W POPRZEDNICH ODCINKACH
Agentko Lisbon, Tommy Volker.
Świadek twierdzi, że Volker zamordował Cassie Flood.
Obserwuj jego reakcję na portret pamięciowy.
- Poznaje go pan? - Rozumiem pani zdenerwowanie,
więc zignoruję próbę znieważenia mnie.
Nie zna go pani.
Amando, obiecuję, że będziesz bezpieczna.
Zostawiła list pożegnalny, winą obarczyła panią.
Nie ujdzie to panu płazem. Obiecuję.
BIURO SĘDZI DAVIS SACRAMENTO, KALIFORNIA
Co panią sprowadza?
Nakaz rewizji dokumentów Thomasa Volkera.
- Już się ustosunkowałam. - Mamy nowe dowody.
Uważamy, że Volker był zamieszany
w zabójstwo dziennikarki, Cassie Flood.
Badała powiązania Volker Industries
z masakrą w wiosce w Ameryce Pn.
Pamiętam.
Nakłoniłam jego asystentkę Amandę Shaw do zeznań.
Dlatego ją zabił, pozorując samobójstwo.
Brakuje dowodów.
Zleciłam powtórną sekcję u biegłego patologa,
specjalisty od samobójstw.
Ślady na szyi Amandy obalają tezę o samobójstwie.
Została zamordowana.
Że też wydębiła pani od Bertrama pieniądze na badanie zamkniętej sprawy.
Zapłaciłam z własnej kieszeni.
Czemu pani to robi?
To morderca, a wyciągi doprowadzą do zabójców, których wynajął.
Czemu pani to robi?
Spojrzałam Amandzie w oczy i obiecałam bezpieczeństwo.
Zawiodłam.
Powtórzę za innymi: nie jest pani winna jej śmierci.
Przeciwnie. Muszę to naprawić.
Ten raport daje podstawy do nakazu.
W porządku.
Wie pani, że Volker Industries to ważny partner dla stanu,
a Tommy Volker wspiera gubernatora?
Wiem też, że się przyjaźnią.
Dlatego przyszłam do kogoś, komu niestraszna jest
jego pozycja i koneksje.
Ten raport wiele zmienia.
Jestem skłonna uchylić nieco drzwi.
Tylko tyle.
Obym tego nie żałowała.
DZIELNICA TENDERLOIN, SAN FRANCISCO, KALIFORNIA
Rozkojarzenie i pożądliwy błysk w oku.
Przełom w sprawie Volkera, albo miłość, co dokładnie?
Dostałam nakaz, więc lada chwila Van Pelt dostanie jego akta.
Liczyłem, że to miłość.
Zasługujesz na szczęście, ale i tak się cieszę.
NN. Brak portfela, telefonu i dokumentów.
Sprzątacze znaleźli ją około 6 rano.
Markowe ubrania. Rozmiar dla modelek.
Wysoka jak żyrafa.
- Modelka. - Wygląda na zatargi z dilerem.
Tępy uraz głowy, zmarła około północy.
Użyła drogich, zmysłowych perfum, z jaśminową nutą głowy.
Ogoliła też nogi.
Szła na spotkanie z kochankiem.
Trzeba przeszukać śmietniki, złodziej mógł porzucić portfel.
- Szukajcie dokumentów. - Dobrze.
Porozmawiajmy z policją.
Brzmi fajnie, ale wolę partyjkę szachów.
Bez urazy.
Panowie...
Whisky słodowa.
Masz świetny gust...
Walter.
...Walterze. Nie przeszkadzajcie sobie.
Z całym szacunkiem, ale Grünfeld nie zadziała
na hiszpańskie otwarcie Waltera.
Jeśli pozwolisz, odegram się za ciebie.
- Dzięki. - Z przyjemnością.
Powodzenia.
Mat w siedmiu.
Głupich nie sieją.
Co zrobiłeś z portfelem?
Jakim portfelem?
Tym, który zabrałeś denatce.
Skąd ten pomysł?
Nie jesteś na tyle dobry, by wygrać pieniądze na tę whisky.
Nie?
Nie.
Szach mat. W siedmiu ruchach.
Powiedz, gdzie jest portfel, albo znajdziemy go sami
i zgarniemy cię do nas. Wybieraj.
Są inni chętni?
<> www. kinomania .org
tekst polski: dankann korekta: Shylock
THE MENTALIST 5x11 "Days of Wine and Roses"
Ofiara to Charlotte Coates, lat 21, znana jako Charlie.
Córka kongresmena z 54. okręgu.
Jane miał rację. Była modelką.
Coś jeszcze?
Miesiąc temu zatrzymali ją z kilkoma gramami kokainy.
- Aresztowana za posiadanie. - Dostała zarzuty?
Przyznała się i zgodziła na terapię.
Zginęła tuż przed jej końcem. Leczyła się w Oasis Ranch.
- Wypisała się w noc zabójstwa? - Wymknęła.
Park to teren dilerów, pewnie poszła po towar.
- A złodziej portfela? - Noc spędził w schronisku.
Wyszedł o 6 rano, nie zdążyłby. Służby wciąż szukają świadków.
Tylko tyle?
W ośrodku skonfiskowali jej telefon, więc nie wiemy, z kim się kontaktowała.
Przed odwykiem posyłała komuś wiązanki.
"Wal się, zdrajco. Skończony gnoju".
- W ten deseń. - Czyj to numer?
Należy do fotografa...
Mo Kaana.
Sprawdźcie go. Pojadę z Jane'em do jej rodziców.
Proszę zrozumieć, to było dobre dziecko.
Nie była narkomanką.
Kiedy to się zaczęło?
Kilka lat temu, kiedy zaczęła być modelką.
Jako dziecko była nieśmiała i wrażliwa,
jakby jej myśli zagłuszały całą resztę.
Modeling to trudna branża. Ciężko się wkręcić.
Nie powinnam była jej na to pozwolić.
A jednak pani pozwoliła, a pan grał złego glinę.
Powiedzmy.
Wiele przez nią przeszliśmy.
Chciał pan o czymś wspomnieć?
Teraz nie ma czego ukrywać.
Miesiąc temu ukradła naszyjnik żony, bardzo drogi, rubinowy.
Nie mów tak, Jeffrey. Charlie by tego nie zrobiła.
Tylko Maria wiedziała, gdzie go trzymam.
Maria?
Gosposia. Musieliśmy ją zwolnić.
Córka kochała Marię i nie pozwoliłaby,
bym zwolniła ją bez powodu.
Kto według państwa mógł skrzywdzić córkę?
Nie wiadomo, na co stać jej znajomych.
W razie czego, proszę o telefon.
Stella, kochanie, wyglądasz jak wściekły patyczak.
Wyluzuj się, myśl o Brazylii, czy skąd tam jesteś.
- Z Urugwaju! - Świetnie! No już!
Właśnie tak.
Ty mały sprośny Kozaku.
Pierestrojka! Właśnie tak.
Mo Kaan.
Agenci Cho i Rigsby, CBI.
Tu się pracuje. W czym pomóc?
Zeszłej nocy zginęła Charlie Coates.
Boże.
Przerwa!
Była jedną z lepszych. Łebska.
Gdzie był pan zeszłej nocy?
Na kolacji z klientem.
Potem była sesja z Estellą, w hoteliku Seventh Veil.
- Na rogu Geary i Hyde? - Tak.
W tej okolicy zginęła Charlie. Ktoś potwierdzi pana alibi?
Pewnie. Wszyscy tutaj.
- Za co była na pana zła? - Że co?
Oskarżenia o zdradę, znalezione w telefonie Charlie.
To nic, naprawdę.
Parę tygodni temu agent wylał Charlie.
Uważała, że nagadałem mu o jej kokainowych wyskokach.
- Miała rację? - Błagam.
Gdybym to robił, nie byłoby komu pstrykać zdjęć.
A propos, proszę opróżnić kieszenie.
- Że co? - Opróżnić kieszenie.
Czemu? To nie Rosja, musicie mieć powód.
Jest pan pobudzony, pociąga nosem,
a na szyi ma zawieszoną łyżeczkę do kokainy.
To jej.
Spokojnie, jeszcze nic nie mamy.
- Wziąłem na przechowanie. - Jest pan aresztowany.
Witam.
Dr Rubin, dyrektor wykonawczy.
Cieszy mnie państwa wizyta. Wszyscy jesteśmy wstrząśnięci.
- Jest pan psychiatrą? - Tak, po Stanfordzie.
Świetnie, to wiele ułatwi.
Zwykle winny jest psychiatra.
Złe doświadczenia z terapeutami?
Leczył pan Charlie?
Z pacjentami spotykam się raz w tygodniu.
Rozmawiałem z nią wczoraj.
Zajmowała się nią Joanna Lyle, spotykały się codziennie.
Jej gabinet znajduje się w budynku kliniki.
Jak to możliwe, że Charlie wymknęła się do miasta?
Miała samochód?
Zabraniamy tego pacjentom, to zbyt duża pokusa.
Ale to nie więzienie.
Nie ma kamer, ani zasieków.
Leczymy także sławy i więcej uwagi poświęcamy
ochronie przed prasą.
Co z postępami Charlie?
Szczerze mówiąc, wyrażała chęci, ale nie była skora do pracy.
Do "pracy". Trudno się dziwić.
Gdzie był pan zeszłej nocy?
Tutaj, pracowałem nad książką.
Staram się dowiedzieć, z kim sypiała Charlie.
- Z panem? - Absolutnie nie.
Skąd w ogóle ten pomysł?
Ta terapia to kolonie dla narkomanów.
Aż kipi seksem.
Można powiedzieć, że natura nie znosi próżni.
W miejscu stłumionego nałogu pojawia się drugi.
Mimo, iż tego nie popieramy,
ciężko nam poskromić nowych pacjentów.
Nie powiem państwu, z kim sypiała.
Czemu nie?
Z uwagi na tajemnicę lekarską.
Charlie nie żyje, jest pan z niej zwolniony.
Nadal jestem zobowiązany.
Rozumiem.
Nie chroni pan Charlie, ale kogoś innego.
Jej kochanek jest pańskim pacjentem.
To wystarczy, sam go znajdę.
Dziękuję. Bardzo pan pomógł.
Musimy porozmawiać z jej terapeutką.
Wracam do biura. Przyślę tu Cho.
Nie potrzebuję przyzwoitki.
Hej, Van Pelt.
Zaczekaj chwilę.
Jane?
- Co jest? - Znalazłam coś ciekawego.
Wypłaty z konta Volker Industries na rzecz firmy słupa.
Opłata za doradztwo, 25 tysięcy każda.
Dobra robota. Kto podjął pieniądze?
Niejaki Charles Milk.
Jest czysty, ale był świadkiem w sprawie z 2007.
Jedna z jego sąsiadek popełniła samobójstwo.
Powiesiła się, jak Amanda Shaw?
Dokładnie.
Mam jego zdjęcie.
Odpowiada rysopisowi kierowcy, którego szukaliśmy przy sprawie Flood.
Świetna robota. Wracam do biura.
Zdobądź nakaz. Weźmiemy go z zaskoczenia.
- Oczywiście. - Niech Cho tu przyjedzie.
- Dr Lyle? - Tak.
Patrick Jane, CBI.
Proszę mówić mi Joanna, nie mam tytułu doktora.
Ale opiekowała się pani Charlie?
Tak, biedaczka.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Wygląda na to...
że wymknęła się po kokainę.
To chyba nie świadczy o pani najlepiej?
Jak terapeuta wierzę, że potrafię pomóc pacjentom,
ale jako alkoholiczka wiem, że muszą być na to gotowi.
Bóg ma ich w opiece.
Nie mieszajmy w to boga.
Charlie nie była posłuszną pacjentką.
Miała dobre serce.
Ale ewidentnie nie chciała tu być.
Była zamknięta.
Nie współpracowała z grupą... Przepraszam.
Ciężka noc?
Miałam...
W tym tygodniu miałam nocne dyżury.
Zorientowaliśmy się, że zniknęła około 2 w nocy.
- Od tego czasu nie spałam. - Kawa i papierosy?
Tylko kawa. Nie paliłam od lat.
Proszę wybaczyć.
Mogę zobaczyć pokój Charlie?
- Oczywiście. - Dziękuję.
Co z nakazem przeszukania?
Wysłałam do sędzi Davis.
- No co? - Volker tu jest.
Agentka Lisbon.
Czego pan chce?
Prosto z mostu. Lubię to.
Na pewno masz świadomość, że prowadzę firmę wartą miliardy.
Znasz mój sekret?
Przejrzystość.
Uczciwość.
Swobodny przepływ informacji. Tak właśnie działam.
Co z tego?
Jeśli chcesz dostać wyciągi z moich kont,
po prostu poproś.
Nie mam nic do ukrycia.
Nic nie masz, prawda?
Czemu pan pyta? Ma pan coś na sumieniu?
Następnym razem...
po prostu poproś.
Świetnie wyglądasz.
Trenujesz.
Proszę wyjść.
Miłego dnia, agentko.
Nie strasz gości.
Wyluzuj. Mniej gliniarstwa.
Jestem wyluzowany.
To tutaj.
Susie?
Jak się trzymasz?
W porządku.
Nie powinnaś być z grupą? Idź do nich.
Porozmawiajcie, podziel się emocjami.
- Mieszkałaś z Charlie? - Tak, kim pan jest?
Panowie są z CBI, prowadzą śledztwo w sprawie śmierci Charlie.
Patrick Jane i agent Cho.
"Jane" jak Austen czy Mansfield?
Austen.
Za co pani tu trafiła?
Koka, amfa, dropsy.
Ambitnie.
Charlie lubiła herbatę?
Nie, to moje.
- Widziała pani, jak wychodzi w nocy? - Tak, ale robiła to często.
Powinnaś była to zgłosić, to pogwałcenie regulaminu.
Wiem.
Muszę przekazać doktorowi.
Bez przesady.
- O której wyszła? - Chyba około 22.
Wie pani dokąd?
Nie zwierzała mi się.
Jaśmin.
Gdzie odbywają się zajęcia grupowe?
Na końcu korytarza.
Dziękuję.
Mam na imię Armando i jestem uzależniony.
Cześć, Armando.
Nie jestem jak wy. Bez urazy.
Moje życie to imprezka. Szampan, kobiety.
- Czyli piwko i dziwki. - Przestań.
Coś taki wrogi? Miałem być szczery.
Ten zegarek dostałem od dziewczyny.
To mój problem. Jestem uzależniony od kobiet.
Wybacz, że przeszkodzę, gdy zaczęło się robić ciekawie.
Patrick Jane, konsultant CBI. Badamy sprawę Charlie Coates.
- Potrzebuję waszej pomocy. - Dobrze.
Może się wam wydawać...
że wiecie niewiele, ale podświadomość wie więcej.
Dlatego proszę was o zamknięcie oczu
i myślenie o Charlie.
Pomyślcie o waszym ostatnim spotkaniu.
Liczy się każdy szczegół.
Jej śmiech. Kolor oczu.
Zapach perfum.
Każdy szczegół.
W porządku, dziękuję.
Otwórzcie oczy.
Wygląda na to, że wam obu jej zapach jest bliski.
Ale Charlie była wierna.
Jeden z was był chłopakiem, a drugi starał się o nią.
Wyglądasz na kogoś, kto ma podejście do kobiet.
Wydaje się, że Charlie pociągała twoja męskość.
- Nie mogła się jej oprzeć. - Być może, wiesz jak jest.
- Sypialiście ze sobą? - Nie.
Kłamiesz. Spałeś z nią, na pewno.
- Nie. - Tak.
Próbowałem, ale...
- Gnój! - I mamy chłopaka.
Spokojnie, tylko żartowałem. Nie spał z nią.
Cho!
Phoenix Bell.
Syn Antona Bella. Gwiazdy kina akcji lat 80., tak?
A pański ojciec? Też ma z tym związek?
Rozumiem.
Opowiedz o Charlie.
Była zabawna, silna i autentyczna.
Jednocześnie delikatna.
Zupełnie inna niż dziewczyny z Los Angeles.
Lekarze mylą się mówiąc, że nie chciała się leczyć.
Mnie też do tego przekonała.
Współlokator twierdzi, że w wieczór zabójstwa
wyszedłeś o 23 i wróciłeś o 1. Gdzie byłeś?
Spotkaliśmy się w ustronnym miejscu.
Tego wieczoru miała tam być o 23, ale się nie pojawiła.
Co zrobiłeś?
Wkurzyłem się.
Myślałem, że to koniec, albo że wróciła do dragów.
Wsiadłem i pojechałem.
Masz auto?
Ojciec załatwił mi co nieco po znajomości.
Dokąd pojechałeś?
Jeździłem po okolicy.
I do monopolowego.
Upiłeś się?
Nie.
Chciałem.
- Ktoś to potwierdzi? - Nie.
Ale musicie mi uwierzyć.
Zrobiłem wiele złego, ale Charlie bym nie skrzywdził.
Kto mógł to zrobić?
Nie wiem.
Na jednym z ostatnich spotkań ktoś obserwował nas z daleka.
- Wiesz, kto to? - Nie zdążyłem go dogonić.
Gdyby przyszła wtedy do mnie, może mógłbym jej pomóc.
Phoenix ma samochód i żadnego alibi.
A historia o śledzeniu wydaje się lewa.
- Zmyślił ją? - Nie, ktoś ich obserwował.
Pytanie: kto?
Syn aktora i córka polityka. To mógł być paparazzo.
Co z Armando?
Według współlokatora spędził noc w łóżku, chrapiąc.
Rigs, gdzie fotograf?
- Nocował na dołku. - Porozmawiaj z nim.
Sprawdź, co Phoenix robił w nocy.
Na razie zostaje u nas.
Mam pomysł, jadę do ośrodka.
- Dołączysz? - Zajmę się Volkerem.
Mam jego człowieka, Charlesa Milka.
- Czekam tylko na nakaz. - Brawo.
Nie jest tak bystry i ostrożny jak Volker, wsypie go.
Świetna robota policyjna. Podziwiam odwagę.
- I nie ma "ale"? - Nie.
Martwi mnie tylko, że ciągle o nim myślisz. To nic dobrego.
Chyba rozumiesz, że nie mam wyboru.
Jasne, że rozumiem.
Chcę byś była ostrożna.
Ma władzę, ale nie jest niepokonany.
- I wcale o nim nie myślę. - Oby. W razie czego, pomogę.
- Dzięki, dam radę. - Właśnie.
Dostałam telefon, odrzucili wniosek o nakaz.
- Proszę o chwilę. - Jestem spóźniona.
Proszę przemyśleć decyzję o odrzuceniu wniosku.
Nic z tego.
Czemu? Mamy dowód na zlecenie zabójstwa.
Bez przesady.
Macie dowód na zlecenie konsultacji.
Zdobyliśmy go dzięki poprzedniemu nakazowi.
Co się zmieniło?
Był u pani?
Udam, że tego nie słyszałam.
Był tu, prawda?
Przyszedł do mnie, by pokazać, że się nie boi.
Nie zamierzam słuchać pani oskarżeń,
nie dam się także wciągnąć w pani prywatną wojnę.
Proszę wybaczyć.
Na pewno lubiłeś, gdy Charlie błagała.
Nie rozumiem.
Chyba lubisz kłopoty. Nieletnie modelki, narkotyki.
To nie moja wina.
Wiesz, co myślę?
Tego wieczoru miała spotkać się z tobą.
Chciała dragów, ty seksu, ale przesadziłeś.
Nie chciałeś tego, ale stało się.
Wyrzuciłeś zwłoki w parku i upozorowałeś zemstę dilera.
- Kolejna uzależniona modelka. - To bzdura.
To nieprawda.
Chcę stąd wyjść. Proszę, chcę do domu.
Cześć, Grace. Masz coś?
Szukałam newsów o Phoenixie na różnych portalach i serwisach.
Póki co, nic.
Wiem za to sporo o Lindsay Lohan.
- Sprawdzisz jeszcze raz? - Jasne, moment.
Dolej, proszę.
Kolejna nocka?
Te dyżury mnie zabiją.
Nie powinnam narzekać, mieszkam w połowie drogi do Reno.
Mniej czasu spędzam w drodze.
Zdrówko.
- Jesteś tam? Znalazłam coś. - Przepraszam.
Jestem, mów.
Serwis plotkarski właśnie udostępnił tweeta.
"Phoenix Bell, syn aktora Antona Bella
"- podejrzany o zabójstwo narzeczonej.
Poznali się w ośrodku Oasis Ranch".
Kto jest autorem tweeta?
Niejaka Margaret Hammersby, dziennikarka.
Świetnie.
Witaj, Susie.
Poczęstujesz mnie herbatą?
Oczywiście, zapraszam.
Dziękuję.
- Rumiankowa czy miętowa? - Poproszę rumiankową.
- Gorąca, proszę. - To miłe.
- Dzięki, Margaret. - Nie ma za co.
Cholerka.
Margaret Hammersby, jesteś dziennikarką.
Skąd to wiecie?
Tylko ktoś taki zapytałby o pisownię mojego nazwiska.
"Mansfield", błagam.
I od kiedy narkomanki piją herbatki ziołowe?
To moja przykrywka, by zdobyć materiał.
Do historii raczej nie przejdziesz.
Wrzucasz do internetu plotki o gwiazdkach
i ich dzieciach. O Phoenixie Bellu.
To sensacja, musiałam o tym napisać.
Śledziłaś ich parę dni temu.
Tylko ten raz.
Naprawdę nie wiem, gdzie wyszła tamtej nocy.
Nie zwierzała mi się.
Rozkleiła się, gdy dostała kartkę od rodziców.
Tę kartkę?
Płakała jak dziecko.
"Jesteśmy tacy dumni".
Kiedy ją dostała?
Trzy dni temu. Dzień przed śmiercią.
Wtedy zaczęła pisać list po hiszpańsku,
ale wkurzyła się i wyrzuciła go.
A ty wyjęłaś go z kosza?
Owszem.
Nie znam hiszpańskiego, zapamiętałam tylko "lo siento".
"Przepraszam".
Świetnie. Bardzo nam pomogłaś.
Wydacie mnie?
Sam nie wiem, ale dowiesz się.
Mogę zostać sam. Spotkamy się w biurze.
Powinienem zostać.
Przecież nic nie nabroję.
Fotograf chce adwokata, to chyba on.
Tylko udaje sarkastycznego zboczka.
Racja.
A motyw seksualny jest dość częsty.
Możesz go zwolnić. Phoenixa też.
- Masz inny motyw? - Tak.
Kosztowny rubinowy naszyjnik wydaje się dobry.
Nie mamy dowodu, że to Charlie ukradła go matce.
Była spłukana, to ona.
Zaczęła żałować, gdy dostała kartkę od rodziców.
Skąd wiesz?
Dziennikarka mówiła o liście po hiszpańsku,
- i słowie "lo siento". - "Przepraszam"?
Chciała przeprosić Marię, niesłusznie zwolnioną gosposię.
Naszyjnika nie było u Charlie, ani w Oasis Ranch.
Zabójca go zabrał.
Gdyby Charlie czuła się winna, przyznałaby się komuś.
Też tak myślę.
Słucham?
Dr Rubin.
O co chodzi?
Dziękuję za telefon. Już jedziemy.
W ośrodku pojawił się złodziej.
Zginęły kosztowności wielu pacjentów.
Coś takiego.
Przeszukają pokoje, by znaleźć winnego.
- Jedźmy tam. - Wybacz, dojadę później.
Tajemnicza.
Czwartkowa noc. Partyjka pokera.
Może któryś ważniak podpisze nakaz.
Warto spróbować.
Jeśli się nie uda, to koniec.
Coś wymyślimy. Powodzenia.
Sprawdzam, pani senator.
Ful.
Pójdę z torbami.
Muszę się napić.
Przepraszam, panie sędzio.
- Chciałabym porozmawiać. - Nie jestem w nastroju.
To naprawdę ważne, inaczej bym nie prosiła.
Niech zgadnę:
- Volker i nakaz rewizji u Milka. - Słyszał pan.
Sędzia Davis wspominała o pani wizycie.
Podobno niezbyt przyjemnej.
Byłam zdenerwowana i uniosłam się.
- Nie mnie należą się przeprosiny. - Nie przeproszę, Davis się myliła.
Volker to socjopata, musi zostać zdjęty.
Niekoniecznie przeze mnie.
Bywasz bardzo naiwna, Tereso.
Być może, ale co pan woli?
Naiwne dziecko czy pokonanego cynika?
Proszę podpisać nakaz.
Jedyne co stoi na przeszkodzie, to strach.
Pomożemy państwu.
To może mieć związek ze sprawą zabójstwa?
Być może, dowiemy się po przeszukaniu.
To zdarzało się wcześniej. Dosyć często.
W taki sposób odreagowują terapię.
Kolejna urojona diagnoza.
Gdy czegoś chcesz, po prostu to bierzesz.
Zaczynajmy. Kipisz nie zrobi się sam.
- Co robisz? - No co?
Odłóż to.
Odłóż.
O czym ty mówisz?
- Nie przeszkadzaj. - Przepraszam, o co chodzi?
Przepraszam, doktorze. Jane ma problem z...
kleptomanią.
Pierwsze słyszę.
- Proszę opróżnić kieszenie. - Nie.
Nie utrudniaj. Opróżnij je.
Nawet go tam nie czułem.
To nie moje, nie mój portfel.
Przejdźmy do mojego gabinetu. Keith, Marvin, zaprowadźcie pana.
Uwaga na garnitur.
Szybciej nie mogłam.
Kleptomania to choroba, musisz się leczyć.
- Błagam. - Mówiłam, ale nie słuchał.
To nie twoja wina i żaden wstyd.
Kolejne bzdury, którymi napychasz mi głowę.
Zrozum wreszcie, że to poważna sprawa.
- Mogą złożyć pozew. - Nie chcemy tego.
- Niech pan Jane mówi. - Nie jest pan lekarzem,
nie muszę z panem rozmawiać.
Jane...
To nie zaszkodzi. Proszę.
Dobrze.
Lubię coś zabrać i jestem w tym dobry.
Nie rozumiem zamieszania.
To nie dzieje się bez przyczyny.
Nie.
W wieku 10 lat nauczył mnie tego ojciec.
Obrobiliśmy kilka domów.
Potem kilka banków.
Nie przepadałem za tym, nie lubię ich.
Cały ten strach, krzyki i panika. Nie przepadam za tym.
Podświadomie chcesz się przypodobać ojcu.
Tak.
Tak, to...
Jak pan to robi? Niesamowite.
Jane...
Cho?
Rubinowy naszyjnik?
Naprawdę? Dzięki.
Znaleźli w twoim aucie rubinowy naszyjnik.
Wyjaśnisz to?
Nie.
Teraz to sprawa dla policji. Proszę nas zostawić.
Oczywiście. Już nas nie ma.
Powinieneś kontynuować leczenie.
Polecę kogoś.
Dziękuję, doktorze.
Już mi lepiej.
Wtopa.
Ma pani mnóstwo długów. Pożyczki, karty, hipoteka.
Dlaczego? Kości, ruletka?
To dla frajerów.
- Posiadam zdolności. - Czyli Blackjack.
Skąd to wiecie?
Mówiła pani, że nie pali, ale w gabinecie cuchnęło dymem.
Dodała też pani, że mieszka "w połowie drogi do Reno".
Zaczęło się kilka lat temu, kiedy przestałam pić.
Miało być miło i łatwo.
Ale straciłam kontrolę.
Przegrałam dom,
oszczędności na edukację dzieci.
Nie mogłam przestać.
Skąd brała pani pieniądze?
Zadłużałam się u podejrzanych typów.
Chcieli mnie skrzywdzić.
Słysząc o naszyjniku, zwęszyła pani szansę.
Charlie nagle otworzyła się, gdy dostała tę głupią kartkę.
Przyszła do mnie i przyznała się do kradzieży.
Próbowała go sprzedać, ale nie wiedziała, komu.
Potem chciała go zwrócić.
Tylko pani o tym wiedziała.
Chciała odkupić swoje winy, ale bądźmy poważni.
Był wart ćwierć miliona, potrzebowałam go.
Namówiłam ją, by wymknęła się w nocy
i wróciła do domu po naszyjnik.
Radziłam, by oddała go rodzicom w dniu ukończenia terapii.
Mówiłam, że jestem z niej dumna.
Zatrzymałam się, udawałam, że złapałam gumę.
Jeden z pacjentów mówił, że w parku kupował towar.
Podrzuciłam ją celowo.
Zabiła ją pani, zabrała naszyjnik do ośrodka
i pozwoliła uwierzyć rodzicom, że zginęła, kupując narkotyki.
Jestem bezsilna.
To choroba.
Szach mat.
Manchester podpisał nakaz. Jadę do Van Pelt.
Świetna policyjna robota znowu górą.
Smutni rodzice na 12.
Panie Jane, dziękujemy.
Dziękuję.
Miło mi, naprawdę...
Właśnie... Już mnie nie ma.
Mam coś dla państwa.
Naszyjnik. Charlie chciała go zwrócić.
Dziękuję.
Państwa córka naprawdę się zmieniła.
Wiedziała, że państwa zraniła, chciała to naprawić.
Kochała państwa.
Nasza córeczka.
Biedna córeczka.
Witaj, Tereso. Jak minął dzień?
Fantastycznie.
Wyobrażam sobie.
Rzuciłaś się w pościg.
Nie bardzo rozumiem, panie Volker.
Nie bądź taka skromna. Dzwonię pogratulować
uzyskania nakazu.
Skąd pan wie?
Mam swoje dojścia.
W każdym razie, nic pani nie znajdzie.
Milk zrealizował dla mnie jedynie kilka zleceń.
Ale to świetny facet. Na pewno ci się spodoba.
Przepraszam, mam drugi telefon.
Oczywiście.
Radzę odebrać.
Van Pelt, już jadę.
Spóźniliśmy się.
Mamy ich dane.
To małżeństwo, Bob i Sarah Miller,
a to Charles Milk.
Co się stało?
Ostrzał, gangsterska robota.
Byli w niewłaściwym miejscu i czasie.
Lisbon?
Jane...
potrzebuję twojej pomocy.
Wersja polska: dankann Korekta: Shylock
<< KinoMania SubGroup >> www. kinomania .org