Mistrzu Kaeciliusie.
Ten rytuał tylko pogłębi twój ból.
Hipokrytka!
Proszę o zagadkę, Billy.
Proszę cię, to jakaś podpucha?
Nie, doktorze.
Feels So Good, Chuck Mangione, 1977.
Miało być coś trudnego.
- Ha! 1978. - Nie, Billy.
Trafił na listy w 1978,
ale płyta wyszła w grudniu 1977.
- Nie. W Wikipedii... - Sprawdź jeszcze raz.
Jak możesz spamiętać te wszystkie bzdety?
Bzdety?
Facet napisał wielki hit na flügelhorn.
Raport, Billy.
1977.
- Jasne. - Nienawidzę cię.
Jak miło!
Dokończę, Stephen.
Zrobiłeś swoje. Idź. Ja go zamknę.
Co jest?
Rana postrzałowa.
Cud, że żyje.
Bezdech, brak funkcji mózgu.
Zero reakcji.
Wiem, w czym problem, doktor Palmer.
Ma kulkę w głowie.
Dzięki. Uciska na rdzeń.
Potrzebowałam specjalisty. Nic stwierdził zgon.
Ale coś mi tu nie gra.
Biegiem.
Doktorze West.
Co pan robi?
Biorę go na organy.
Nie wyraziłam zgody.
Nie szkodzi. Stwierdziłem zgon.
Przedwcześnie. Zrobimy kraniotomię.
Nie dam ci operować trupa.
Co tu widać?
- Kulę. - Kulę idealną.
Utwardzoną związkiem ołowiu z antymonem.
To toksyczny metal. Zatruł płyn mózgowo-rdzeniowy.
Układ ośrodkowy padł.
Idziemy.
Ledwo żyje, ale żyje. Wciąż chcesz te organy?
- Będę asystował. - Nie.
Asystuje doktor Palmer.
Dziękuję.
Dajcie wizualizację.
Nie ma czasu.
- Bez tego nie dasz rady. - Dam.
Nie popisuj się, Strange.
Ty już się popisałeś, stwierdzając jego zgon.
Nerwy czaszki całe.
Doktorze West, zegarek.
Nie musiałeś go poniżać.
Ani ratować jego pacjenta.
Ale nie mogłem się powstrzymać.
To świetny lekarz.
Ale przyszłaś do mnie.
Po drugą opinię.
Drugą już miałaś. Potrzebowałaś sensownej.
Dlatego powinieneś być chirurgiem dyżurnym.
Przydałbyś się nam.
Nie chcę pracować w rzeźni.
Naprawiam pęknięte rdzenie.
Stymuluję neurogenezę układu ośrodkowego.
Moje osiągnięcia ocalą tysiące.
A na ostrym co? Ocalisz pijaczka z pistoletem.
Masz rację.
My tylko ratujemy życie.
Żadnego rozgłosu, zero wywiadów.
Jestem skazana na Nica.
Zaraz. Ty chyba... Wy ze sobą...?
Co?
Sypiacie? Myślałem, że moja mina mówi wszystko.
Aż za dużo.
Z zasady nie umawiam się z kolegami po fachu.
- Serio? - „Zasada Strange'a“.
Nareszcie coś nazwano na moją cześć.
Wynalazłem nową laminektomię,
ale nikt nie mówi na nią „Technika Strange'a“.
Razem ją wynaleźliśmy.
Tak czy owak, cieszę się z twojej zasady.
Przemawiam dziś na gali Towarzystwa Neurologicznego.
Jedź ze mną.
Na wykład?
Jak romantycznie.
Lubiłaś chodzić na bankiety.
Dobrze się bawiliśmy.
To ty się bawiłeś.
Nie chodziło o nas, tylko o ciebie.
Nie zawsze.
Zawsze tylko i wyłącznie o ciebie.
A gdyby dać dwa nazwiska?
Technika Strange'a i Palmer.
Palmer i Strange'a.
Billy.
Co tam?
Pułkownik lotnictwa. 35 lat.
Kręgosłup zmiażdżony podczas testu jakiegoś pancerza.
Odcinek piersiowy.
Mógłbym mu pomóc.
Ja i 50 innych.
Znajdź coś godnego mnie.
68-letnia pacjentka z glejakiem pnia mózgu.
Ma mi popsuć statystykę?
Nic z tego.
To może dwudziestodwulatka
ze schizofrenią i stymulatorem mózgu...
trafiona przez piorun?
To już ciekawsze.
Prześlij mi...
Mam.
Wszystko będzie dobrze.
Co oni mi zrobili?
Przywiózł cię śmigłowiec.
Trochę trwało, zanim cię znaleźli.
W tym czasie nerwy uległy uszkodzeniu.
Co mi zrobili?
11 stalowych prętów w kościach.
Wiele zerwanych ścięgien,
zniszczone nerwy w obu rękach.
Operacja trwała 11 godzin.
Te wszystkie stabilizatory...
Nikt nie zrobiłby tego lepiej.
Ja zrobiłbym to lepiej.
Nie.
Z czasem będzie coraz lepiej.
To wszystko wasza wina.
- Kiedy będę mógł...? - Doktorze Strange.
Tkanki wciąż się goją.
Pomóżcie im.
Połączcie stentem tętnicę ramienną z promieniową.
Da się zrobić.
Ryzykowne i kosztowne, ale da się zrobić.
Grunt, że da się zrobić.
W górę.
Pokaż, co umiesz.
To na nic.
Żadne „na nic“. Spokojnie, dasz radę.
Acha, to mam pytanie, panie licencjat.
Czy jakiś pacjent z tak poważnym uszkodzeniem nerwów
kiedyś wyzdrowiał?
Był taki jeden.
Wypadek w fabryce, przerwany rdzeń.
Całkowity paraliż, mięśnie nóg w zaniku.
Bóle w ramionach od jazdy na wózku.
Przychodził trzy razy w tygodniu. A potem nagle przestał.
Myślałem, że umarł.
A kilka lat później minął mnie na ulicy.
- Szedł? - Szedł.
Pierdoły. Pokaż mi jego kartę.
Będę musiał pogrzebać w archiwum.
Ale jeśli to cię nauczy pokory, mądralo,
to warto.
Przejrzałem twoje badania,
przeczytałem materiały, które przysłałeś.
Nic z tego nie będzie.
Chyba nie rozumiesz...
jak poważne są to uszkodzenia.
Najlepsi już próbowali.
Jasne, ale posłuchaj...
To, czego żądasz, jest niemożliwe, Stephen.
Proszę cię.
Muszę dbać o reputację.
- Czekaj, Etienne... - Nie pomogę ci.
Nie, czekaj.
Nie zgodził się.
Konował.
W Japonii opracowali nową metodę
namnażania komórek macierzystych.
Pobierają je od dawcy i drukują szkielet 3D.
Wezmę pożyczkę.
Stephen.
Góra 200 tysięcy.
Zawsze przepuszczałeś to, co zarobiłeś.
Ale teraz wydajesz kasę, której nie masz.
Chyba naprawdę powinieneś dać spokój.
Nie, właśnie teraz nie mogę tego zrobić,
bo ze mną wcale nie jest coraz lepiej.
To nie ma nic wspólnego z medycyną.
To obsesja.
Pewnych rzeczy nie da się naprawić.
- Życie bez pracy... - To nadal życie.
To nie koniec.
Jest wiele innych rzeczy, które nadają życiu sens.
Na przykład? Może ty?
Teraz powinieneś mnie przeprosić.
Teraz, to powinnaś sobie pójść.
I tak nie mogę patrzeć, co ze sobą robisz.
Masz dość?
Tak, mam dość.
Serce mi się kraje, kiedy na ciebie patrzę.
- Nie użalaj się nade mną. - Bez obaw.
To co tu robisz?
Po co ten ser i wino jak na piknik?
Nic nas nie łączy.
Tylko ze sobą spaliśmy.
Ale ty lubisz takie łzawe historie.
To cię we mnie kręci?
„Biedny Stephen Strange, ludzki wrak.
Pomogę mu.
Otoczę opieką.
Podniosę z dna i przywrócę światu.“
Serce rośnie.
Taka troskliwa. Aż do bólu, co?
Trzymaj się, Stephen.
A NIE MÓWIŁEM?
Podaj!
Idziesz. To co zawsze.
I pięknie. Klasa.
A obrona gdzie?
Leszcze.
Jonathan Pangborn...
Całkowite przerwanie rdzenia między C7 i C8.
- Ty to kto? - Paraliż od piersi w dół.
I częściowy obu rąk.
- Nie znam cię. - Stephen Strange.
Neurochirurg. Były neurochirurg.
Tak, teraz kojarzę. Poznaję cię.
Byłem w twoim gabinecie, ale mnie nie przyjąłeś.
Spławił mnie twój asystent.
Uraz był nieuleczalny.
Zero szans na sukces?
Udało ci się wrócić, skąd nikt nie wraca.
Też chciałbym stamtąd wrócić.
Pangborn, grasz czy nie?
Niech będzie.
Uznałem, że ciało stracone.
Że został mi tylko umysł,
więc spróbuję go otworzyć.
Chodziłem do joginów
i szamanek.
Nosili mnie w góry do świętych mędrców.
I w końcu...
znalazłem przewodnika.
Umysł mi się otworzył,
a dusza wzbogaciła.
I jakoś...
Wyzdrowiałeś.
Tak.
Mogłem dostąpić głębszych tajemnic,
ale jestem za słaby duchem.
Uznałem, że mój cud mi wystarczy i wróciłem do domu.
Powinieneś wybrać się do Kamar-Taj.
Tylko że to kosztuje.
Ile biorą?
Nie chodzi o pieniądze.
Powodzenia.
Podaj! No weź, stary.
KATMANDU, NEPAL
Kamar-Taj?
Wie pan, gdzie jest Kamar-Taj?
Himalajska medycyna! Odnajdziesz pokój! Odnajdziesz siebie!
Kamar-Taj?
Kamar-Taj.
No tak.
Panowie, nie mam grosza przy duszy.
Zegarek.
Nie, proszę. Tylko on mi został.
Zegarek.
W porządku.
Szukasz Kamar-Taj?
Serio?
To na pewno dobry adres?
Tamta strona wygląda na bardziej nadprzyrodzoną.
Byłem kiedyś na twoim miejscu.
Mnie też brakowało szacunku.
Pozwól, że dam ci radę.
Zapomnij o wszystkim, co myślisz, że wiesz.
Jasne.
Oto siedziba głowy naszego zakonu.
Starożytnej.
Starożytnej głowy? A po naszemu?
No tak.
Zapomniałem wszystko zapomnieć. Przepraszam.
Dziękuję, że...
Aha, no tak.
Dziękuję za...
Hej.
O, dziękuję.
Tobie też.
Dziękuję,
że zechcieliście mnie przyjąć.
Miło cię gościć.
Oto Starożytna.
Dziękuję, mistrzu Mordo. I tobie, mistrzu Hamirze.
Pan Strange, tak?
Doktor, jeśli łaska.
Chyba raczej były doktor.
Co cię tu sprowadza?
Sporo było tych operacji.
Siedem, tak?
Tak.
Świetna herbata.
O tak.
Uleczyłaś faceta nazwiskiem Pangborn?
Sparaliżowanego.
W pewnym sensie.
Dzięki tobie chodzi?
Tak.
Jak scaliłaś przerwany rdzeń kręgowy?
Niczego nie scalałam.
Nie mógł chodzić.
Dzięki mnie zaczął.
Schorzenie było psychosomatyczne?
Gdy leczysz zerwany nerw,
to ty go odtwarzasz czy robi to ciało?
Tkanki.
Komórki są zaprogramowane,
aby łączyć się według schematu.
Tak jest.
Powiem tak: ciało może się uleczyć
na najróżniejsze sposoby.
Znasz sekret regeneracji komórkowej?
To jeszcze niesprawdzona metoda leczenia.
To dlatego pracujesz tutaj?
Żeby uniknąć kontroli władz lekarskich?
Czy badania są zaawansowane?
Dość.
Chcesz powiedzieć, że wiesz,
jak skłonić tkanki do samoregeneracji?
Nie, panie Strange.
Wiem, jak skłonić siły duchowe
do naprawy organizmu.
- Skłonić siły duchowe... - Zgadza się.
Nie. Aha.
I jak to się robi?
Od czego zaczniemy?
- Ładny diagramik? - O tak.
Odlot. Ale już go kiedyś widziałem.
W sklepie z pamiątkami.
To może wolisz ten?
- Akupunktura, bomba. - Tak?
A to kojarzysz?
Czy kojarzę rezonans magnetyczny? W głowie się nie mieści.
Każdy z tych obrazów stworzył ktoś,
kto nie znał całej prawdy, a tylko jej wycinek.
Ostatni grosz wydałem na bilet tutaj,
a ty mi opowiadasz o uzdrawianiu siłą ducha?
Widzisz świat przez dziurkę od klucza.
Całe życie próbujesz ją powiększyć.
Widzieć więcej, wiedzieć więcej.
Ale dowiedziawszy się, że istnieje klucz,
że możesz otworzyć drzwi,
odrzucasz tę możliwość.
Odrzucam, bo nie wierzę w bajki,
w czakry ani w energię
czy uzdrawianie wiarą.
Czegoś takiego jak dusza nie ma.
Człowiek jest zbudowany z materii.
I kropka.
To tylko efemeryczny pyłek, którego los nikogo nie obchodzi.
Za nisko się cenisz.
Bo właśnie zajrzałaś mi w duszę, co? Otóż nie.
Za to ja widzę twoje sztuczki.
Coś ty mi zrobiła?
Oddzieliłam twoje ciało astralne od ziemskiego.
Coś było w herbacie?
Grzybki? LSD?
To tylko herbata.
I trochę miodu.
To co to było?
Wkroczyłeś na moment w wymiar astralny.
W co?
Miejsce, gdzie dusza jest wolna od ciała.
Czemu mi to robisz?
Żeby ci uzmysłowić, jak mało wiesz.
Otwórz oko.
Boże! Nie!
Nie, nie, nie!
Co się dzieje?
To niemożliwe.
Niebezpiecznie skoczyło mu tętno.
Nic mu nie będzie.
Myślisz, że znasz prawa rządzące światem?
Że istnieje tylko to, co materialne?
Co jest prawdziwe?
Jakie tajemnice kryją się poza zasięgiem zmysłów?
U podstaw istnienia
umysł i materia splatają się ze sobą.
Świadomość określa byt.
Nasz wszechświat jest tylko jednym z wielu.
Nieskończenie wielu.
Niektóre są przyjazne i życiodajne...
Inne przepełnia zła wola i głód.
To mroczne miejsca,
gdzie kłębią się siły starsze niż czas. Nienasycone...
i cierpliwe.
Jaka jest pańska rola w tym świecie światów, panie Strange?
To też widziałeś w sklepie z pamiątkami?
Ucz mnie!
Nie.
Nie!
Nie! Nie!
Nie!
Otwórzcie te drzwi! Proszę!
Dziękuję wam, mistrzowie.
Źle zrobiłam, że go przegnałam?
Od pięciu godzin stoi pod drzwiami.
Jest w nim jakaś siła.
Upór, arogancja, ambicja. Znam to aż za dobrze.
Przypomina ci Kaeciliusa?
Nie wprowadzę kolejnego ucznia w tajniki mocy,
tylko po to, by wchłonął go cień.
Mnie jakoś nie wchłonął.
Pragnąłem pokonać wrogów.
Ty dałaś mi moc, bym pokonał swoje demony.
I zaczął żyć według praw natury.
Nie można pokonać demonów, Mordo.
Tylko żyć poza ich zasięgiem.
Kaecilius wciąż ma te skradzione strony.
Jeśli je odcyfruje, może zniszczyć
nas wszystkich.
Nadchodzą mroczne dni.
Przydałby nam się ktoś taki jak Strange.
Nie wyganiajcie mnie.
Nie mam się gdzie podziać.
Dziękuję.
Wykąp się.
Odpocznij.
Pomedytuj,
jeśli umiesz.
Starożytna wezwie cię.
Co to? Moja mantra?
Hasło do Wi-Fi.
Nie jesteśmy dzikusami.
Czas pokaże, jak bardzo cię kocham. Christine
Język sztuk mistycznych
jest tak stary jak ludzka cywilizacja.
Starożytni czarodzieje
nazywali go „magią“.
Ale by nie ranić twych postępowych uszu,
użyję słowa „program“.
To kod źródłowy kształtujący rzeczywistość.
Czerpiemy energię
z innych wymiarów multiwersum,
by rzucić zaklęcie,
wyczarować tarczę
albo miecz.
Praktykować magię.
Nawet gdybym odzyskał władzę w rękach,
machałbym tylko nimi bez sensu.
Jak zmienić się z tej osoby w tę?
A jak zmieniłeś się w kogoś, kto łączy pozrywane nerwy
i składa złamane kręgosłupy?
Nauka i praktyka. Długoletnia.
Cześć.
Pan Strange.
Po prostu Stephen.
A ty jesteś...
Wong.
Tylko Wong?
Jak Adele?
Czy Arystoteles.
Drake.
Bono.
Eminem.
Księga niewidzialnego słońca.
Astronomia nova.
Codex Imperium.
Klucz Salomona.
Wszystkie przeczytałeś?
Owszem.
Chodź ze mną.
Tak jest.
Tutaj wstęp mają tylko mistrzowie,
ale mogę robić wyjątki.
Najlepiej zacznij od Almanachu Maksym.
Dobrze znasz sanskryt?
Znam dobrze Tłumacza Google.
Klasyczny Sanskryt.
Co to za księgi?
Prywatne zbiory Starożytnej.
Są zakazane?
Tu żadna wiedza nie jest zakazana.
Tylko pewne praktyki.
Z tych ksiąg korzystać może tylko Najwyższa Czarodziejka.
Brakuje paru stron.
To Księga Cagliostra.
Studium czasu.
Opis jednego rytuału ukradł były mistrz.
Fanatyk imieniem Kaecilius.
Wcześniej powiesił mojego poprzednika
i uciął mu głowę.
Teraz ja strzegę biblioteki.
Jeśli zginie jakiś tom,
zauważę to...
i uśmiercę cię, nim zdążysz opuścić te mury.
A jeśli nie zwrócę w terminie?
Są kary dla spóźnialskich? Okaleczonko?
Dotąd rozśmieszałem ludzi.
Byłeś ich szefem?
Miło było cię poznać.
Dziękuję za książki,
makabryczną opowiastkę
i pogróżki pod moim adresem.
Uzyskamy teraz moc zgładzenia tej, co nas zdradziła.
I zdradziła świat.
Władza nad pierścieniem to klucz do sztuk mistycznych.
Dzięki nim podróżujemy przez wszechświaty.
Musicie się tylko skupić.
Wytężyć wyobraźnię.
Zobaczyć cel oczami duszy.
Wyjrzyjcie poza rzeczywistość.
Dostrzeżcie każdy szczegół.
Im wyraźniejszy obraz, tym szybciej i szerzej
otworzy się portal.
Przerywamy.
Chcę porozmawiać na osobności z panem Strange'em.
Tak jest.
To przez ręce.
Wcale nie.
Jak to nie?
Mistrzu Hamirze.
Dziękuję, mistrzu Hamirze.
Nie zmusisz rzeki, by zawróciła bieg.
Ale możesz się poddać jej nurtowi.
Wykorzystać jej potęgę do swoich celów.
Wykorzystać ją, poddając się? To bez sensu.
Nie wszystko ma sens, nie zawsze jest potrzebny.
Dzięki intelektowi zaszedłeś daleko,
ale tu jest bezużyteczny.
Poddaj się, Stephen.
Ucisz swoje ego,
a twoja moc wzrośnie.
Chodź ze mną.
Chwila.
- Czy to jest...? - Everest.
Pięknie tu.
Tak, bardzo pięknie.
Zimno, ale pięknie.
W tej temperaturze
po 30 minutach
ustają funkcje ludzkiego organizmu.
Super.
Przytomność stracisz za jakieś 2 minuty.
Co?!
Poddaj się, Stephen.
Nie.
Jak nasz nowy uczeń?
Okaże się.
Za chwileczkę.
O nie, tylko nie to.
Może ja...?
Stephen.
Wong.
Co podać?
Wszystko o astro-projekcji.
Nie jesteś gotów.
Co ty wiesz, Beyoncé?
Musiałeś o niej słyszeć.
To mega gwiazda.
Śmiejesz się czasem?
Dobra, dawaj literaturę.
Nie.
Nie tak dawno tu, w tej sali, błagałeś, żebym cię uczyła.
A dziś słyszę, że sprzeciwiasz się mistrzom
i chcesz uczyć się sam.
Kazałaś mi otworzyć oczy,
a teraz mam ślepo przestrzegać zasad,
które nie mają sensu.
Na przykład zakazu otwierania portali w czytelni?
Wong wykablował?
Robisz szybkie postępy.
Potrzebne ci bezpieczne miejsce do ćwiczeń.
Znajdujesz się w Wymiarze Lustrzanym.
Wszechobecnym, lecz niewidzialnym.
To, co tu zachodzi, nie wpływa na rzeczywistość.
Wymiar Lustrzany służy do ćwiczeń, obserwacji
i neutralizacji zagrożeń.
Uważaj, by nie utknąć tu bez pierścienia.
Zaraz, chwilę. O jakich zagrożeniach mowa?
Wiedza o multiwersum to także wiedza o niebezpieczeństwach.
Gdybym powiedziała ci wszystko,
zaraz byś stąd uciekł.
Jak bardzo jest starożytna?
Nikt nie zna wieku Najwyższej Czarodziejki.
Jest z plemienia Celtów, ale nie mówi o przeszłości.
Służysz jej, choć jej nie znasz?
Jest wytrwała,
ale nieprzewidywalna.
Okrutna, lecz miłosierna.
To ona mnie stworzyła.
Zaufaj nauczycielowi
i nie zbłądź.
Jak Kaecilius?
Tak jest.
Znałeś go.
Trafił tu,
bo stracił całą rodzinę.
Był w rozpaczy i liczył, że sztuki mistyczne mu pomogą.
Wybitnie zdolny, ale butny i niesforny.
Sprzeciwiał się Starożytnej.
Opuścił Kamar-Taj.
Uczniowie poszli za nim jak owce. Urzeczeni fałszywą doktryną.
I ukradł opis zakazanego rytuału.
Tak.
Ale jakiego?
Dość tych pytań.
Co to?
To było pytanie.
To relikwia.
Magię łatwiej utrzymać na wodzy,
powierzając ją rzeczom.
Wytrzymują więcej niż ludzkie ciało.
To... jest kostur
Żywego Trybunału.
Jest wiele relikwii.
Różdżka Watoomba.
Podniebne Buty Valtorra.
Bardzo dźwięczne nazwy.
Dostanę relikwię?
- Jak będziesz gotów. - Jestem.
O tym decyduje relikwia, a nie ty.
Na razie...
wyczaruj broń.
Dobrze.
Walcz!
Jakbyś walczył o życie.
Bo może niedługo...
tak będzie.
Piszę do Ciebie jeszcze raz w nadziei, że...
Wong?
Czyli tak...
„Najpierw otwórz Oko Agamotto“.
Dobra.
No ładnie...
„Dormammu“.
„Mroczny Wymiar“.
Życie wieczne?
Przestań!
Nie wolno ingerować w czasoprzestrzeń.
Postępuję według wskazówek w księdze.
A co mówi księga o ryzyku związanym z tym rytuałem?
Nie wiem, nie doczytałem.
Wskutek manipulacji tworzą się odgałęzienia czasu.
Anomalie struktury wszechświata.
Paradoksy czasoprzestrzeni! Pętle czasu!
Chcesz przeżywać jeden i ten sam moment bez końca?
Albo przestać istnieć?
Trzeba ostrzegać przed zaklęciem, nie po.
Ciekawość mogłeś przypłacić życiem.
Nie manipulowałeś czasoprzestrzenią,
niszczyłeś ją.
Nie naginamy tu praw natury, tylko ich strzeżemy.
Jak ty to w ogóle zrobiłeś?
Jak opanowałeś litanię formuł niezbędnych do tego rytuału?
Fotograficzna pamięć. Magisterka i doktorat jednocześnie.
Do tego zaklęcia
nie wystarczy tylko dobra pamięć.
Masz wrodzony dar.
Mimo to ręce wciąż mi się trzęsą.
Na razie tak.
To minie?
My nie prorokujemy.
A co właściwie robimy?
Tak jak Avengersi bronią świata przed zagrożeniami fizycznymi,
my chronimy go przed zakusami wrogów duchowych.
Przed Starożytną było wielu Najwyższych Czarodziejów.
Wszystko zapoczątkował ojciec sztuk mistycznych,
potężny Agamotto.
Spod jego ręki wyszło oko, które sobie przywłaszczyłeś.
Agamotto zbudował trzy sanktuaria w miejscach mocy,
dziś stoją tam wielkie miasta.
Tu jest sanktuarium w Hong Kongu,
tu sanctum nowojorskie,
a tu londyńskie.
Wspólnie...
generują one magiczne pole ochronne.
Te sanktuaria bronią Ziemi,
a my, czarodzieje,
bronimy sanktuariów.
Co im zagraża?
Istoty z innych wymiarów, chcące zniszczyć nasz świat.
Jak Dormammu?
Skąd znasz to imię?
Widziałem w Księdze Cagliostra, a co?
Siedzibą Dormammu jest Mroczny Wymiar.
Poza czasem.
To kosmiczny agresor,
pożeracz światów
o nieograniczonej sile i nienasyconym apetycie.
Chce podbić wszystkie światy.
Zagarnąć je w Mroczny Wymiar.
A najbardziej pożąda Ziemi.
Dlatego Kaecilius ukradł te strony.
Chce nawiązać kontakt z Dormammu i zaczerpnąć moc z jego wymiaru.
Ja odpadam.
Chciałem u was podleczyć ręce,
a nie walczyć z siłami ciemności.
Londyn.
Kaecilius!
Nie!
Wong? Mordo?
Halo?
Daniel. Dochrapałeś się mistrza sanktuarium.
Wiesz, co to oznacza?
Że zginiesz w jego obronie.
Stójcie!
Dawno pan jest w Kamar-Taj, panie...?
Doktorze.
Panie Doktorze?
Strange.
Że dziwnie? Nie mnie oceniać.
Nie wiesz, jak jej używać, prawda?
Co?
Skończ z tym.
Koniec, mówię.
Koniec dopiero nadejdzie.
A właściwie koniec czego?
Wszystkiego.
I początek.
Niezliczeni staną się nieliczni i staną się Jednią.
Zaczniesz mówić do rzeczy
czy ci to z powrotem nałożyć?
Panie Doktorze...
Nazywam się doktor Stephen Strange.
- Prawdziwy doktor? - Tak.
Naukowiec.
Czyli znasz prawa natury.
Wszystko się starzeje. Wszystko umiera.
Kiedyś słonce zgaśnie,
wszechświat ostygnie i się rozpadnie.
A Mroczny Wymiar...
To miejsce poza czasem.
Nie mogę już tego słuchać.
Świat nie musi zginąć.
Może zająć należne miejsce wśród wielu innych...
Wejść do Jedni.
Cudownej, bezkresnej jedności.
Wszyscy możemy żyć wiecznie.
Serio?
A co ty będziesz miał z tej kosmicznej ściemy?
To, co i ty.
To, co wszyscy. Życie wieczne.
Myślicie w kategoriach dobra i zła,
a złem jest tylko czas.
Czas zabija wszystko.
A co z ludźmi, których zabiłeś ty?
To tylko...
efemeryczne pyłki, których los nikogo nie obchodzi.
Tak. Widzisz teraz.
Rozumiesz nasz cel.
Świat jest źle urządzony.
Człowiek tęskni do wieczności,
do życia poza czasem, bo czas go zniewala.
Czas to zniewaga.
Śmierć to zniewaga.
Doktorze.
Nie chcemy tym światem zawładnąć.
Pragniemy go ocalić,
oddać go Dormammu. Taki jest cel ewolucji
i przeznaczenie wszystkich istot.
O ich los troszczy się Najwyższa Czarodziejka.
Czego szukałeś w Kamar-Taj?
Oświecenia?
Mocy?
Uzdrowienia. Jak my wszyscy.
Kamar-Taj jest dla słabych i naiwnych.
Zlatują się w nadziei uleczenia, a Starożytna serwuje im sztuczki.
Prawdziwą magię zachowuje dla siebie.
Chcesz wiedzieć, jakim cudem żyje tak długo?
Widziałem rytuały w Księdze Cagliostra.
Czyli wszystko wiesz.
Rytuał dał mi moc, by obalić Starożytną,
zniszczyć jej sanktuaria
i wpuścić Dormammu tutaj.
Czego Starożytna strzeże zazdrośnie, on po prostu rozdaje.
Życie na wieki.
Nie jest pożeraczem światów,
ale ich zbawcą.
Nie. No weź.
Spójrz na siebie.
Dormammu zrobił z ciebie mordercę.
Jego królestwo nie może być dobre.
Bawi cię to?
Nie, nie to.
Bawi mnie to, że zgubiłeś pierścień.
Co się stało?
Gdzie doktor Palmer?
- Niech pan... - Gdzie?
W rejestracji.
Christine!
Stephen?
Boże!
Idziemy na blok, szybko. Tylko ty i ja.
Już! Mamy mało czasu.
Co ci jest?
Rana kłuta. Tamponada serca.
W coś ty się ubrał?
W klatce nic.
Krew jest w worku osierdziowym.
Nie, nie...
Stephen?
Boże.
Trochę wyżej.
Uważaj z tą igłą.
Stephen?
Co ja widzę?
Moje ciało astralne.
Nie żyjesz?
Żyję, ale umieram.
A, tak.
Już.
Pierwszy raz widzę taką ranę.
Czym została zadana?
Nie wiem.
Muszę na chwilę zniknąć.
Co?
Odratuj mnie, dobrze?
Stephen, pobudka.
Jeszcze raz.
Przestań to robić.
Daj na maksa i dowal mi znowu.
Serce już bije.
Ognia!
Boże!
O Boże!
Trzymasz się?
Tak.
Dobra.
Znikasz,
a potem zjawiasz się nagle,
ale ciało i dusza osobno.
Tak, wiem.
Też za tobą tęskniłem.
Pisałem do ciebie, ale nie odpowiadałaś.
Dziwisz się?
Christine, przepraszam cię.
Za wszystko. Miałaś rację.
Zachowywałem się jak palant. Źle cię traktowałem.
A zasługujesz na wszystko, co najlepsze.
Przestań. Jesteś w szoku.
Co tu się w ogóle dzieje?
Gdzie byłeś?
Zachodnia medycyna zawiodła,
więc wziąłem kurs na wschód i trafiłem do Katmandu.
Do Katmandu?
No.
Jak w piosence Boba Segera?
1975, Beautiful Loser, strona A.
Wylądowałem w miejscu zwanym Kamar-Taj.
Poznałem tam niejaką Starożytną.
Jesteś w sekcie.
Nie. Niezupełnie. Wcale nie.
Posiadłem tam moce, których istnienia nie podejrzewałem.
Jak to w sekcie.
To nie sekta.
Sekciarze zawsze tak mówią.
No nie.
Leż. Stephen, chwila. Co ty znowu świrujesz?
Lecę na czarną mszę.
To wariactwo.
Owszem.
Dokąd chcesz iść?
Tylko mów prawdę.
Potężny czarodziej, który zaprzedał się mrocznej sile
i umie naginać prawa fizyki, uparł się mnie zabić.
Uwięziłem go w Greenwich Village,
dokąd wrócę przez portal czasoprzestrzenny
w magazynku.
Dobra. Nie chcesz, nie mów.
Naprawdę muszę lecieć.
Jasne.
Strange!
Cały i zdrowy.
Pojęcie względne. Ale tak, w miarę.
Płaszcz lewitacji.
Wybrał cię.
To nie byle co.
Jest raczej wybredny.
On uciekł.
Kaecilius?
Tak.
Nagina przestrzeń i materię jak chce.
Także poza granicami Wymiaru Lustrzanego?
W prawdziwym świecie?
Tak.
Ilu ma uczniów?
Dwoje.
Dziewczynę wyrzuciłem na pustynię.
A co z drugim?
Leży na korytarzu.
Mistrz Drumm jest przy wejściu.
Zabraliśmy ciało do Kamar-Taj.
Przybytek londyński stracony.
Już tylko Nowy Jork i Hong Kong
chronią nas przed Mrocznym Wymiarem.
Obroniłeś sanktuarium nowojorskie.
Będziesz jego nowym opiekunem.
Mistrzu Strange.
Nie.
Jestem doktor Strange.
Nie mistrz Strange ani pan Strange.
Doktor Strange.
Przyjmując tytuł doktora, przysięgałem nikomu nie szkodzić.
A zabiłem człowieka.
Nie zrobię tego więcej.
Lekarz ma ratować życie, a nie je odbierać.
By ratować innych, lekarz musi spełnić jeden warunek.
Żyć.
Nadal sądzisz, że mnie przejrzałaś?
W każdym razie widzę to, co zwykle: chorobliwie rozdęte ego.
Nie umiesz porzucić złudzenia, że nad wszystkim panujesz.
Nawet nad śmiercią,
nad którą nie panuje nikt.
Nawet sam wielki doktor Stephen Strange.
Ani nawet Dormammu?
Daje nieśmiertelność.
On istnieje, bo lękamy się śmierci.
- Żywi się strachem. - A ty żywisz się Dormammu.
Ja chcę panować nad śmiercią?
Sama to robisz.
Widziałem rytuały z Księgi Cagliostra.
Dobieraj teraz słowa bardzo ostrożnie, doktorze.
Żebym cię nie rozgniewał?
Żebyś nie powiedział czegoś, czego nie pojmujesz.
O jakich rytuałach on mówi?
O tych, którym zawdzięcza życie. O źródle jej długowieczności.
Żyje wciąż tylko dlatego, że czerpie moc z Mrocznego Wymiaru.
To nieprawda.
Znam te rytuały, rozgryzłem je.
Wiem, jak to robisz.
Oni zbiorą siły
i wrócą.
Wyślę ci wsparcie.
Nie wiesz, kim naprawdę jest.
Nie masz prawa jej oskarżać.
Nie wiesz, jak wielka ciąży na niej odpowiedzialność.
I nie chcę wiedzieć.
Jesteś tchórzem.
Bo nie chcę zabijać?
Fanatycy chcą nas zgładzić,
a ty nie masz dość sił, by z nimi walczyć?
A co robię cały dzień?
Ratujesz własną skórę!
I użalasz się nad sobą jak zbity pies.
Ty byś się nie wahał?
Nie masz pojęcia, co musiałem robić.
I rzeczywiście.
Nie wahałbym się.
- Choćby był inny sposób? - Nie ma innego sposobu.
Brak ci wyobraźni.
Nie, Stephen.
To tobie brak kręgosłupa.
Już wrócili.
Trzeba to przerwać.
Jazda!
Strange!
Chodź tutaj i walcz!
Nie!
Wymiar Lustrzany.
Stąd nie możesz wpływać na świat.
I czyje na wierzchu,
dupku?
Moje.
Mam jego pierścień. Teraz nie uciekną.
W nogi!
Dzięki Dormammu, ich moc w Wymiarze Lustrzanym wzrasta.
Na świat nie mają wpływu, ale nas mogą zabić.
To nie był dobry ruch, a samobójstwo!
Drzwi percepcji
Czego to ludzie nie wymyślą.
To był błąd.
A więc to prawda.
Czerpie moc z Mrocznego Wymiaru.
Kaeciliusie.
Przyszedłem do ciebie w rozpaczy.
Zdruzgotany, w potrzebie.
Zaufałem ci i prosiłem o naukę, a ty mnie okłamałaś.
Chciałam cię chronić.
- Przed prawdą? - Przed tobą samym.
Mam nowego nauczyciela.
Dormammu cię zwodzi.
Nie pojmujesz, kim on naprawdę jest.
Jego nieśmiertelność to nie raj, a piekło.
Łżesz.
Christine!
No nie wierzę!
Boże.
Ogłuszenie mięśnia sercowego.
- Neurogenne? - Tak.
Potrzebne będą sączki.
Trzeba zmniejszyć ucisk na mózg.
Tętno spada.
- Kiepsko z nią! - Daj jej więcej tlenu.
- Defibrylator! - Źrenice rozszerzone.
Brak odruchów. Brak aktywności mózgu.
Co ty robisz?
Wracaj, umierasz!
Wracaj natychmiast do ciała. Masz mało czasu.
Czas jest względny.
Twoje ciało nawet jeszcze nie upadło.
Wiele, wiele lat
zaglądałam w otchłań czasu.
Widziałam ten moment,
ale dalej wejrzeć nie mogę.
Zapobiegłam wielu strasznym przyszłościom.
Ale zawsze nadchodziły kolejne.
Wszystkie prowadziły tutaj,
nigdy dalej.
To ma być moment twojej śmierci?
Nie jesteś ciekaw, co czeka ciebie?
Nie.
Tak.
Nie znam twojej przyszłości.
Tylko jej możliwe wersje.
Mógłbyś zdziałać dużo dobrego.
Chcesz być najlepszy,
ale nie powoduje tobą żądza sukcesu,
tylko strach przed porażką.
Dlatego byłem świetnym lekarzem.
I dlatego tylko w tym byłeś świetny.
Arogancja i strach nie pozwoliły ci pojąć
pierwszej i najważniejszej lekcji.
Mianowicie?
Nie jesteś pępkiem świata.
Pierwszego dnia...
spytałeś, jak uleczyłam Jonathana Pangborna.
To nie ja.
Nauczył się zasilać swoje ciało energią przenikającą wszechświat.
Chodzi dzięki magii?
Tak.
Miał wybór.
Mógł wrócić do dawnego życia
lub służyć sprawie ważniejszej niż on sam.
Więc mogę odzyskać władzę w rękach?
I moje dawne życie?
Możesz.
Lecz świat bardzo przez to zubożeje.
Nienawidziłam czerpać mocy z Mrocznego Wymiaru.
Ale jak sam wiesz,
czasami warto złamać kilka zasad,
by osiągnąć nadrzędny cel.
Mordo nie podziela tej opinii.
Mordo ma duszę sztywną i nieustępliwą,
wykutą w ogniu lat młodości.
Potrzebna mu twoja elastyczność,
a tobie jego niezłomność.
Tylko we dwóch macie szansę poskromić Dormammu.
Nie jestem gotowy.
Nikt nigdy nie jest.
Nie wybieramy dnia ani godziny.
Sens życiu nadaje śmierć.
Wiedza, że dni są policzone.
Że trzeba się spieszyć.
Niby od tylu lat jestem gotowa.
Tymczasem popatrz.
Przeciągam tę chwilę jak mogę,
żeby jeszcze raz popatrzeć na śnieg.
Wszystko w porządku?
Nie rozumiem tego wszystkiego.
Wiem.
Ale muszę teraz odejść.
Mówiłaś, że jeśli nie wyzdrowieję, to nie musi być koniec.
To może być początek.
Tak.
Można ratować ludzi na inne sposoby.
Trudniejsze sposoby.
I bardzo dziwne.
Doktor Palmer proszona na oddział.
Zostań jeszcze.
Nie wolno.
Mądrze dobierzcie broń.
Nikogo nie wpuszczać do sanktuarium.
Nikogo.
Kaecilius.
Wybrałeś nie tę stronę, co trzeba.
Nie żyje.
Miałeś rację.
Nie wiedziałem, kim naprawdę jest.
To trudny przypadek.
Trudny przypadek...
Mroczny Wymiar jest niestabilny.
Niebezpieczny.
A jeśli nią zawładnął?
Nam tego zakazywała,
a sama czerpała z niego moc i całe stulecia życia.
Uważała, że nie da się inaczej.
Długi trzeba płacić.
Tak to działa.
To jej grzech uczynił z naszych uczniów sługi Dormammu.
Kaecilius to też jej wina.
No i proszę.
Oto konsekwencje jej oszustwa.
Cały świat w ogniu.
Sanktuarium londyńskie zostało zdobyte.
Nowojorskie atakowali dwa razy. Obaj wiemy, gdzie uderzą teraz.
Hong Kong.
Mówiłeś, żebym walczył jak o życie,
bo kiedyś tak będzie.
Dziś nadszedł ten dzień.
Sam ich nie pokonam.
Sanktuarium już padło.
Mroczny Wymiar.
Dormammu nadchodzi.
Spóźniliśmy się.
Nic go nie powstrzyma.
To się okaże.
Nie.
Zaklęcie działa.
Teraz mamy szansę.
Nie!
Wong.
Łamię prawa natury, wiem.
Czy ja coś mówię?
Gdy sanktuarium powróci, zaatakują.
Musimy go bronić.
Za mną.
Wstawaj, Strange.
Wstawaj i walcz.
Trzeba to skończyć.
Nie pokonasz przeznaczenia.
Czyż nie jest piękny?
Świat poza czasem.
Poza śmiercią.
Poza czasem...
Strange.
Odszedł.
Nawet Strange was opuścił i poddał się jego mocy.
Dormammu, mam propozycję.
Masz zginąć.
Twój świat jest już mój...
jak wszystkie pozostałe.
Dormammu, mam propozycję.
Masz zginąć.
Twój świat jest...
Co to?
Iluzja?
Nie. Rzeczywistość.
To dobrze.
Dormammu, mam propozycję.
Masz... Co się dzieje?
Dałeś Kaeciliusowi moc swojego wymiaru,
a ja mam moc mojego.
Oto czas.
Zapętlony na zawsze.
Jak śmiesz?
Dormammu, mam propozycję.
Nie możesz tego robić w nieskończoność.
Właśnie że mogę.
Tak to już będzie wyglądać.
Ty i ja, uwięzieni w tej jednej chwili...
na wieki.
Spędzisz wieczność umierając.
Tak. Ale ludzkość będzie żyć.
Będziesz cierpieć.
Przyzwyczaiłem się.
Dormammu...
Mam propozycję.
Skończ z tym.
Dormammu...
Nigdy mnie nie pokonasz.
Nie.
Będę przegrywać...
wciąż na nowo...
i na nowo...
i tak już zawsze.
A ty będziesz moim więźniem.
Nie!
Przestań!
Skończ z tym!
Uwolnij mnie!
Nie.
Ale mam propozycję.
Czego chcesz?
Zabierzesz swoich wyznawców z Ziemi.
Zostawisz ją w spokoju.
I nigdy nie wrócisz.
Zrób to...
a przerwę pętlę czasu.
Wstawaj, Strange!
Wstawaj i walcz.
Trzeba to skończyć.
Czyż nie jest piękny?
Świat poza czasem.
Poza śmiercią.
Co zrobiłeś?
Przedstawiłem mu propozycję.
Co się dzieje?
To, czego pragnąłeś.
Wieczne życie w Jedni.
Nie spodoba ci się.
Trzeba było ukraść całą księgę, bo o konsekwencjach...
mowa jest dopiero na końcu.
Świetne.
Udało nam się.
Tak.
Udało.
Pogwałcić...
wszelkie prawa natury.
Rozejrzyj się. Już po wszystkim.
Myślisz, że nie będzie konsekwencji?
Że to przejdzie bez echa?
Złamaliśmy zasady. Tak jak ona.
Długi trzeba płacić.
Zawsze!
Wszystko ma cenę.
Nie będę dłużej szedł tą drogą.
Dobrze.
Mądra decyzja.
Weźmiesz znów Oko Agamotto,
gdy zapanujesz nad jego mocą.
Do tego czasu
nie chodź po ulicy z Kamieniem Nieskończoności.
Z czym?
Masz wielki talent, ale i braki w wykształceniu.
Wieść o śmierci Starożytnej już rozeszła się po multiwersum.
Ziemi nie broni już Czarodziejka.
Musimy być gotowi.
Będziemy.
DOKTOR STRANGE
Na Ziemi też są czarodzieje?
Herbaty?
Nie pijam herbaty.
A co pijasz?
Nie herbatę.
Mam listę istot z innych wymiarów, które mogą zagrażać temu światu.
Twój adoptowany brat, Loki, jest na tej liście.
Zasłużył sobie.
Tak.
To po co go ściągasz do Nowego Jorku?
Długo by mówić.
Problemy rodzinne.
Szukamy mojego ojca.
Rozumiem. Czyli jeśli znajdziecie Odyna,
wrócicie niezwłocznie do Asgardu?
O tak. Niezwłocznie.
Super.
Pomogę wam.
O co chodzi?
Do Kamar-Taj wnieśli cię na noszach.
A teraz proszę, Pangborn.
Mordo.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Wiele miesięcy medytowałem. Aż w końcu doznałem objawienia.
Czarodzieje istnieją po to,
by zniekształcać rzeczywistość,
kraść moc,
deprawować naturę.
Jak ty.
Nic nie ukradłem. To moja moc.
Moja.
Moc...
ma czemuś służyć.
Dlaczego mi to robisz?
Bo wreszcie zrozumiałem, co jest nie tak z tym światem.
Zbyt wielu czarodziejów.
Doktor Strange powróci