W poprzednim odcinku.
Postanowiliśmy sprawdzić, na ile zawodnicy sobie ufają.
Podczas wspinaczki
Gwen pokazała, gdzie ma Heather,
a Trent otruł się przez Lindsay rybą fugu.
DJ powierzył Geoffowi króliczka. Wielki błąd.
Część zaliczyła glebę tyłkiem,
a Duncan pokazał Courtney, że też ma uczucia.
Uroczy widoczek.
Obejrzyj najdramatyczniejszą ceremonię piankową
na Wyspie
Totalnej
Porażki!
Kto wsadził moje gacie do grzanek?
Harold, jesteś obrzydliwy.
Zaczekaj.
To nie ja. Idioci.
Czasem aż sam się o to prosi.
Wiem.
Słuchajcie, niedojdy.
Macie się zgłosić do Portu Wstydu
o punkt dziewiątej.
Czyli już!
W szeregu zbiórka.
To ma być baczność?
Stopy razem.
Ręce prosto.
Oczy na wprost.
Głowa do góry.
Szykuje się niezła zabawa.
Co powiedziałaś?
Nic.
I będziesz milczeć,
dopóki nie pozwolę ci się odezwać.
Czeka was trudne zadanie.
Część z was może nie wrócić cało.
Bolało!
Będę was dręczył,
aż zostanie tylko jeden zawodnik.
Jego drużyna wygra nietykalność.
Gdzie jest Chris?
Zasada pierwsza.
Mówcie mi per Panie Szefie.
Zrozumiano?
Tak, Panie Szefie.
Będziecie spać i jeść
tylko wtedy, gdy na to pozwolę.
Jasne?
Tak, Szefie.
Zasada druga.
Gdy się poddacie, pójdziecie na pomost
i zadzwonicie.
To łączy się z kolejną zasadą.
Do końca dnia jeden z was ma odpaść.
Już ja tego dopilnuję.
A teraz zasuwać na plażę!
Nie wiem, co za degenerat dał mu dowództwo,
ale przyznaję, że jestem pod wrażeniem.
Każdy zespół ma trzymać kanu nad głową.
Kto tylko je puści,
odpada z rywalizacji.
Nie zjecie, dopóki ktoś nie odpadnie.
Chwytać!
Nie jest tak źle.
Łatwizna.
Dalej, fujary. Minęły dopiero trzy godziny.
Obiadu już dziś nie zjedzą.
Widocznie nie są głodni.
Chyba że ktoś odpuści.
Nawet o tym nie myśl.
Pora zaciąć rybkę.
Debile!
Jakiś problem?
Nie.
Gdy szliśmy do dżungli, było nas 25.
Wróciło tylko pięciu.
Niby co to była za wojna?
Pozwoliłem mówić?
Bo nie pamiętam.
Nieważne. Żaden z niego żołnierz.
Nie mogę już.
Nie mam czucia w rękach.
Pierwszy kapitulant.
Lindsay, nie!
Nie ma powodu do wstydu.
Poza tym, że zawiodłaś drużynę!
Resztę zapraszam do kantyny. Podano do stołu.
Dzięki, panienko przenajświętsza!
Słuchać, łajzy.
Za dziesięć minut zaczynamy manewry nocne.
Zajadać!
Manewry nocne?
W życiu!
A gdzie jedzenie?
Patrzycie na nie.
To resztki ze śniadania.
Na wojnie się nie wybrzydza!
Pomyślałeś o wszystkim.
Zjesz ze mną kraba?
Się wie.
Palcem tego nie tknę.
Ja też.
Księżniczka nie zje specjalności dnia?
Kiedyś będę ubiegać się o stołek i nie pozwolę, by ktoś widział,
jak zjadam resztki.
Haroldzie, głupio nam za tę akcję z wędką.
Napij się soku.
Dzięki!
To nie sok!
Przepraszam.
Pewnie pomyliliśmy z olejem.
Banda przedszkolaków.
Jesteście z siebie dumni?
Wiem, że lecisz na mnie.
On wie.
Wszyscy wiedzą.
Jeśli chcesz mnie pocałować,
to proszę.
A już myślałam, że jesteś miły.
Ja? Tak, jasne.
Skąd ta myśl?
Nieważne. Myliłam się.
To zwykły cham i prostak.
Smacznych odpadków.
Co robisz?
Już ktoś odpadł. Kończymy.
Ja o tym decyduję.
Na glebę i 20.
Ktoś chciałby coś dodać?
Mogę do łazienki?
Nie o to mi chodziło.
Następnym zadaniem jest napisanie eseju na 300 słów
o tym, jak bardzo mnie kochacie.
Kto zaśnie lub go nie napisze, będzie wyeliminowany.
Kurde!
Kocham szefa Hatcheta, bo jest bardzo,
bardzo, bardzo, bardzo...
To jedno zdanie z pięcioma stronami "bardzo".
Ma dokładnie 300 słów.
Można przeliczyć.
Wytrzyj ten ślinotok.
Odpadacie.
Reszta do łóżek,
a o 5 meldujecie się na boisku.
Coś tu generałowi zostało.
Chcesz przebiec 50 okrążeń?
Nie trzeba.
Kolega idzie prosto do łóżka.
Chcesz, by cię wyrzucił?
Jednak cię obchodzę?
Nie.
Nie chcę przegrać.
Więc choć raz rób co każą!
- Leci na mnie. - Wiadomo.
Będziecie tak długo ćwiczyć,
aż ukończycie poniżej minuty.
Jasne?
Jak łza.
Tylko spróbuj coś schrzanić.
Jazda, łajzy!
Generale Odpał, mamy problem.
Za dużo... błota.
Zasuwaj do pielęgniarki. Koniec służby.
Biedaczek.
Wracać na tor!
Pomyl się, a będę cię męczył jak smród w szambowozie.
Nie mogę się doczekać.
Cześć ci, poległy żołnierzu.
Zasłużyłeś na 20 pompek.
Dziękuję.
Z lekka przegiąłeś.
Chyba masz rację.
Jednodniowy areszt
w hangarze.
Wielkie mi halo. Czego tu się bać?
Mogłem siedzieć cicho.
Pójdę do niego.
Podoba ci się.
- Ani trochę. - Jasne, że tak.
Znieść go nie mogę,
co dopiero lubić.
Jest podły, zadziorny i denerwujący.
Pójdę do niego.
Lubi go.
Duncan?
Księżniczka!
Nie nazywaj mnie tak.
Przyszłaś po całusa?
Świnie też muszą jeść.
Wolę przynętę.
Szef dał tylko to
za karę, że tak źle nam poszło.
Dlaczego go tak podpuszczasz?
Narobisz sobie kłopotów.
A dlaczego ty jesteś taka sztywna?
Wcale nie jestem.
Przestrzegasz wszystkich zasad.
A ty każdą łamiesz.
Tylko te, które chcę.
Może i przestrzegam zasad.
Pewnie masz mnie za jedną wielką frajerkę.
Może.
Więc po co ich przestrzegasz?
Bo nie chcę
wylądować z rybami.
Nie wylądowałem z nimi sam.
Wyskoczymy na Nutellę i dżem?
Żartujesz?
Od dwóch dni jem te pomyje.
Szef nam nie pozwoli.
Na tym polega twój problem.
Wcale nie musisz prosić.
Masz je tu?
Nie, ale wiem, gdzie je znaleźć.
Trzeba będzie złamać kilka zasad. Wchodzisz w to?
A co tam.
W porząsiu.
Powoli. Czołgaj się.
Poszło nas 25.
Wróciła tylko piątka.
Będzie po nas, jeśli nas złapie.
W życiu nie zgoliłbym zarostu.
Amen, bracie.
Na pewno nie chcesz się wycofać?
Coś ty. Jeszcze się tu tak dobrze nie bawiłam.
Mały prezencik od Zabójczych Okoni.
To mi się podoba.
Chyba złapałem zgniliznę na torze.
My tu jemy.
Skąd on wziął te historyjki wojenne?
Gość ma z głową.
Te paznokcie nie nadają się do walki.
Wojsko to nie moja broszka.
Hej. Ale oblecha.
Tak się marnuje Nutellę.
Już wystarczy.
Tylko ten jeden.
Tak. Przesadziłam.
Księżniczka ma ciemną stronę.
Co za obciach.
Ale gdy raz zrobisz coś złego,
masz ochotę to powtórzyć!
Więc mogłabyś dać w końcu tego całusa.
Śnij dalej.
Przyjemnego życia bez Nutelli.
Przyjemnej odsiadki.
Wiadomo.
Brawo, stary!
Mówiłem, że leci.
Uwaga, zawodnicy.
Dalszy etap szkolenia
zaczyna się jutro o siódmej.
Biedny ten, kto zjadł mój deser.
Przechodzicie starożytną metodę tortur.
Krew napływa wam do głowy.
Potem przyjdą mdłości,
zawroty i zaczerwienienie.
Gdy krew zacznie wlewać się do oczu,
możecie doświadczyć omdleń.
Duncan!
Nic mu nie jest.
Nie mogę dosięgnąć!
Mam dość.
Złaź, tuczniku.
Sorka.
Nie śmiej się.
Nie mogę się powstrzymać.
Zawiodłaś mnie.
Panie Szefie, chcę coś panu powiedzieć.
Co takiego?
Musi pan wrzucić na luz.
Tak trzymać.
Jedyna nadzieja w tobie, Geoff.
Dasz radę, Gwen?
Mogę tu wisieć cały dzień.
Nie ma to jak zawroty głowy.
Co za wspaniałe... uczucie.
Zostanie ślad.
Brawo, Gwen!
Gratulacje.
Mógłbym z tobą wojować.
Będę o tym pamiętać.
Koniecznie.
Zostało pięć pianek.
Symbolizują one tych,
którzy pozostaną.
Tutaj.
Oddaliście głosy.
Jeśli was nie wymienię,
musicie udać się do portu,
wsiąść na łódkę i odpłynąć.
Bezpowrotnie.
Duncan.
DJ.
Bridgette.
Geoff.
Oto ostatnia pianka.
Harold.
Że co?
Wolicie go ode mnie?
Tak, tak.
Szok.
Domagam się ponownego przeliczenia głosów!
Nasza trójka na pewno na nią
nie zagłosowała.
Nie zgadzam się!
Ale kicha.
Beze mnie zginiecie.
Byłam opiekunem kolonijnym!
Puszczajcie!
Mój prawnik was zniszczy.
Zaczekaj.
To dla ciebie.
Aż strach na to patrzeć, ale podoba mi się!
Nie zapomnę cię!
Kto wsadził moje gacie do grzanek?
Debile!
To nie sok.
Przepraszam.
Myślicie, że jesteście tacy spoko.
Koniec romansowania.
Tak!