Tłumaczenie, korekta, synchronizacja: pawelosro
Hobbit
Bree, na granicy Shire.
Pod Rozbrykanym Kucykiem
- Proszę. - Dzięki.
- Uważaj! - Wybacz miła.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
Pozwól, że się przysiądę.
Poproszę to samo.
Powinienem był się przedstawić, mam na imię Gandalf.
Gandalf Szary.
Wiem kim jesteś.
To się dobrze składa.
Co sprowadza Thorina Dębową Tarczę do Bree?
Doszły mnie wieści, że widziano mego ojca błąkającego się w pobliżu Dunlandu.
Szukałem go... ale nie znalazłem ani śladu.
Thorinie, od dawna nie słyszeliśmy już nic, prócz plotek o Thrainie.
On wciąż żyje. Jestem tego pewien.
Mój ojciec widział się z tobą, zanim zaginał.
Co mu powiedziałeś?
Poradziłem mu, by ruszył do Ereboru,
zwołał siedem krasnoludzkich armii,
pokonał smoka i odzyskał Samotną Górę.
Tobie powiem to samo. Odbierz swoją ojczyznę.
To nie jest przypadkowe spotkanie, nieprawdaż?
Oczywiście, że nie.
Samotna Góra mnie niepokoi, Thorinie.
Ten smok siedzi tam już wystarczająco długo.
Prędzej, czy później mroczniejsze moce spróbują zawładnąć nad Ereborem.
Podczas podróży Zielnym Traktem natknąłem się na kilka paskudnych istot.
Wzięli mnie za włóczęgę.
Domyślam się, że tego pożałowali.
Jeden z nich miał przy sobie wiadomość.
To Czarna Mowa.
Obiecano tu zapłatę.
Za co?
Za twoją głowę.
Ktoś czyha na twe życie.
Thorinie, nie możesz już dłużej zwlekać. Jesteś dziedzicem tronu Durina.
Zjednocz armie krasnoludów, razem będziecie mieli siły by odbić Erebor.
Zwołaj wiec siedmiu krasnoludzkich rodów.
Zażądaj, by dotrzymali złożonej przysięgi.
Siedem armii poprzysięgło wierność posiadaczowi Klejnotu Króla - Arcyklejnotu.
Tylko ten klejnot może ich zjednoczyć, a jeśli zapomiałeś, to został skradziony przez Smauga.
A co jeśli pomógłbym ci go odzyskać?
Jak?
Arcyklejnot znajduje się na drugim końcu świata,
zagrzebany w legowisku ziejącego ogniem smoka.
Tak, zgadza się.
I dlatego potrzebny nam będzie włamywacz.
Rok później
Pustkowie Smauga
- Jak blisko jest sfora? - Za blisko.
Nie dalej niż kilka mil, ale to nie najgorsze.
- Wargowie zwęszą nasz trop? - Jeszcze nie.
Mamy inny problem.
Spostrzegli cie.
Nie, nie o to chodzi.
A nie mówiłem, cichy jak mysz.
Doskonały na włamywacza. - Dajcie mi dojść do głosu!
Staram się wam powiedzieć, że tam jest coś jeszcze.
Czy to coś wygląda jak... ...niedźwiedź?
Tak, ale jest znacznie większe.
Wiedziałeś o tej bestii?
- A może zawrócimy. - Wpadniemy prosto w szpony orków.
W pobliżu jest dom...
...niedaleko stąd.
Może znajdziemy w nim schronienie.
Czyj to dom? Przyjaciela, czy wroga?
Ani jednego, ani drugiego.
Pomoże nam, albo...
...nas zabije.
Więc jaki mamy wybór?
Żaden.
Biegiem!
Szybko! Tędy!
Ruszać się!
Do domu!
Do środka! Szybko!
Otwórzcie drzwi!
Szybko!
Pchajcie!
No dalej!
Co to jest?
To nasz gospodarz...
...ma na imię Beorn.
Potrafi zmieniać swoją postać.
Czasem jest wielkim, czarnym niedźwiedziem, a czasem rosłym, silnym człowiekiem.
Jako niedźwiedź jest nieprzewidywalny, za to z człowiekiem można dyskutować.
Ale nie przepada za krasnoludami.
- Odchodzi. - Odejdź od tych drzwi!
To nie jest zwyke stworzenie.
To pewne, że ktoś rzucił na niego jakiś mroczny czar.
Nie bądź głupcem. On sam siebie zaczarował.
Wyśpijcie się wszyscy dobrze. Tej nocy będziecie bezpieczni...
...mam nadzieję.
Zaatakujmy ich teraz. (Bu margi hum!)
Zabijmy krasnoludy we śnie. (Guri shugi khozdayil.)
Nie. (Shâ.)
Bestia czuwa na straży. (Shulim nari arangish.)
Zabijemy ich na szlaku. (Zadgarimid ru mong.)
Zbierają się w Dol Guldur.
Pan cie wzywa.
Jeden, by wszystkimi rządzić, (Ash nazg durbatuluk,)
jeden, by wszystkie odnaleźć, (ash nazg gimbatul,)
Jeden, by wszystkie zgromadzić (ash nazg thrakatuluk)
i w ciemności związać. (agh burzum-ishi krimpatul.)
Jest nas coraz więcej. (Za thraka ash.)
Rośniemy w siłę. (Za thraka khrishu.)
Staniesz na czele moich armii. (Shabalak.)
Co z Dębową Tarczą? (Mod Eikenskeldu.)
Nadciąga wojna. (Kutmu nakhash.)
Obiecałeś mi jego głowę.
Śmierć dosięgnie wszystkich.
Odwołamy pościg?
Bolg!
Mam dla ciebie zadanie.
Wciąż pragniesz krasnoludzkiej krwi?
Ta....
Więc to ciebie zwą Dębowa Tarcza.
Powiedz mi, dlaczego Azog Plugawy poluje na ciebie.
Znasz Azoga?
Skąd?
Moi ludzie jako pierwsi osiedlili się w tych górach.
Zanim jeszcze orkowie przybyli z północy.
Plugawiec zabił większość moich bliskich.
Ale część z nas wziął do niewoli.
Nie w celu zmuszenia nas do pracy, ale dla rozrywki.
Zamknęli ich w klatkach, torturowali. ...To go bawiło.
Jest was więcej?
- Kiedyś było nas wielu. - A teraz?
Zostałem tylko ja.
Musicie dotrzeć do góry przed ostatnim dniem jesieni.
Zanim minie Dzień Durina, zgadza się.
Kończy wam się czas.
Dlatego też musimy iść przez Mroczną Puszczę.
Ten las pogrążył się w mroku.
Paskudne stwory pełzają w cieniu drzew.
Istnieje sojusz pomiędzy orkami z Morii, a Czarnoksiężnikiem z Dol Guldur.
Nie powziąłbym takiego ryzyka, chyba że w ostateczności.
Pójdziemy ścieżką elfów, która jest wciąż bezpieczna.
Bezpieczna?
Leśne elfy różnią się od swoich pobratymców.
Są mniej rozważne i bardziej groźne.
Ale to bez znaczenia.
Co masz na myśli?
Na tych ziemiach roi się od orków. Ich liczba wciąż wzrasta.
Idąc pieszo nie uda wam się dotrzeć do puszczy żywym.
Nie lubię krasnoludów.
Są chciwi i ślepi. Ślepi na los tych, których uważają za mniej od siebie ważnych.
Ale orków nienawidzę najbardziej.
Czego wam potrzeba?
Wyruszcie teraz, korzystając ze światła dziennego.
Ci, którzy na was polują, są blisko.
Brama elfów.
Tędy przejdziemy przez Mroczną Puszczę.
Ani śladu orków. Szczęście nam sprzyja.
Rozsiodłajcie konie. Niech powrócą do właściciela.
Ten las wygląda na chory, jakby toczyła go jakaś zaraza.
Nie ma innej drogi?
Nie, chyba że nadłożymy z dwieście mil idąc na północ, albo dwa razy tyle...
...na południe.
Coś się kryje w cieniu niezauważone.
Ukryte przed naszym wzrokiem.
Z każdym dniem rośnie w siłę.
Strzeż się Czarnoksiężnika.
Nie jest tym, za kogo go uważamy.
Jeśli nasz wróg powrócił, musimy wiedzieć.
Udaj się do grobowców w górach.
Do High Fells.
Niech tak będzie.
Nie mój koń! Potrzebuję go!
- Nie opuszczasz nas. - Nie robiłbym tego, gdybym nie musiał.
Zmieniłeś się Bilbo Bagginsie.
Nie jesteś już tym samym hobbitem, który wyruszył z Shire.
Chciałem ci coś powiedzieć.
Ja...
...znalazłem coś w tunelu goblinów.
Co takiego?
Co tam znalazłeś?
Odwagę w sobie.
Dobrze, to bardzo dobrze.
Wkrótce ci się przyda.
Będę was oczekiwał na płaskowyżu u podnóża Ereboru.
Strzeżcie mapy i klucza.
Nie wchodźcie do góry beze mnie.
To nie jest już ta sama zielona puszcza co kiedyś.
Całe powietrze przesiąknięte jest omamami,
otępi wasze umysły i wywiedzie na manowce.
Na manowce? Co masz na myśli?
Musicie trzymać się ścieżki. Jeśli z niej zboczycie, nigdy jej nie odnajdziecie.
Za wszelką cenę nie schodzie ze ścieżki! - Chodźcie, musimy dotrzeć do góry...
...zanim minie Dzień Durina. - Ruszajmy.
Mamy tylko jedną szansę odnaleźć ukryte drzwi.
Ścieżka tu skręca.
Tędy.
Powietrza! Potrzebuję powietrza!
Kręci mi się w głowie. Co się dzieje?
Nie zatrzymujcie się. Nori!
- Dlaczego stoimy? - Ścieżka... zniknęła.
- Co się dzieje? - Zgubiliśmy ścieżkę.
Znajdźcie ją!
Wszyscy szukajcie ścieżki!
Nie pamiętam tego miejsca.
Czy ten przeklęty las nie ma końca?
- Spójrz. Woreczek na tytoń. - W tym lesie są krasnoludy.
Krasnoludy z Gór Błękitnych, bez wątpienia! Taki sam jak mój.
Bo on jest twój, rozumiesz?
Chodzimy w kółko, zbłądziliśmy.
- Nie zgubimy się póki podążamy na wschód. - Ale gdzie jest wschód? Straciliśmy słońce!
Słońce, musimy odnaleźć słońce.
Na górę.
Co to było? Dosyć! Cisza wszyscy!
Ktoś nas obserwuje.
Widzę jezioro...
...i rzekę, oraz Samotną Górę!
Jesteśmy prawie u celu.
Słyszycie mnie? Wiem w jakim kierunku musimy iść.
Halo?
No nie.
Zabijmy ich!
Mają twardą skórę... ale w środku są soczyści...
Ukłuj go jeszcze raz.
Wykończmy ich! Ten jeszcze żyje. Zabijmy ich teraz! Ucztujmy!
Uczta!
A to co?
Tłusty i soczysty.
Tylko mały kawałek.
Gdzie on jest?! Gdzie on jest?!
Tutaj.
To żądli! Żądli!
Żądło?
Ładna nazwa.
Żądło.
- Wszyscy cali... - A gdzie Bilbo?
Jestem tu, na górze!
- Chwyćcie za odnóża! - Ciągnijcie!
Gdzie on jest? Gdzie on jest?
Nie!
Gloinie zabij go!
Mój!
Pospieszcie się!
Nie myśl, że cie nie zabiję, krasnoludzie. Zrobiłbym to z przyjemnością.
Kili!
Rzuć mi swój sztylet! Szybko!
Jeśli myślisz, że dam ci broń, krasnoludzie, to jesteś w błędzie.
Przeszukać ich!
Hej! Oddawaj! To rzecz osobista!
Kto to? Twój brat?
To jest moja żona.
A co to za szkaradne stworzenie? Gobliński mutant?
To mój synek, Gimli.
Pająki pozabijane? (Gyrth in yngyl bain?)
Tak, ale przybędzie ich więcej. (Ennorner gwanod in yngyl na nyrn.)
Stają się coraz odważniejsze. (Engain nar.)
Ten miecz pochodzi z Gondolinu. (Echannen i vegil hen vin Gondolin.)
Został wykuty przez Noldorów. (Magannen nan Gelydh.)
- Skąd go masz? - Ktoś mi go podarował.
Nie tylko złodziej, ale i kłamca!
Zabrać ich! (Enwenno hain!)
Thorinie, gdzie bilbo?
Zamknąć bramę. (Holo in ennyn!)
Tak to się skończy?
Nie przeszukasz mnie? Może mam coś w spodniach.
Albo i nic.
Dlaczego ten krasnolud tak na ciebie patrzył? (I nogoth... amman e tir gin? Tauriel?)
Kto wie? (Ú-dannada?)
Jest całkiem wysoki, jak na krasnoluda... (E orchal be nogoth...)
...nie sądzisz? (...pedithig?)
Może i wyższy... (Orchal eb vui...)
...ale tak samo brzydki. (...mal uvanui en.)
Zostawcie to. Stąd nie ma ucieczki.
To nie jakiś orkowy loch, to sale Leśnego Królestwa.
Nikt stąd nie wyjdzie, chyba, że z woli króla.
Ktoś może pomyśleć, że przyświeca wam szlachetny cel.
Odzyskać ojczyznę i pokonać smoka.
Sam doszukuję się tu bardziej prozaicznego powodu.
Chcecie dokonać kradzieży, albo czegoś w tym rodzaju.
Znaleźliście wejście do góry.
Szukasz tego, co da ci prawo do władzy.
Klejnotu króla, Arcyklejnotu.
Jest on dla ciebie bezcenny.
Rozumiem to, ja też pożądam klejnotów spod Góry.
Białe kamienie świecące blaskiem gwiazd.
Oferuję ci pomoc.
Słucham.
Pozwolę wam odejść, pod warunkiem, że oddacie mi co moje.
- Przysługa za przysługę? - Masz na to moje słowo.
Jakie król daje królowi.
Nie zaufam Thranduilowi, wielkiemu królowi, który nie dotrzymuje danego słowa!
Brak ci honoru!
Widziałem jak traktujesz przyjaciół.
Przyszliśmy do ciebie kiedyś głodni, bez schronienia, szukając pomocy.
Odwróciłeś się od nas nie zważając na cierpienia mojego ludu.
Na piekło przez które przeszliśmy.
Zgiń w płomieniach. (Imrid amrad ursul!)
Nie mów mi o ogniu smoka.
Wiem jakie powoduje spustoszenie.
Stawiłem czoła wielkim gadom północy.
Ostrzegłem twojego dziada do czego doprowadzi jego chciwość.
Ale mnie nie wysłuchał.
Jesteś taki sam jak on.
Zostań tu i gnij, sto lat to mgnienie oka w życiu elfa.
Jestem cierpliwy, mogę poczekać.
- Zaoferował układ? - Tak.
Odpowiedziałem mu : Plwam na twój grób! (Ish kakhfe ai’d dur rugnu!)
Jego i całego jego rodu.
To by było tyle, a układ był naszą jedyną nadzieją.
Nie jedyną.
Wiem, że tam jesteś.
Dlaczego kryjesz się w cieniu?
Przyszłam zdać ci raport.
Myślałem, że kazałem zniszczyć to gniazdo już dwie pełnie księżyca temu.
Zrobiliśmy jak kazałeś, Panie, ale więcej pająków nadciąga z południa.
Mnożą się z ruinach Dol Guldur.
Moglibyśmy to zakończyć...
Ta forteca leży poza naszymi granicami.
Dopilnuj, aby te stwory nie panoszyły się po naszych ziemiach.
A kiedy już je odpędzimy? Co wtedy?
Czy nie rozprzestrzenią się na sąsiednie tereny?
To już nie moje zmartwienie.
Los świata będzie się toczyć własnymi drogami.
A my w tym królestwie przetrwamy.
Legolas powiedział, że dzielnie dziś walczyłaś.
Coraz bardziej cie lubi.
Zapewniam cie, Panie, jestem dla Legolasa tylko dowódcą straży.
Kiedyś może tak.
Teraz nie jestem już taki pewien.
Ale nie pozwoliłbyś swojemu synowi na związek z elfką niskiego rodu.
Masz rację. Nie pozwolił bym.
Ale wciąż mu na tobie zależy.
Nie dawaj mu złudnej nadziei.
Bramy są strzeżone.
Nie wszystkie... za mną! (Shugi golgai! Tud-dad nu.)
Tan kamień w twojej dłoni. Co to jest?
To talizman.
Jest strzeżony przez potężne zaklęcie. Jeśli jakiś nie-krasnolud odczyta te runy...
...zostanie na wieki przeklęty.
...albo i nie.
Zależy, czy wierzysz w takie rzeczy. To tylko kamyk.
Kamień z runami.
Matka mi go dała, żebym pamiętał o obietnicy.
Jakiej obietnicy?
Że do niej wrócę.
Martwi się o mnie. Uważa, że jestem lekkomyślny.
A jesteś?
Nie.
Ktoś się chyba tam dobrze bawi.
To Mereth-en-Gilith, uczta światła gwiazd.
Dla Elfów każde światło jest święte,
Leśne elfy najbardziej upodobały sobie światło gwiazd.
To światło zawsze wydawało mi się zimne, odległe i tajemnicze.
To jest wspomnienie, bezcenne i czyste.
Tak jak twoja obietnica.
Czasami się tam wybieram...
...poza las, pod nocne niebo.
Widziałam jak świat pogrąża się w mroku,
a białe, wieczne światło wypełniało powietrze.
Widziałem kiedyś krwawy księżyc.
Wzeszedł nad przełęczą w Dunlandzie.
Był wielki purpurowo-złoty, wypełniał niebo.
Byliśmy eskortą dla kupców z Ered Luin, handlowali futrem za srebro.
Szliśmy Zielonym Trkatem na południe, po lewej mieliśmy góry.
Wtedy się pojawił, ogromy, krwawy księżyc. Oświetlał nam ścieżkę.
Chciałbym ci go pokazać.
Te puste beczki powinny zostać odesłane
do Esgaroth kilka godzin temu. Flisak już pewnie na nie czeka.
Mów co chcesz, ale nasz król ma świetny gust, jeśli chodzi o wino.
- Może skusisz się na kieliszek, lub dwa. - Muszę pilnować krasnoludów.
Wszystkie są pozamykane. Gdzie mogą pójść?
- Słońce już chyba wschodzi. - Już prawie świt.
Nigdy nie dotrzemy do góry.
Napweno nie tkwiąc tutaj.
Bilbo!
Strażnicy są w pobliżu!
Ori nie tędy, idź na dół. Za mną.
Tędy.
- Chodźcie. - Nie wierzę, jesteśmy w piwnicy.
- Miałeś nas stąd wyprowadzić, a nie.... - Wiem co robię!
Tędy.
Wszyscy do beczek, szybko!
- Oszalałeś? Znajdą nas! - Nie znajdą! Obiecuję, musicie mi zaufać.
Róbcie co wam każe.
Wszyscy w środku.
A co teraz?
Wstrzymajcie oddech.
Wstrzymać oddech? Co miał na myśli?
Gdzie się podział klucznik?
Szybko! ("Tolo hi!")
Dobra robota panie Baggins.
Uciekajmy!
Trzymajcie się!
Bilbo!
Zamknąć bramę! (Holo in-annon!)
Nie!
Uwaga!
Tam sa orkowie!
Zabić ich wszystkich! (Gorid! Zib! Goridug!)
Na most!
Kili!
Kili.
Zabić ją! Zabić elficę! (Gor’-ash! Gor golginul!)
Krasnoludy uciekają! Za nimi! (Khozdayin obguryash! Abgurid!)
Klil!
Dori!
Przerąbcie pień!
Bombur!
Czekaj! Tego zostawimy przy życiu. (Tauriel! Dartho! Ú-no hono. Ho hebo cuin.)
Za nimi! Nie pozwólcie im uciec! (Ban khozdai-go. Sha-mogi obguryash.)
- To ty. - Dlaczego mnie tu przywiodłeś?
Zaufaj mi, Radagaście nie robiłbym tego bez powodu.
- To nie jest dobre miejsce na spotkanie. - Zdecydowanie nie.
To są mroczne zaklęcia, Gandalfie, stare i pełne wrogości.
Kogo tu pochowano?
Jeśli nosił kiedyś jakieś imię, to dawno zostało zapomniane.
Będziemy go nazywać Sługą Zła.
Jeden z wielu.
Jeden z dziewięciu.
Dlaczego teraz, Gandlafie? Nie rozumiem.
Upiory pierścienia zostały wezwane do Dol Guldur.
Nie mógł tego dokonać Czarnoksiężnik. Człowiek nie mógłby wezwać takiego zła.
A kto powiedział że to człowiek?
Dziewięciu stawia się na wezwanie tylko jednego pana.
Byliśmy ślepi, Radagaście.
A przez naszą ślepotę nie zauważyliśmy, że wróg powrócił.
Zwołuje swoje sługi.
Azog Plugawy, on nie jest zwykłym łowcą, jest dowódcą oddziałów.
Nasz wróg przygotowuje się do wojny.
Zacznie się na wschodzie, jego myśli skupiły się na Samotnej Górze.
- Gdzie idziesz? - Wracam do reszty.
Gandlafie.
Ja to zacząłem, nie mogę ich teraz zostawić.
Są w wielkim niebezpieczeństwie.
Jeśli masz rację, to cały świat jest w wielkim niebezpieczeństwie.
Potęga zasiadająca w tej fortecy tylko się umocni.
Chcesz, abym zostawił przyjaciół.
- Widać coś za nami? - Nic nie dostrzegam.
- Chyba uciekliśmy orkom. - Nie na długo. Rzeka traci nurt.
Wyjdźmy na brzeg!
Jestem cały. To nic takiego
- Wstawać! - Kili jest ranny.
- Jego noga wymaga opatrzenia. - Mamy sforę orków na plecach.
- Musimy iść. - Dokąd?
Do Góry, to już nie daleko.
Pomiędzy nami, a Górą znajduje się jeszcze jezioro.
- Nie mamy jak go przekroczyć. - Więc pójdziemy na około.
Orkowie nas dościgną. To jasne jak słońce.
Nie mamy oręża żeby się bronić.
Opatrzcie mu nogę, szybko. Macie 2 minuty.
Spróbuj tego raz jeszcze, a będziesz martwy.
Wybacz, ale chyba jesteś z miasta na jeziorze, jeśli się nie mylę.
Czy ta barka byłaby do wynajęcia za wysoką cenę?
Dlaczego sądzicie, że wam pomogę?
Te buty widziały już lepsze czasy, tak jak ta kurtka.
Nie wspominając już o kilku buziach do wykarmienia.
Ilu ich masz?
Syna i dwie córki.
Twoja żona musi być piękna.
Tak, była piękna.
- Wybacz nie chciałem... - Starczy już tych uprzejmości.
- Dlaczego się tak spieszycie? - Co się to obchodzi?
Chciałbym wiedzieć, kim jesteście. Co robicie w tych stronach?
Jesteśmy prostymi kupcami z Gór Błękitnych. Podróżujemy do krewnych w Górach Żelaznych.
Prości kupcy powiadasz?
Potrzebujemy jedzenia, zaopatrzenia i broni.
Możesz nam pomóc?
- Wiem skąd pochodzą te beczki. - Co z tego?
Nie wiem jakie interesy mieliście z elfami,
ale na pewno nie poszły zbyt dobrze.
Nikt nie wstąpi do miasta na jeziorze bez zgody władcy.
Cały jego dobytek opiera się na handlu z Leśnym Królestwem.
Prędzej was uwięzi, niż zaryzykuje utratę względów u króla.
Założę się, że można się dostać do miasta niepostrzeżenie.
Pewnie. O ile tylko znajdziecie przemytnika.
Któremu zapłacimy podwójnie.
Taka jest natura zła.
Ukryte, korzystając z nieświadomości świata, po cichu rośnie w siłę.
Cień, który rośnie w morku.
Niestrudzona podłość, czarna tak, jak nadciągająca ściana nocy.
Zawsze tak było, zawsze tak będzie.
Z czasem wszelkie zło wyjdzie na jaw.
Ścigaliście kompanię trzynastu krasnoludów. Dlaczego?
Nie trzynastu. Już nie.
Młody krasnolud, ciemnowłosy łucznik, dostał śmiertelną strzałą.
Trucizna jątrzy się w jego krwi, wkrótce umrze.
Odpowiedz na pytanie, plugawcze.
Nie odpowiadam na pytania psom, elfico! (Sha hakhtiz khunai-go, Golgi!)
Na twoim miejscu bym jej nie denerwował.
Lubisz zabijać, orku?
Lubisz śmierć?
- Pozwól, że ci ją ofiaruję! - Dosyć!
Tauriel, wyjdź! (Tauriel, ego!)
Idź teraz! (Gwao hi!)
Nie obchodzi mnie jeden martwy krasnolud. Odpowiedz na pytanie.
Nie masz się czego obawiać.
Powiedz nam co wiesz, a cie uwolnię.
Kazano wam ich zabić. Dlaczego?
Kim jest Thorin Dębowa Tarcza?
Ten krasnoludzki szczur nigdy nie zostanie królem.
Królem? Nie ma już króla pod górą i nigdy nie będzie!
Nikt nie ośmieli się wstąpić do Ereboru, póki smok żyje.
Nic nie wiesz! Wasz świat spłonie.
O czym ty mówisz?
Mów!
Jego czas znów nadszedł.
Mój pan służy jednemu władcy.
Teraz rozumiesz, elfie? Nadchodzi wasz kres.
Zbliżają się płomienie wojny.
Dlaczego to zrobiłeś? Obiecałeś go uwolnić.
Tak też zrobiłem. Uwolniłem jego zepsutą głowę od nędznych ramion.
Mógł nam jeszcze wiele powiedzieć.
Mi już nie mógł nic powiedzieć.
Co miał na myśli mówiąc o płomieniach wojny?
To znaczy, że planują użyć broni tak potężnej, że zniszczy wszystko.
Pragnę podwoić straże na naszych granicach.
Nikt nie może się podróżować bez mojej wiedzy.
Nikt nie wejdzie do tego królestwa, ani go nie opuści.
Zamknąć bramę! (Holo in ennyn!)
Ma zostać zamknięta z rozkazu króla. (Tiro i defnin hain na ganed en-Aran!)
A co z Tauriel? (Man os Tauriel?)
Co z nią? (Man os sen?)
Poszła do puszczy... (Edevín eb enedhor...)
uzbrojona w łuk i ostrze. (na gu a megil.)
Jeszcze nie wróciła. (En ú-nandollen.)
Krew krasnoluda. Wciąż świeża. (Agra-yi khozd. Shir nash.)
Czuję inny zapach... (Nuzdi-arg nash...)
Ludzkie mięso! (...hum an bunish.)
Znaleźli przeprawę przez jezioro. (Girynish or-kilyash.)
Uwaga!
Co próbujesz zrobić? Utopić nas?
Urodziłem się i wychowałem na tych wodach, krasnoludzie.
Gdybym chciał was utopić nie zrobiłbym tego tutaj.
Mam już jego dość. Może tak wyrzucimy go za burtę, pozbędziemy się kłopotu.
Bard, ma na imię Bard.
- Skąd wiesz? - Spytałem go.
Nie obchodzi mnie jak się nazywa, nie lubię go.
Nie musimy go lubić, po prostu musimy mu zapłacić.
No chłopacy, sypnijcie groszem.
- Skąd mamy widzieć, że nas nie wyda? - Nie wiemy.
Mamy problem.
Brakuje nam 10 monet.
Gloinie, no dalej, dorzuć się.
Nie patrzcie na mnie, już jestem spłukany przez tą wyprawę.
A co ujrzałem za swój wkład?
Nic poza nędzą i rozpaczą.
Na moją brodę!
Bierzcie. Bierzcie wszystko.
Pieniądze, szybko!
Zapłacimy ci kiedy się stąd wydostaniemy.
Jeśli cenicie swoją wolność, róbcie co wam każę.
Przed nami straże.
Co on robi?
Rozmawia z kimś.
Wskazuje na nas.
- Chyba dobili targu. - Co?
Sprzedał nas.
Cisza.
Zbliżamy się do rogatki.
Stać!
Kontrola towarów. Poproszę dokumenty.
- To ty, Bardzie. - Witaj Percy.
Coś do zgłoszenia?
Nic po zatym, że jestem zmarznięty i zmęczony.
Wracam do domu.
Nie ty jeden.
Wszystko w porządku.
Nie tak szybko.
"Transport pustych beczek z Leśnego Królestwa."
Tylko, że one nie są puste...
...nieprawdaż, Bardzie?
Jeśli dobrze pamiętam, to masz pozwolenie na pływanie barką, a nie na połów ryb.
To nie twój interes.
Nie to w interes władcy, a zatem także i w mój.
Daj spokój, Alfridzie, miej serce, ludzie muszą coś jeść.
Te ryby zostały złowione nielegalnie. Opróżnijcie beczki za burtę!
Słyszeliście go, do kanału z tym.
No dalej.
Ludzie w mieście się burzą.
Nastały ciężkie czasy, jest problem z wyżywieniem.
To nie mój problem.
A co jeśli ludzie usłyszą, że władca wyrzuca ryby z powrotem do jeziora?
Kiedy zaczną się zamieszki?
Wtedy to już będzie twój problem?
Stójcie!
Może i ludzie cie lubią, znajdują w tobie obrońcę.
Może i masz u ludu względy, ale to nie potrwa długo.
Podnieść bramę!
Władca ma cię na oku, zapamiętaj to sobie. Wiemy gdzie mieszkasz.
To małe miasto, Alfridzie, każdy wie, gdzie kto mieszka.
Wszyscy mówią o niezadowoleniu w społeczeństwie, ktoś podburza lud.
Noga znowu nie domaga?
Było ślisko, to jedyne wytłumaczenie. Podaj mi brandy.
Wśród ludu panują paskudne nastroje.
To prostacy, Alfridzie, zawsze tacy byli.
To nie moja wina, że przyszło im żyć w mieście śmierdzącym rybami i smołą.
Pracy, domów, jedzenia, wciągle czegoś żądają.
Moim zdaniem podburzają ich do tego jacyś awanturnicy.
Więc musimy ich schwytać i uwięzić.
Pomyślałem o tym samym.
Wszystkie te gadki o zmianach muszą być uciszone.
Nie możemy pozwolić im dalej buntować ludzi.
Następnie zaczną zadawać niewygodne pytania, powoływać komisje....
...wszczynać dochodzenia.
Powiadają, że nadszedł czas na zmiany.
- Co? - Takie krążą pogłoski, Panie.
- Niektórzy nawet rozważają wybory. - Wybory? To nie do pomyślenia!
Nigdy nie wyrażę na to zgody.
Nie będą pytać ciebie o zgodę, Panie.
Buntownicy, bękarty, motłoch. Kto miałby czelność kwestionować moja władzę?
Któż by się ośmielił? Kto...?
Bard...
Zapamiętaj moje słowa. Za tym wszystkim stoi ten przysparzający kłopotów flisak.
Z łapami precz.
Nikogo tu nie widziałeś, a ryby możesz sobie zatrzymać.
Chodźcie za mną.
Tato. Nasz dom jest pod obserwacją.
Możecie powiedzieć władcy, że mam już na dzisiaj dosyć.
Tato! Gdzie byłeś?
Ojcze wróciłeś, martwiłam się!
Bain chodź tu.
Jeśli komuś o tym powiesz, powyrywam ci ręce.
Nie dotykaj.
Tam na górę.
Tato, dlaczego krasnoludy wychodzą z naszej toalety?
Przyniosą nam szczęście?
Może nie leżą najlepiej, ale się w nich rozgrzejecie.
Dziękuję bardzo.
Krasnoludzka kusznica.
Patrzysz jakbyś ducha zobaczył.
Tak, kiedy ostatnio widzieliśmy taki oręż, płonęło miasto.
Tego dnia przybył smok.
Dzień, w którym Smaug zniszczył Dal.
Girion, władca miasta rozkazał łucznikom strzelać do bestii.
Ale skóra smoka jest niebywale twarda, twardsza od najgrubszych zbroi.
Tylko czarna strzała, wystrzelona z takiej właśnie kusznicy może zrobić mu krzywdę.
A wykuto niewiele takich strzał.
Zostało ich ledwie kilka, ale Girion nie poddawał się.
Gdyby ludzie wtedy lepiej celowali, historia potoczyła by się inaczej.
Mówisz jakbyś tam wtedy był.
Wszystkie krasnoludy znają tę opowieść.
Zatem powinieneś wiedzieć, że Girion trafił smoka.
Uszkodził łuski pod lewym skrzydłem smoka, Jeszcze jeden strzał i by go zabił.
To tylko bajka, chłopcze, nic więcej.
Zabrałeś nasze pieniądze, gdzie jest nasza broń?
Zaczekajcie tutaj.
- Jutro przypada ostatni dzień jesieni. - A pojutrze Dzień Durina.
Musimy do tego czasu dotrzeć do Góry.
A jeśli nam się nie uda? Jeśli nie znajdziemy ukrytych wrót na czas?
Wtedy cała ta wyprawa pójdzie na marne.
A to co?!
Bosak, zrobiony ze starego harpunu.
- A to? - Obuch, zrobiony z młota kowalskiego.
Ciężko leży w dłoni, ale w obronie sprawdzi się lepiej niż gołe ręce.
Zapłaciliśmy ci za oręż, wykute z żelaza miecze i topory.
To jakiś żart.
Nie znajdziecie tu nic lepszego.
Wszystkie bronie trzymane są w miejskiej zbrojowni, pod kluczem.
Thorinie, weźmy co jest i chodźmy. Poradzimy sobie, jak przedtem.
- Zbieramy się i ruszamy. - Nigdzie nie idziecie.
Coś powiedział?
Ten dom jest obserwowany przez szpiegów. Podobnie zresztą jak całe miasto.
Musicie poczekać do zmroku.
Thorin.
Tato?
Nie pozwól im odejść.
Wzięłam cie za orka. ("Ingannen le Orch.")
Gdybym nim był, już byś nie żyła. ("Cí Orch im, dangen le.")
Tauriel, nie możesz samemu polować na 30 orków.
Ale nie jestem sama.
Wiedziałaś, że przybędę.
Król się rozgniewał, Tauriel. Przez 600 lat cię chronił.
Faworyzował cie.
Zignorowałaś jego rozkaz, straciłaś jego zaufanie.
Wróć ze mną, a ci przebaczy. (Dandolo na nin! E gohenatha.)
Jeśli teraz wrócę, to sama sobie tego nie wybaczę. (Ú-’ohenathon. Cí dadwenithon, ú-’ohenathon im.)
Król nigdy nie odpuszczał orkom na naszych ziemiach.
Tym pozwolił przekroczyć nasze granice i zabijać naszych więźniów.
To nie jest nasza walka.
To jest nasza walka.
To się tutaj nie skończy, z każdym zwycięstwem to zło się umocni.
Jeśli postąpimy zgodnie z wolą twojego ojca, nie zrobimy nic.
Skryjemy się wśród murów, zajmiemy się swoimi sprawami, z dala od światła,
i pozwolimy ciemnościom opanować świat.
Czyż nie jesteśmy częścią tego świata?
Powiedz mi, przyjacielu, kiedy to pozwoliliśmy złu stać się silniejszym od nas?
Witaj Bardzie. Czego szukasz?
Był tu kiedyś gobelin.
Stary.
- Gdzie on się podział? - O jakim gobelinie mówisz?
O tym.
Krasnoludy, mówię wam, pojawiły z znikąd
Długie brody, niski wzrost. Nigdy przedtem takich nie widziałam.
- A co krasnoludy robią w tych stronach? - To przepowiednia.
- Przepowiednia? - Przepowiednia ludu Durina.
Przepowiednia.
- Stare opowieści się sprawdzą. - Wielkie sale wypełnione skarbami.
Czy to może być prawdą?
Czy powrócił władca srebrnych fontann?
"Podziemny król nad króle, Pan wydrążonych skał...
I władca srebrnych źródeł Odbierze to, co miał."
"Dzwony zabiją weosoło na powrót Króla z Gór...
...lecz wszystko przysłoni trwoga, a jezioro rozgorzeje w ogniu"
- Tato, próbowałem ich powstrzymać. - Jak dawno wyszli?
Jak tylko zdobędziemy broń, wyruszamy prosto do Góry.
Ruszać się.
Dalej Nori.
Następny.
- W porządku? - Dam radę.
Wynośmy się stąd.
Uciekajcie!
Co to ma znaczyć?
Przyłapaliśmy ich podczas kradzieży broni.
Wrogowie publiczni.
To z pewnością najemne zbiry.
Trzymaj język za zębami.
Nie wiesz nawet, do kogo mówisz.
To nie jest jakiś złodziej, to Thorin, syn Thraina, syna Throra.
Jesteśmy krasnoludami z Ereboru.
Przybyliśmy odzyskać naszą ojczyznę.
Pamiętam czasy świetności tego miasta.
Cała flota łodzi cumowała przy brzegu, wypełniona jedwabiem i klejnotami.
To nie było zapomniane miasto na jeziorze. To było centrum handlu na północy.
Z chęcią zobaczę powrót tych dni. Odbudujemy wielkie krasnoludzkie kuźnie.
A bogactwa i skarby znów popłyną rzeka prosto z sal Ereboru.
Śmierć! Tylko to na nasz sprowadzisz.
Smoczy ogień i spustoszenie.
Jeśli przebudzicie tą bestie, zniszczy nas wszystkich.
Możecie słuchać tego pesymisty, ale obiecuję wam...
Jeśli nam się uda, wszyscy skorzystamy z bogactw Góry!
Będziecie mieli tyle, złota, żeby odbudować Esgaroth po dziesięciokroć!
Wszyscy! Posłuchajcie! Czy zapomnieliście już co spłatało Dal?
Zapomnieliście o tych, co wtedy zginęli?
Z jakiego powodu? Przez ślepą żądzę króla spod Góry.
Przez jego chciwość, tak wielką, że poza skarbem o nic nie dbał.
Nie powinniśmy tak szybko zrzucać na nich winy za, to co się wydarzyło.
Nie zapominajmy, że to Girion, władca Dal, twój przodek, nie zabił smoka.
To prawda, panie.
Wszyscy znamy tę historię. Wystrzeliwał strzałę, za strzałą, każda chybiła.
Nie masz prawa.
Nie masz prawa wejść do tej Góry.
Tylko ja mam do tego prawo.
Mówię do władcy ludzi z jeziora. Czy uznasz, że przepowiednia się wypełniła?
Czy zechcesz dzielić się z nami wielkimi skarbami mojego ludu?
Co odpowiesz?
Powiem ci...
Witaj! Witaj Królu pod Górą!
Jednego z nas brakuje, gdzie jest Bofur?
Jeśli go tu nie ma to go zostawimy.
Będziemy musieli, jeśli chcemy odnaleźć drzwi przed zachodem słońca.
Nie mamy chwili do stracenia.
Nie ty. Musimy podróżować szybko. Spowalniałbyś nas tylko.
O czym ty mówisz? Idę z wami.
Nie.
Muszę tam być, gdy otworzą się drzwi.
Kiedy zejdziemy do sal naszych ojców.
Kili, zostań tutaj, nabierz sił, dołączysz do nas gdy wyzdrowiejesz.
Zostanę z nim, moje miejsce jest przy chorych.
Wuju, dorastając słuchaliśmy opowieści o Górze. Nie możesz mu tego odebrać.
- Fili. - Poniosę go, jeśli będzie taka potrzeba.
Pewnego dnia to ty zostaniesz królem, wtedy zrozumiesz.
Nie mogę ryzykować powodzenia tej misji przez wzgląd na jednego krasnoluda.
Nawet mojego krewnego.
Fili, nie bądź głupcem. Twoje miejsce jest w kompanii.
Moje miejsce jest przy bracie.
Na mą brodę! Już czas?!
Czekajcie!
Wy też się spóźniliście?
Kili!
Nie. Mam już dosyć krasnoludów. Odejdźcie.
Nie! Nikt nie chce na pomóc! Kili jest chory...
...bardzo chory.
Co to za miejsce?
Stało to onegdaj miasto Dal. Teraz zostały tylko ruiny.
To pustkowie Smauga.
Wkrótce słońce będzie w zenicie, musimy odnaleźć ukryte wrota zanim zajdzie.
- Tędy! - Czekaj.
Czy to nie na tym płaskowyżu Gandalf kazał nam na niego czekać?
A widzisz go gdzieś?
Nie mamy czasu czekać na czarodzieja. Jesteśmy zdani na siebie. Chodźcie!
Dol Guldur, wzgórze Czarnoksięstwa.
- Wygląda na całkowicie opustoszałe. - Takie ma sprawiać wrażenie.
Na to miejsce rzucono zaklęcie ukrycia.
Co oznacza, że nasz wróg nie jest jeszcze gotów, by się ujawnić.
Nie odzyskał jeszcze pełni sił.
Radagaście proszę cię, abyś dostarczył wiadomość do pani Galadrieli.
Powiedz jej, że wywabimy nieprzyjaciela.
- Co masz na myśli? - Wejdę tam sam.
Pod żadnym pozorem nie idź za mną.
- Mam na to twoje słowo? - Tak, tak...
Czekaj Gandalfie!
- A co jeśli to pułapka? - Odwróć się i nie wracaj.
To z pewnością jest pułapka.
Zło, które jesteś tu ukryte... (Cé ná ulco sís nurtaina...)
Każę ci wyjść z ukrycia! (I ettuluvas caninye!)
Każę ci się ukazać! (Cánin i sá tanuvaxe!)
Zło, które jesteś tu ukryte... (Cé ná ulco sís nurtaina...)
Każę ci wyjść z ukrycia! (I ettuluvas caninye!)
Czarodziej przyszedł.
Rzuca na to miejsce czar, znajdzie nas! (Obtoragish gulum – nu gimyashim.)
Tak... znajdzie. (Hurnash.)
- Cokolwiek? - Nic!
Jeśli mapa mówi prawdę, to ukryte wrota znajdują się wprost nad nami.
Tam, w górze!
Masz bystre oczy, panie Baggins.
To musi być to.
Ukryte wrota.
Wszyscy, którzy w nas wątpiliście, zapamiętajcie tan dzień!
Dobra! Mamy klucz...
...a to oznacza gdzieś tu musi być dziurka od klucza.
...zachodzące słońce ostatnim promieniem dnia Durina wskaże ci dziurkę od klucza.
Nori!
Tracimy światło. Śpieszcie się!
Ciszej! Nic nie słyszę!
Nie mogę znaleźć.
Nie ma jej tu!
Rozwalcie to!
Dalej!
Muszą ustąpić.
Nic nie wskóracie. Wrota są zamknięte. Nie otworzycie ich siłą.
Chroni je potężny czar.
Nie!
"Ostatni promień dnia Durina wskaże ci dziurkę od klucza."
Tak tu napisano.
Co przeoczyliśmy?
Co nam umknęło?
- Balinie? - Straciliśmy światło.
Nic już nie możemy zrobić.
Mieliśmy tylko jedną szansę.
Chodźcie, chłopcy. To koniec.
Poczekajcie chwilę.
Dokąd oni idą?
Nie możecie się teraz poddać!
Thorinie. Nie możesz się teraz poddać.
"Stań na szarym głazie... ...kiedy drozd dziobem zastuka..."
"...zachodzące słońce ostatnim promieniem dnia Durina wskaże ci dziurkę od klucza."
Ostatni promień.
Spójrzcie na to!
Dziurka od klucza!
Wracajcie!
Chodziło o światło ostatniego księżyca tej jesieni.
Gdzie jest klucz?
Był tutaj.
Był dokładnie tu.
Erebor.
Thorinie.
Znam te ściany...
...i te sale.
Te skały.
Pamiętasz, Balinie?
Komnaty wypełnione złotym światłem.
Pamiętam.
Tutaj znajduję się siódme z królestw ludu Durina.
Niechaj Serce Góry zjednoczy wszystkich krasnoludów w jego obronie.
Królewski tron.
A tam, nad nim?
Arcyklejnot.
Arcyklejont?
A co to takiego?
To, panie włamywaczu, powód twojej obecności tutaj.
- Nie możesz nic zrobić? - Potrzebuję ziół.
Czegoś, co zbije te gorączkę.
Mam wilczą jagodę, marunę.
Na nic tu one, nie masz królewskiego ziela?
Nie, to chwast, karmimy nim świnie.
Świnie? Czekaj. Dobra!
Nie ruszaj się stąd.
Chcecie, żebym odnalazł klejnot?
Tak, wielki, biały kamień.
To wszystko? Domyślam się, że trochę ich tam jest.
Jest tylko jeden Arcyklejnot, przekonasz się, jak go znajdziesz.
Prawdę mówiąc, chłopcze, nie wiem co możesz zastać na dole.
Nie musisz tam iść, jeżeli nie chcesz. To nie powód do wstydu.
Nie, Balinie, obiecałem, że to zrobię, a przynajmniej spróbuję.
- Nigdy nie przestaniesz mnie zadziwiać. - O co ci chodzi?
O odwagę hobbitów.
Idź już. I niech ci sprzyja jak najwięcej szczęścia.
I, Bilbo...
Jeżeli tam na dole wciąż żyje smok...
...nie obudź go.
Zło, które jesteś tu ukryte... (Cé ná ulco sís nurtaina...)
Każę ci wyjść z ukrycia! (I ettuluvas caninye!)
Każę ci się ukazać! (Cánin i sá tanuvaxe!)
Przybyłeś za późno, czarodzieju.
To już się dokonało.
Gdzie jest twój pan?
Gdzie on jest!?
On jest wszędzie.
Jesteśmy jego legionem.
To koniec.
Dorwać go!
Nie ma światła, Czarodzieju...
...które pokona ciemność.
Sauron!
Nie ma go w domu.
To dobrze.
Może ten?
Arcyklejnot... arcyklejnot.
Wielki, biały klejnot.
Bardzo pomocne.
Cóż, złodzieju...
Odróżniam twój zapach.
Słyszę twój oddech.
Czuję ruch powietrza, który wywołujesz.
Gdzie jesteś?
Gdzie się podziewasz?
Podejdź, nie wstydź się.
Wyjdź z cienia.
Masz przy sobie coś...
... co zawsze przy sobie nosisz.
Coś wykonanego ze złota, ale o wiele bardziej cennego.
Tutaj jesteś, złodzieju, kryjący się w cieniu.
Nie przyszedłem cię okraść, o Samugu niewiarygodnie zamożny.
Chciałem tylko obejrzeć twoją okazałość,
żeby sprawdzić, czy stare legendy mówią prawdę.
Nie wierzyłem im.
A teraz już im wierzysz?
Doprawdy, pieśni i legendy, bledną w obliczu twojej potęgi.
O Smaugu najpotężniejszy.
Czy uważasz, że twoje pochlebstwa uchronią cię przed śmiercią?
- Nie. - Istotnie.
Wydaje się, że znasz moje imię.
Ale ja nie przypominam sobie twojego zapachu.
Kim jesteś i skąd pochodzisz? Pozwól, że zapytam.
Przychodzę z pod Pagórka.
Z pod pagórka?
I pod górami, i nad górami wiodła moja ścieżka.
...i przez powietrze. Chodzę niezauważony.
Zadziwiające, za kogo jeszcze się uważasz?
Jestem...
...chodzącym szczęściem i twórcą zagadek.
Wspaniałe tytuły, mów dalej.
Jestem mistrzem w jeździe na baryłce.
Baryłce?
A to ciekawe.
A co mi powiesz o swoich przyjaciołach, krasnoludach?
Gdzie się ukrywają?
Krasnoludy?
Nie, tutaj nie ma żadnych krasnoludów.
- Tu się pomyliłeś. - Nie sądzę, ujeżdżaczu beczek.
Wysłali cię tutaj, żebyś odwalił za nich brudna robotę, a sami zostali na zewnątrz.
Uwierz mi, mylisz się, o Smaugu, pierwsza i najgorsza plago świata.
Jesteś nieźle wychowany, jak na złodzieja i kłamcę.
Znam zapach i smak krasnoludów, tak jak nikt inny.
To wszystko przez złoto, lgną do skarbu, jak muchy do padliny.
Myślisz, że nie spodziewałem się, że nadejdzie ten dzień?
Kiedy gromada krasnoludów przypełznie z powrotem pod górę.
Trzęsienie ziemi?
To, mój chłopcze...
...był smok.
- Tato? - To od strony góry.
Powinniście nas zostawić, bierz swoje dzieci i uciekajcie.
I pójść gdzie, nie ma dokąd uciec.
Umrzemy, tato?
Nie. kochanie.
Ten smok, nas zabije?
Nie, jeśli ja zabiję go pierwszy.
Król pod górą nie żyje, przejąłem jego tron
Zjadłem jego lud, jak wilk zjada owce.
Zabijam gdzie, i kiedy chcę.
Moja skóra jest z żelaza.
Żadne ostrze mnie nie przebije.
Czysto.
Czarna strzała, dlaczego ją ukrywałeś?
Nie musiałeś wiedzieć.
Posłuchaj uważnie. Musisz odciągnąć uwagę strażników.
Kiedy wejdę na wieżę, założę strzałę.
Tam jest Bard! Za nim!
Szybko! Tam!
Zatrzymać go!
Bain.
Strzeż niej, nie pozwól nikomu jej znaleźć.
Poradzę sobie z nimi. Idź!
- Braga? - Jesteś aresztowany.
- Pod zarzutem? - Jakim sobie tylko władca zażyczy.
Co z Bilbem?
Dajmy mu więcej czasu.
Czasu na co? Na śmierć?
Obawiasz się.
Tak, obawiam się.
Martwię się o ciebie.
Z tym skarbem związana jest choroba.
Choroba, przez którą twój dziad oszalał.
- Nie jestem moim dziadem. - Sobą też nie jesteś.
Thorin, którego znałem nie wahałby się wejść...
Nie zaryzykuję powodzenia tej wyprawy, ze względu na życie jednego włamywacza.
Bilbo, on ma na imię Bilbo.
To Dębowa Tarcza, ten łajdak i uzurpator.
On cię tu przysłał, po Arcyklejnot, prawda?
Nie. Nie wiem o czym ty mówisz.
Nie próbuj zaprzeczać. Już dawno przejrzałem jego plany.
Ale to bez znaczenia, jego wyprawa się nie powiedzie.
Nadchodzi ciemność, wkrórce przesłoni każdy zakątek świata.
Krasnoludzkie szczury są gdzieś tutaj. (Shugi Khozd-shrakhun hum.)
Wyczuwam ich. (Nuzdidiz.)
Wykorzystano cię, złodzieju kryjący się w cieniu.
Byłeś tylko środkiem potrzebnym do osiągnięcia celu.
Tchórzliwy Dębowa Tarcza oszacował wartość twojego życia.
Dla niego jesteś nic nie warty.
Nie.
Kłamiesz.
Co ci obiecał, udział w skarbie?
Jakby był jego własnością.
Nie podzielę się ani jedna monetą.
Ani nawet jej kawałekiem.
Moje zęby to miecze.
Moje szpony to włócznie.
Moje skrzydła to huragan.
A więc to prawda, czarna strzała dosięgła celu.
Co powiedziałeś?
Ja... mówiłem tylko, że twoja sława jest wielka,
o Smaugu, tyranie. Doprawdy, nie masz sobie równych na tej Ziemi.
Jestem prawie zdecydowany pozwolić ci go wziąć.
Aby tylko zobaczyć jak Dębowa Tarcza cierpi.
Patrzeć, jak przez to nikczemnieje.
Patrzeć, jak zatruwa jego serce i doprowadza do szaleństwa.
Ale tego nie zrobię.
Tutaj kończy się nasza mała zabawa.
Więc powiedz, złodzieju, jak zdecydowałeś się umrzeć?
Krasnoludy! (Khozd!)
Tato, czy to ty?
Dębowa Tarcza odszedł. (Ekinskeld. Obguranid.)
Odwrót! Na most! (Gur! Arangim!)
Zabiliście ich wszystkich.
Jest ich więcej.
Tauriel, chodź.
On odchodzi!
Tauriel.
Athelas...
Athelas.
Co robisz?
Uratuję go.
- Żyjesz. -Póki co.
- Znalazłeś Arcyklejnot? - Smok nadchodzi!
Znalazłeś go?
Nie. Wynośmy się stąd.
Thorinie.
Wszyscy zginiecie!
Chodź Bilibo!
Chodźcie!
Przytrzymajcie go.
Niechaj dany mi dar (Menno o nin na hon...)
spłynie na niego (...i eliad annen annin...)
i ocali go od śmierci. (...hon leitho o ngurth.)
Wymknęliśmy się.
Nie, on jest na to za sprytny.
Dokąd teraz?
Do wschodniej strażnicy. Może tam znajdziemy wyjście.
To za wysoko, nie uda nam się.
To nasza jedyna szansa.
Musimy spróbować.
Chodźcie.
Słyszałem opowieści o cudach elfickiej medycyny.
Mieliśmy zaszczyt być tego świadkiem.
Tauriel.
Leż spokojnie.
Nie możesz nią być.
Ona jest daleko.
Ona jest ode mnie bardzo daleko.
Ona kroczy w świetle gwiazd, w innym świecie.
To był tylko sen.
Myślisz, że mogłaby mnie pokochać?
Trzymajcie się blisko.
To koniec. Tędy się nie wydostaniemy.
Ostatni z naszego ludu.
Musieli tu przyjść szukając nadziei. Na próżno.
Możemy spróbować dotrzeć do kopalni.
Może przetrwamy tam kilka dni.
Nie.
Nie chcę takiej śmierci.
W strachu, żebrząc o oddech.
- Ruszymy do kuźni. - Zobaczy nas, to pewne jak śmierć.
- Nie, jeśli się rozdzielimy. - Thorinie...
Nigdy nam się nie uda.
Niektórym może się udać. Zwabcie go do kuźni.
Zabijemy smoka.
Jeśli ogień ma to wszystko zakończyć, to spłoniemy wszyscy razem.
Tędy!
Uciekajcie.
Biegnijcie, jeśli wam życie miłe.
Nie macie gdzie się ukryć.
Za tobą!
Szybko!
Biegnijcie!
Ej ty! Tutaj!
Przekażcie wieści do Dol Guldur. (Zidgar ...Guldur-nar!)
Dębowa Tarcza dotarł do Ereboru. (Ekinskeld Erebor-nar nakhan!)
Idźcie! (Gur!)
Chodźcie za mną. (Abguriz!)
Tędy! To tutaj! Chodźcie!
Thorinie!
Idź za Balinem.
Szybko!
Thorin!
Trzymaj się!
Thorin!
Ruszaj!
Plan nie zadziała, te piece są grobowo zimne.
Ma racje, nie mamy ognia wystarczającego, by je rozpalić.
Czyżby?
Nie spodziewałem się, że tak łatwo cie przechytrzę.
Stałeś się wolny i tłusty, w swojej gnuśności.
Ślimaku.
Kryć się!
Bomburze, zajmij się tymi miechami.
Dobra.
Bilbo! Idź na górę!
Kiedy dam znak, pociągniesz tamtą dźwignię!
Balinie, wciąż potrafisz robić sztuczne ognie?
Jeśli tylko starczy mi czasu.
Nie mamy go wiele.
Gdzie jest siarka?
Jesteś pewien, że wiesz, co robisz?
Dalej!
Teraz!
Idziemy do komnaty królów.
Ruszaj się, Bilbo!
Myślisz, że możesz mnie oszukać, ujeżdżaczu beczek?
Przybyłeś z miasta na jeziorze.
Więc musi być jakiś spisek, uknuty przez te paskudne krasnoludy i te miernoty z jeziora.
Tych śmierdząych tchórzy z długimi łukami i czarnymi strzałami.
Nadszedł czas, abym złożył im wizytę.
Nie.
To nie jest ich wina! Czekaj! Nie możesz iść do miasta na jeziorze.
Zależy ci na nich, czyż nie?
To dobrze. Będziesz mógł oglądać ich śmierć.
Hej ty!
Ty tępy robaku!
- Ty... - Odbieram to, co ukradłeś.
Nic mi nie odbierzesz, krasnoludzie.
Zabiłem onegdaj wszystkich waszych wojowników.
Zasiałem strach w sercach ludzi.
To ja jestem królem pod górą.
To nie twoje królestwo! Te ziemie należą do krasnoludów.
To jest krasnoludzkie złoto.
Doczekaliśmy się zemsty.
Poczuj naszą zemstę! (Ikhf id-ursu!)
Zemsta?
Zemsta?!
Ja wam pokażę zemstę!
Posłuchajcie mnie!
Nie wiecie co się zbliża!
Jestem oginiem!
Jestem...
...śmiercią!
Co żeśmy uczynili.
Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.