GWIEZDNY ZAPRZĘG
Marzenia są jak gwiazdy.
Nie można ich dotknąć, ale wystarczy za nimi iść,
a pokażą ci twoje przeznaczenie.
Kiedyś marzyłem, by zostać pierwszym psem na księżycu.
Teraz chcę tylko wrócić do domu, do swojego Saszy.
Niesamowity.
Astronauci, czas spać.
Przed tobą wielki dzień, Sam.
Ale będzie fajnie.
Nigdy nie widziałem statku kosmicznego.
Szkoda, że nie możesz jechać ze mną.
Pytałem w szkole tuzin razy.
żadnych zwierząt.
Patrz, Budda! Spadająca gwiazda.
Pomyśl życzenie.
Chciałbym kiedyś stanąć na księżycu.
Sam, kochanie. Do łóżka.
Dobranoc, Budda.
Start.
Oby spełniły się twoje marzenia.
Przykro mi, że nie możesz iść.
Namaste.
Nie martw się. Mam pewien plan.
Łap!
Pa, Pusiu!
Pusia, gdzie jesteś?
Chodź, siostra. W taki deszcz najlepiej ruszyć na wycieczkę.
Jeszcze czego! Nie wyjdę na deszcz. Futro mi się zmoczy.
Chodźmy!
Na razie, Bamberiks. Widzimy się po szkole.
O mamusiu.
Hej, Bamberiks.
Ruszamy na mega wyprawę.
Ja tam mam mega porcję do zjedzenia.
Potem się z wami pobawię.
Bamberiks, nie ma czasu na śniadanie.
Śniadanie to najważniejszy posiłek dnia!
Chodź!
Kurczę.
Mały moonwalk.
Dawaj, B.
To nara, spadam. Mam dzisiaj wypad ze szkołą.
Kolo!
Przepraszam, nie chciałam cię przestraszyć.
Nie wystraszyłem się. Właśnie wymyśliłem nowe ruchy.
Co jest grane, ziomale?
Nie wiem, Budda coś przeżywa.
Powiem tylko, że będzie niezły odlot.
Kto mu dolał Red Bulla do miski?
Chodźcie!
Znowu?
Musisz iść do W-A-N-N-Y zanim rodzice cię zobaczą.
W-A-N-N-A...
Tylko nie to!
Tarzan, wracaj!
Odsuń się od kanapy.
Chyba ma szlaban.
Jak tylko pada, Tarzan ma karę.
Zawsze to samo.
Pamiętacie, jak spróbowałem świątecznego indyka?
Wtedy to była poważna kara.
„Poczęstowałem”? Pożarłeś całego indyka, aż ci bamber wzdęło.
Głupia sprawa, dostać imię od pożartego indyka.
To co będzie z Tarzanem?
Cieszę się, że was widzę.
Czekaj, otworzę zamek.
Gazem, bo się spóźnimy.
- Uważaj! - Ruszajcie się!
Szybko! Nie mamy czasu!
O tak!
Chodź, Tarzan, ruchy!
Wsiadać proszę!
Rakieta nie będzie czekała na nas ze startem, prawda?
Los zesłał nam okazję. Wsiadamy.
Nasza klasa ma ogromne szczęście,
zobaczymy na żywo
- start promu kosmicznego. - Tak!
- Tam właśnie jedziemy, Budda? - Niespodzianka.
Vision Enterprises chce umożliwić każdemu podróże w kosmos.
Trafiłem na prawdziwy skarb. O mamusiu!
Bamberiks, cicho!
Ale pyszne!
Mam uczulenie tylko na psi łupież...
WITAMY W FERNFIELD GDZIE WSZYSTKO JEST MOŻLIWE
Chodźcie.
Gotowi?
Do dzieła, stary.
W imieniu całej ekipy Vision Enterprises,
chciałem podziękować za nieustające wsparcie
dla projektu Vision One.
Panowie, przed wami prom kosmiczny Vision One.
Piękny, prawda?
Oto... Vision One
Jest połączeniem tradycyjnego samolotu
i rakiety kosmicznej.
Mieści się w nim dwóch pilotów
i czterech pasażerów.
Vision One wyląduje na księżycu
gdzie nasi klienci będą mogli
przespacerować się po jego powierzchni.
Doktor Finkel.
- Miło, że się pan zjawił. - Naturalnie.
Jestem doktor Finkel.
Miło mi, panie Wolfson,
a będzie milej gdy pan poniesie porażkę i odda mi stery.
Kometa, zachowuj się.
Nie wiem, co jest bardziej wkurzające:
ten pana nieodłączny durny szczur,
czy fakt, że pan z nim rozmawia.
Lubię fretki.
Za to nigdy nie przepadałem za szczurami i nornicami.
Bez urazy.
Niedługo nastaną nowe czasy.
Bierzmy się do roboty. Karl, czemu nie mam jeszcze cappuccino?
Lepiej milcz.
Przedstawię panom członków naszej ekipy.
Tankowanie rozpoczęte.
Slats Bentley jest odpowiedzialny za przebieg lotu.
Przedstawi panom szczegóły dzisiejszej misji.
Wprowadzanie zmian.
Podróż na księżyc i z powrotem powinna zająć około czterech dni.
Gdy wylądujemy, zostaniemy przez 30 minut...
Tankowanie zakończone.
...potem kolejny start i ruszymy do domu.
Dobrze. Proszę tędy.
Oto Astro Spaulding.
Będzie pilotem podczas tej misji.
Pilot kieruje statkiem za pomocą systemu OKA,
to skrót od Optyczna Kontrola Astralna.
System jest sterowany za pomocą mrugnięcia okiem,
Sprzęt skanuje siatkówkę. Ręce nie są potrzebne.
Myślałem, że to będzie lot bezzałogowy.
Astro będzie zdalnie sterowała promem z kontroli lotów.
Gdy rozpoczniemy rejsy komercyjne...
...system zdalnego sterowania będzie w pogotowiu,
na wypadek awarii, lub choroby pilota...
Pogoda się poprawiła.
Przepraszam panów.
Nadeszła wielka chwila.
Doktorze Finkel, mógłby pan sprawdzić, czy jest już wycieczka?
Trzeba ich przywitać i odpowiedzieć dzieciom na pytania.
Oczywiście, panie Wolfson.
Wysiadamy. Nie zapomnijcie kanapek...
Stać!
Witamy w Vision Enterprises. Proszę wejść i niczego nie dotykać.
Szybko, bo przegapimy start. Tędy!
Och, psie zarazki!
Przypominam o zakazie dotykania czegokolwiek
tłustymi, brudnymi i zarażonymi łapskami.
Dobrze.
Vision Enterprises wymyśliła sobie,
że umożliwi podróże w kosmos dosłownie każdemu,
nawet domowym zwierzakom.
Schowajmy się tam.
Cicho, bo nas usłyszą.
Skanowanie.
- Jejku. - Chłopiec.
Ale numer.
Jak widzicie, mamy specjalnie zaprojektowane kombinezony.
...w którym można swobodnie...
- Przepraszam. - Co?
Odsuń się od tego koła.
Urządzenie skanuje sylwetkę i dobiera rozmiar kombinezonu.
Jest bardzo skomplikowana, więc lepiej się odsuń.
Mogę sobie zrobić zdjęcie?
Nie możesz sobie zrobić zdjęcia. Natychmiast zdejmuj kombinezon..
Albo nie, proszę bardzo.
Zatrzymaj sobie kombinezon. I tak go już skaziłeś.
- Wracaj do grupy. - Dobra.
Oto koniec tej części wycieczki. Proszę za mną.
Dziękuję. Przepraszam.
Patrz, ale sprzęt.
Jejku!
Genialny ciuch.
Pusia, a ty dokąd?
System włączony.
Skanuję.
- Jejku. - Pies. Szczeniak.
Ja cię...
Pomóżcie mi się zapiąć.
Ja też chcę!
Skanuję.
I jak wyglądam?
Jak w kosmicznym skafandrze.
Na pewno czadowo.
Trochę mi ciasno. Możecie pociągnąć?
Tylko nie za łapę!
Wyglądasz jak ten stworek od opon.
Obejrzyjmy statek z bliska.
PLATFORMA STARTOWA
Może byśmy coś tu przekąsili,
jeśli to po drodze.
To nie strzałki do restauracji.
Zbiorniki z tlenem pełne.
Proszę bardzo,
oto prom kosmiczny.
Trzy minuty do startu.
Szkoda, że Budda tego nie zobaczy.
Zajrzyjmy szybko do środka,
a potem obejrzymy start.
Myślisz, że to bezpieczne?
Nigdy nie wiadomo, jak głęboka jest kałuża, póki się do niej nie wskoczy.
Zaraz wracam.
Ale co ma kałuża do statku kosmicznego?
O tak!
Chodźmy.
Dwie minuty do startu.
Niesamowite.
Ja bym dał bardziej bajerancki wystrój.
Ja chcę z przodu!
Trzymaj kciuki.
Maszyna z lunchem?
BURGER, BURRITO Z FASOLĄ HOT DOG Z SEREM, STEK
Dobra, obejrzeliśmy statek, musimy spadać.
Patrz, okulary nie z tej epoki.
Nie dotykaj tego.
Mógłbym być pilotem, spoko.
Bułka z masłem.
Bułki też mają.
O, pączek.
Ale chyba zacznę od hot doga z chilli i serem, potem wezmę stek
a na koniec burrito z fasolą.
Żadnej fasoli!
To mi nie wygląda na hot doga.
Systemy sprawdzone. Czekamy na pozwolenie na start.
Ktoś zamknął drzwi.
Śluza zamknięta.
- Śluza zamknięta. - Przyjąłem.
Platforma startowa gotowa.
Czy my się ruszamy?
Nie jest dobrze.
Kolo, coś ty nacisnął?
Nic!
- Silniki. - Gotowe.
Bamberiks, coś mi mówi, że powinieneś szybko siadać.
- Ale ja chciałem jeszcze wziąć deser. - Gazem!
- Wylot? - Gotowe.
Naprowadzania i nawigacja?
- Gotowe. - Zapłon i trajektoria?
Wszystko gotowe. Ptaszek może fruwać.
- Vision One gotowy do startu. - Zaczynamy procedurę.
- Automatyczna procedura. - Rozpoczęta.
Odliczanie: 30 sekund.
Słyszycie to burczenie?
Tym razem to nie ja.
Chyba ruszamy na dłuższą wycieczkę.
Zapięcia bezpieczeństwa.
Zostało dziesięć, dziewięć...
osiem, siedem,
sześć, pięć...
...cztery, trzy,
...dwa, jeden, start.
Ruszamy się!
Kometa, start się udał.
Tak!
Żołądek mam już w gardle.
Zupełnie jak na kolejce górskiej!
A tata mówił, żebym stąpał mocno po ziemi.
Czemu go nie posłuchałem?
Wyjście z atmosfery ziemi.
Ale jazda.
Nie polecam na pełnym żołądku.
Było bosko.
Stan nieważkości.
ZWOLNIENIE ZAPIĘĆ
Zapięcia zwolnione.
Jestem lekki jak balon.
Co się dzieje?
Stan nieważkości.
Odlot. I to dosłownie.
Niewiarygodne.
Właśnie. Jestem lekki jak piórko.
Niezła jazda po bandzie. W kosmosie to można grać w kosza.
AKTYWACJA SZTUCZNEJ GRAWITACJI
Aktywuję sztuczną grawitację.
To mi się nie podoba.
Grawitacja włączona.
Mieliśmy zawsze lądować na czterech łapach.
Kto wyłączył takie fajne latanie?
Uwaga, niski stan paliwa.
Mamy chyba kłopoty.
Wygląda na to, że mamy jedną czwartą zapasu paliwa.
Niski stan paliwa.
Najpierw trzeba dotrzeć do przyczyn problemu.
Wiem, co jest przyczyną.
Nie napełniono zbiornika numer trzy.
Rejestry nic nie wskazują. To bez sensu.
Prom nie doleci nawet na księżyc z takim brakiem paliwa.
Z bólem serca muszę powiedzieć,
że nie mamy wyjścia. Trzeba przerwać misję.
Astro, ile nam zostało czasu?
Około dziesięciu godzin.
Dobrze. Utrzymuj kurs.
Mamy jeszcze czas, żeby rozwiązać problem. Słucham.
Budda, już jestem!
Budda?
Hej, Kolo!
Wróciłem na chatę. Idziemy poskakać?
Pusia, chodź zrobimy sobie paznokcie.
I czesanie.
Pusia?
Bamberiks, mam twój ulubiony przysmak.
Bamberiks?
Wiedziałem, że tak będzie, jak go zmusimy do kąpania.
Chyba coraz bardziej oddalamy się od domu.
Coraz dalej i dalej do kolacji.
To wszystko moja wina.
Chyba znaleźliśmy rozwiązanie.
Wiedziałem, że coś wymyślicie.
Doskonale. Słucham.
Możemy nabrać paliwa na starej, radzieckiej stacji kosmicznej.
Przecież ona rozpadła się na kawałki wiele lat temu.
Kazał pan wszystko sprawdzić, więc tak zrobiliśmy.
Według niektórych teorii spiskowych stacja nadal jest w przestrzeni.
Ale nikt nie może jej znaleźć,
bo zmieniła pozycję.
Podobno opuściła orbitę geostacjonarną.
Jeden z kosmonautów, który przeżył
nadal mieszka na pokładzie.
- Połączenie wideo. - Czekajcie.
Jurij, tu Slats z Vision Enterprises.
Słyszysz mnie?
Amerykanie, blue dżins. Jak leci?
Chciałem się tylko dowiedzieć, czy masz paliwo,
które mógłbyś nam pożyczyć?
Oczywiście. Ja pomóc, towarzysze.
Jurij, tu Pi.
Jestem konstruktorem promu
i zawiaduję misją.
Oczywiście nie chcemy nic za darmo, możemy ci zaoferować...
Nie, kochany, ja daję paliwo, ty zapominasz, że ja tu jestem.
Zapomnij, że mnie widziałeś.
Nie ma mnie i nie było. Jasne, misiaczku?
Daję ci słowo.
Będą goście. Fajnie.
Nie martw się, stary.
Obiecali, że nic nikomu nie powiedzą.
Możemy sobie dalej spokojnie mieszkać w kosmosie.
Już na zawsze.
Co to za miejsce?
Nie wiem, ale się zbliża.
Oby to nie był dom kosmitów.
Nie żebym się bał.
Może jakaś kosmiczna knajpka?
Zjadłbym jakąś księżycową kanapkę.
Jurij, jesteś gotowy na przyjęcie promu? Odbiór.
Jasne, że gotowy.
Bierzcie paliwo, kowboje.
Dobrze.
Przejdźmy na zdalne sterowanie.
Przełączam.
Astro, stery są twoje.
Rozpoczynam dokowanie.
Zdalny pilot włączony.
DOKOWANIE W TOKU
Dokowanie w toku.
Dokowanie zakończone.
Jurij, jesteśmy połączeni.
Możemy rozpocząć tankowanie.
POŁĄCZENIE WIDEO WYŁĄCZONE
Dobra.
- Co jest? - Co?
Dobrze.
Powinniśmy poszerzyć horyzonty.
Poszerzyć horyzonty?
Jesteśmy w kosmosie.
Już szerszych horyzontów nie zobaczysz.
Nigdzie się stąd nie ruszam.
Słusznie, jak napadną na nas kosmici,
ktoś będzie musiał bronić statku.
Jacy kosmici?
No, co wy...
Dobra.
Chodźcie za mną.
Dokąd idziemy?
Czekajcie!
Ropa już płynie, jak w rurociągu.
Gdy uzupełnimy braki...
...lecimy na księżyc.
To wy?
Głupi kosmici... Niczego się nie boję.
Jestem lekki jak motyl... i ostry jak osa.
Gdzie my jesteśmy?
Kosmita!
To Kolo! Chyba coś się dzieje.
Nie zjadaj mnie! Ja to sama skóra i kości.
Zjedz jego! Ten to jest utuczony!
Nie jestem kosmitą.
Ale jeśli posiedzę jeszcze w kosmosie chyba się nim stanę.
Jestem Sputnik
Ten przerażony to Kolo,
ten wytarzany w błocie to Tarzan, ten od Zen to Budda,
a Pusia to nasza siostrzyczka.
No i ja, Bamberiks. Umieram z głodu.
Miło mi. Jestem rosyjskim psem kosmicznym.
Dostaliśmy się na prom przez przypadek.
Nie mamy pojęcia, gdzie wylądowaliśmy.
Jesteście na pokładzie
Rosyjskiej Kosmicznej Stacji Badawczej.
Oprowadzić was?
Za mną.
W tym module jest nasz ogród,
w którym rośnie nasze pożywienie.
Przy okazji rośliny wchłaniają dwutlenek węgla i produkują tlen.
Poza tym, dzięki nim mamy też paliwo dla stacji.
Chata nie z tej ziemi.
To prawda, dawno już opuściliśmy Ziemię, a nawet jej orbitę.
Tutaj mamy panele słoneczne, które dostarczają nam energii.
Czyli wzmacniacz może chodzić całą dobę. Odlot.
Tutaj jest kuchnia.
Moje ulubione pomieszczenie.
Gdzie mięsko?
- Co to jest? - Kosmiczny sok.
Fuj, ale śmierdzi. Kto by to pił?
Jurij nawet to lubi. Ale to przede wszystkim paliwo.
- Kto to jest Jurij? - Kosmonauta, z którym mieszkam.
Długo tu już siedzisz?
Nie jestem pewien. Tu w kosmosie ciągle trwa noc.
Moja misja miała trwać sześć miesięcy,
ale jestem pewien, że minęły lata.
Sputnik?
Gdzie się podział mój piesek?
Sputnik...
Nie do wiary, Sputnik!
Nasi amerykańscy koledzy dali nam prezent!
Pięć szczeniaków do towarzystwa.
Dziękuję!
On nic nie rozumie.
Nie możemy zostać.
Zaraz odlatujemy.
Chodź, Sputnik.
Dobrze.
Skończymy tankować, a potem będziemy świętować.
Musisz nam pomóc.
Szczeniaczki!
Nieźle nas wrobili.
Mowa! Tu są same warzywa.
Co teraz?
Możemy ruszać za niecałe pół godziny.
Im szybciej uda się zatankować,
tym lepiej, bo zostawimy daleko w tyle tę kupę złomu.
Za życie w kosmosie.
I za ciebie, Sputnik.
Najlepszy przyjaciel kosmonauty.
I za szczeniaczki.
Będziemy żyć jak rodzina, aż do końca naszych dni.
Chcesz potańczyć?
Dobry pomysł, Sputnik.
Ruchy, piesku.
Czy on aby na pewno ma wszystkie klepki?
Wariat i tyle.
Jeszcze raz?
Nie dam rady, padam.
No dobrze, jeszcze raz.
Do dzieła.
Widziałem, jak robili to jamajscy bobsleiści.
Trzy, dwa, jeden, pchamy!
Czekajcie! Zmieniłem zdanie!
Mówiłam, że to zły pomysł.
Piękny nokaut.
Szkoda, kosmiczne nachos są fajne.
Jakie nachos?!
Nic mu nie jest.
Zostało 11 minut, najdłuższe w moim życiu.
Jurij jest kompletnie padnięty.
Sputnik, przecież mnie znasz.
Jak sobie za dużo potańczę, zaraz chce mi się spać.
Jak miło. Przytul mnie, tancereczko.
Milutko.
Mały Jurij. Bardzo miło.
Sputnik.
Mój kocyk.
Jurij chwilkę się prześpi.
Aż skończy się tankowanie.
Co?
Szybko, to Jurij!
Chowamy się!
Gdzie jesteście?
Sputnik.
Zbiorniki są pełne, ale ciśnienie rośnie.
- Co z tym szalonym kosmitą? - Zasnął.
Jurij, odezwij się.
Tu Vision Enterprises, słyszysz?
To moja ostatnia na powrót do domu i do mojego pana, Saszy.
Stacja i tak rozpada się na kawałki.
A Jurij chce zostać na statku do końca.
Słyszysz mnie? Obudź się!
Jurij się tylko trochę zdrzemnął.
- Mogę się z wami zabrać? - No mowa, stary.
Obym nie musiał tego jeść, ale lepsze to niż nic.
Tankowanie zakończone. Możemy się odłączyć?
Co?
Szczeniaki uciekły!
- Amerykańscy porywacze! - Co?
Nie! Stacja się zamyka. Jurij nas zobaczył.
No to radzę zacząć się ruszać. I to migiem!
Nie! Wracajcie! Pieski!
Zaraz, a gdzie Bamberiks?
Co?
Nie zostawimy go.
Nasze motto brzmi: nikogo nie zostawimy.
Bamberiks, rusz się!
Nie zostawię brokułów!
Nie! Proszę! Nie zabierajcie szczeniaczków!
Moment. O czym on mówi?
Jest zakręcony jak słoik z dżemem.
Wracajcie! Nie możecie mnie zostawić!
Nie zabierajcie mi prezentu!
Chyba chce porwać prom.
Natychmiastowa ewakuacja.
- Odłączamy się od stacji. - Rozumiem..
ZDALNE STEROWANIE
Niedobrze.
Rany!
Poszło w drobny mak.
To kapsuła ratunkowa. Przeżyje!
Komunikacja przerwana.
Potwierdzam zniszczenie Rosyjskiej Stacji Badawczej.
Znaleźliście coś?
Nie. Ani widu, ani słychu.
Spokojnie. Znajdziemy je.
Dla chcącego nic trudnego.
Tak.
Wracamy do domu?
Wcale nie lecimy na Ziemię.
Według danych lecimy na księżyc.
Na księżyc?
Ktoś steruje statkiem z Ziemi.
Lecimy prosto na księżyc.
Budda i reszta piesków na pewno wyruszyła na przygodę.
Mam wrażenie, że jest okropnie daleko.
Wiem, kochanie.
Znajdziemy go.
A teraz się prześpij.
Wracaj szybko.
Sputnik, nie śpisz?
Nie.
O czym myślisz?
O moim panu, Saszy.
Oby jeszcze na mnie czekał.
Zbliżamy się do orbity księżyca.
WEJŚĆ NA ORBITĘ KSIĘŻYCA
Rozpoczynamy lądowanie.
Przełączamy na zdalne sterowanie.
Przejęłam kontrolę nad statkiem, mogę lądować.
Zaraz wylądujemy na księżycu.
Co jest?
Co to było?
Zdejmuję osłony.
Gwiazda śmierci!
Kolo, to księżyc.
Jest nieco większy, niż to, co oglądamy gdy do niego wyjemy.
Ale pysznie. Niebieski ser do wypęku!
Szybko się do niego zbliżamy. Zapnijcie lepiej pasy.
Zapięcia bezpieczeństwa.
Pokładowy system sterowania.
- Dziwne! - Raczej niewiarygodne.
- Straciłam kontrolę. - Co się dzieje?
Nie wiem. System pokładowy przejął kontrolę.
Kolo, co ty robisz?
Przestań tak kręcić!
Nabieramy prędkości.
Jeśli nie przejmiemy sterów i nie poprawimy kursu, to koniec.
Kto włączył wirowanie?!
- Slats, ile mamy czasu? - Zderzenie za 57 sekund.
Latamy w kółko!
Zróbcie coś!
To skomplikowany system sterowniczy.
- No ładnie. - Też bym sobie poradził.
Wystarczy, że poćwiczę.
Ale jazda.
Dobra robota, Sputnik.
Dziękuję, Pusiu, ale oddam lepiej stery ekspertom.
Zdalne sterowanie włączone.
Odzyskałam kontrolę.
- Jak? - Nie mam pojęcia. Działam.
Tam się dzieje coś dziwnego.
Rozpoczynamy lądowanie.
Lądowanie w toku.
Sto dwadzieścia metrów.
Sześćdziesiąt.
Lądowanie.
Spokojnie. Trzydzieści metrów.
Piętnaście.
Uwaga...
Wylądowaliśmy.
- Jesteśmy na księżycu. - Tak!
Tak!
Doskonale.
Ojej, to księżyc.
Idziemy na spacer życia?
Dobry pomysł. Muszę się odcedzić, bo pęknę.
Ubieramy się.
Zaczekaj. System wskazuje otwarcie śluzy powietrznej.
Sputnik, ty pierwszy.
Mały krok dla psa, wielki skok dla psiej rasy.
Szefie, niech pan lepiej spojrzy.
Co jest?
Zaraz... przecież to...
Nie mam pojęcia.
Statek otaczają czteronożne istoty.
Chyba odkryliśmy obcych.
Zrób mi zbliżenie, dobrze?
Już się robi.
To nie ser. Ale nie robi mi różnicy.
Pierwszy raz w życiu nie jestem głodny.
Dziękuję, że spełniliście moje marzenie.
Jeśli to kosmici
to czemu mają na sobie nasze skafandry?
Nawiąż kontakt przez linię w ich kaskach.
Czyżby to psy jadące na gapę?
Może Jurij jednak nie zwariował?
Wyglądają mi na szczeniaki.
I łażą po księżycu.
Jesteśmy na księżycu!
Ale jazda!
Patrz. Robię moonwalk.
Totalny odlot.
Ale fajnie.
Jak to się mogło stać?
Lepiej się zastanówmy, jak my je ściągniemy na ziemię.
Zostawienie pięciu szczeniaków na księżycu to fatalny PR.
No właśnie.
Możemy puścić kampanię reklamową.
Niech pomyślę.
Latajcie z nami.
Wystrzeliliśmy w kosmos pięć niewinnych szczeniaków,
by je pożegnać na zawsze.
Wiadomo, że ich tam nie zostawimy.
Jak chcesz trafić do bandy durnych zwierząt?
I to z odległości ponad 356 tysięcy kilometrów?
Gdzie Budda?
Widok, który na zawsze odmienia spojrzenie na życie.
Nie mogę w to uwierzyć.
Gdzieś tam jest mój Sasza.
Nie lubię psuć nastrojowej imprezy,
ale jak my wrócimy do domu?
Galaktyczne psy, słyszycie mnie?
- Czy tylko ja to słyszałem? - Chyba słyszałem kosmitę.
Stary, kosmitów nie ma.
To pewnie kontrola lotów. Wiedzą, że tu jesteśmy.
Jestem Kometa, asystentka konstruktora.
Jakim cudem znaleźliście się w kosmosie?
I na pokładzie Vision One?
Jestem psonauta Sputnik. Z Rosyjskiej Agencji Badawczej.
To szczeniaki, które pozwoliły mi wsiąść na Rosyjskiej Stacji.
Uratowały mi życie.
Wsiedliśmy w siedzibie firmy.
Wycieczka na m nie wyszła.
Pomogę wam wrócić na Ziemię.
Stary, normalnie mnie dławi, jak słyszę głos z ziemi.
Vision One wyruszy na Ziemię za 15 minut i 32 sekundy.
Wracajcie na statek zanim zabraknie wam tlenu.
Przygotujcie się do startu.
Dopóki szczeniaki nie wrócą na ziemię,
nikomu ani słowa, jasne?
To znaczy, wprowadzam klauzulę pełnej tajności.
Taka historia rozpętałaby burzę,
a to by zaszkodziło Vision Enterprises.
Pieski wracają na pokład.
No to lecimy, zanim znowu postanowią ruszyć na spacer.
Ludzie, wiecie co robić.
Silniki gotowe, V-1 może startować.
Mechaniczne ramię włączone.
Dobrze mieć pamiątkę.
Przygotowanie do startu.
Jesteśmy gotowi.
Stracimy teraz z wami kontakt,
na jakieś 12 minut,
prom musi okrążyć księżyc.
Znowu lecimy.
Oby pieski wróciły całe i zdrowe.
Jesteśmy w Vision Enterprises, gdzie dzieje się coś niezwykłego.
Pięć szczeniaków rasy golden retriever
zostało przypadkowo wystrzelonych w kosmos.
Mamo!
Jest z nimi bulterier,
i razem zwiedzają przestrzenie, w których nigdy nie było psów.
MAŁY KROK DLA PSA, WIELKI SKOK DLA PSIEJ RASY
Podobno szczeniaki spotkały się z rosyjskim psonautą,
na rosyjskiej stacji badawczej, która rzekomo dawno została zniszczona.
- Jejku! - Przejdą do historii
jako pierwsze zwierzaki na powierzchni księżyca.
Sputnik!
Nie mam pojęcia, jak oni się o tym dowiedzieli.
Ci hakerzy...
Pewnie włamali się do systemu i przechwycili nasz sygnał.
Załamię się.
- Chodźcie. - Relacja na żywo...
A wy dokąd?
Porozmawiać o naszych pieskach, które wystrzeliliście w kosmos.
Nikogo tędy nie przepuszczę.
W takim razie idziemy pogadać z reporterami.
- Satelita dostępny za osiem sekund. - Czekajcie.
- Mamy połączenie na żywo. - Doktorze Finkel?
Są tu dzieci, które mówią, że to niby ich pieski w kosmosie.
Może warto, żeby pan wiedział.
- Wpuść ich. - Tak jest.
Doktor Finkel prosi na słówko.
Za mną.
Za chwilę wydarzenia sportowe.
Przepraszam, Pi.
Chciałbym przedstawić dzieci, których życie legło w gruzach
bo wystrzeliłeś ich pieski w kosmos.
Jak widzisz, przeszły ogromny dramat.
Pi, jejku, to dla mnie zaszczyt.
Budda i ja jesteśmy pana fanami.
Pewnie jest zachwycony, że jest na pana statku.
Dziękuję.
A to Kometa.
Moja asystentka.
Zapewniam was, że zrobimy...
...wszystko, co w naszej mocy
aby pieski wróciły do domu.
Cześć...
Jestem Slats, oficer lotu.
Odpowiadam za wszystko tam...
A to Astro.
Jest pilotem Vision One. Fajne, nie?
Jestem Sam. Mój piesek to Budda.
To Pete. Jego pies to Tarzan.
Bartelby ma Bamberiksa.
Billy ma Kola, a Alice Pusię.
Slats, możesz opisać w skrócie jak wygląda sytuacja?
Tak. Chodźcie tutaj. Patrzcie. Super.
Na wielkim ekranie wyświetlane są wszelkie informacje.
Powinny wylądować jutro o jedenastej rano.
WYKRYTO KLUCZ USB
Punkt o jedenastej.
ZMIANA TRASY LOTU
Teraz będzie wycieczka w jedną stronę.
Błąd na trasie lotu.
Widzicie te cyferki?
Wybrana trasa niebezpieczna. Potwierdź zmiany.
- Doktorze Fekal? - Tak?
To znaczy, Finkel! Czego chcesz?
Co pan robi?
- Nic nie robię. - Zmiana danych.
Nie martw się tym, i nie przeszkadzaj starszym.
- Ja też. - Jeśli uda się wrócić.
Na pewno wrócą.
Co to było?
- To tylko meteor. - Tylko meteor?
- Kurs kolizyjny! - Co?
Kurs kolizyjny!
Mieliśmy ominąć deszcz meteorów.
Nie wiem, co się stało, kurs został zmieniony.
Musimy wypróbować system antykolizyjny.
Włączam system antykolizyjny.
Włączony system antykolizyjny.
Jesteście w samym środku deszczu meteorów.
Trzymajcie się!
No nie!
Chyba udało się przelecieć.
- Wygląda na to, że już po wszystkim. - Niewiele brakowało.
Kurs kolizyjny!
Co to było?
Komunikacja przerwana.
System awaryjny.
Ten też padł.
Padła główna antena komunikacyjna.
Pieski, Vision One dostał meteorem.
Testy systemu potwierdzają
że uszkodzona została antena komunikacyjna.
Mamy jedynie połączenie audio,
ale to akurat niewiele nam da.
Jedyny sposób, żeby to naprawić,
to wysłać astronautę na zewnątrz.
Jedno z was musi wyjść w przestrzeń, żeby naprawić uszkodzenie.
Bez anteny komunikacyjnej
nie damy rady sterować statkiem.
Przyjęliśmy.
Ja pójdę. Najdłużej siedzę w kosmosie, znam się na tych rzeczach.
Jeśli tobie coś się stanie, wszyscy mamy przekopane.
Ja to zrobię. Im szybciej wrócimy, tym szybciej dostanę coś do jedzenia.
Właśnie chciałem się zgłosić.
Ale byłeś szybszy, ziomal.
Z tego, co widzę, prom funkcjonuje normalnie,
kadłub jest cały, ale zmieniono trajektorię lotu
więc zeszli z kursu i wejście w atmosferę będzie niebezpieczne.
Vision One może odbić się od atmosfery i polecieć w kosmos.
Dla tych dzieci...
...nie wolno nam się poddać.
Nie wolno.
Szczeniaki i ich rosyjski towarzysz
mają ogromne kłopoty.
Na pokładzie promu Vision One doszło do niespodziewanych trudności.
Prom został uderzony meteorem
czekamy na informację, czy uszkodzenia da się naprawić.
Coś podobnego.
Poruszasz się za pomocą czterech małych silników.
Tylna prawa łapa – cofasz się.
Lewa tylna łapa – ruch do przodu.
Prawa przednia łapa – w lewo.
Lewa przednia łapa – w prawo.
Będziesz na uprzęży,
więc nie polecisz w kosmos. Łapiesz?
Tylko która łapa jest lewa?
Już po nas.
Nie moja wina, jestem dyslektykiem.
Pamiętaj, że prawą tylną podnosisz, gdy chcesz się odcedzić.
Lewa tylna jest od drapania się po brzuchu.
Lewą przednią wymuszasz jedzenie.
Prawa przednia jest do podawania.
Dobra, drapanie – do przodu. Odcedzanie – do tyłu.
Jedzenie – w prawo a witanie się – lewo. Łapię.
Celem jest antena komunikacyjna.
Musisz ją ustawić w dobrej pozycji i przejmiemy kontrolę nad statkiem.
PUSTE
Bamberiks, pożarłeś wszystkie burrito z fasolą?
Co się czepiasz? Ja jem z nerwów.
A spacery w kosmosie są naprawdę denerwujące.
Mamusiu, jak tu pięknie.
Bamberiks, słyszysz nas?
Słyszę, Pusiu.
Powoli rusz się do przodu.
Jak to się robiło?
Drapanie, stary.
Jasne!
Ciągle gadamy o tym drapaniu, aż naprawdę coś mnie swędzi.
Bamberiks, nie drap się.
Ale strasznie swędzi.
Jeśli się podrapiesz, polecisz daleko w kosmos.
Nie opanuję się.
Nie rób tego!
Muszę się podrapać.
- Bamberiks, nie! - Mamusiu!.
Rany!
W życiu tak bywa: raz jesteś robakiem, raz przednią szybą.
Zapisaliście numer rejestracyjny tego kosmity?
Przestań się wygłupiać.
Leć do anteny.
Słuchajcie, jest problem.
Nic tu nie działa.
Nie wygłupiaj się.
Przysięgam. Jak pragnę coś przekąsić.
Przez twoje drapanie skończyło ci się paliwo.
Co teraz zrobimy?
Wiem! Bamberiks zjadł właśnie tuzin burrito z fasolą.
Teraz ci się zebrało na zagadki.
Musimy go pociągnąć za łapę.
Przecież się udusi.
Wiem, co robię.
Wysuwam ramię mechaniczne.
Spokojnie.
- O jejuniu. - Bamberiks, żyjesz?
Nie wiem, co wam tak przeszkadza. Da się z tym żyć.
Wytworzyłeś dużo metanu,
myślę że starczy ci paliwa do sterowania plecakiem.
Bamberiks, na długo go nie starczy.
Musisz naprawić antenę.
Rozumiem.
Jak to wygląda?
Jakby przechylona w stronę sikania.
Znaczy, że przechylona w prawo.
Spróbuj ją przesunąć na dawną pozycję.
Rozumiem.
Mam świetną wiadomość.
Znowu mamy łączność z promem.
Bamberiks, możesz być z siebie dumny.
Odzyskaliśmy łączność.
- Niewiarygodne. - Znowu jest łączność.
Tak!
Jeszcze nie ma co świętować.
Teraz musimy wrócić na dobry kurs.
Wprowadzam zmiany w trajektorii.
Silniki sterujące ustawione na nowy kurs.
Vision One potwierdza nowy kurs.
Dobrze. Slats?
Dowiedz się, czemu zmieniliśmy kurs.
Nie wiem. To bez sensu.
Mieliśmy kurs, który omijał deszcz meteorów.
Ostatni wydruk pokazywał, że trzymamy kurs.
Zaraz. Dziennik zarejestrował zmianę kursu...
...z głównego terminala, wczoraj o 19:49.
Z głównego terminala?
To on!
Słucham?
Litości, bądźmy poważni.
Nie sądzisz chyba, że zrobiłbym coś takiego.
Na pewno, Sam?
Widziałem go przy komputerze.
Wiedziałem, że coś kombinuje.
Czyżby?
Pi, nie możesz wierzyć dziecku.
Smarkacz nic nie rozumie.
Więc co to jest?
Nie wiem, co to jest. Nigdy tego nie widziałem.
- To pana klucz USB. - Karl, milcz.
Przepraszam.
Ochrona, możecie puścić zdjęcia z wczoraj,
godzina 19:49, główny terminal?
Proszę na ekran w kontroli lotu.
I proszę, żeby ktoś tu przyszedł.
To nie będzie konieczne.
Nagranie jest na dużym ekranie.
Dobrze. Proszę przewinąć.
Stop klatka!
Dobrze. Zbliżenie proszę.
Cholera! Karl!
Ochrona!
Proszę wyprowadzić doktora Finkela.
Żegnam, doktorze Fekal.
Finkel.
Finkel!
Z ogromną przyjemnością mogę donieść,
że misja znowu toczy się zgodnie z planem.
W życiu nie byłem taki głodny.
Chyba zjem te brokuły, żeby jakoś przeżyć.
Bamberiks?
Niezłe.
Nie do wiary. Zjadłeś wszystko.
Zawsze mówiłem, że prędzej psy zaczną latać, niż ja zjem brokuły.
Co?
- Przepraszam, panie Slats. - Tak?
Co to jest to coś, co się zbliża do promu?
Uwaga!
Kurczę, to się nigdy nie skończy?
Niezidentyfikowany obiekt zbliża się do Vision One.
Nie wiem co to, ale jest na kursie kolizyjnym. Manewr unikowy! Już!
To kapsuła Jurija.
Zaraz się o nas rozbije.
- Amerykanie, to ja, Jurij. - To ten Jurij?
Pewnie miał kapsułę ratunkową.
Moja kapsuła się nie słucha.
- Masz jakiś pomysł? - Niestety nie.
Rosyjska kapsuła nawaliła.
Wchodzi w atmosferę pod złym kątem, z ogromną prędkością.
Akcja ratunkowa jest niemożliwa.
Jurij się spali, jeśli nie zmienimy mu kursu.
- Przejmuję stery. - Straciłam kontrolę.
Musimy się z nią zderzyć, inaczej nie zmienimy jej kursu.
Do dzieła, stary. To jest, towarzyszu.
Trzymajcie się!
Mamy kontakt.
Kapsuła musi wejść pod kątem 30 stopni.
Odliczaj czas do wejścia. W ostatniej chwili podciągnę.
Sześć, pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden...
...włącz silniki.
Kurs zmieniony.
Skąd wiedzieli, że kapsuła
musi wejść pod dokładnie takim kątem?
Patrzcie na kurs.
Gotowi na powrót do domu?
Ziom, od urodzenia jestem gotowy.
Dobra, oddaję im stery.
Zdalne sterowanie włączone.
- Odzyskałam kontrolę. - Zdalny pilot włączony.
To ściągamy prom do domu. Razem ze szczeniakami.
Rozpoczynamy wejście za trzy, dwa, jeden...
Zniknęli w czarnej strefie.
Łączność powróci za cztery minuty.
Wszystko w naszych rękach.
Teraz nic nie zrobimy, możemy tylko trzymać kciuki.
Prom wszedł w atmosferę
i przemieszcza się z ogromną prędkością w stronę Ziemi.
Komunikacja została w tym momencie przerwana.
Cała ekipa wiadomości z kanału czwartego w Fernfield,
tak jak cały świat, wstrzymuje oddech
wypatrując jakiegoś sygnału,
że nasze małe pieski, bohaterowie z kosmosu,
przeżyły wysokie temperatury powstające przy wejściu do atmosfery.
Możemy się tylko modlić.
Proszę, chroń Sputnika i jego przyjaciół.
Za chwilę relacja.
- Wejście zakończone powodzeniem. - Mamy łączność!
Udało nam się!
Podróż w kosmos to nic wielkiego.
Co to znowu było?
To tylko huk soniczny.
Przekroczyliśmy granicę dźwięku.
Przecież wiem. Tak was tylko wkręcam.
Rozpoczynam lądowanie.
Dobra robota, Astro.
Wylądowali!
- Tak! - Tak!
- Jesteśmy w domu! - Gratuluję, pieski..
Udało się wam.
Udało się!
Tak! Wszystko dobrze!
- Doskonale! - Brawo! Doskonale!
- Wylądowali! - Genialnie!
Mam wrażenie, że przyłożyliście się do sukcesu tej misji
w znacznie większym stopniu niż przypuszczamy.
No, chodźcie!
Chodźcie, dzieciaki. Trzeba przywitać bohaterów.
- Idziemy. - Chodź!
Proszę, Kometa. Przywitaj kolegów.
Witajcie w domu. Sputnik, sterowałeś jak zawodowiec.
Czapki z głów.
Jesteś fretką?
No bez takich!
- Kierował nami gryzoń? - Nie jestem gryzoniem.
Należę do rodziny łasicowatych.
Tak jak norki i skunksy.
Mówią, że ja też jestem z tej rodziny.
Bez twojej pomocy nie wrócilibyśmy do domu. Dziękuję, towarzyszko.
Bamberiks..
Pusia! Tarzan!
- Kolo! Kolo! - Namaste Budda!
Tak się cieszę, że jesteście.
Kolo!
Jeszcze jedno...
Szukał cię chłopiec o imieniu Sasza.
Naprawdę?
Czeka na ciebie.
Gdzie ja jestem? Co się dzieje?
Matka Rosja.
Jak leci? Miło mi. Ja z kosmosu.
Sie ma.
Od razu lepiej. W różowym mi do twarzy.
Dziękuję, że przyszliście.
Chciałbym wręczyć skrzydła,
symbol odwagi w kosmosie,
którą wykazały się pieski.
Oto oni: kosmiczne psiaki.
Pusia.
Gratuluję.
GWIEZDNY ZAPRZĘG
Kolo.
Bamberiks.
Tarzan.
Będzie mi brakowało Sputnika.
Sputnik od dziś należy do ekipy.
Nauczył mnie jeść warzywa.
Odlotowy gość.
Na zawsze zostanie w naszych sercach.
Sputnik!
Miałem nadzieję, że jeszcze cię kiedyś przytulę.
Ale czad.
Przyleciał z księżyca?
Ja też dotknąłem księżyca.
Marzenia jednak się spełniają.
Spełniłem marzenie, zostałem pierwszym psonautą na księżycu.
Ale gdy wracałem do domu zrozumiałem, że to podróż
i nowe przyjaźnie były najważniejsze.
KONIEC