیکار کنم؟ ‫نمی‌تونم برگردم یا برم داخل.»
‫«اصلا با چه اجازه‌ای برم داخل؟ ‫اگه توش آدم باشه چی؟»
‫تصمیم می‌گیره یه گوشه بمونه ‫تا ببینه چی می‌شه.
‫سه ساعت که می‌گذره، با خودش می‌گه: ‫«پس کسی اینجا نیست.»
‫«می‌رم داخل.»
‫خب، قضیه از این قراره:
‫زد داره وسط ناکجاآباد، ‫وارد ملک شخصی کس دیگه‌ای می‌شه،
‫که حتی نمی‌دونه اون داخل ‫دنبال چی می‌گرده.
‫گمونم وقتشه به وقایع عجیبی بپردازیم...
‫که باعث شد سر اونجا در بیاره.
‫مجموعه‌ای زنجیروار از اتفاقات...
‫که شرایط رو به این سمت سوق داد.
‫ملکی که داره واردش می‌شه سرنخه.
‫آخرین محل اتصال نقشه بود.
‫نقشه‌ای پر از اسم و اطلاعات.
‫که در کنار هم نوعی رمز ‫یا سیستمی مخفی رو شکل می‌دن...
‫که توسط مرده‌ای طراحی شده.
‫کسی که انگار زندگی زد ‫درگیرش شده و نمی‌تونه ازش فرار کنه.
‫زندگی‌ای که توش امیدواره ‫به ثروت مرموز...
‫اما کلانی برسه که هیچ‌کس ‫در موردش چیزی نمی‌دونه.
‫البته هیچ‌کس به جز زد.
‫حالا اونجا چیکار می‌کنه؟ ‫دنبال پول می‌گرده؟
‫فکر می‌کنه اونجا قایم شده؟
‫به نظرش می‌تونه ‫این ثروت رو پیدا کنه؟
‫یا نکنه بدون هیچ دلیلی...
‫داره به این ماجراجویی ادامه می‌ده؟
‫مشخص نیست.
‫ولی خوبه سری اتفاقاتی...
‫که به اینجا منجر شد رو بدونیم.
‫چون اتفاقی که قراره بیفته ‫به قدری عجیب و دیوانه‌واره...
‫که راحت می‌تونه ما رو گیج کنه و...
‫فکر کنیم تصادفی یا مسخره بوده.
‫بعد از اینکه بیست دقیقه پیاده می‌ره،
‫زد ردیفی از کلبه پیدا می‌کنه،
‫که دورش رو درخت‌های ‫سرو و کاج احاطه کرده بودن.
‫سرانجام مزرعه گل میخ پیرنه رو پیدا می‌کنه.
‫ظاهرا کسی اخیرا اونجا نبوده.
‫به نظر با عجله اونجا رو تخلیه کردن، ‫انگار که کارکنانش...
‫بنا به دلایلی مجبور به فرار شدن.
‫ولی تو یکی از اتاق‌ها...
‫می‌بینه که یک نفر اخیرا توش بوده.
‫سرنگ، محصولات شیمیایی، ‫وسایل دام‌پزشکی.
‫با جعبه‌ای که روش ‫اسم «سرهنگ» نوشته شده.
‫زد از خودش می‌پرسه: ‫«یعنی این سرهنگ کیه؟»
‫«یعنی شخصیتی از این داستان مونده ‫که هنوز نشناخته باشم؟»
‫زد دودل می‌شه. با خودش فکر می‌کنه ‫حتما صدای باد بوده.
‫چند لحظه هیچ صدایی نمیاد،
‫بعد ناله‌ها دوباره ادامه پیدا می‌کنن.
‫چند بار تکرار و صداش بیشتر می‌شه،
‫انگار که کمک می‌خواد.
‫زد با خودش می‌گه: «سرهنگه!»
‫«سرهنگ» داستان... یک شیر بوده.
‫«بخش یازدهم: داستان شیر»
‫اول خشکش می‌زنه.
‫بعد متوجه می‌شه که اون شیر ‫هیچ خطری براش نداره.
‫چون پیر و مریضه... ‫و به زودی قراره بمیره.
‫مشخصه که کارکنان اونجا ‫تمام حیوانات دیگه رو...
‫به جز این شیر با خودشون بردن.
‫حتما انقدر مریض بوده...
‫که شرایط این نقل مکان ‫فوری و خطرناک رو نداشته.
‫می‌خواستن حداقل مرگش با عزت باشه.
‫زد چند ساعت کنار شیر می‌شینه.
‫به طرز عجیبی از وقتی ‫وارد اونجا شد...
‫شیره هم دیگه ناله نکرد.
‫صرفا حضورش تا حد زیادی ‫برای شیر آرامش‌بخش بود.
‫زد فراموش می‌ره که کنار...
‫یک جانور وحشی قدرتمنده ‫و کنارش استراحت می‌کنه.
‫به زندگی خودش و...
‫اتفاقات عجیب و مسخره ‫چند ماه اخیر فکر می‌کنه.
‫به خاطراتش اجازه می‌ده ‫ذهنش رو در بر بگیرن.
‫به کودکیش فکر می‌کنه...
‫چیزهایی که مدت‌ها بود ‫بهشون فکر نکرده بود.
‫اگه کسی از کنارشون رد می‌شد، ‫فکر می‌کرد دو دوست قدیمی‌ان...
‫که می‌تونن بدون کلمات ‫با هم ارتباط بگیرن.
‫زد به قدری آرامش داره ‫و احساس صمیمیت می‌کنه...
‫که مدام شیر رو مثل سگی وفادار...
‫یا حتی آدم تصور می‌کنه.
‫تا اینکه این لحظات به پایان می‌رسه.
‫صدای موتوری از دوردست می‌شنوه.
‫داره نزدیک و نزدیک‌تر می‌شه.
‫سلام رفیق!
‫حالت چطوره؟
‫بد نیستی؟
‫سرده‌ها.
‫چی شده؟ تب داری؟
‫ببینمت.
‫ای بابا!
‫خب، می‌خوای چیکار کنی رفیق؟
‫می‌خوای چیکار کنی رفیق؟
‫همه‌چی تموم می‌شه دیگه.
‫غیر از اینه؟
‫نگران نباش پیرمرد.
‫چیزی نمونده.
‫ناشکر نباش.
‫خوب عمر کردی.
‫این‌همه سال زنده موندی.
‫یادمه قبل ملوان اینجا بودی.
‫آره، قبل اینکه ملوان زبل برسه.
‫خوب یادمه.
‫اون هم حیوان خوشگلی بود.
‫ملوان زبل رو می‌گم. ‫شنیدم تو برزیل گرفتنش.
‫سرهنگ!
‫کیف می‌کنی‌ها!
‫سرهنگ! سرهنگ شیره من!
‫سرهنگ عزیزم! ‫جنگجوی باشکوه!
‫تو آفریقا به دنیا اومدی ‫و تو کریول به سرپرستی گرفته شدی.
‫امروز می‌خوام این ترانه ‫خداحافظی رو برات بخونم.
‫این رو خودم برات نوشتم، ‫چون به خوبی کریول...
‫می‌دونم که چطور باید ‫با پادشاه رو به موت وداع کرد.
‫چند دقیقه بعد، ‫شیر تمام محتویات...
‫بشقاب رو می‌بلعه.
‫بعد زد رنج طولانی شیر رو می‌بینه.
‫ابتدا به مدت تقریبا یک ربع ‫هیچ صدایی تولید نمی‌شه.
‫شیر شروع به نفس‌نفس زدن می‌کنه،
‫انگار که پریشان احوال شده.
‫بعد پریشانی تبدیل به خشم می‌شه و...
‫غرش شیر مثل رعد و برق آسمان، ‫ناگهان آغاز می‌شه.
‫کمی غرش می‌کنه. ‫تقریبا ده دقیقه یا بیشتر.
‫هیچ‌کس فکر نمی‌کرد ‫که این شیر در حال مرگ باشه.
‫چون رفتارش مثل شیری بود ‫که تازه ابتدای جوانیشه.
‫باشکوه و خیره‌کننده بود.
‫مدتی مثل یک مجسمه بی‌صدا می‌مونه.
‫بی‌حرکت تو همون حالت می‌مونه.
‫بعد کم‌کم رو به زوال می‌ره ‫و ناله‌های طولانی‌تری می‌کنه.
‫ناله‌های انسان‌گونه‌ای ‫که تا چند دقیقه ادامه داشتن.
‫شاید حتی نیم ساعت.
‫سرانجام متوقف می‌شه. ‫فقط صدای نفسش به گوش می‌رسه.
‫انقدر ساکت می‌شه که از جایی به بعد ‫دیگه صدایی تولید نمی‌کنه.
‫شیر بدنش رو جمع می‌کنه. ‫انگار که داره آماده خواب می‌شه.
‫بدنش ثابت و بی‌حرکته ‫اما هر از گاهی تکونی می‌خوره.
‫سرش، شکمش و دمش حرکت می‌کنه.
‫بعد آخرین غرشش رو می‌کنه ‫که انگار تمام حرف‌هاش رو می‌زنه.
‫فریاد بلند شیر که ‫مو به تن هر کسی سیخ می‌کنه،
‫تا چند دقیقه در محیط طنین‌انداز شد.
‫بعد سکوت شد.
‫سکوتی که به معنای مرگ شیر بود.
‫بعد از مرگ شیر، ‫اتفاقات پشت هم رخ دادن.
‫زد دیگه نمی‌دونست بفهمه ‫چه اتفاقی داره میفته.
‫شرایط گیج‌کننده شده بود.
‫خاطرات زد مثل عناصر هرج و مرج ‫توی سرش بودن.
‫احساس خواب‌آلودگی ‫وحشتناکی رو به یاد میاره.
‫جنگیدن برای بیدار موندن به یادش میاد.
‫بیدار بودن در میان آتش و...
‫توان ایستادن نداشتن.
‫از بین شعله‌ها رد می‌شه،
‫بیرون انبار ایستاده و...
‫نمی‌دونه چطور باید از اونجا فرار کنه.
‫از پشت سر صدای فروپاشیدن ‫کلبه رو می‌شنوه.
‫یادش میاد که ساعت‌ها بی‌هدف ‫داشت توی مزرعه‌ای می‌دوید.
‫یادش میاد و عجیب اینجاست...
‫که احساس سرخوشی مبهمش ‫احتمالا به خاطر مواد شیمیایی...
‫موجود در آتش بود.
‫یادش میاد وسط مزرعه دراز کشیده بود،
‫و با نور و صدای بلندی که به نظر می‌اومد...
‫صدای تانک یا واگن برقی باشه بیدار شد.
‫بعد از اون دیگه چیزی یادش نمیاد.
‫بیا هر چقدر دلت می‌خواد بخور!
‫زمستان امسال تو موندو یونیورسو، ‫قراره دیوانه‌کننده باشه!
‫حتما حراج زمستانه ما رو ببینید!
‫دستکش، شال‌گردن، یقه‌اسکی!
‫هر چیزی که بخواید ‫واسه گرمایش منزلتون داریم!
‫«بخش دوازدهم: ماجرای لولا گالو»
‫اف‌ام اتوئیل. ‫ستاره‌ای در شبی تنها...
‫حساب شب‌هایی که ایکس...
‫تو هتل مونده از دستش در رفته.
‫الان دیگه کل دنیا ‫به اتاقش خلاصه می‌شه.
‫مثل حیوانی که در باغ وحشه، ‫تنها تماشا کردن از دستش بر میاد،
‫تماشا از تکه زمینی ‫که سرنوشت بهش داده.
‫زندگی ایکس به این شکله: ‫پنجره‌ای که به بیرون دید داره و...
‫می‌شه میدان شهر رو ازش دید. ‫پنجره سرویس بهداشتی...
‫که به پشت هتل دید داره و...
‫دیوار بین دو اتاق اون وسط واقع شده.
‫خونه جدیدش اینجاست. ‫قلمروش اینجاست.
‫البته صرفا در طول روز نمی‌شینه...
‫از پنجره بیرون رو ببینه.
‫متوجه می‌شه که حیات و زندگی این شهر...
‫مکانیسمی به دقت یک ساعت داره.
‫هر روز ساعت نه صبح، ‫یک مرد از میدان رد می‌شه...
‫که همیشه کت آبی یا خاکستری می‌پوشه.
‫ایکس هر روز منتظر می‌مونه ‫تا این مرد رد بشه...
‫و حدس بزنه که امروز ‫کدوم رنگ لباسش رو پوشیده.
‫در امتداد دیوار سیاه شب...
‫متوجه دو سوسوی نور یکسان می‌شه.
‫حدس می‌زنه که ساکنان ‫اتاق‌های ۳۰۸ و ۴۱۵...
‫هر دو یه کانال تلویزیونی می‌بینن.
‫این جزئیات کوچیک باعث می‌شن ‫تو اوقات بیکاریش سرگرم بشه.
‫یه روز مردی رو با دختری می‌بینه...
‫که تو بار اون‌طرف میدون کار می‌کنه.
‫مرده خیلی حرف می‌زنه،
‫می‌خواد دختره رو بخندونه، ‫اون هم می‌خنده.
‫ولی تا همین حد پیش می‌رن. ‫دیگه نزدیک‌تر نمی‌شن.
‫چند بار تا این مرحله پیش رفتن.
‫یه روز ایکس مرد رو می‌بینه ‫که پشت چشمه مصنوعی قایم شده.
‫منتظر می‌مونه تا ببینه ‫دختر از راه می‌رسه یا نه.
‫ایکس می‌فهمه که مرد می‌خواد ‫ملاقات تصادفی جعلی بسازه.
‫وقتی دختر می‌رسه و می‌بینش،
‫مرد نقشش رو ادامه می‌ده ‫و به قدم زدن ادامه می‌دن.
‫چند روز بعد ایکس می‌بینه...
‫که دختره متوجه این حقه می‌شه ‫و سعی می‌کنه تو دام نیفته.
‫ایکس دلش به حال مرد می‌سوزه. ‫دلش می‌خواد نصیحتش کنه.
‫بهش بگه: «عجله نکن. صبور باش.»
‫چند روزی سر و کله‌شون پیدا نمی‌شه.
‫ایکس چند باری با نگاهش دنبالشون می‌گرده، ‫ولی اثری ازشون پیدا نمی‌شه.
‫یک هفته بعد دوباره با همدیگه ‫پیداشون می‌شه و به نظر با هم راحتن.
‫خوشحال نشستن و صحبت می‌کنن.
‫مرد دستش رو روی پای دختر می‌ذاره ‫و دختر مخالفتی نشون نمی‌ده.
‫بعد دستش رو روی شونه دختر می‌ندازه و...
‫دختر بهش اجازه می‌ده.
‫چند روزی می‌گذره ‫و دوباره پیداشون نمی‌شه.
‫یک هفته بعد...
‫ایکس این دو نفر رو دور میدون می‌بینه ‫که همدیگه رو بغل کردن و عاشق شدن.
‫زندگی عاشقانه ایکس این‌شکلی شده. ‫زوج‌های دیگه رو نگاه می‌کنه،
‫زن‌هایی که دعوا می‌کنن، ‫قهر می‌کنن و آشتی می‌کنن،
‫با مردهای دیگه عشق‌بازی می‌کنن.
‫یه بار عشق ماندگارتری پیدا کرد.
‫خانمه تو اتاق پشتی اقامت داشت...
‫که بیشتر جای تاجران مسافر...
‫یا زوج‌های پیر بود.
‫اون هم مثل ایکس انگار ‫بیشتر وقتش رو تو هتل می‌مونه.
‫ایکس هر لحظه زیر نظر دارش و...
‫خیلی زود روتین زندگیش رو حفظ می‌شه.
‫هیچ‌وقت صبحونه نمی‌خوره. ‫نزدیک‌های ظهر بیدار می‌شه.
‫از پنجره اتاقش آفتاب می‌گیره.
‫نزدیک‌های وقت ناهار خارج می‌شه.
‫بعد طرف‌های عصر برمی‌گرده.
‫تا تاریک شدن هوا ‫پشت هم سیگار می‌کشه.
‫معمولا هم طرف‌های هشت ‫یه نفر باهاش تماس می‌گیره.
‫نیم‎ساعتی پای تلفن حرف می‌زنه.
‫با عصبانیت داد و بیداد می‌کنه.
‫بعد از اتمام صحبتش ‫می‌ره حموم می‌کنه.
‫حمامش معمولا یک ساعت طول می‌کشه.
‫بعد خودش رو روی تخت می‌ندازه.
‫جایی که ایکس تا مدت زیادی ‫بهش دید نداره.
‫بعد به مدت چند ساعت می‌نویسه.
‫قبل از تموم شدن نگارش دختر، ‫ایکس معمولا خوابش می‌بره.
‫دختره کیه؟ چرا تو هتل زندگی می‌کنه؟
‫وقتی بیرونه کجا می‌ره؟
‫با کی تلفنی دعوا می‌کنه؟
‫چی می‌نویسه؟ ‫ایکس حس می‌کنه دختر رو می‌شناسه.
‫می‌دونه کی حالش خوبه و...
‫کی حالش خوب نیست.
‫می‌دونه کی نگرانه و...
‫می‌دونه با چی خنده‌اش می‌گیره.
‫از طرفی می‌شه گفت ‫که شبیه همدیگه هستن.
‫یه روز ظهر از اتاق خارج می‌شه ‫و تا دیروقت برنمی‌گرده.
‫وقتی بالاخره پیداش می‌شه، ‫ایکس حس می‌کنه حسودیش شده.
‫اون دختر براش مثل همراه زندگیش شده.
‫کسی که زندگیش رو باهاش شریک می‌شه.
‫ولی دختره حتی نمی‌دونه ایکس وجود داره،
‫چه برسه دیده باشدش.
‫ولی همچنان باعث می‌شه ‫گذران ایکس راحت‌تر بشه.
‫تازه با وجودش کمتر احساس تنهایی می‌کنه.
‫یه روز موقع صبحانه...
‫می‌بینه که همسایه‌اش هم اونجاست.
‫از وقتی که ایکس شناختش...
‫اولین باریه که صبحونه می‌خوره.
‫به مدت نیم‌ساعت ایکس ‫می‌بینه که دختر می‌نویسه،
‫روزنامه می‌خونه و قهوه‌اش رو می‌خوره.
‫کاش که تموم می‌شه ‫از کنار ایکس می‌گذره،
‫ولی نگاهشون به هم نمیفته.
‫ایکس از این تغییر خوشش نمیاد. ‫حس می‌کنه بدشانسی میاره.
‫شب که می‌شه، ‫همسایه از اونجا می‌ره.
‫هیاهوی اخبار پرونده برادران آرماس...
‫تو روزنامه‌ها کاهش پیدا کرده.
‫خبرنگارها فراموششون کردن.
‫فقط ایکسه که ردش رو ‫از اخبار پراکنده و...
‫جرائم ناشناس دنبال می‌کنه.
‫ماشین سرقتی، ‫یکی که به زور وارد خونه‌ای می‌شه...
‫و هیچی ازش نمی‌دزده، ‫یکی که تماس تهدیدآمیز می‌گیره.
‫ایکس سایه برادران آرماس رو ‫توی تک‌تک این پرونده‌ها می‌بینه.
‫هر سانحه جدیدی که رخ می‌ده ‫دلیل بیشتری برای موندنش توی هتله.
‫با خودش می‌گه: «الان که نمی‌شه. ‫هنوز اون بیرونه.»
‫ولی در واقع ماجرا اینه ‫که از این زندگی خوشش اومده و...
‫نمی‌خواد بهش خاتمه بده.
‫هر روز رسم داره اخبار رو بشنوه...
‫و روزنامه اون روز رو بخونه.
‫چندین و چند بار از خودش می‌پرسه: ‫«یعنی چی می‌خواد؟»
‫«چرا پرونده رو می‌خواد؟ ‫واقعا دنبال چی می‌گرده؟»
‫یه روز خبری تو روزنامه...
‫چشمش رو می‌گیره.
‫تیترش نوشته بود: ‫«ناپدید شدن مرموز یک خانم».
‫ایکس حدسی تو سرش داره ‫و شروع به مطالعه مقاله می‌کنه.
‫روزهای بعد چند بار دیگه می‌خونش.
‫انقدر که حرفه‌ای می‌شه.
‫زیر و بمش رو تحلیل می‌کنه،
‫تا وقتی مطمئن نشه به جوابی رسیده...
‫دست از تلاش برنمی‌داره.
‫پرونده به این شکله: ‫لولا گالو، بیست و هشت ساله،
‫شوهرش فروشنده ماشین‌های مزرعه است،
‫فرزندی نداره و ناپدید می‌شه.
‫آخرین بار موقع خروج از منزل ‫با ماشینش دیده شد...
‫که ساک ورزشی همراهش بوده.
‫ماشین بدون سرنشین در فاصله...
‫پنجاه کیلومتری از شهر پیدا شد.
‫اثری از درگیری خشونت‌آمیز دیده نشد.
‫شوهرش با اذعان بر اینکه ‫رابطه‌شون خیلی خوب بود...
‫اعلام ناامیدی کرد.
‫نظریه‌های متفاوتی مطرح شد، ‫اما حقایق پرونده تغییری نکرد.
‫لولا گالو ناپدید شده بود...
‫انگار زمین دهن باز کرده بود و بلعیده بودش.
‫چند روز بعد اعلام می‌شه...
‫که بازرس برجسته‌ای به نام ‫رائول سرا پرونده رو دست گرفته.
‫سوابقش فوق‌العاده است.
‫سرا خیلی زود نشون می‌ده...
‫که تو کارش چقدر حرفه‌ایه.
‫انقدر مدرک پیدا می‌کنه ‫که از شوهره بازجویی کنه و...
‫لایه عمیق و جدیدی به پرونده ببخشه.
‫عکس‌های بعد از بازجوییش...
‫نشون می‌دن چقدر پیروزمندانه و...
‫تقریبا قهرمانانه نگاه می‌کنه.
‫تو یه کنفرانس مطبوعاتی،
‫از مدارک جدید رونمایی می‌کنه.
‫اول اینکه لولا گالو و شوهرش...
‫ازدواج رسمی نداشتن.
‫ظاهرا لولا نمی‌خواست ‫که ازدواجشون رسمی بشه.
‫دوم: شوهرش تقریبا هیچ چیزی...
‫از گذشته لولا نمی‌دونست...
‫جز چند تا خاطره از کودکی ‫که لولا تعریف کرده بود،
‫و حتی در مورد همون‌ها ‫چندان دقیق نبود.
‫سوم: این مرد هیچ‌وقت ‫والدین لولا یا هیچ یک...
‫از آشنایان لولا رو ندیده بود.
‫هیچ‌وقت سوالی ازش نمی‌پرسید، ‫فقط عاشقش شده بود.
‫چهارم: هیچ عکسی با لولا نداشت.
‫حتی یه دونه.
‫به گفته شوهرش از عکس گرفتن بدش می‌اومد.
‫چند بار بدون اطلاعش ازش عکس گرفته بود،
‫ولی بعد که لولا پیداشون شد،
‫همه رو آتیش زد.
‫پنجم: اینجا بود که سرا ‫پا رو از همیشه فراتر گذاشت.
‫شوهره مطمئن نبود ‫که شناسنامه‌اش رو دیده یا نه.
‫اسمش رو بلد نبود. ‫سرا به شوهره گفت...
‫«لولا اسم نیست.»
‫شوهره نمی‌دونست چطور جواب بده.
‫هیچ خانم گالویی پیدا نشد ‫که مطابق مشخصاتش باشه.
‫آخرین حرف‌های سرافین این بود: ‫«ما نمی‌دونیم این دختر کیه،»
‫«الان کجاست یا حتی چه شکلیه.»
‫«چرا از خونه رفته، ‫چه بلایی سرش اومده و اسمش چیه.»
‫«مطلقا هیچی نمی‌دونیم.»
‫ایکس روزنامه رو می‌بنده.
‫روزها رو صرف حل کردن ‫این پرونده می‌کنه.
‫مطمئنه که پرونده‌های ‫گالو و آرماس به هم ربط دارن.
‫علتی هم برای این باورش نداره.
‫دوباره پرونده رو مرور می‌کنه،
‫گزیده اخبار پرونده آرماس ‫و لولا گالو رو می‌بینه،
‫و روشون یادداشت می‌نویسه و طرح می‌کشه.
‫بعد به فهرست بلند و بالایی ‫از فرضیه‌ها و سوالات می‌رسه،
‫که با خودش می‌گه: «فرضیه درست...»
‫«اونیه که تمام جاهای خالی رو پر کنه.»
‫سه روز بعد به فرضیه‌ای می‌رسه.
‫اول حقایق رو بررسی می‌کنه: ‫اویارزون در کشتار...
‫آسیاب سن مارتین کشته می‌شه.
‫ولی با این حال، ‫طلاها هیچ‌وقت پیدا نمی‌شن.
‫آردیلس، فامیل اویارزون، ‫به ناحق زندانی می‌شه.
‫هیچ‌وقت طلایی پیدا نمی‌شه.
‫برادران آرماس که تو سرقت مشارکت داشتن، ‫آزادانه می‌چرخن.
‫ولی یه پرونده محرمانه ‫می‌تونه علیهشون مدرک جدی بشه.
‫اورلاندو ری،
‫که بنا به دلایلی ‫پرونده رو نگه داشته بود،
‫خبر از کسی می‌شنوه ‫که مشتری احتمالی پرونده بوده.
‫بعد باهاش تماس می‌گیره.
‫حالا سوال بعد اینه که ‫خریدار پرونده کی بود؟
‫کیه که از زندانی شدن ‫برادران آرماس سود می‌بره؟
‫یا کیه که می‌خواد آردیلس آزاد بشه؟
‫یا کسیه که طلاهای...
‫کشتار آسیاب سن مارتین رو داره و...
‫می‌ترسه برادران آرماس متوجه بشن؟
‫در هر صورت، آرماس می‌دونست...
‫که یک نفر دیگه تو کشتار بوده.
‫آرماس کسی که طلا دستشه رو می‌شناسه.
‫آرماس دنبال طلاست.
‫برای همینه که در به در ‫دنبال این آدمه.
‫آرماس می‌دونه با پیدا کردن کسی...
‫که می‌خواد پرونده رو بخره...
‫یعنی به طلاها می‌رسه.
‫خلاصه: این شخص می‌خواد ‫برادران آرماس زندانی بشن.
‫این شخص مخفیانه زندگی می‌کنه. ‫هویت جعلی داره.
‫تا اینکه پرونده‌ای پیدا می‌کنه،
‫که می‌تونه برادران آرماس رو زندانی کنه.
‫این شخص خبر مرگ ری رو می‌خونه،
‫و فرض رو بر این می‌ذاره ‫که دست آرماس به پرونده رسیده.
‫این شخص می‌دونه که آخرین فرصتشه،
‫می‌دونه آسیب‌پذیره.
‫می‌دونه فرار تنها راهیه که براش مونده.
‫این شخص... لولا گالوئه.
‫لولا گالوی فرضی ‫که معلوم نیست اسمش چیه،
‫بدون اطلاع برادران آرماس،
‫تو کشتار آسیاب سن مارتین مشارکت داشته.
‫شاید معشوقه، دختر ‫یا همدست اویارزون بوده.
‫به هر ترتیب، لولا موفق می‌شه ‫با طلاها فرار کنه...
‫و ناپدید بشه.
‫هویت جعلی درست می‌کنه،
‫یه بدبختی رو پیدا می‌کنه که عاشقش بشه...
‫و چندین سال مخفیش کنه.
‫ولی لولا می‌دونه که آرماس ‫تا ابد معطل نمی‌شینه و...
‫مادامی که آزاد باشن، ‫رنگ آرامش رو نمی‌بینه.
‫از پرونده‌ای با خبر می‌شه ‫که اورلاندو ری مخفی کرده.
‫لولا باهاش تماس می‌گیره ‫و پیشنهاد خریدش رو می‌ده.
‫خبر مرگ ری رو می‌خونه و...
‫نگران می‌شه که نکنه قبل از مرگش ‫به آرماس در مورد خریدار گفته باشه.
‫با خودش می‌گه: «دارن پیدام می‌کنن.»
‫هویت مستعار لولا گالو رو ترک می‌کنه ‫و بدون اینکه ردی ازش بمونه ناپدید می‌شه.
‫چند روز بعد نشریه‌ای ‫روی یه خبر کار می‌کنه:
‫«پرونده لولا گالو مختومه شد.»
‫سرانجام شوهرش تصمیم گرفت ‫گزارش مفقودی رو پس بگیره.
‫اذعان کرد که لولا تماس گرفته و حالش خوبه،
‫صرفا مدتی دور شده بود ‫تا به اقوامش سر بزنه و...
‫گفت که یه مدت می‌خواد اونجا بمونه.
‫داستان مسخره‌ای بود. ‫واضح بود دروغیه که توسط...
‫ذهن نه‌چندان خلاق شوهره سر هم شده.
‫ولی همچنان روی...
‫پس گرفتن گزارش مفقودی اصرار داشت.
‫هر کسی می‌تونست ‫در برابرش کاری بکنه.
‫بازرس سرافین با عصبانیت اعلام می‌کنه:
‫«انگار باهام شوخی داشتن.»
‫ایکس به وجد میاد و با خودش می‌گه:
‫«موفق شد. تونست فرار کنه.»
‫«پرونده بسته شد. همه‌شون رو گول زد.»
‫ولی بعد با غرور می‌گه: ‫«البته به جز من همه رو گول زد.»
‫ولی قضیه اصلا این نبود.
‫ایکس همه‌چی رو اشتباه فهمیده بود.
‫حتی از همون اول.
‫خودش که هیچ‌وقت نمی‌فهمه، ‫ولی تمام فرضیه‌اش اشتباهه.
‫لولا هیچ ربطی به پرونده آرماس نداره،
‫نه آرماس چیزی در مورد لولا می‌دونه، ‫نه لولا در مورد آرماس.
‫جز توی خیالات ایکس که این اتفاق افتاده. ‫واقعیت ماجرا چیز دیگه‌ای بوده.
‫در همون حین، ‫چند صد کیلومتر اون‌طرف‌تر،
‫لولا گالوی واقعی با آرامش ‫صبحانه‌اش رو تموم می‌کنه،
‫هوای صبح رو نفس می‌کشه، ‫سوار ماشینش می‌شه و می‌ره.
‫[وجه یکم: شوهر]
‫راسته که هیچ‌وقت چیزی در موردش ‫نپرسیده بود و اصلا نمی‌دونست.
‫جوری که اون دختر وارد زندگیش شد ‫به قدری عجیب بود...
‫که ترجیح می‌داد ‫از هر سوالی اجتناب کنه،
‫از هر تصمیمی اجتناب کنه ‫و هیچ چیزی ازش نخواد.
‫نمی‌خواست اذیتش کنه،
‫یا همونطور که یهو تو زندگیش اومد، ‫یهو هم از زندگیش بره.
‫ولی ته دلش می‌دونست ‫همه‌چی ممکنه اینطوری تموم بشه.
‫ولی مادامی که می‌تونست ‫ازش اجتناب کنه،
‫انجامش می‌داد. ‫هر کاری لازم بود انجام می‌داد.
‫تو هفته اولی که با هم آشنا شدن،
‫رفتن با همدیگه زندگی کنن.
‫همیشه فکر می‌کرد ‫دختره یه چیزی رو مخفی می‌کنه.
‫احساس می‌کرد خودش تیکه چوبیه ‫که بعد از غرق شدن کشتی...
‫یه نفر سوارش شده تا زنده بمونه.
‫این مسئله تا حدی بهش اطمینان می‌داد، ‫همه‌چی رو برابر می‌کرد و...
‫به این ترتیب می‌تونست ‫مشکلات رو جور دیگه‌ای حل کنه.
‫از نظرش اون دختر...
‫هدیه‌ای مجلل و باشکوه بود ‫که اشتباهی به دستش رسید.
‫وجودی از دنیای دیگه، ‫نعمتی که لیاقتش رو نداشت.
‫پیمان ناگفته‌ای بینشون در جریان بود.
‫خودشون رو به حماقت نزده بودن.
‫دختره باهاش موند،
‫اما فاصله‌اش رو حفظ کرد. ‫مثل گربه‌ای مرموز.
‫بهترین کاری بود ‫که می‌تونست انجام بده.
‫خیلی وقت بود کسی انقدر ‫به دلش ننشسته بود.
‫اون دوران شادترین ‫بخش زندگی جفتشون بود.
‫از هر کاری که دختره می‌کرد، ‫شگفت‌زده می‌شد.
‫انگار از یه دنیای دیگه اومده بود.
‫جوری که حرف می‌زد،
‫جوری که صبح‌ها بهش نگاه می‌کرد،
‫اینکه همیشه زودتر بیدار می‌شد،
‫اینکه هر روز به خبرهایی ‫که تعریف می‌کرد گوش می‌داد،
‫مثل مادری که تحت تاثیر ‫حرف زدن پسرش قرار گرفته.
‫واسه همین وقتی که بالاخره رفت...
‫و این ماجرا انقدر بزرگ شد، ‫پسره حس کرد بهش خیانت شده.
‫مدام با خودش می‌گفت: ‫«قانون همین بود،»
‫«از اول هم مشخص بود ‫کار به اینجا می‌کشه.»
‫ولی نمی‌تونست انقدر راحت بی‌خیال بشه...
‫و انقدر راحت به جهان ‫مردانه خودش که پر از...
‫تراکتور، خاک و گل بود برگرده. ‫انتظارت زیاد بود لولا.
‫«اصلا قراره یاد من بیفته؟»
‫«یا من صرفا براش جزئیات دقیق ‫هویت جعلیش بودم؟»
‫«اصلا از دید اون وجود داشتم؟»
‫چنان این سوال رو تکرار می‌کرد ‫که انگار داشت ذکر می‌گفت.
‫چون می‌دونست وقت‌هایی که ‫اون دختر پیشش بود،
‫تنها لحظات زندگیش بود ‫که حس می‌کرد یه آدم واقعی بوده،
‫حس می‌کرد تو جهان یه نفر وجود داشته.
‫بعد یه روز زنگ می‌زنه و مثل مادری ‫که داره با بچه‌اش حرف می‌زنه،
‫می‌گه: «این هیاهو رو جمع کن. ‫سر ساعتی که بهت می‌گم...»
‫«تو مکانی که بهت می‌گم باش.»
‫«وقتی همدیگه رو دیدیم همه‌چی رو...»
‫«برات تعریف می‌کنم.»
‫بعد تلفن رو قطع می‌کنه ‫و یه بار دیگه ناپدید می‌شه.
‫[وجه دوم: پیرمرد]
‫وقتی پیرمرد اولین بار دیدش،
‫دخترک پونزده ساله‌ای بیش نبود.
‫با خودش گفت: «چنین کاری نمی‌کنم، ‫قطعا آدم باید محدود باشه.»
‫«کلی اشتباه تو زندگیم داشتم، ‫ولی این رو قبول نمی‌کنم.»
‫یک هفته بعد...
‫از جاده‌ای به جاده دیگه می‌رفتن و...
‫با هم سفر می‌کردن.
‫حتی پیرمرد یادش نمی‌اومد...
‫دنیا بدون اون دختر چطوری بود.
‫لولا چنین خصلتی داره.
‫وقتی وارد زندگی کسی می‌شه، ‫انگار همیشه تو زندگیش بوده.
‫پیرمرد دوست داشت خودش رو ‫یه قمارباز یا حتی یه...
‫استراتژیست در نظر بگیره.
‫به قصد پول درآوردن کار نمی‌کرد ‫و حتی دلش نمی‌خواست ثروتمند بشه.
‫یا دنبال زندگی مرفه و باثبات نبود.
‫از شرط‌بندی و هدف ساختن و...
‫دشمن‌تراشی و نبرد لذت می‌برد.
‫همیشه مثل معلم نصیحتش می‌کرد.
‫«نکته‌اش اینه که آدم نباید قناعت کنه،»
‫«نباید به کس دیگه‌ای محتاج باشه.»
‫«همیشه و هر لحظه باید آماده ‫رفتن و ترک کردن باشی.»
‫«چشم رو هم می‌ذارن ‫باید غیبت زده باشه.»
‫«قربونت برم، زندگی اینه که ‫همیشه آماده باختن باشی...»
‫«در کسری از لحظه.»
‫«هیچ‌وقت این رو یادت نره، ‫چون سر همه‌مون میاد.»
‫بالغ بر چند صد بار با همدیگه ‫از این‌طرف استان...
‫به اون‌طرف استان سفر کردن.
‫روزهایی بود که حتی ‫یک سنت تو جیبشون نبود...
‫و روزهایی که شاهانه زندگی می‌کردن.
‫همدیگه رو به شدت دوست داشتن.
‫ولی رفتارشون نسبت به هم سرد بود.
‫می‌خواستن چی رو ثابت کنن؟
‫می‌تونستن بدون هم زندگی کنن؟
‫پیرمرد فکر کرد:
‫«هیچ‌کس مثل من نمی‌تونه بخندونش.»
‫«هیچ‌کس هم نخواهد توانست.»
‫تو این مورد درست فکر می‌کرد.
‫بعد از تمام اتفاقاتی که افتاد و...
‫مسیرهایی که لولا تو زندگیش رفت...
‫هیچ‌وقت دیگه به اندازه ‫اون دوران خنده و قهقهه نداشت.
‫وقتی که پیرمرد رفت، ‫چرا رفت؟
‫شاید یه روز با خودش گفت: ‫«نمی‌تونم بدون این دختر زندگی کنم.»
‫روز بعد دختر ولش کرد و رفت.
‫اونجا بود که فهمید ‫بعد از چندین سال دوباره تنها شده.
‫دچار سرگیجه‌ای شد.
‫برای اولین بار تو عمرش ‫احساس پیری کرد.
‫ولی یکی از شعارهای زندگیش ‫باعث شد حالش بهتر بشه:
‫«رفیق جان، دوباره جاده مال ما شد.»
‫چندین ماه سعی می‌کرد ‫از احتمال دیدار...
‫مجددشون فرار کنه.
‫بعدش ناامیدانه دنبال دختر گشت.
‫سرتاسر استان رو دنبالش گشت.
‫پیرمرد که دختر رو خوب می‌شناخت...
‫داشت کم می‌آورد.
‫با خودش گفت: «کارش درسته. ‫از من هم بهتره.»
‫وقتی بالاخره پیداش شد ‫و با یه بدبختی که فروشنده...
‫تراکتور توی غرب شهر بود، ‫ازدواج کرده بود...
‫پیرمرد مثل پسربچه‌ای که قراره...
‫اولین بار سر قرار بره، اضطراب گرفت.
‫پسره چی می‌گه؟ ‫ممکنه دیگه نخواد پسره رو ببینه؟
‫یادداشت کوچیکی روی در ورودی گذاشت:
‫«خیلی دلم برات تنگ شده.» ‫بدون امضا.
‫چرا؟ احساسات پیرمرد مثل ‫پسربچه پونزده ساله‌ای شده بود.
‫ولی دختر دیگه پیدا نشد.
‫پیرمرد چند ساعت منتظر مودن و...
‫شب خودش رفت پیداش کنه.
‫ولی دیگه رفته بود.
‫وقتی دوباره باهاش تماس گرفت ‫و بهش جایی رو گفت...
‫که اونجا همدیگه رو ببینن، ‫پیرمرد احساس ترس کرد.
‫«من واسه این بازی‌ها پیر شدم.»
‫نگاهی به ساعتش انداخت ‫و فهمید که هنوز وقت داره.
‫سلام، حالت چطوره؟
‫خودتون رو به هم معرفی کردین؟
‫- تقریبا... ‫- نه.
‫«وجه سوم: ملاقات»
‫وقتی بالاخره دور هم جمعشون کرد...
‫مدام خنده‌اش می‌گرفت.
‫وقتی جفتشون رو کنار هم ‫جلوی در دید...
‫خیلی شرایط حساس و دراماتیک شد.
‫به نظرش شبیه شاگردهایی بودن...
‫که منتظر معلم بودن.
‫کنار هم نشسته بودن.
‫دو تا مرد زندگیش. ‫آقای احمق و آقای همه‌چیزدان.
‫کسی که دنیا رو بهش نشون داد و...
‫کسی که جونش رو نجات داد.
‫بعد دو وجه متفاوت زندگیش رو ‫براشون تعریف کرد.
‫انگار که داشت قصه تعریف می‌کرد.
‫اول برای یکی، ‫بعد برای اون‌یکی گفت.
‫«این همون مردیه که قبل تو ‫باهاش آشنا شده بودم.»
‫«این مردیه که وقتی ‫از پیشم رفتی، کنارم بود.»
‫قطعا پیرمرد...
‫بهتر با شرایط برخورد کرد.
‫بلوغ بیشتری نشون داد ‫و چند بار دختر رو خندوند.
‫ولی دختر برای اولین بار ‫که دید چقدر این آدم اداست،
‫حتی مسخره و مضحکه.
‫با خودش گفت: «خیلی سال گذشته.»
‫«اون هم عمرش گذشته.»
‫اون‌یکی رفتارش احمقانه و عین بچه‌ها بود.
‫ولی در عین حال صادقانه‌تر بود.
‫لولا حس کرد که خیلی ‫دلش براش تنگ شده بود و...
‫خیلی دوستش داشت.
‫اونجا بود که متوجه عشقش شد، ‫وقتی که دیگه دیر شده بود.
‫باید گذشته رو به حال خودش رها می‌کرد ‫و به سمت زندگی جدید می‌رفت.
‫می‌دونست که باید بلند بشه ‫و از اونجا بره و اون‌ها...
‫مثل دو سگی که زیر بارون موندن، ‫باید رفتن صاحبشون رو ببینن.
‫با خودش گفت: «خب... وقتشه مرد بشن.»
‫می‌خوام برم...
‫باشه عشقم.
‫با کدوممون می‌خوای بری؟
‫قطعا با تو نمی‌رم.
‫خداحافظ.
‫پایان قصه از اینجا شروع می‌شه.
‫قصه‌ها همه مبهم‌تر می‌شن،
‫ولی در عین حال به سمت نتیجه‌گیری می‌رن.
‫اگرچه همچنان اتفاقاتی ‫قراره در داستان رخ بده.
‫هنوز کلی راه مونده.
‫ایکس باید هتل رو ترک کنه ‫و با سالامون روبه‌رو بشه.
‫زد باید با دو خواهر ‫ملاقات کنه و مدتی رو...
‫در مزرعه پیرمرد بمونه.
‫اچ و سزار باید راهشون رو گم کنن ‫و در پایگاهی نظامی...
‫توسط نظامیان اونجا دستیگر بشن.
‫این بخش آغاز پایانه،
‫ولی هنوز کلی از داستان مونده.
‫«بخش سیزدهم: در حال حرکت»
‫در این مقطع از داستان، ‫اچ به سختی می‌تونه سزار رو تحمل کنه.
‫سزار یه دروغ‌گوی مغروره...
‫که عاشق خودشه، رو مخه ‫و هیچ‌وقت ساکت نمی‌شه...
‫همه‌چی رو هم به شوخی می‌گیره.
‫هیچ اتفاق و مسئله‌ای از ‫تیغ تمسخرش در امان نیست.
‫سر هر چیزی تصمیم می‌گیره ‫حکایت سر هم کنه.
‫انگار تمام احتمالات مختلف ‫زندگی رو تجربه کرده و...
‫تو هر قصه‌ای که تعریف می‌کنه...
‫خودش رو قهرمان جلوه می‌ده، ‫انگار خالق اون...
‫رفتار شایسته و تحسین‌برانگیز بوده.
‫ولی هر بار که اچ بالاخره...
‫از روی خستگی و دیوانگی خودش...
‫میاد باهاش روبه‌رو بشه...
‫سزار غافلگیرش می‌کنه.
‫همیشه یه حقه‌ای تو آستینش داره.
‫یعنی حرف بامزه یا خنده‌داری می‌زنه،
‫یا حقه و ترفند جدیدی نشون می‌ده.
‫به طرز خنده‌داری ‫این لحظات کوچیک موفقیت‌آمیز...
‫حتی بیشتر برای اچ اذیت‌کننده‌ان. افتضاحن.
‫ناگهان رفتار سزار عجیب می‌شه.
‫جوری نگران و ساکت می‌شه ‫که اصلا سابقه نداشته.
‫مدتی طولانی به افق خیره می‌شه.
‫بعد به زبان آلمانی صحبت می‌کنه...
‫که اچ متوجه حرف‌هاش نمی‌شه.
‫وقت واسه تک‌سنگ نداریم.
‫باید زود از اینجا بریم،
‫چون قراره بارون بگیره.
‫باید فورا بریم سرپناه پیدا کنیم!
‫زود باش دیگه!
‫اچ متوجه نمی‌شه.
‫امروز که هوا آفتابیه ‫و حتی یه ابر تو آسمون نیست.
‫حتی نسیمی نمی‌وزه.
‫ولی رفتار سزار انقدر عجیبه...
‫که باعث می‌شه اعتراضی نکنه.
‫بنا به دلایلی اچ حرفش رو باور می‌کنه.
‫سزار کل روز حرف نمی‌زنه.
‫ساکته و تمرکز کرده.
‫هیچ جوک یا حکایتی تعریف نمی‌کنه.
‫از کنار چند تک‌سنگ رد می‌شن.
‫سزار حتی بهشون نگاه نمی‌کنه.
‫فقط با نگرانی به آسمون نگاه می‌کنه.
‫حدودا ساعت پنج بعدازظهر...
‫ابرها آسمون رو احاطه می‌کنن.
‫موقع غروب که اولین ‫رعد و برق دیده می‌شه...
‫سزار تصمیم می‌گیره ‫قایق رو پارک کنه.
‫اونجا مثل هر جای دیگه‌ای بود،
‫ولی سزار کاملا مطمئن بود،
‫که اچ به حرفش گوش می‌ده.
‫چند دقیقه‌ای تو مزرعه قدم می‌زنن.
‫ناگهان کلبه‌ای چوبی از غیب ظاهر می‌شه.
‫سزار بدون اینکه تردید کنه، ‫در رو با پا می‌شکنه و واردش می‌شه.
‫سزار از یه بچه رومخ و اذیت‌کننده...
‫حالا چهره‌ای جدی و مقتدر گرفته بود.
‫اچ به تمام حرف‌هاش گوش می‌ده ‫و بهش اعتماد می‌کنه.
‫حالا خودش کودک این جمع شده.
‫اچ شب سختی پشت سر می‌ذاره.
‫به طرز بی‌سابقه‌ای داره بارون میاد.
‫خواب طوفان می‌بینه.
‫خواب می‌بینه یه نفر ‫استخدامش می‌کنه تا از قلعه‌ای...
‫وسط بیابون نگهبانی بده.
‫قراره یورشی صورت بگیره ‫و باید نگاهش به افق باشه.
‫تعریف قلعه سخته،
‫ولی بعضی از برجک‌هاش یادآور...
‫تک‌سنگ‌های رودخانه هستن.
‫صدای انفجاری از دور به گوشش می‌رسه.
‫با خودش می‌گه: «حمله کردن.»
‫ولی بعد می‌بینه که طوفانه ‫و کسی حمله نکرده. منتظر می‌مونه.
‫می‌بینه بقیه تو قلعه ‫تنهاش گذاشتن و فرار کردن.
‫شروع به گشتن اونجا می‌کنه ‫تا اینکه متوجه می‌شه...
‫فقط با بخشی که...
‫رو به بیابونه آشناست.
‫اما بخشی که رو به دریاست رو نمی‌شناسه.
‫کنار سزار می‌شینه...
‫که اون هم یهو سر از خوابش در آورده...
‫و هر دو به دریا فکر می‌کنن.
‫آخرین تصور خوابش از خودشونه که دارن...
‫افق رو بر فراز دریا تماشا می‌کنن.
‫بعد از خواب بیدار می‌شه.
‫هوا آفتابی شده.
‫طوفان تموم شده. ‫هیچ ابری هم تو آسمون نیست.
‫ولی دیگه اثری از رودخانه نیست.
‫طی یک ساعت بعد، ‫سزار و اچ دوباره دارن سفر می‌کنن.
‫اچ مطمئنه که راه رو بلده، ‫اما بعد از ماجرای دیروز...
‫به سختی می‌شه ‫اقتدار سزار رو زیر سوال برد.
‫یک ساعت بعد چیزی که ‫سزار پیش‌بینی می‌کرد رخ نداده.
‫بستر رودخانه به طور کامل...
‫زیر توده‌ای عظیم از آب قرار گرفته.
‫دو ساعت بعد مشخص می‌شه ‫که دارن مسیر اشتباه می‌رن.
‫ولی سزار قانع نمی‌شه ‫و به مسیرش ادامه می‌ده.
‫سه روز که می‌گذره، ‫استدلال سزار حاکی از...
‫اولین نشونه‌های ضعفش می‌شه.
‫با اینکه خودش اعتراف نمی‌کنه،
‫اما واضحه که به اندازه قبل مطمئن نیست.
‫چهار ساعت که می‌گذره ‫و تقریبا غروب شده،
‫مشخص می‌شه که سزار اشتباه می‌کرده.
‫هشت ساعت می‌گذره،
‫پروانه‌شون تو حصار سیمی گیر می‌کنه...
‫و موتور قایقشون در میاد.
‫بین آب خروشان که تا گردنشون بالا می‌اومد،
‫انقدر تو تاریکی راه می‌رن ‫که بالاخره به خشکی می‌رسن.
‫دو ساعت بدون اینکه ‫چیزی ببینن، قدم می‌زنن.
‫تنها راهنماشون حصاریه ‫که وسط مه پیدا کرده بودن.
‫نیمه‌شب کلبه‌ای قفل‌شده پیدا می‌کنن.
‫با اینکه اچ از این ایده خوشش نمیاد، ‫سزار با لگد قفلش رو می‌شکنه.
‫در حالی که سزار آروم خوابیده،
‫اچ با خودش می‌گه: ‫«اتفاق عجیبی افتاده.»
‫«اصلا خوشم نمیاد...»
‫«یه جای کار می‌لنگه.»
‫امنه.
‫شاتگان پره.
‫شاتگان مارک رمینگتون. ‫استفاده شده.
‫کیس بدون درپوش کاذب.
‫وسایل ماهیگیری.
‫چاشنی دینامیت.
‫خنثی شده.
‫یه نوع علامتگذاری متمایز.
‫مذکر، به جرم حمل سلاح بازداشت شده...
‫ده ساعت بعد، ‫اچ و سزار به جرم ورود بدون مجوز...
‫به یک پایگاه نظامی در نیمه‌شب،
‫همراه داشتن سلاح و مواد منفجره ‫و ورود اجباری به انباری...
‫که محل انبار اسلحه پایگاه بود...
‫توسط نیروهای ارتشی بازداشت می‌شن.
‫همونطور که این دو نفر رو ‫به سمت سلول‌هاشون می‌برن،
‫سزار بی‌سروصدا نزدیک به اچ می‌شه،
‫و تو گوشش زمزمه می‌کنه:
‫«نگران نباش، چیزی نمی‌شه. ‫سریع آزادمون می‌کنن.»
‫«بهم اعتماد کن.»
‫سراغ داستان زد برمی‌گردیم. بالاخره.
‫زد از خواب بیدار می‌شه ‫و نمی‌دونه کجاست.
‫تو مزرعه‌ای با اختلاف دو سه قطعه‌ای...
‫از مزرعه اسب پیرنه است.
‫زد تا مدتی می‌تونه ‫اونجا زنده بمونه.
‫ساپونارا که مالک مزرعه است، ‫ناجی زد هم هست...
‫و قراره در وقایع موقع خروج زد...
‫نقشی کلیدی ایفا بکنه.
‫ولی داستان رو جلو جلو نگیم.
‫فعلا تنها اطلاعاتی که لازمه بدونیم...
‫اینه که زد بعد از ماجراجویی‌هاش، ‫تو مزرعه ساپونارا بیدار می‌شه.
‫ساپونارا مردی نیمه‌ایتالیاییه ‫که با برادرزاده و...
‫دو دخترش زندگی می‌کنه.
‫«بخش چهاردهم: دو خواهر»
‫ساپونارا در عرض چند دقیقه ‫برای زد توضیح می‌ده...
‫که چطور به اینجا رسید.
‫شبی که آتش‌سوزی شد...
‫ساپونارا سوار تراکتورش بود ‫و داشت تو مزرعه کار می‌کرد.
‫اول می‌بینه که آتش از سمت تمام...
‫ساختمون‌های مزرعه اسب زبانه می‌کشه.
‫بعد خروج وانتی رو می‌بینه.
‫بنا به دلایلی که توضیح نداده، ‫فرض رو بر این گرفته...
‫که آتش‌سوزی عمدی بوده.
‫تصمیم می‌گیره خودش رو قاطی نکنه ‫و به کارش ادامه بده.
‫بعد گفت تا اینکه می‌بینه ‫یه حیوان بزرگ و دراز...
‫وسط زمین پخش شده.
‫همون زد بود که از بو ‫و دود کلر از حال رفته بود.
‫ساپونارا کمی موفق می‌شه احیاش کنه.
‫کمکش می‌کنه تا تراکتور راه بره، ‫بعد تو انباری...
‫اون‌طرف مزرعه قایمش می‌کنه،
‫جایی که هیچ‌کس ‫از خانواده خودش هم اونجا نمی‌ره.
‫ساپونارا جواب می‌ده: ‫«خودم می‌دونم جریان چیه.»
‫«سوالی نمی‌پرسم.»
‫«نمی‌خوام مهمون ناخونده باشم.»
‫«هیچ‌وقت کنجکاو نبودم ‫بفهمم اونجا چه خبره.»
‫«به من مربوط نبود.»
‫«صرفا ساکنین اونجا ‫خیلی بهم لطف داشتن.»
‫«الان هم خواستم جبران کنم. ‫نمی‌خوام مدیون کسی باشم.»
‫روز بعد سروکله پلیس پیدا شد ‫تا سوالاتی بپرسه.
‫ولی ساپونارا بلد بود ‫چطور بترسوندشون.
‫مدام یه جمله رو تکرار می‌کرد:
‫«لازم نکرده کسی ‫در این مورد بهم یاد بده.»
‫«خودم همه حقه‌هاش رو بلدم.»
‫با کنجکاوی می‌ره ‫و اطراف مزرعه اسب رو می‌بینه.
‫تو یکی از ورودی‌های قدیمی ‫که کسی دیگه ازش استفاده‌ای نمی‌کرد،
‫ماشین زد رو با سوئیچش ‫که تو خود ماشین بود، پیدا کرد.
‫منتظر موند هوا تاریک بشه...
‫و بعد قایمش کرد.
‫حتی نمی‌خواست به زد بگه کجا بود.
‫ساپونارا اصرار داشت ‫نقش آدم عاقل رو بازی کنه.
‫اصرار داشت به زد بفهمونه...
‫که اولین بارش نیست داره...
‫با این شرایط دست و پنجه نرم می‌کنه.
‫یک مسئله روشنه:
‫اینکه از این مسئله به وجد اومده...
‫و از خداشه که مداخله کنه.
‫زد از خودش می‌پرسه: ‫«یعنی فکر کرده من کی‌ام؟»
‫«فکر کرده جریان چی بوده؟»
‫ببین، نمی‌خوام چیزی بدونم.
‫هر چقدر کمتر بدونم، ‫واسه خودم بهتره.
‫من آدم به شدت محتاطی‌ام.
‫ولی از من بپرسی بهت می‌گم ‫بهترین تصمیم برات...
‫اینه که چند روزی اینجا بمونی.
‫اون ماشین خیلی منتظر بود،
‫تازه ممکنه موقع رفتنت ‫یهو سر برسن.
‫ولی کسی اینجا دنبالت نمی‌گرده.
‫من که با دخترها صحبت کردم.
‫گفتم پسر یکی از رفیق‌هامی و...
‫تصادف کردی. باید یه جا استراحت کنی ‫تا حالت بهتر بشه.
‫بقیه از کجا می‌خوان بفهمن؟
‫حالا نمی‌دونم باور کردن یا نه،
‫ولی مطمئنم سوالی نمی‌پرسن.
‫این اخلاقشون به خودم رفته. ‫برادرزاده‌ام هم سوال نمی‌پرسه.
‫هیچ‌کس از چیزی که من و تو می‌دونیم... ‫خبردار نمی‌شه.
‫اون مسئله بین خودمون می‌مونه.
‫زد به طرز شگفت‌انگیزی ‫به درست بودن حرف مرد پی می‌بره.
‫با خودش می‌گه: ‫«خدا می‌دونه من رو کی فرض کرده.»
‫«ولی اگه اون این برداشت رو کرده، ‫شاید بقیه هم بکنن.»
‫«از پلیس گرفته تا ساکنین ‫مزرعه اسب. هر کسی.»
‫اسمت رو ازم پرسیدن. ‫از اونجا که اسمت رو نمی‌دونستم...
‫بهشون گفتم رائولی.
‫اولین اسمی بود که به ذهنم رسید.
‫اگه چیزی پرسیدن بگو اسمت رائوله.
‫من هم عجب مغزی دارم‌ها! رائول!
‫فارغ از قوه تخیل ساپونارا...
‫با تصور اینکه قراره چند روز ‫تو مزرعه بمونه...
‫اصلا اذیت نمی‌شد.
‫در هر صورت با خودش می‌گه: ‫«اگه حقیقت رو بهش بگم،»
‫«امکان نداره باور کنه.»
‫واسه همین حرفی نمی‌زنه ‫و چند روز نقش رائول رو بازی می‌کنه.
‫رائول!
‫زد خیلی زود با زندگی ‫تو مزرعه اخت می‌شه.
‫روزمره تکراریش آدم رو...
‫همونطوریه که توی تئاترها ‫نشون داده می‌شد.
‫چیچو! بیدار شو چیچو...
‫هر کس نقش خودش رو ایفا می‌کنه.
‫هر کس کار خودش رو انجام می‌ده...
‫و به وظایفش می‌رسه.
‫چیچو، نوشیدنی رو آماده کن!
‫چیچو، جعبه‌ها رو بار زدی؟
‫کی می‌خوای خونه کانگالو بری؟
‫الان. باید زود برم.
‫یعنی وقت نداری کار دیگه‌ای کنی، نه؟
‫واسه تموم کردن این که باید...
‫خواهر کوچیکتر ‫که ماریا لوئیزا باشه،
‫از خونه، باغ...
‫پرنده‌ها و سگ‌ها مراقبت می‌کنه. ‫مارمالاد و کره و...
‫غذا برای همه درست می‌کنه.
‫دختری صبور و منظمه...
‫که انگار هیچ چیزی ‫نمی‌تونه ناراحتش کنه.
‫جعبه‌ها رو با طناب به وانت بستی؟
‫باید راه بیفتم. زود ببندشون.
‫چطوری چیچو؟
‫چند تا شیشه می‌خوای ببری؟
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- جعبه‌ها رو می‌بندم!
‫اون‌یکی خواهر که آلیسیا باشه،
‫جای برادر بزرگتر رو می‌گیره.
‫صبح زود می‌ره محموله‌ها رو...
‫با وانت تحویل بگیره.
‫حصارهای شکسته رو تعمیر می‌کنه،
‫و کارهای مربوط به نجاری ‫یا مکانیکی رو خودش انجام می‌ده.
‫می‌خوای الان تموم بشه؟
‫نه، در طول هفته براشون می‌برم.
‫تو این خونه تنها کسیه...
‫که سوار اسب می‌چرخه.
‫این دو دختر خوب بلدن ‫با همدیگه همکاری کنن.
‫انگار می‌دونن که خودشون ‫دارن خونه رو اداره می‌کنن،
‫نه آقایون.
‫پپا، مسیر رو یادت نره. ‫اول پدانو.
‫بعد کانگالو. آخر سر هم خانمه.
‫خواهشا یادداشت کن.
‫پدانو، کانگالو و خانمه.
‫پپا!
‫پپا، پپا...
‫کوزه‌های عسل پدالینو رو برداشتی؟
‫خواهشا اون‌ها رو هم بردار.
‫جراردو فقط از زنبورها مراقبت می‌کنه.
‫یه‌خرده آدم مسخره و دلقکیه...
‫و یونیفرمی که تنش می‌کنه...
‫آدم رو یاد بچه‌ای می‌ندازه ‫که داره خاله‌بازی می‌کنه.
‫بگیر. این رو برام تیز کن.
‫هم‌سن خواهرهاست،
‫ولی کسی جدیش نمی‌گیره.
‫فقط خودشه که خودش رو جدی می‌گیره.
‫پپا، این رو کی تعمیر می‌کنی؟
‫من که صبح درستش کردم.
‫می‌شه این کارت رو بیرون انجام بدی؟
‫- دوباره یه نگاه بهش بنداز. ‫- باشه بابا. خداحافظ.
‫پپا، این رو قرار نبود با خودت ببری؟
‫قیچی باغبونیم رو ندیدی؟
‫همین‌جا گذاشته بودمشون.
‫پپا، نگاه کن چی رو جا گذاشتی.
‫تخم‌مرغ‌ها رو جا گذاشت؟
‫ساپونارا بدون اینکه ‫زحمت خاصی تو خونه بکشه،
‫شاهانه رفتار می‌کنه و از این‌طرف قلمروش...
‫به اون‌طرفش می‌ره.
‫هر روز تصمیم می‌گیره ‫فعالیت متفاوتی داشته باشه،
‫اما خیلی زود ازش خسته می‌شه.
‫باقی اوقات چای پاراگوئه می‌خوره، ‫مطالعه می‌کنه،
‫به رادیو گوش می‌ده ‫و به انجام وظایف بقیه...
‫نظارت می‌کنه و هرازگاهی...
‫بهشون دستور می‌ده.
‫چون با گذر زمان حس می‌کرد...
‫باید اقتدارش رو محترمانه ‫یادآوری کنه...
‫در نهایت منجر به این می‌شه ‫که بقیه بهش می‌خندن یا نادیده می‌گیرنش.
‫این آدم یه اشراف‌زاده است. ‫یه پادشاه صالح و بی‌آزاره.
‫دو خواهر با همدیگه خیلی فرق دارن.
‫آلیسیا که خواهر بزرگه باشه، ‫سرسخت و سرکشه.
‫نگاه تیز و برنده‌ای ‫مثل سربازان شوروی...
‫یا پارتیزانی داره.
‫مدت زیادی به آدم خیره می‌شه، ‫کلی سوال می‌پرسه،
‫بعدش هم دوباره سوال می‌پرسه.
‫اهل تفکر و اندیشه است، ‫به نقطه‌ای خیره می‌شه و فکر می‌کنه.
‫فکر می‌کنه و سیگار می‌کشه.
‫ولی رفتار مردانه‌ای نداره.
‫پر انرژیه...
‫ولی مثل مردها این انرژی ‫با خشم و عصبانیت همراه نیست.
‫صرفا ذات قدرتمندی داره.
‫بعضی وقت‌ها مثل ‫پرنده‌ای شکاری رفتار می‌کنه.
‫مثل عقابی که آماده حمله است.
‫اون لحظه است که زیبا ‫و خیره‌کننده به نظر می‌رسه.
‫ماریا لوئیزا نقطه مقابلشه. ‫دختر ساکتیه.
‫به ندرت با بقیه چشم تو چشم می‌شه.
‫رفتار با بقیه رو بلد نیست، ‫ساده است و زود خجالت‌زده می‌شه.
‫ولی بعد از برخورد اول...
‫شخصیت واقعیش که شوخ ‫و خردمند باشه رو نشون می‌ده.
‫شخصیتی شیرین ‫و شوخ‌طبعی خاصی داره،
‫که آروم به دل بقیه می‌شینه،
‫ولی در نهایت دل همه رو می‌بره.
‫پشت این خجالتش...
‫ناراحتی و لطافت ‫شگفت‌انگیزش رو پنهان می‌کنه.
‫نوعی زیبایی مخفی داره،
‫زیرکانه، دیرهنگام و ناگهانیه.
‫با ورود زد، این جهان ‫خودمختار و بسته...
‫دستخوش تغییراتی می‌شه.
‫زد متوجه می‌شه که فردی اجتماعیه،
‫می‌تونه مکالمه‌ای شروع کنه،
‫یا حتی می‌تونه آدم جالبی باشه ‫و بقیه رو به خنده بیاره.
‫سر اولین میز غذا...
‫ساپونارا به طور کامل ‫مکالمه رو دستش می‌گیره.
‫ورود زد براش حکم ‫ضیافت و مهمانی داره.
‫چون بالاخره می‌تونه ‫خاطراتی رو دوباره تعریف کنه...
‫که انگار بار اوله داره تعریف می‌کنه.
‫می‌تونه ساعت‌ها بی‌وقفه صحبت کنه،
‫اغراق و یک کلاغ چهل کلاغ کنه...
‫و مطمئن باشه که هیچ‌کسی ‫با حرفش مخالفت نمی‌کنه.
‫در یک لحظه زد خود واقعیش رو ‫به بقیه نشون می‌ده.
‫وسط حرف ساپونارا می‌پره ‫و حرف خنده‌داری می‌زنه...
‫که همه رو تا مدت طولانی می‌خندونه.
‫سر غذای بعدی،
‫زد متوجه می‌شه همه ازش ‫انتظار دارن دوباره حرف خنده‌داری بزنه.
‫این شرایط برای خودش هم عجیبه،
‫ولی می‌بینه که خیلی راحت ‫از پس این کار بر میاد،
‫انقدر که این شخصیت جدیدش...
‫همون‌قدر برای بقیه سرگرم‌کننده است، ‫که واسه خودش هست.
‫زد می‌فهمه که زندگی ‫با مردی با سن خودش...
‫کاملا براشون تازگی داره.
‫با ورودش به اون خونه، ‫دنیای همه‌شون عوض شد.
‫اولین ناهاری که دور هم خوردن،
‫ماریا لوئیزا عملا حتی ‫بهش نگاه هم نمی‌کرد.
‫انگار که وجود نداشت.
‫از اون‌طرف آلیسیا ‫به سمتش پیش‌روی می‌کرد.
‫مثل تانکی قدرتمند، ‫بی‌خیال به سمتش پیش‌روی می‌کرد.
‫بعد از اینکه زد تبدیل به ‫مرکز توجه میز غذا می‌شه،
‫کم‌کم می‌فهمه که ‫این سرسختی آلیسیا...
‫در مواجهه با اتفاقات بامزه، از بین می‌ره.
‫هر موقع حرف خنده‌داری می‌زنه، ‫آلیسیا که همیشه سرد و بی‌روحه،
‫عین یه دختربچه می‌شه.
‫دیوارهای دفاعیش رو پایین میاره.
‫زد از این واکنش خوشحال می‌شه.
‫احساس پیروزمندی می‌کنه. ‫خوشش میاد آلیسیا رو بخندونه.
‫از اون‌طرف ماریا لوئیزا ‫به ندرت حرفی می‌زنه.
‫وقتی زد شوخی می‌کنه،
‫خیلی می‌خنده ولی همیشه نگاهش پایینه ‫و روش نمی‌شه به خود زد نگاه کنه.
‫روز بعد وسط حرف زدنش...
‫با جمله‌ای خنده‌دار حرفش رو قطع می‌کنه.
‫فورا از خجالت آب می‌شه.
‫لحظه‌ای سکوت برقرار می‌شه.
‫بعدش همه زیر خنده می‌زنن.
‫روزها که می‌گذره، ‫این تقابل بینشون ادامه پیدا می‌کنه.
‫مشخصه که خوشش اومده.
‫چون مشتاقانه منتظر ‫اون لحظه از روزش می‌مونه.
‫زد توی رفتار این دختر ‫متوجه نشانه‌های علاقه‌مندی می‌شه.
‫تغییرات مبهم اما روشنی ‫که توی ظاهرش به وجود اومده.
‫همچنین رفتارش عجیب ‫و غیرقابل پیش‌بینی شده،
‫هر از گاهی هم رفتار سرد ‫و آزرده‌ای نشون می‌ده.
‫بعضی وقت‌ها در طول غذا ‫حتی یک کلمه هم باهاش حرف نمی‌زنه.
‫تا اینکه بالاخره ‫این ابرها کنار می‌رن و...
‫شوخی‌هاش دوباره شروع می‌شه ‫و زد رو همراهی می‌کنه.
‫برای مردی که مدت‌ها ‫زنی تو زندگیش نبوده،
‫هم‌نشینی با چنین خانمی نعمته.
‫زد خودش رو تسلیم ‫شوخی‌هاشون می‌کنه...
‫و ازشون لذت می‌بره.
‫از طرفی جراردو رو داریم،
‫کسی که از اول به زد اعتماد نداشته.
‫از لحظه‌ای که اسمش رو می‌گه، ‫که خودش رو رائول معرفی کرد،
‫زد متوجه می‌شه جراردو ‫به طرز عجیبی هی تکرارش می‌کنه.
‫هر بخش و حرفش رو ‫با دهانش ادا می‌کنه.
‫موقع غذا که زد همه رو می‌خندونه،
‫جراردو هم اون وسط می‌خنده.
‫ولی زد متوجه می‌شه ‫که این خنده‌ها زورکیه و...
‫اصلا دوست نداره بخنده.
‫خندیدن براش مثل نشانه‌ای از ضعف...
‫و سرسپردگیه.
‫زد می‌فهمه خصومت جراردو ‫داره بیشتر می‌شه.
‫حس می‌کنه که مدام تحت نظره.
‫بعد از هر حرف خنده‌دار زد،
‫جراردو نگاهی به ماریا لوئیزا می‌کنه.
‫انگار می‌خواد با واکنش اون بخنده.
‫اگه حرف خنده‌دار رو ماریا لوئیزا بزنه،
‫به زد یا جفتشون نگاه می‌کنه.
‫زد متوجه می‌شه که جراردو...
‫منتظر کوچکترین واکنش ماریا لوئیزاست.
‫انگار مخفیانه می‌خواد ‫باهاش وقت بگذرونه،
‫حواسش به هر رفتاری ازش هست...
‫که فقط بتونه همراهیش کنه و ببیندش.
‫بعد از تنظیم روابط، ‫همه‌چیز به آرومی پیش می‌ره و...
‫اتفاق جدیدی نمیفته.
‫یه روز زد آلیسیا رو توی ‫تحویل‌های بعدازظهر همراهی می‌کنه.
‫انقدر جوک می‌گه که دختره مدام می‌خنده،
‫و تو راه برگشت آلیسیا روی...
‫شونه زد خوابش می‌بره.
‫زد شب بی‌قراری داشت، ‫ولی تا روز بعدش...
‫همه‌چیز به حالت طبیعیش برگشته و...
‫انگار اون بعدازظهر اصلا رخ نداده.
‫یه روز زد از جراردو می‌خواد ‫تا توی هیزم جمع کردن کمکش کنه.
‫اولش قبول نمی‌کنه تا نشون بده ‫چقدر تو این موضوع برتری داره و...
‫خودش کارش رو بهتر بلده.
‫زد می‌فهمه که داره ‫ازش انتقام می‌گیره.
‫می‌خواد اذیتش کنه.
‫ولی بعد از اتمام کارشون، ‫جراردو باهاش حرف می‌زنه.
‫چند ساعت صحبت می‌کنن.
‫بدون اینکه اسمی ببرن،
‫از تجربه‌شون تو روابط عاطفی، ‫زندگی و سرنوشت حرف می‌زنن.
‫فلسفه زندگیشون رو توصیف می‌کنن.
‫زد به وضوح می‌بینه ‫که تونسته بهش چیره بشه و...
‫دیگه با هم دوست شدن.
‫توی یه بعدازظهر بارونی، ‫در حالی که همه داشتن چرت می‌زدن،
‫زد می‌ره تو آشپزخونه ‫تا با ماریا لوئیزا صحبت کنه.
‫اندازه باقی اوقات شوخی نمی‌کنن. ‫حتی کمتر صحبت می‌کنن.
‫زد فقط خمیر سرخ کردن ‫ماریا لوئیزا رو تماشا می‌کنه.
‫زد این هنر دست رو می‌بینه...
‫که فقط از یک انسان با بصیرت ‫ظریف و دقیق بر میاد.
‫می‌فهمه از اون هم خوشش میاد.
‫یه روز دیگه زد دو خواهر رو می‌بینه،
‫که زیر درختان سبز قدم می‌زنن، ‫غرق مکالمات عمیق شدن،
‫می‌خندن و بازی می‌کنن.
‫زد ازش خودش می‌پرسه: ‫«یعنی در مورد چی حرف می‌زنن؟»
‫«در مورد منه؟»
‫زد خیلی زود متوجه می‌شه ‫که نمی‌تونه از فکر خواهرها بیرون بیاد،
‫سعی می‌کنه از جراردو ‫و حسادتش فاصله بگیره...
‫و از قصه‌ها و لطف‌های ‫ساپونارا فاصله بگیره.
‫می‌بینه که این دنیا و آدم‌ها...
‫که تا یک هفته پیش ‫حتی نمی‌شناختشون...
‫دارن براش طبیعی می‌شن.
‫انگار که تمام عمرش رو ‫تو این دنیا زندگی کرده.
‫یه لحظه به حرفم گوش کن.
‫می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫حرفم بد نیست‌ها...
‫هر پنج ماه،
‫باید واسه چک‌آپ تا بیمارستان برم.
‫نگران نباش، چیز خاصی نیست. ‫بیمارستان نزدیک برترانه،
‫حدودا دویست کیلومتر فاصله داره.
‫مسئله اینه که... ‫راستش...
‫الان که حالم خوبه، ولی دکترها ‫اصرار دارن چک‌آپ بشم.
‫متوجهی دیگه؟
‫مسئله اینه که نمی‌خوام دخترها بفهمن.
‫آخه درک نمی‌کنن.
‫لزومی نداره این مسائل ‫براشون باز بشه.
‫همیشه که تنها می‌رم،
‫چندین ساله که خودم تنها می‌رم و...
‫هیچ‌وقت به مشکلی نخوردم.
‫ولی... متوجهی دیگه؟
‫اگه زحمتی نیست...
‫کلا دو شب طول می‌کشه. ‫یه شب که تو بیمارستان...
‫یه شب هم استراحت قبل برگشت.
‫یه هتل تو تقاطع جاده ۷۴ئه...
‫که همیشه می‌رم اونجا می‌مونم.
‫زیاد گرون نیست، جای آرومیه. ‫مطمئنم خوشت میاد.
‫یعنی از اینجا که دیگه بدتر نیست.
‫بگذریم، بعدا در موردش حرف می‌زنیم.
‫زد حرفی نمی‌زنه،
‫ولی در باطن فورا قبول می‌کنه.
‫با خوش می‌گه: ‫«دوباره باید تو جاده برم.»
‫اون شب بعد از مدت‌ها...
‫دوباره نقشه کوواس رو باز می‌کنه.
‫وقتی اسم هتلی که قراره...
‫با ساپونارا توش بمونه رو می‌بینه...
‫متوجه می‌شه کنارش علامتی داره.
‫یکی از علامت‌های مخصوص کوواسه.
‫کنارش اسمی نوشته شده: ‫آکسل آندرس الکساندرس.
‫یکی از نقاطی رو نقشه بود...
‫که تا به حال بهش سر نزده بود.
‫یکی از سرنخ‌هایی که ‫تو مسیر کوواس وجود داشته.
‫«آکسل آندرس الکساندرس». ‫زد با لبخند بهش فکر می‌کنه.
‫«شوخ‌طبعی کوواس رو یادم رفته بود.»
‫«بخش پانزدهم: پسر شیطان»
‫فرانسیسکو سالامونه ‫در انتهای قرن نوزدهم...
‫در کاتانیای سیسیل به دنیا اومد.
‫خانواده‌اش قبل از ده سالگیش ‫به کوردوبای آرژانتین نقل مکان کردن.
‫هجده سالگی به دانشگاه می‌ره و...
‫تو بیست سالگی مدرک معماری و...
‫مهندسی عمران می‌گیره.
‫همون سال دو پروژه...
‫به جشنواره‌های تجاری ‫میلان و بارسلونا می‌فرسته،
‫که بابت جفتشون مدال طلا می‌بره.
‫سالامونه از کودکیش می‌دونست...
‫که زاده شده تا ساختمان بسازه.
‫در مدت کوتاهی که دانشگاه بود،
‫متوجه می‌شه کارش خیلی خوبه.
‫تو بیست و چهار سالگی به وضوح ‫می‌بینه که نابغه است.
‫کسیه که ابتکار عمل و خلاقیتش ‫هیچ محدودیتی نمی‌شناسه.
‫در همون دوران بود...
‫که به اختربینی علاقه‌مند می‌شه.
‫یک اختربین بهش گفته بود:
‫«تو واسه کارهای بزرگی زاده شدی.»
‫«تو کارت از همه بهتری.»
‫«قراره دنیا رو تغییر بدی.»
‫«تبدیل به نقطه عطفی ‫در حیطه کاریت می‌شی.»
‫«اصلا نگران نباش. ‫شکوه و جلال در آینده‌ات می‌بینم.»
‫بعد می‌پرسه: «من باید چیکار کنم؟»
‫«هیچ‌کار. فقط منتظر زمان مناسبش باش.»
‫«وقتی زمانش برسه، خودت متوجه می‌شی.»
‫تقریبا ده سال منتظر می‌مونه، ‫هیچ ساختمانی نمی‌سازه.
‫فقط مطالعه و طراحی می‌کنه ‫و طراحی‌هاش رو...
‫با اسم مستعار به جشنواره‌های ‫تجاری دنیا می‌فرسته.
‫آثار بقیه رو مشاهده می‌کنه،
‫به تمجیدهایی که دریافت می‌کنن گوش می‌ده،
‫بعد جوایزی که بردن رو می‌بینه.
‫«خیلی زود اسمم به گوششون می‌رسه. ‫می‌فهمن من کی‌ام.»
‫بالاخره زمان موعود فرا می‌رسه.
‫فرمانداری بخش بوئنوس آیرس...
‫چند معمار رو فرا می‌خوانه...
‫تا ساختمان‌های استان رو مدرنیزه کنن.
‫معروف‌ترین معمار تصمیم می‌گیره خودش رو...
‫وقف بناهای تاریخی ‫شهرهای تفریحی آرژانتین کنه.
‫بعد تو مار دل‌پلاتا باید ‫کازینوی بزرگ و...
‫ساختمان‌های استانی رو بسازه.
‫سالامونه با خودش می‌گه: ‫«زیادی آسونه، قابل پیش‌بینیه،»
‫«زیادی آدم داره و فعالیت بیش‌ازحدیه.»
‫درخواست مدیریت پروژه‌هایی...
‫که بقیه رد کردن رو می‌ده.
‫شهرهای کوچیک‌تر و فراموش‌شده استان،
‫مناطق پراکنده روی نقشه،
‫که در میان دشت‌های بی‌کران هستن.
‫سالامونه مثل گرگی که داره طعمه‌اش رو ‫بو می‌کشه می‌گه: «خوشم اومد.»
‫دو سال تمام بی‌وقفه کار می‌کنه.
‫در طول این دو سال ‫حتی به ندرت می‌خوابه.
‫شنبه‌ها، یکشنبه‌ها، روزهای تعطیل ‫و حتی تو کریسمس کار می‌کنه.
‫نقشه می‌کشه، طرح می‌کشه، ‫شخصا ساخت و ساز رو نظارت می‌کنه.
‫لحظه‌ای تردید نمی‌کنه.
‫با خودش می‌گه: ‫«تو همین روستای دورافتاده...»
‫«که انگار اون‌سر دنیاست...»
‫«خارق‌العاده‌ترین ساختمان‌های ‫جهان رو خواهم ساخت.»
‫«این برج‌ها و ایوان‌های ستون‌دار...»
‫«به اندازه کلیسای جامع شارتر ‫معروف خواهند شد.»
‫«از سراسر دنیا دنبالشون میان.»
‫«برای دیدنشون از علفزارهای متروکه می‌گذرن.»
‫«با تک‌تک سازه‌هام، ‫بهشون می‌گم...»
‫«که این منم! این کار سالامونه است!»
‫چند قبرستان، دفتر عمومی،
‫کشتارگاه، تالار شهرداری، ‫میدان شهر و میدان بندر طراحی می‌کنه.
‫نیمکت و اثاثیه و تیر چراغ‌برق و...
‫پیاده‌رو طراحی می‌کنه.
‫دنبال ساختمان‌های بیشتر، ‫بزرگتر، بلندتر و حتی بلندتره.
‫نمایش بیشتر، افراط بیشتر، خشم بیشتر.
‫خشونت بیشتر.
‫یه بار فریاد زد: «شکوه بیشتر! ‫شکوه بیشتر می‌خوایم!»
‫پروژه‌ها تو زمان کمی بنا می‌شن.
‫ماه مه ساخت تالار شهر ‫گنزالز چاوز تموم می‌شه.
‫کشتارگاه گوآمی و قبرستان ‫سالکولو ساخته می‌شه.
‫ماه ژوئن ساخت کشتارگاه بالکراس،
‫میدان شهر و مدرسه،
‫با تالار شهر رائوچ تموم می‌شه.
‫ماه اوت ساخت گوآمی و...
‫برج‌های تالار شهر کاهوئه،
‫ساختمان ترس لوماس، ‫کشتارگاه آزول،
‫و میدان‌های آزول ‫و کورنل پرینگلز تموم می‌شه.
‫ماه سپتامبر ساخت میدان شهر لاپریدا،
‫کشتارگاه، تورنکیست، پلگرینی،
‫پوآن، پیرووانو و تالار شهر ‫اوردامپیتا تموم می‌شه.
‫ماه اکتبر سازه شاهکارش ساخته می‌شه:
‫چرخ بزرگی که حکم ‫ایوان ستون‌داری مقابل...
‫قبرستان سالدونگارای، ‫بالای نهر ساس گرانده رو داره.
‫ماه ژانویه شاهکار دومش ساخته می‌شه:
‫صلیب بزرگ قبرستان لاپریدا.
‫چند ماه بعد در نوامبر،
‫بهترین شاهکارش ساخته می‌شه.
‫رواق عظیم قبرستان آزول.
‫افسانه‌ها می‌گن شهردار شهر ‫روز افتتاحیه...
‫با سالامونه صحبت کرده.
‫شهردار بهش می‌گه:
‫«به نظر میاد چیز بد و شومی باشه.»
‫«انگار که طرحی از شیطان بوده.»
‫در حالی این حرف رو می‌زنه ‫که به اندازه مردم وحشت کرده.
‫سالامونه با غلغله‌ای شیطانی پاسخ می‌ده:
‫«انقدر زودباور نباشید آقای دکتر.»
‫«شیطان هیچ‌وقت نمی‌تونه ‫انقدر موفق باشه.»
‫ولی به جایی می‌رسه ‫که سالامونه کم‌کار می‌شه.
‫طرح‌هاش لغو می‌شن، ‫معماران می‌رن و...
‫طرح‌های نیمه‌تمام رو می‌سازن.
‫شهر همون ریتم آروم ‫و خسته‌کننده رو ادامه می‌ده.
‫زمان می‌گذره و کسی یادش نمی‌مونه.
‫جز چند برج بلند و مرتفع...
‫که به عنوان تنها سازه‌های بلند ‫از دل شهر بیرون زدن،
‫هیچ سندی مبنی بر ‫ماجراجویی افراطیش نیست.
‫به تدریج اهالی شهر که سابقا...
‫با حیرت یا حتی نفرت ‫بهشون خیره می‌شدن،
‫در نهایت به آسمان‌خراش‌های ‫عجیب و غریب عادت کردن.
‫آسمان‌خراش‌هایی که به زور...
‫منظره سازه‌های قرن ‫پیشین و خانه‌ها رو پوشانده بود.
‫ده، چهل، هفتاد سال می‌گذره. ‫اسم سالامونه فراموش می‌شه.
‫در مقطعی که پروژه‌ای برای ‫نوسازی استان ارائه شده بود،
‫یک بوروکرات متوجه اسم سالامونه...
‫در بیش از دویست طرح معماری...
‫در بیش از بیست منطقه متفاوت می‌شه.
‫بوروکرات در این مورد ‫از مشاور معاون می‌پرسه،
‫که اون از مشاور برنامه‌ریز می‌پرسه،
‫که اون از معاون میراث فرهنگی می‌پرسه.
‫مردد می‌شن. می‌ترسن.
‫تصمیم می‌گیرن تخریب رو...
‫تا اطلاع ثانوی به تعویق بندازن.
‫تصمیم می‌گیرن همراه ‫درخواست ثبت پروژه...
‫از طرح‌های نقشه‌بردار...
‫توی گزارش کارشناسی...
‫از وضعیت ساختمان‌ها استفاده کنن.
‫شرکت تصمیم می‌گیره ‫فعلا گزارشی ننویسه،
‫که عقبه‌ای طولانی با...
‫دولت استانی داشته، ‫و تصمیم می‌گیره در کمال احتیاط،
‫برای جلوگیری از ورود آن‌ها...
‫به هر نوع پروژه‌ای که مرتبط...
‫با بازسازی آثار عمومیه...
‫یک بار دیگه رو به متخصصان کنه...
‫تا کار رو به انجام برسونن ‫و بررسی‌های لازم رو به عمل بیارن،
‫که در این راستا بهشون ‫آزادی زمان، دستور، اولویت...
‫و نحوه انجام کار دادن.
‫این متخصص مستقل ‫دقیقا همون مردیه...
‫که در بامداد روزی زمستانی...
‫با اقامت چهار روزه‌اش به هتل اومد و...
‫اقامتش تا الان به طرز مشکوکی...
‫به بیش از پنج ماه رسیده.
‫باورتون بشه یا نه، ‫یک روز تلفن زنگ می‌خوره.
‫تماس‌گیرنده یکی از کارکنان شرکتیه...
‫که ایکس رو استخدام کرده بود.
‫دلیل این تماس صرفا بوروکراتیک بود...
‫ظاهرا شماره پلاکش رو باید...
‫برای فرآیند قبل گزارش درج می‌کردن.
‫ولی کارمند اشاره می‌کنه که چقدر...
‫واسه پیدا کردنش زحمت کشیده و...
‫با بیش از ده هتل تماس گرفته بود.
‫می‌گفت با وجود برنامه کاری ایکس،
‫انتظار داشت تو مقطع پیشرفته‌تری...
‫از سفرش بوده باشه.
‫یه جا هم به شوخی می‌گه...
‫که می‌خواسته گزارش ‫مفقود شدنش رو به پلیس بده.
‫ایکس بهونه‌ای برای غیابش میاره،
‫اما وقتی تلفن رو قطع می‌کنه، ‫می‌فهمه که شرایط چقدر...
‫حساس، پوچ و ناخوشاینده.
‫ناگهان متوجه می‌شه که...
‫شرایط غیرعادی باعث ایجاد شک می‌شه.
‫از طرف دیگه چیزی که باید...
‫سر جاش باشه و درست عمل کنه، ‫در واقع نامرئیه.
‫باید از اونجا بره.
‫هیچ پوششی بهتر از انجام...
‫کاری که ازش انتظار می‌ره، وجود نداره.
‫باید کارش رو تموم کنه، ‫بره جایی که قرار بود باشه،
‫به روتین زندگیش برگرده.
‫دو ساعت بعد، ‫با تاخیر پنج ماهه از برنامه خودش...
‫در جهت مخالف به طرف ‫میدان شهر می‌ره.
‫ولی نمی‌تونه به روتین خودش برگرده.
‫یه چیزی عوض شده بود.
‫ایکس به شهری می‌رسه، ‫تو هتلی مستقر می‌شه،
‫همونطور که هزاران بار دیگه ‫این کار رو انجام داده بود.
‫ولی احساس متفاوتی داره. ‫انرژی خاصی حس می‌کنه.
‫انگار توی هر کدوم از اون ‫مکان‌های همیشگی و خسته‌کننده،
‫ممکنه با صحنه خارق‌العاده ‫و شگفت‌انگیزی روبه‌رو بشه.
‫ایکس بعد از چند ماه ‫حبس بودن توی انفرادی،
‫می‌فهمه که این استان ‫هیچ‌وقت مثل قبلش نمی‌شه.
‫چشم‌اندازش هم تغییری نمی‌کنه.
‫ناخواسته احساس ملوانی رو داره...
‫که از معجزه‌ای به مجعزه دیگه‌ای می‌ره،
‫از شهر فوق‌العاده‌ای ‫به شهر فوق‌العاده دیگه‌ای می‌ره.
‫می‌ره از قبرستان‌ها، رواق‌ها، ‫کشتارگاه‌های متروک دیدن می‌کنه...
‫از مناره‌هایی که انگار...
‫از دل مسجدها بیرون زدن دیدن می‌کنه.
‫سفرش به تمثیلی بدل می‌شه،
‫مثل تجربه‌ای باشکوه می‌شه.
‫به ندرت در مورد اتفاقی ‫که تو هتل افتاد فکر می‌کنه.
‫هر از گاهی...
‫موقع خوندن روزنامه محلی...
‫با عجله اسم‌هایی رو مرور می‌کنه...
‫که تو تحقیقاتش بهشون رسیده بود.
‫برادران آرماس، اویارزون، ‫کشتار آسیاب سن مارتین...
‫مثل گالری پیچیده‌ای ‫از شخصیت‌هایی می‌مونه...
‫که مدتی طولانی باهاشون زندگی کرده بود.
‫یه روز با فکر آردیلس ‫از خواب بیدار می‌شه.
‫همون شیلیایی بیچاره‌ای ‫که اشتباهی مقصر شناخته شد.
‫با خودش می‌گه لابد ‫آردیلس هم مثل خودش...
‫تو شرایط خواب‌مانندی بوده و...
‫متوجه اینکه زندگیش چطور ‫به اونجا رسیده، نشده.
‫با خودش می‌گه: ‫«باید براش کاری کنم.»
‫چند روز بعد به اداره پست می‌ره.
‫آدرس دادگاه قضائی رو پیدا می‌کنه...
‫و مثل کسی که بطری به رود می‌سپاره...
‫با پرونده‌ای که دستش بود، ‫برای آخرین بار خداحافظی می‌کنه.
‫«بخش شانزدهم: گنج»
‫سفر زد و ساپونارا در نهایت ‫سه یا چهار روز طول می‌کشه.
‫روزی که قرار بود برسن...
‫ماریا لوئیزا می‌خواست مطمئن بشه ‫که کارش تا ظهر تموم شده.
‫عصبی و پریشان بود.
‫در همون حین جراردو...
‫کلی سوال‌پیچش کرده بود.
‫تمام حرکاتش رو زیر نظر می‌گیره ‫و با هر شوخیش می‌خنده.
‫«موندم تو چه‌ات شده.»
‫«دلت برای کسی تنگ شده؟ عاشق شدی؟»
‫از این قبیل سوال‌ها.
‫آلیسیا سعی می‌کنه ‫رئیس خانواده باشه،
‫ولی کمی ضعیف به نظر می‌رسه.
‫خودش و خواهرش مستقیما ‫اشاره‌ای نمی‌کنن،
‫ولی مشخصه که دلشون برای ‫مردهای خونه‌شون تنگ شده.
‫آلیسیا بعد از مدت‌ها ‫غمگین و سودازده می‌شه و...
‫به چیزهایی فکر می‌کنه ‫که قبلا تو فکرش نبودن.
‫مدام به خودش می‌گه: ‫«چقدر احمقی! چقدر احمقی!»
‫وقتی خورشید غروب می‌کنه، ‫تا دروازه قدم می‌زنن و...
‫می‌ایستن و تا یه مدت ‫به مسیر خیره می‌شن.
‫در مورد همه‌چیز حرف می‌زنن.
‫در واقع سعی دارن ‫عجول و پریشان جلوه نکنن.
‫دیروقت می‌رسن. ‫بعد از ساعت دوازده.
‫دو خواهر، که شامل آلیسیا هم می‌شه، ‫حمام کردن و...
‫لباس قشنگ پوشیدن.
‫ساپونارا کل شب رو...
‫وقت می‌ذاره و تک‌تک جزئیاتی ‫که رخ داد رو تعریف می‌کنه.
‫کل ماجرای سفر رو بازگو می‌کنه.
‫زد به طور عجیبی ساکته و کم حرف می‌زنه.
‫سرانجام، بعد از اینکه ‫مکالمه شام تموم می‌شه،
‫ساپونارا می‌گه که خسته است.
‫فقط زد و ماریا لوئیزا تو آشپزخونه‌ان.
‫عجیبه که رفته بودی ‫تو فیشینگ کلاب غذا خوردی!
‫اونجا که خیلی قدیمیه!
‫نمی‌دونم چطور بگم...
‫انگار مال عصر حجره.
‫تازه پیش‌خدمت آلمانی اونجا... ‫یا شاید هم روسی بود...
‫اصلا حواسش به کلوپ نیست...
‫بگذریم، لابد...
‫تو غذاشون چیز خاصی می‌ریزن،
‫چون یکی که می‌شناسم بعد از خوردن ‫غذای اونجا رفتارش عجیب شد.
‫صبح روز بعد، زد رفته بود.
‫چی شد؟ چرا یهو گذاشت و رفت؟
‫واقعیت اینه که زد از ابتدای شب...
‫می‌دونست که صبح روز بعد ‫قرار نیست اونجا باشه.
‫از چند روز قبلش...
‫با خودش اتمام حجت کرده بود.
‫بنا به دلایلی،
‫تو سفرش با ساپونارا،
‫زد حس می‌کنه باید ‫داستان زندگیش رو براش تعریف کنه.
‫اون زمان که تنها بود، ‫راحت می‌تونست...
‫ماجراجویی‌هاش رو مثل راز نگه داره.
‫انگار فقط مال خودش بود و...
‫هیچ‌کس دیگه‌ای درکش نمی‌کرد.
‫ولی الان حس می‌کنه همسفری داره...
‫و می‌دونه که در مقطعی...
‫قراره به کوواس برسه.
‫اگه صحبت نکنه ‫حس می‌کنه بی‌وفا بوده،
‫خائن بوده.
‫خدا می‌دونه چی تو سرش می‌گذره.
‫ساعت‌ها وقت می‌ذاره و داستان رو ‫با جزئیات برای ساپونارا توضیح می‌ده...
‫که در این چند ماه ‫چه ماجراجویی پیچیده‌ای...
‫برای پیدا کردن گنج داشته.
‫ولی اینجاست که اتفاقی میفته.
‫زد داستان رو با شرمساری تعریف می‌کنه. ‫انگار داره می‌گه:
‫«ببین خودم رو تو چه مصیبتی انداختم...»
‫انگار که ساپونارا فکر می‌کنه دیوانه است.
‫ولی از طرف دیگه، ‫ساپونارا با جدیت بهش گوش می‌ده...
‫ازش سوال می‌پرسه و می‌خواد ‫منظورش رو توضیح بده.
‫تحت تاثیر این قصه قرار گرفته.
‫با اتمام داستان زد، ‫ساپونارا حیرت‌زده می‌شه.
‫چندین کیلومتر تو مسیر، ‫سوالاتی می‌پرسه...
‫که چند بار پرسیده بود. ‫به شدت از مکالمه لذت می‌بره.
‫ولی ساپونارا تا مدتی طولانی ساکت می‌مونه.
‫سرانجام با جدیت تمام می‌گه:
‫«خوب گوش کن چی می‌گم. ‫اون پول مال خودمون می‌شه.»
‫وقتی که به هتل می‌رسن،
‫ساپونارا تحمل این حجم ‫از اضطراب رو نداره.
‫دیوانه شده. ‫مثل پسربچه‌ایه که می‌خواد...
‫ته قصه زد رو بدونه.
‫زد چی پیدا می‌کنه؟
‫پنج یا شیش نامه از کشوری آفریقایی...
‫که به انگلیسی نوشته شدن.
‫نامه‌های معمولی.
‫هیچ‌کدوم چیز خاصی ندارن. ‫به جز یکیشون.
‫لازم نیست خودمون رو درگیر ‫محتویات اون نامه کنیم،
‫از طرفی ترجمه زد چندان ‫قابل اعتماد نیست.
‫امکان نداره انگلیسیش اونقدر خوب باشه،
‫نکته مهم اینه که فرستنده نامه...
‫آقای کسیدی نامی بوده...
‫که ظاهرا بین اطرافیان کوواس، ‫بیشتر از هر کسی...
‫با خودش و کسب‌وکارش آشنا بوده.
‫لحن نامه با آرامش و اعتماد...
‫و حتی محبت‌آمیزه.
‫به نظر میاد سالیان زیادیه که...
‫همدیگه رو می‌شناسن، ‫با اینکه...
‫ماهیت نامه بیشتر در مورد پوله.
‫واضحه که همکار و دوست قدیمی بودن.
‫زد که داره نامه رو می‌خونه، ‫متوجه چیز جدیدی می‌شه.
‫کسیدی قطعه گم‌شده داستان کوواسه،
‫تنها کسی که همه‌چی رو می‌دونه،
‫نیمه گم‌شده نقشه گنجه.
‫گوش کن چی می‌گم.
‫سه روز دیگه باید تو انسنادا باشی.
‫برو از این یارو که انگار ‫همه‌چی رو می‌دونه بپرس.
‫بهت می‌گه با کی باید صحبت کنی.
‫هیچ مشکلی پیش نمیاد.
‫کشتی «شوگر لوف» این هفته راه میفته.
‫ولی کشتی‌های دیگه هم هستن،
‫فقط تو این هفته حرکت ندارن.
‫در عرض بیست روز به اونجا می‌رسی.
‫زد تو حرف ساپونارا می‌پره،
‫می‌گه متوجه منظورش نمی‌شه و...
‫در هر صورت این کار احمقانه است.
‫می‌گه دلش نمی‌خواد وقت بیشتری رو ‫صرف ماجرای کوواس کنه.
‫ازش ممنونه، اما می‌گه ‫پیشنهاد ساپونارا عاقلانه نیست.
‫می‌گه خسته‌ است از بس ‫دنیا رو گشته و...
‫جایی رو پیدا نکرده که توش ‫تعلق خاطر داشته باشه.
‫می‌گه کافیه، هر چیزی حدی داره.
‫تموم شده.
‫یک هفته بعد...
‫زد سوار کشتی تجاری شوگر لوف می‌شه.
‫این کشتی پرچم پرو داره و...
‫مقصد آخرش بمبئیه.
‫تو کیپ‌تاون، دوربان، ‫مومباسا و کاراچی توقف داره.
‫چند هفته که می‌گذره، ‫کشتی به مقصدش می‌رسه.
‫ولی زد وقتی به اونجا می‌رسه، ‫متوجه می‌شه که...
‫کسیدی یک دو ماه قبل ‫از ابتلا به بیماری نادری مرده.
‫نمی‌تونه اطلاعات زیادی کسب کنه.
‫ظاهرا کسیدی بازنشسته بوده و...
‫تمام عمرش رو در گمرک...
‫مامور دولتی بوده.
‫دخترش حتی اسم کوواس رو نشنیده بود.
‫طبق گفته دختره، ‫زد اولین آمریکایی جنوبیه...
‫که به عمرش دیده بود.
‫براش سخت بود باور کنه...
‫که اروپایی نیست.
‫ناگهان چیزی یادش میفته و...
‫با عجله می‌ره و با پاکت‌نامه‌ای برمی‌گرده.
‫«این قبل از مرگش اومده بود.»
‫«فکر کنم از آمریکای جنوبی باشه.»
‫جای نشانی روی پاکت‌نامه...
‫نوشته بود «آکسل آندرس الکساندرس».
‫زد در اون نامه، ‫بالاخره کوواس رو پیدا می‌کنه.
‫درک عزیز،
‫نمی‌دونی چقدر ناراحتم...
‫که سلامتیت رو به بهبود نیست.
‫باور اینکه بیمار شدی برام سخته.
‫آدم بعضی اطرافیانش رو ‫فناناپذیر تلقی می‌کنه،
‫انگار که هیچ‌وقت ‫قرار نیست بلایی سرشون بیاد.
‫آدم در کودکی این تصور رو ‫نسبت به پدر و مادرش داره.
‫من هم همیشه تو رو ‫اینطور فرض می‌کردم.
‫یادمه مدت‌ها پیش...
‫فیلمی که در بچگی ‫دوستش داشتم رو دیدم.
‫زنی می‌خواست انتقام ‫قتل شوهرش رو بگیره،
‫برای همین می‌خواست ‫تک‌تک همدستان اون جنایت رو بکشه.
‫همه‌شون، حتی قوی‌ترین ‫و باهوش‌ترین مجرمان اون جنایت،
‫در نهایت با اسلحه زن کشته شدن.
‫همین اتفاق هم داره ‫برای ما میفته درک.
‫حتی قوی‌ترین و باهوش‌ترین...
‫حتی خودت درک... ‫حتی من...
‫می‌دونی چیه درک؟
‫یه چیزی چند روز پیش عوض شد.
‫شصت سالم شد. ‫بیدار شدم و تعجب کردم،
‫احساسی داشتم که برام جدید بود،
‫حس می‌کردم هیچ ‫اتفاق بدی برام نمیفته.
‫نمی‌دونم متوجه... ‫منظورم می‌شی یا نه،
‫ولی حس می‌کنم بازی رو بردم.
‫حس کردم تمام کارت‌هام رو ‫خوب بازی کردم،
‫حس می‌کردم نسبت به هر مشکلی...
‫هر مصیبت و بلایی، مصونیت دارم.
‫انگار بازی رو بردم، متوجهی؟
‫اون شب از گریه زیاد خوابم برد.
‫از اون‌موقع فقط دارم ‫بهش فکر می‌کنم.
‫دیگه این زندگی رو نمی‌خوام درک.
‫به نظرت برای شروع مجدد دیر شده؟
‫یادمه یه نفر برام ‫داستانی تعریف کرده بود.
‫مردی از بدو تولد ‫ثروت کلانی بهش می‌رسه.
‫این مرد خوش‌تیپ، جذاب و ورزشکاره.
‫تو خط تندرو زندگی می‌کنه.
‫چندین بار با زنان زیبا ازدواج می‌کنه،
‫ولی به همه‌شون خیانت می‌کنه ‫و ازشون جدا می‌شه.
‫هیچ رابطه سالمی نداشته.
‫بدهی‌هاش انباشته می‌شن. ‫کلاهبرداری می‌کنه.
‫بعد رو به مشروب و شرط‌بندی میاره.
‫یه روز که می‌بینه چقدر ‫تنها و بدشانسه...
‫تصمیم می‌گیره خودش رو بکشه.
‫همین که می‌خواد بپره، ‫خدا باهاش حرف می‌زنه.
‫«تو چه‌ات شده؟ ‫می‌خوای زندگیت رو حیف کنی؟»
‫«من همه‌چی بهت دادم، ‫ولی تو دورشون انداختی.»
‫«واقعا حیفه. ‫باید از نو شروع کنی...»
‫«و این بار تو مسیر درست پا بذاری.»
‫مرد به زندگی برمی‌گرده،
‫ولی این بار صرفه‌جویی و احتیاط پیشه می‌کنه.
‫کلی پول در میاره، ‫اما با عقلانیت خرج می‌کنه.
‫سعی می‌کنه کنار افرادی...
‫که می‌خوان از مسیر ‫منحرفش کنن، قرار نگیره.
‫فردی عاشق‌پیشه می‌شه و...
‫نمی‌ذاره هیچ‌کس مانع مسیرش بشه.
‫دیگه هیچ اشتباهی نمی‌کنه، ‫حق و باطل رو راحت تشخیص می‌ده.
‫تا اینکه یه روز می‌فهمه...
‫نه‌تنها به اندازه قبل ‫هنوز تنها و بدشانسه...
‫بلکه حتی بیشتر هم شده.
‫وقتی می‌ره خودش رو بکشه، ‫دوباره صدای خدا رو می‌شنوه.
‫خدا بهش می‌گه: «بپر!»
‫«تو بیچاره‌ای.»
‫«احمقی بیش نیستی.»
‫من چی درک؟ من هم احمقم؟
‫امیدوارم حالت زود بهتر بشه.
‫بعدا در مورد کار برات نامه می‌نویسم.
‫دوستدار تو، یوخنیو.
‫زد بعد از خوندن نامه می‌گه: ‫«پس کوواس این بود.»
‫برای اولین بار حس می‌کنه ‫ماجراجوییش به پایان رسیده.
‫داستان سوم: اچ و سزار...
‫که سومین روزه تو ‫پایگاه نظامی زندانی شدن.
‫یه داستان جالب یادمه.
‫واقعا جالبه.
‫آهای، اخمالو خان.
‫نمی‌خوای داستانم رو بشنوی؟
‫خیلی جالبه‌ها.
‫به نفعته ازش محروم نمونی.
‫خیلی داستان جالبیه.
‫اسمش رفقای شاده.
‫داستانش در مورد...
‫آواز شانسه.
‫دلت نمی‌خواد بشنویش؟
‫من که تعریف می‌کنم.
‫اگه دوست داشتی بشنوی که گوش کن.
‫اگه دوست نداشتی...
‫داستان خوبی از کفت پریده.
‫«بخش هفدهم: رفقای شاد»
‫در طول چهار ساعتی که اچ خوابیده،
‫سزار داستانی رو می‌گه به نظر...
‫خاطره کودکی خودش ‫در زمان جنگ بوده.
‫برای اولین بار از پدرش تعریف می‌کنه.
‫زندگیش در کودکی رو ‫کامل و جامع تعریف می‌کنه.
‫اینکه چطور از نقطه‌ای ‫به نقطه دیگه‌ای می‌رفت...
‫چندین و چند بار بازداشت شده بود.
‫من و پدرم تو گویان بودیم.
‫تو یکی از جزایری بودیم ‫که اسمش خاطرم نیست.
‫زمان جنگ بود.
‫پدرم آلمانی بود،
‫ولی آلمانی‌ها بهش محل نمی‌ذاشتن.
‫واسه همین پدرم با انگلیسی‌ها...
‫و فرانسوی‌ها معامله کرد.
‫آلمانی‌ها بهش لقب «خائن» دادن.
‫همیشه ما رو جدا می‌کردن، ‫زندانی می‌کردن،
‫همه‌چیزمون رو می‌گرفتن.
‫بعد دوباره آزادمون می‌کردن. ‫همین آش و کاسه بود.
‫یادمه یه بار ما رو ‫توی جنگل دستگیر کردن...
‫که می‌خواستیم با محموله باروت ‫از مرز رد بشیم.
‫همچنین یک فرانسوی و...
‫پسری که قصد داشتن...
‫از زندان فرار کنن رو دستگیر کردن.
‫می‌گفتن این پسر و اون یارو جاسوس بودن.
‫همه‌مون رو اسیر کردن.
‫ولی گم شدن. ‫تو جنگل گم شدن.
‫راه خروج از جنگل رو بلد نبودن.
‫گیرنده‌هاشون خراب شد.
‫همه‌شون مضطرب بودن.
‫فرمانده آلمانی که خیلی مضطرب بود.
‫مدام از این مسیر و اون مسیر می‌رفتن...
‫ولی نمی‌دونستن به کجا ختم می‌شه.
‫هوند، مگه تو بلد نیستی نقشه رو بخونی؟!
‫رئیس، من که گفته بودم ‫بلد نیستم نقشه‌خوانی کنم.
‫از اینجا که رد شده بودیم.
‫ادامه می‌دیم.
‫ناگهان اتفاقی افتاد.
‫به انتهای جنگل رسیدیم.
‫زمین بزرگی جلومون بود ‫که باتلاقی در مجاورتش بود.
‫آلمانی‌ها ایستادن.
‫به چیزی مشکوک شدن.
‫می‌ترسیدن کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه باشه.
‫به نظر تو چیه؟
‫خیلی خطرناکه.
‫اول تو برو.
‫چیزی می‌بینی؟
‫یه چیزی داره تکون می‌خوره.
‫ولی مطمئن نیستم چیه.
‫بریم وایان.
‫بعد از مدت زیادی...
‫هیچ اتفاقی نمیفته.
‫فرمانده آلمانی همچنان ‫با اضطراب منتظره.
‫پدر من هم مضطرب بود.
‫می‌گفت: «خوب نیست، ‫بوی دردسر میاد.»
‫بعد از دور صدای شلیک میاد.
‫تیراندازی چند دقیقه ادامه پیدا می‌کنه.
‫بعد آلمانی‌ها برمی‌گردن.
‫یه اسیر جدید میارن.
‫حالا داستان فرق می‌کنه.
‫اسیر جدیدمون مرد گنده‌ای بود. ‫خیلی گنده‌بک بود.
‫گنده‌تر از هر آدمی بود ‫که تو عمرم دیده بودم.
‫سربازها گنده‌بک رو نگه داشته بودن.
‫کنار باقی اسرا گذاشتنش.
‫پدرم ترسیده بود.
‫پدرم گفت:
‫«خطرناکه. این آدم خطرناکه.»
‫بعد گفت: «اسم این آدم... ‫بن فرگوسن گنده‌بکه.»
‫بن گنده‌بک سرباز انگلیسیه. ‫خیلی هم خطرناکه.
‫بن گنده‌بک عضو رفقای شاده.
‫خودش می‌گه «رفقای شاد».
‫این گروه متشکل از سربازان...
‫حرفه‌ای انگلیسیه.
‫خیلی معروفن.
‫رفقای شاد.
‫پدرم می‌گه:
‫«برامون دردسر درست می‌کنه.»
‫«حسابی تو دردسر افتادیم.»
‫من از رفقای شاد خوشم اومد.
‫از خبر دردسر خوشحال شدم.
‫داره دیر می‌شه. باید راه بیفتیم.
‫بن گنده‌بک اسیر شد، ولی مضطرب نبود. ‫بلکه لبخند می‌زد.
‫آلمانی‌ها مثل حیوانی در باغ وحش ‫به بن گنده‌بک خیره شده بودن.
‫می‌خندیدن. اما ترسیده بودن.
‫بن گنده‌بک نترسیده بود.
‫بن گنده‌بک بگو بخند می‌کرد.
‫آلمانی‌ها بحث می‌کردن.
‫سر بن گنده‌بک نگران بودن.
‫نمی‌دونستن باید چیکار کنن.
‫گفتن: «باید برگردیم.»
‫«عجله کنید.»
‫زود باشین! راه بیفتین!
‫برگشتیم.
‫آلمانی‌ها خسته و نگران بودن.
‫به آسمون نگاه می‌کردن.
‫می‌گفتن: «عجله کنین، دیر شد.»
‫می‌خواستن قبل از تاریکی برگردن.
‫از تاریکی وحشت داشتن.
‫جا نمونید. سریع راه برید.
‫شب از راه رسید.
‫ساعت‌ها گذشت.
‫آلمانی‌ها وحشت کرده بودن.
‫غذا درست کردن ‫اما خودشون اشتها نداشتن.
‫تمام مدت به صداهای ‫تو تاریکی گوش می‌دادن.
‫ترسیده بودن.
‫هیچ‌کس حرفی نمی‌زنه.
‫همه بی‌صدا بودن.
‫آلمانی‌ها یک به یک وارد تاریکی شدن.
‫وارد تاریکی شدن همانا...
‫مفقود شدن همانا.
‫بقیه همچنان منتظر بودن.
‫مدت زیادی منتظر نشستن.
‫ساکت و بی‌صدا.
‫بوی خون انگلیسی میاد داداش.
‫همین؟
‫تفنگش رو بگیر.
‫بگیر.
‫بگیر دیگه.
‫ترسو!
‫بندازش آلمانی کثافت. ‫بازی تموم شد.
‫پدرم می‌گه: «رفقای شادن.»
‫یکی پس از دیگری از راه رسیدن.
‫پدرم خبر داشت.
‫دیوید اسمایل،
‫جانی شورت،
‫جک «پاک»،
‫موران «نقطه کور».
‫همه‌شون اومدن.
‫بعد پدرم با صدای بلندتری گفت:
‫فرمانده!
‫چارلی لندن.
‫بعد گفتن: «وقتشه آواز بخونیم.»
‫توضیح دادن: «آواز شانسمونه.»
‫گفتن: «هر بار که ماموریت ‫خطرناکی انجام می‌دیم،»
‫«بعد از هر کاری که می‌کنیم، ‫این ترانه رو می‌خونیم.»
‫«کار که هنوز تموم نشده، ‫ولی ترانه‌مون رو می‌خونیم.»
‫«آواز شانسمونه.»
‫بعد شروع به خوندن کردن.
‫من هم اون ترانه رو یادمه.
‫خیلی خوب تو خاطرم مونده!
‫خاطره سزار با صحنه‌ای نامحتمل...
‫از خودش و سربازان انگلیسی...
‫که دارن آواز پیروزی می‌خونن، تموم می‌شه.
‫اگه اچ به خاطره‌اش گوش می‌داد،
‫احتمالا فکر می‌کرد ‫دوباره داره داستان سر هم می‌کنه.
‫ولی دنیای سزار، ‫در کنار سربازان انگلیسی...
‫موقع خندیدن و آواز خوندن، ‫جشن پیروزی گرفتن...
‫با ترانه‌ای حماسی و قهرمانانه، ‫انقدر بی‌ربط و بی‌جا بود...
‫که نه فقط از تحمل اچ، ‫بلکه از تحمل هر کسی خارج بود.
‫بهرحال، وقتی اچ بیدار می‌شه، ‫می‌بینه که سزار نیست.
‫«بخش هجدهم: آواز شانس»
‫هم‌اکنون، در ایستگاه رادیویی ‫اف‌ام اتوئیل، برنامه موسیقی داریم.
‫یه پایان احتمالی واسه داستان ایکس.
‫ایکس تو یکی از سفرهاش،
‫در یکی از بی‌شمار پمپ‌بنزین‌ها،
‫به صورت اتفاقی خبری تازه،
‫از سانحه کشتار آسیاب می‌خونه.
‫خیلی بلنده...
‫اینجا سیگار کشیدن ممنوعه، ‫ولی چه می‌شه کرد؟
‫کسی که نمی‌بینه.
‫هیچ‌وقت کسی نمی‌بینه.
‫همیشه آدم‌های تکراری اینجا میان.
‫راننده تراکتورها رو می‌گم.
‫بعدش ساعت پنج اتوبوس میاد.
‫مواظب باش.
‫چند وقت بود سیگار نکشیدی؟
‫پس خیلی وقت بود.
‫سیگار واسه آدم خوبه.
‫مسافری، نه؟
‫همیشه تو جاده‌ای.
‫همیشه یه پام تو جاده است.
‫خوش به حالت.
‫طبق خبری که تو روزنامه بود،
‫زندانی شیلیایی به کشورش برگشت...
‫و در مورد این موضوع ‫هیچ حرفی به مطبوعات نزد.
‫ولی قاضی دادگاه گفت:
‫«نمی‌تونیم جزئیات زیادی ‫از آزادی ایشون بدیم،»
‫«فقط می‌تونیم بگیم ‫که واقعا شانس آوردن.»
‫«حتی می‌شه گفت خدا ‫شخصا به دادش رسید.»
‫پس به نظر پرونده ایکس...
‫دست آدم درستی افتاد.
‫کل این ماجراجویی در نهایت ‫به هدفی رسید.
‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming
‫چند روز یا چند هفته که می‌گذره، ‫اچ با چند کاغذبازی ساده...
‫بالاخره آزاد می‌شه.
‫سرباز وظیفه به سمت...
‫نزدیک‌ترین جاده می‌برش و می‌گه: ‫«واسه تو خیلی طول کشید.»
‫«اوضاع پیچیده شد. ‫وگرنه زودتر آزادت می‌کردیم.»
‫«ولی هم‌سلولیت سریع آزاد شد.»
‫«تازه اون که خارجی بود.»
‫«می‌بینی دیگه؟ ‫همه‌چی به شانس بستگی داره.»
‫در همون حین تو جاده‌ای دیگه ‫که می‌تونه دور یا نزدیک بهشون باشه،
‫یه پیرمرد خارجی،
‫که معلوم نیست به کجا برمی‌گشت، ‫ترانه‌ای که وقتی بچه بود...
‫حفظ کرده بود رو یادش میاد.
‫این آهنگیه که آدم باید...
‫بعد از رسیدن به دستاورد بزرگی...
‫یا زنده موندن از خطر بزرگی ‫و سالم رسیدن به جایی بخونه.
‫یا بعد برگشتن از سفری طولانی ‫باید خونده بشه.
‫مترجم: «حامی مغیثی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@
‫«زن، زندگی، آزادی» ‫«حتی یک روز اسارت حق توماج صالحی نیست»
‫♪ روزی روزگاری در قدیم... ♪
‫♪ عمرم رو کنار جاده می‌گذروندم. ♪
‫♪ اسب‌سواران می‌اومدن و... ♪
‫♪ درست از کنارم رد می‌شدن. ♪
‫♪ اون‌ها که پیر بودن می‌گفتن: ♪
‫♪ «پسر جان...» ♪
‫♪ «یه روز بزرگ می‌شی.» ♪
‫♪ «این جاده یه روز ♪ ‫♪ تو رو با خودش هم‌مسیر می‌کنه.» ♪
‫♪ «پسر جان، ازت خداحافظی می‌کنم.» ♪
‫♪ «چون سرنوشت برات ♪ ‫♪ جای دیگه‌ای رو مقرر کرده.» ♪
‫♪ «ولی اون مسیر رو خودت باید رقم بزنی.» ♪
‫♪ من هم کیفم رو برداشتم... ♪
‫♪ حتی از کسی خداحافظی نکردم. ♪
‫♪ چون نمی‌دونستم که... ♪
‫♪ هیچ‌وقت قرار نیست برگردم. ♪
‫♪ تمام مسیر رو پیاده رفتم، ♪
‫♪ در تاریکی شب و گرمای روز ادامه دادم. ♪
‫♪ یادم افتاد... ♪
‫♪ که بهم چی می‌گفتن. ♪
‫♪ «پسر جان!» ♪
‫♪ «ازت خداحافظی می‌کنم.» ♪
‫♪ «چون سرنوشت برات ♪ ‫♪ جای دیگه‌ای رو مقرر کرده.» ♪
‫♪ «ولی اون مسیر رو خودت باید رقم بزنی.» ♪
‫♪ هفت دریا رو به چشم دیدم. ♪
‫♪ از هر رودخانه‌ای عبور کردم. ♪
‫♪ هیچ سرزمینی اونقدر دور نبود... ♪
‫♪ که ازش رد نشده باشم. ♪
‫♪ بعضی وقت‌ها تنها بودم. ♪
‫♪ خودم و رفیقم... ♪
‫♪ یعنی جاده بودیم. ♪
‫♪ بالای سرمون هم آسمان پرستاره بود. ♪
‫♪ گفت: «دوست عزیزم،» ♪
‫♪ «ازت خداحافظی می‌کنم.» ♪
‫♪ «سرنوشت برات جای دیگه‌ای رو مقرر کرده.» ♪
‫♪ «ولی اون مسیر رو خودت باید رقم بزنی.» ♪
‫♪ حالا رو به پیری رفتم، ♪
‫♪ و روزهای سردم از راه رسیده. ♪
‫♪ تمام جاهایی که رفته بودم... ♪
‫♪ دیگه در خاطرم نیستن. ♪
‫♪ وقتی که لحظه مرگم فرا برسه، ♪
‫♪ کنار جاده دفن خواهم شد، ♪
‫♪ با سنگ قبری که روش ♪ ‫♪ این جمله رو نوشته: ♪
‫♪ «اینجا کسی آرمیده...» ♪
‫♪ «که خدا حافظش بود.» ♪
‫♪ «سرنوشتش جای دیگری مقرر شده بود.» ♪
‫♪ «اما خودش بود که ♪ ‫♪ مسیر زندگی‌اش را رقم زد.» ♪
‫♪ «اینجا کسی آرمیده...» ♪
‫♪ «که خدا حافظش بود.» ♪
‫♪ «سرنوشتش جای دیگری مقرر شده بود.» ♪
‫♪ «اما خودش بود که ♪ ‫♪ مسیر زندگی‌اش را رقم زد.» ♪