Tłumaczenie: sinu6
Synchro do wersji Thick.as.Thieves.2009.1080p.BluRay.AC3.x264: kutafon
ROMANOV SPÓŁKA JUBILERSKA
Rosjanom się wydaje, że panują nad światem.
Tak, zwłaszcza tym Rosjanom.
Nie jedziemy limuzyną?
W tym biznesie lepiej nie rzucać się w oczy.
Ale ja lubię limuzyny.
No dobra.
Wiem, wiem. Broń.
Nie jest dla was groźna, z wyjątkiem ciebie.
- Wiesz czego chcę, prawda? - Tak.
Tracisz czas. Nie wal ze mną w chuja!
Otwórz ją.
Otwieraj!
No otwieraj!
- Daj mi to, czego chcę. - Nie rozumiem.
Nic więcej nie mam.
Na twoim miejscu wziąłbym te pieniądze.
Jeśli będę potrzebował porady finansowej, zadzwonię do swojego brokera.
- Tak tylko mówię. - Jak sobie chcesz.
Zdejmij marynarkę.
Zdejmuj marynarkę!
Nie można było tak od razu?
- Przepraszam. - Drogi panie, myślałem...
Wszyscy na podłogę!
Ruszaj!
Podejrzany narodowości hiszpańskiej.
Ubrany w kamizelkę odblaskową.
W tej chwili znajduje się na dachu. Wszystkie jednostki na stację Vernon-Jackson.
Tu policja Nowego Jorku!
Wszyscy na podłogę!
Na drugi koniec.
Z drogi! Wszyscy na ziemię!
Twarzą do ziemi!
Sprawdzaliście w tunelu?
Przeszukać tunel! Sprawdzić na dachu!
No dalej! Sprawdźcie pod spodem!
Ten pociąg jest zamknięty! Nikt nie wsiada!
Proszę się uspokoić.
Wyprowadźcie stąd tych ludzi!
Zatrzymaj.
Gnojek ma jaja.
- Nie zidentyfikowaliśmy go? - Nie.
To widok z innej kamery na peronie.
Zatrzymaj to, Michaels!
Widzi pan to, co ja?
- Może. - To on, poruczniku.
Kto?
- Od jak dawna jesteś detektywem, Michaels? - 11 miesięcy.
Ja robię w napadach od 22 lat. Jedną z podkategorii są kradzieże dzieł sztuki.
Sporo teraz tego. Nie martwi cię to, Michaels?
- Owszem, martwi. - Mnie nie martwiło.
Kiedy byłem w twoim wieku, wystarczały mi zwyczajne morderstwa.
Porucznik Weber studiował historię sztuki w Fordham.
W każdym razie szef nazwał mnie "porucznikiem Picasso"
i dawał do rozwiązania sprawy nietypowych rabusiów.
Dwadzieścia lat zajęło mi wyłapanie ich wszystkich.
Wszystkich oprócz niego. Keith Ripley.
Najlepszy z najlepszych. Siemka, Keith.
WRÓŻKA PRZESZŁOŚĆ - TERANIEJSZOŚĆ - PRZYSZŁOŚĆ
Byłeś niegrzecznym chłopcem.
- Może mogłabym ci dać 50. - Nie.
Nic z tego.
Ja nie brałbym mniej niż sto.
Tak tylko mówię.
To ty.
Mogę to pożyczyć?
W zasadzie chciałbym go jeszcze użyć.
Ale twój też może być.
- Mógłbyś łaskawie odłożyć mój pistolet? - Powinieneś wiedzieć jedno, Gabrielu.
A może: panie Martini?
Policja nie może aresztować cię za napad z bronią w ręku,
- jeśli twoja broń nie jest nabita. - Do czego zmierzasz?
Myślisz, że spaceruję sobie z nabitą strzelbą?
Przekonajmy się.
Mogłeś zwyczajnie sprawdzić.
Niby dlaczego? Masz moje diamenty, mój łup, moje pieniądze.
Baw się dobrze. Miło było was poznać. Żegnam.
Tak na marginesie, miałem zażądać 125.
Tak tylko mówię.
- Zostań, Gabrielu. - Czego jeszcze chcesz?
Zastrzelisz mnie?
Ponieważ to ty ukradłeś diamenty, należy ci się twoja działka.
A czemuż zawdzięczam tak wielką hojność?
Mam propozycję, którą chciałbym z tobą przedyskutować.
Skąd wiedziałeś, że tu przyjdę?
- I skąd znasz moje nazwisko? - To wiąże się z propozycją...
Psiakrew.
No co wy?
W porządku. Spokojnie.
Nicky chce swoje pieniądze.
- Jego spytajcie. - Dziękuję ci.
To sprawa między tobą a nimi. To nie ma ze mną nic wspólnego!
Teraz już ma.
Powiedzmy, że to odsetki. Nicky ma już dość czekania.
Chodźmy.
- Masz strasznie kiepską karmę. - Nie wierzę w takie rzeczy.
- Jeśli chodzi o tę propozycję... - Nie, nie, nie!
Kompletnie ci odbiło. Dobranoc.
- Czego? - Twoja karma.
A co było w tamtej kopercie?
Twoja działka.
Teraz masz moją.
Jak tam chcesz.
- Przemyśl to. - Jasne.
Czego chcesz?
Partnera.
Jak myślisz, co ja robiłem w tamtym pociągu?
Obserwowałem jak pracujesz.
Byłem twoim cieniem, odkąd pojawiłeś się w mieście.
Co robisz w moim mieście, okradając ludzi w metrze?
W Miami jest sezon huraganów, a ja nie lubię huraganów.
A może nie bardzo miałeś ochotę wracać do Angoli?
To już skończone. Dostałem nauczkę.
Gabriel Martin jest gwiazdą.
Po co ten napad w metrze dla marnych stu tysięcy?
Z dwóch powodów. W Miami zrobiło się za gorąco.
Drugi powód być może znasz.
Czasem...
Czasem masz ochotę poczuć ten pęd.
Adrenalinę.
Wiesz o co mi chodzi.
Wczoraj, dla paru kamieni, okradłeś dwóch jubilerów Romanova.
Ja chcę obrobić samego Romanowa.
Błagam.
Konkretnie chodzi mi o dwa jajka warte 20 milionów dolarów...
każde.
To robota dla dwóch ludzi.
Zainteresowany?
Zaczekaj tu.
Podobno preferują gotówkę. Ewentualnie twojego pierworodnego.
/"Czy ktoś zna tego człowieka?"
Może spróbuj "The Standard"?
Zazdrosny?
O kogo?
O tajemniczego bandytę.
Obawiam się, że takie rzeczy nie są w moim stylu.
Ja uważam, że gość ma "penesz". Jaja.
Uderzające podobieństwo, przynajmniej jeśli chodzi o sylwetkę.
Nie trzeba okradać pociągów, żeby mieć "penesz".
Albo jaja.
Ale musisz przyznać, że coś takiego od razu wyrabia ci markę.
Cześć, Misza. Dziękuję.
Ja płacę. Nie mogę patrzeć, jak próbujesz czytać cyrylicę.
Ja tylko oglądałem sobie zdjęcie.
Czyli jesteś zazdrosny.
No tak. Masz mnie.
Muszę dostarczyć tę chińszczyznę szefowi.
Do następnego.
Czyli kiedy?
- Zadzwonię do ciebie. - Nie znasz mojego numeru ani nazwiska.
- To rzeczywiście może być problem. - Gabriel!
- O, cholera. - Jesteś z nim?
Nie wiem. A powinienem?
No tak jakby. Owszem, jestem z nim.
Czego chcesz?
To już nie mogę dać prezentu urodzinowego mojej chrześnicy?
- Moje urodziny były w zeszłym miesiącu. - Były dwa tygodnie temu.
Przepraszam, że tak późno. Alex, to tylko prezent.
Nie, dziękuję.
Miło było prawie cię poznać, Gabrielu.
- Gaby. - Gaby.
Szkoda, że nie obracasz się w lepszym towarzystwie.
Nawet o tym nie myśl.
O czym?
Jeśli się do niej zbliżysz, wyrwę ci serce.
Wygląda na to, że ona za tobą nie przepada.
Zostałeś ostrzeżony. Chodźmy.
/Mówiłeś, że celem jest Romanov.
- To są badania. - Badania?
Zachwycające.
Owszem.
W latach 1885-1916 Fabergé zrobił 50 takich jaj dla cara...
oraz jego synowej, Aleksandry.
Powinienem robić notatki?
Będzie jakiś quiz?
Nie będzie quizu, ale będzie test.
No dobra.
Jaja Fabergé zrobione są ze szlachetnych metali i klejnotów.
- Każde z nich jest unikatem. - W rzeczy samej.
Większość z nich znajduje się na Kremlu.
Reszta w prywatnych kolekcjach, muzeach. Część zaginęła.
Ta część jest u Romanova.
Kim jest twój kupiec?
Nie chcesz wiedzieć.
Mam ukraść jajka warte 40 milionów. Chcę wiedzieć.
Chcę też wiedzieć, dlaczego akurat te jajka są tyle warte.
Bo nikt nawet nie wie, że istnieją.
Czyli to takie "tajemnicze jajka".
Słyszałem plotki, ale myślałem, że to tylko mit.
W zeszłym roku się pojawiły, u Romanova.
Skąd to wiesz?
Moim partnerem był Wiktor Korolenko, ojciec Alex.
Był blisko związany z Rosjanami. To co wiedzieli oni, wiedział i on.
Dlaczego więc nie zrobisz tego z nim?
Powiedzmy, że jest już nieosiągalny.
Na tym poprzestańmy.
Jego nie ma, jesteś ty.
Musimy je tylko dostarczyć.
Ripley...
Dlaczego?
Po co w ogóle ryzykować swoją wolność?
To nie będzie łatwe.
Jesteś na wolności. Nie jest ci tu wygodnie?
Mnie nigdy nie jest wygodnie.
Niektórzy urodzili się, by komponować muzykę.
Inni, by rozszczepić atom.
Ja urodziłem się, by kraść.
Wyciągnij rękę.
Rękę?
Tę monetę podarował mi Wiktor, kiedy zostaliśmy partnerami.
Symbolizuje ona rosyjski zwrot: "Wot worowskij mir".
Co w wolnym tłumaczeniu, oznacza:
"Złodziejski świat".
Wiktor do niego należał.
Teraz...
ty do niego należysz.
KANCELARIA ADWOKACKA L. Tarasow
/"Przetańcz całą noc przy rosyjskiej muzyce /w klubie Riga Rose."
Zaszło małe nieporozumienie.
Ripley to tylko interes. A to jest...
Napastowanie?
Gdybyś dała mi swój numer, najpierw bym zadzwonił.
To dość niepewne założenia.
Masz może wazon?
Wziąłem je z pobliskiej kaplicy. Chyba potrzebują wody.
Mogę użyć tego?
Przechodziłem koło rosyjskiego klubu...
Riga Rose czy jakoś tak.
Może spotkamy się tam po pracy?
Jestem zajęta.
Zaczekam.
Nie przyjdę.
Zaryzykuję.
Do widzenia, Aleksandro.
Obiekt: Keith Ripley.
'93 - Brooklyn Museum, '94 - okręgowy magazyn diamentów, '95...
Dość dobrze znam życiorys Ripleya, Michaels.
Przymknąłem go dwukrotnie.
Za każdym razem wywinął się dzięki dobremu adwokatowi.
Dlatego pomyślałem, że może by tak z grubej rury.
Morderstwo numer jeden: Wiktor Korolenko.
Chodzi ci o łaźnię w Brighton Beach? Zapomnij. Nie było...
Nie było ciała, wiem.
- Ale było mnóstwo klientów... - I ani jednego świadka.
Żaden z nich nie przyzna się, że cokolwiek widział.
Byłem bliski przekonania Korolenki, żeby poddał się programowi ochrony świadków
w zamian za wydanie Ripleya.
Ale Ripley dopadł go pierwszy.
Nie mogę tego dowieść.
No tak, rozumiem.
Nie, Michaels. Nie rozumiesz powodu,
dla którego Ripley wplątał się w mało znaczący napad
na jakichś kurierów w metrze.
Ja też tego nie rozumiałem. Dopóki nie przeczytałem zeznań tego Holendra.
Te diamenty należały do Romanova.
Sądzi pan, że Ripley szuka nowego partnera, żeby załatwić Romanova?
Niech pan da spokój. Nie ma szans.
Nawet Ripley nie jest w stanie obrobić tego miejsca.
Chcesz się założyć?
- Cześć. - Cześć.
- Widzę, że dobrze znasz ten lokal. - Wcale nie mówiłam, że nie znam.
A ty nie widziałeś tego klubu, tylko ulotkę z faksu,
i założyłeś, że go nie znam.
Winny. Tak właśnie było.
Nigdy nic z góry nie zakładaj. Zwłaszcza tutaj.
- Jak tajemniczo. - Słucham?
Jak tajemniczo!
- Mogę postawić ci drinka? - Ja nie piję.
Kolejne błędne założenie.
Zatańczysz?
Jasne.
Właśnie mam ochotę zrobić z siebie durnia.
Dlaczego by nie.
Amina, tutaj! Dziękuję. ??
- Dla niego też. - Dziękuję.
Myślałem, że wszyscy Rosjanie piją.
W tłumaczeniu: jesteśmy narodem alkoholików-samobójców.
- Wcale nie miałem tego na myśli. - Ale tak właśnie jest.
Zdrowie!
Jak to jest pracować dla prawnika?
Ja też jestem prawnikiem.
Może lepiej się zamknę, bo każde moje założenie jest złe.
Nigdy się nie dowiesz, póki nie spróbujesz.
Fakt.
Mój ojciec przestrzegał mnie przed zawodem prawnika.
Powiedział, że powinnam mieć uczciwą pracę.
Jakby w ogóle miał o tym pojęcie.
Twój ojciec i Ripley byli sobie bliscy, prawda?
Dawno temu.
Ripley na pewno powiedział ci, że mój ojciec nie żyje.
Teraz Ripley próbuje się mną opiekować.
Płaci za wszystko i takie tam.
Oczywiście to najgorsze, co może robić.
Przepraszam. Nie chciałem być ciekawski.
A właśnie, że chciałeś.
I kto tu coś zakłada?
Ależ nie, Gaby. Ja niczego nie zakładam.
Chcesz coś wiedzieć o Ripleyu?
Trzymaj się od niego z daleka.
Ty skurczybyku.
Upuściłaś je, a ja jestem dżentelmenem, który ci je zwraca.
Kurde, człowieku! Czego chcesz?
Mówiłem ci, żebyś zostawił ją w spokoju.
Drugi raz nie będę powtarzał.
Ubieraj się. Czekam na dole.
Sukinsyn.
Fascynujące.
Mógłbyś zapoczątkować nowy trend w dziedzinie dekoracji wnętrz.
- Co to takiego? - A na co ci to wygląda?
Policyjne identyfikatory?
Romanov urządza dziś przyjęcie na cześć nowojorskich policjantów.
A nasze zaproszenia właśnie dotarły.
Gliniarz na jedną noc.
I tyle pączków, ile zdołasz zjeść.
W międzyczasie wybierzesz się do pralni.
Może by pan sam odebrał swoje pranie?
Skąd wniosek, że masz coś stamtąd odebrać?
Masz tam coś podrzucić.
Proszę wyciągnąć telefon komórkowy.
No chodź, Siergiejew. Jak mawiają Amerykanie: czyńmy honory.
- Komisarzu Rawls. - Panowie.
Komisarz Morelli. To dla nas zaszczyt, panowie.
Możemy was oprowadzić?
- Tajemnice Romanova? - Można tak powiedzieć.
- Dziękujemy. - Proszę bardzo.
Wszyscy strażnicy z rosyjskich tajnych służb.
Każde drzwi, każda szyba, wszystko podłączone do alarmu.
Nawet gdyby wleciał tu ptaszek, będą o tym wiedzieć.
"Topkapi".
"Rififi".
Nie.
Ptak wleciał do muzeum, usiadł na przewodzie i uruchomił alarm w filmie "Topkapi".
Kinoman z ciebie.
W zasadzie oglądam tylko filmy o napadach.
Nauka, którą powinniśmy z tego filmu wyciągnąć jest taka,
że nieważne jak dobry plan, zawsze musisz być gotów improwizować,
bo więcej niż pewne, że coś pójdzie nie tak.
Wolałbym tego uniknąć.
Jak dobry jest ten system alarmowy?
Przyjrzyjmy się.
Skarbiec. Godzina 22:00. Kontrola.
Skarbiec. Godzina 22:00. Sprawdzono.
Bez odbioru.
/Przepustka.
Proszę.
- Karta do windy. - I do wszystkich drzwi.
Panowie przodem.
Jesteśmy w domu.
Miło cię widzieć, przyjacielu. Pozwól, że przedstawię...
Porucznik Weber, jak mniemam.
Kradzież tożsamości to poważne przestępstwo, Ripley.
W tym konkretnym przypadku to dość żenujące.
Naprawdę?
Zdajesz sobie sprawę jaki byłem zawstydzony,
mówiąc tamtej młodej damie, że jestem tylko porucznikiem?
W moim wieku? A może powinienem rzec: w twoim wieku.
Wcale mnie to nie bawi.
Co tu robisz?
I dlaczego przywłaszczyłeś sobie moje zaproszenie?
Przepraszam za ten podstęp.
Chciałem tylko, żeby mój przyjaciel skosztował nieco wystawnego życia.
Ale jeśli chcesz nas aresztować za udawanie policjantów, nie krępuj się.
Z pewnością mój prawnik wyciągnie nas w dwie godziny.
Byłyby to cudowne dwie godziny. Opuść ręce.
Zwłaszcza kiedy tłumaczyłbyś się swoim przełożonym.
To dopiero byłby wstyd.
Notoryczny złodziej, udający ciebie na takim spotkaniu?
Cóż za detektywistyczny sukces.
O moich sukcesach porozmawiamy, kiedy będzie po wszystkim.
Kim jest twój pomagier?
Jules Dassin.
Miło cię poznać, Jules.
Uwielbiam twoje filmy.
Cieszcie się przyjęciem, panowie...
póki trwa.
Może mnie uświadomisz, o co tu chodziło?
- To tylko zwykły glina. - Poważnie? Co ty nie powiesz.
Nakryto nas w miejscu, które mamy obrobić.
A właściwie to jak uniknąłeś więzienia?
Może ty i ten Weber jesteście partnerami,
i próbujesz mnie wrobić.
Czy tak właśnie jest, Ripley?
Rusz to cholerne dupsko.
- Weber nie wie, po co tu jesteśmy. - Jasne, że wie.
Nie wie kiedy, i nie wie jak. Nie ma też pojęcia o jajkach.
Nikt o nich nie wie.
Najprościej wykluczyć Webera z gry,
podsycając jego obsesję na punkcie schwytania mnie.
Ta obsesja tak go zaślepia, że nie będzie myślał jak glina.
Daj mi jakiś dobry powód.
Dałem ci już 40 milionów dobrych powodów. Trzymaj.
Po tym, co wszyscy mogą zobaczyć, czas na prawdziwą ucztę.
/Oczywiście pod warunkiem, /że nie macie zamiaru nas obrabować.
/Obiecuję, że nie będę robił /żadnych notatek.
Nasz główny skarbiec...
/Gregor, wyłącz detektory ruchu.
/Jak zauważycie, /nawet znajomość naszych procedur
w niczym tu nie pomoże.
Detektor dźwięku reaguje /na zaprogramowaną sekwencję słów.
Ale nie koniec na tym.
Mamy też czytnik linii papilarnych.
/Ponieważ tylko ja i pan Siergiejew /mamy tu dostęp,
obaj musimy być obecni, by otworzyć skarbiec.
/Kiedy ja aktywuję /czytnik linii papilarnych,
on musi aktywować detektor dźwięku.
Dzięki temu żaden z nas nie okradnie drugiego.
/Lepiej, żeby pan Siergiejew /pozostawał w dobrym zdrowiu.
/Ja również.
/- Hamburger. - Hamburger.
/- Duże jabłko. - Duże jabłko.
Jezu Chryste.
/Drzwi skarbca resetują się po godzinie.
/Aktywować należy je /w odwrotnej kolejności.
/Najważniejsze, /by nie zatrzasnąć się w środku.
Czy ja mówiłem, że to będzie łatwe?
Nie, ale nie mówiłeś też, że to będzie niemożliwe.
/Pancerne szkło. Pół godziny zajęłoby rozwalenie jednej szyby.
Ale nawet gdyby ktoś chciał spróbować, nie miałby więcej niż pół sekundy,
ponieważ ultradźwiękowy detektor ruchu /natychmiast zamyka skarbiec i włącza alarm.
/Zabezpieczenia doskonałe.
/Dostać się tu /jest wielce nieprawdopodobne.
/Za to wydostać, /praktycznie niemożliwe.
/Dokąd prowadzi ten właz?
/To wewnętrzny skarbiec,
/w którym umieszczono /najcenniejsze przedmioty.
/Przykro mi, /ale ze względów bezpieczeństwa,
nawet tak szacownych gości nie mogę tam wprowadzić.
Wracajmy na przyjęcie, ale zanim to zrobimy
chciałbym jeszcze raz podziękować panom
za pomoc, bez której ten biznes nie mógłby się obyć.
/A my dziękujemy /za podarowanie nam śmigłowca.
/Ależ proszę bardzo.
Damy radę, Gabrielu.
Wykluczone.
- Miło było cię poznać. Żegnaj. - Zaczekaj chwilę.
Nikt nigdzie nie pójdzie.
Jeśli Zykov znajdzie tę kamerę, domyśli się.
Zmienią wszystkie procedury.
Której dokładnie części z "Gówno mnie to obchodzi" nie zrozumiałeś?
Przepraszam. Pozwoli pan...
- Sam się tym zajmę. - Nie, nie...
- Proszę mi pozwolić. - Nic się nie stało.
Proszę o wybaczenie.
Co, do chuja?
/Jestem agent specjalny Hal Donley, kieruję tą operacją.
Jak rozumiemy, prowadzi pan dochodzenie
w sprawie potencjalnej kradzieży, która ma mieć miejsce u Romanova.
Potencjalnie pocałujcie mnie w dupę.
Wiem, że będzie miała miejsce i wiem, kto za tym stoi.
My jednak prosimy pana o wycofanie się.
Są inne, o wiele ważniejsze aspekty.
A co może być ważniejszego
od skradzionych milionów dolarów w diamentach
z firmy, która regularnie dotuje nowojorską policję?
Valentin?
Witalij Zykov, jeszcze w czasach ZSRR,
był prawą ręką szefa partii, Dimitrija Kuzina.
Kuzin zorganizował rosyjskie centrum diamentów w Ameryce.
Spółka Romanov.
Ale diamenty... to nie jedyna rzecz, jaką tu przywozi.
On okrada Rosję.
Złoto, klejnoty, dzieła sztuki.
Skąd niby Romanov bierze pieniądze
na śmigłowiec czy nowe samochody dla policji?
Z detalicznej sprzedaży diamentów?
- Dlaczego oni to robią? - Pyta pan poważnie?
Żeby policja zostawiła ich w spokoju.
Taki jest ich zamysł.
Potrzebujemy czasu, by powiązać prowadzone przez nas sprawy.
Dlatego nie możemy pozwolić na kolejne dochodzenia,
które mogłyby zaalarmować Zykova.
Poruczniku...
zamykamy sprawę.
- Panowie. - Komisarzu.
Na wypadek, gdybyś uważał się za sprytniejszego od nas,
i chciał po cichu kontynuować swoje śledztwo,
zapomnij o tym.
Ta sprawa jest większa niż ty i twoje ego. Kapujesz?
Kapuję.
- Czego chcieli fedzie? - Niczego. Robimy dalej swoje.
Najważniejszą rzeczą jest ominięcie monitoringu.
Gdybyśmy mieli dostęp do systemu bezpieczeństwa,
moglibyśmy podmienić prawdziwy obraz na zmontowany,
na którym nas nie będzie.
Czyli zostają nam tylko: detektor dźwięku,
czytnik linii papilarnych, detektory ruchu
i najsolidniejsze drzwi do skarbca jakie w życiu widziałem.
Drzwi do skarbca wewnętrznego, szwajcarskie, prawie metr grubości,
wyposażone w rygle na sprężynach.
/Jeśli raz je zablokujesz,
/nie otworzą się /nawet gdy znasz kombinację.
/Abraham Lincoln.
/- Broadway. - Broadway.
30 zaprogramowanych słów. W tydzień będziemy mieć wszystkie.
Dan McWilliams, MTA.
Będziemy przeprowadzać prace konserwatorskie
na odcinku metra, który sąsiaduje z waszą piwnicą.
Będziemy pracować nocami i nie chcemy, żeby zaalarmowały was nasze hałasy.
Tu należy umieścić przetwornik ultradźwiękowy,
nastawiony na częstotliwość nadajnika,
i odbijający sygnał z powrotem.
Tak to wygląda w teorii.
Używałeś już tego przetwornika?
Nie.
A możesz go zdobyć?
Mogę zdobyć wszystko, przyjacielu.
- A co z szyfrem? - To, jak zwykle, pytanie za sto punktów.
Po jednej zapadce.
To trudne, ale możliwe.
Ty.
No.
Ja.
Co cię tak bawi?
Nie znoszę chińszczyzny.
Absolutnie, bez dwóch zdań,
nieodwołalnie,
nie cierpię chińskich potraw.
Leonid, mój szef, jest uzależniony od chińszczyzny.
Ja nie mogę znieść nawet jej zapachu.
Kolejne zupełnie błędne założenie.
Nie.
Nie tak zupełnie...
błędne.
Co?
- Ukradłeś to. - Owszem.
- Prawda? - Tym się właśnie zajmuję.
Czekaj.
Mamy problem.
Bransoletka?
Nie mogę jej zwrócić.
Nie. Podoba mi się.
Cóż to więc może być za problem?
Ty.
- Słucham? - Ja.
Myślałem, że to żaden problem.
I Ripley.
To akurat jest problem.
W świecie, w którym obaj żyjecie, nie ma miejsca na zaufanie.
Jak zmarł twój ojciec?
Został zastrzelony.
Kto to zrobił?
Pożyczył pieniądze u rosyjskiego gangstera, Nickyego Petrovicha.
/- Nicky chce swoje pieniądze. /- Jego spytajcie.
To pojęcie...
"Wot worowskij mir". Tak, znam je.
Gdzie jeden odpowiada za długi drugiego.
Dlaczego mieliby zabijać twojego ojca, a Ripleya pozostawić przy życiu?
Bo Ripley ma, nie wiem jak to ująć,
potencjał zarobkowy.
Gaby...
Nie mam ochoty być na kolejnym pogrzebie.
Chcę być z tobą, ale nie mogę ci tego obiecać.
Ty też nie możesz mi niczego obiecać, więc...
może w ogóle nie powinniśmy próbować.
A, to ty...
Wsiadaj.
Wiem, że tego nie chcesz, ale skrzywdzisz ją.
Dość już przeszła.
Ale ty oczywiście się do tego nie przyczyniłeś, co?
Chcesz mnie o coś spytać?
Chcę.
Dlaczego Wiktor nie żyje, a ty chodzisz sobie wolno?
Z pewnością Alex powiedziała ci, że Wiktor zadłużył się u Pertovicha.
Nie wiedziała jednak, że Nicky był gotów anulować mu ten dług,
gdyby Wiktor podjął się roboty... Tej roboty.
- Wiktor się wycofał? - Starał się chronić Alex.
Poszedł na układ z Weberem. Miał im wydać Nickyego.
- I ciebie. - I mnie.
Weber chciał objąć Wiktora programem ochrony świadków.
Jego i Alex, ale ona nie chciała.
Wiktor nie chciał wyjeżdżać bez niej, więc...
zamiast tego zarobił kulkę.
Dlaczego to nadal jest twój problem? Dlaczego po prostu nie odpuścisz?
Z Nickym nie można tak zawierać układów.
Tu nie obowiązują przedawnienia. Nicky chce mieć te jajka.
Udział Wiktora wystarczyłby na spłatę długu.
Wiktor i ja byliśmy partnerami. Był za mnie odpowiedzialny.
Teraz ja odpowiadam za niego i jego dług.
Gówno prawda.
Wiktor nie żyje. Po prostu odejdź.
- Nie ma takiej możliwości. - To po prostu...
Posłuchaj.
Odwalamy robotę.
Nicky dostaje swoją kasę, ja też coś tam uszczknę,
choć niewspółmiernie do poniesionego ryzyka,
a ty masz na czysto 20 milionów.
Sam nie wiem...
Posłuchaj. Albo zrobimy to jak trzeba,
albo poprosisz Webera o ochronę,
co w zasadzie nie wchodzi w grę,
bo Nicky i tak cię znajdzie i zabije.
Nieważne dokąd wyjedziesz i ile mu to zajmie.
To więcej niż pewne.
No cóż...
W takim razie musimy zwinąć te jajka, co?
Tak.
Psiakrew.
No dobra, pracujemy nad tym, "lameculo". Możecie sobie iść. Dziękuję.
Chyba jakoś brzydko nas nazwał.
My nie lubimy być obrażani.
No dobrze.
Rozumiesz znaczenie tej monety?
Tak.
Zatem wiesz też, że sam fakt, iż ją posiadasz,
nie gwarantuje mi, że nie spróbujecie mnie wykiwać.
Nikt nie próbuje cię wykiwać, Nicky. Po prostu chcieliśmy...
Nicky...
- Alex, bardzo mi przykro. - Wszystkim nam jest przykro, co?
Nie ma powodu, żebyś ją tu przyprowadzał.
Fakt, że dałeś tę monetę jemu,
podsuwa mi wiele takich powodów,
ale martwi mnie tylko jeden.
Dlaczego mielibyśmy cię zdradzić?
W twoim przypadku, Ripley, może to być
nieuzasadniona chęć zemsty.
Nim kieruje pewnie zwykła chciwość.
To bez znaczenia.
Nie podejmę ryzyka, żebyście wy dwaj
mogli zabrać, co moje i sprzedać to temu, kto da więcej.
Przepraszam, panie Petrovich...
Pozwolisz? Dziękuję.
A gdzie jest napisane, że te jajka są pańskie?
Są własnością mojej rodziny.
Są dziełem mojego pra-pradziadka.
Tak, Ripley. Zrobił je Jewgienij Pietrowicz.
To on zrobił tajemnicze jajka w 1917 roku.
I ja będę miał te jajka.
A wy je dla mnie zdobędziecie.
Dlatego właśnie przyprowadziłem Aleksandrę.
By dotrzymywała mi towarzystwa, gdy wy będziecie robić, co do was należy.
Idźcie.
Jeśli ktoś będzie nas śledził, ona zginie.
Lepiej w to uwierzcie.
Jeśli nie dostanę tego, czego chcę...
ona zginie.
Jazda.
Niedaleko macie stację metra.
Niech cię szlag, Gabrielu.
Mówiłem, żebyś jej w to nie mieszał.
Mówiłeś? Ty mi mówiłeś?
Razem z jej ojcem wmieszaliście ją w to, zanim się jeszcze urodziła.
Szlag by to. Ruszamy jutro.
Słyszałem hałas.
Jaki hałas?
- Nic nie słyszałeś? - Nie.
Może to sprawdzę?
Czekaj.
Gregor, nie słyszymy żadnego hałasu.
Dzwonili z MTA. Słyszałeś odgłosy prac remontowych w metrze.
Prace remontowe?
Tak, w metrze. Zostań na posterunku. Bez odbioru.
Skarbiec, bez odbioru.
Ile mamy czasu?
Niecałe trzy minuty do kontroli o 22:00.
Skarbiec. Godzina 22:00. Kontrola.
Skarbiec. Godzina 22:00. Sprawdzono.
Strefa 47. Drzwi na klatkę schodową do piwnicy.
To nie MTA.
Wysyłam Gregora, żeby to sprawdził.
Skarbiec, zgłoś się.
Tu Skarbiec, o co chodzi?
Sprawdź alarm w piwnicy.
Dobrze. Już idę.
Możecie wyłączyć alarm.
Wyłączony.
Zamelduj im, że wszystko w porządku.
- Wszystko w porządku. - Bez odbioru.
Przepustka. No dawaj!
Idziemy.
Nie spieszy mu się.
Ileż można się grzebać?
A to co takiego?
Porno?
Wszystkiego najlepszego, Arturze.
Ale to nie moje urodziny.
To nie dzisiaj?
Ktoś przyniósł tort urodzinowy dla Artura.
Ale ja nie mam dziś urodzin.
Mój błąd. Myślałem, że są 23-go.
Cholera, zostawiłem radio w piwnicy. Mogę tam wrócić?
Byle szybko, Gregor. To nie jest śmieszne.
Pyszny ten tort.
- Powinieneś mieć urodziny częściej. - Racja.
/ODMOWA DOSTĘPU.
/ZGODNOŚĆ
/Rasputin
/Siedemnaście
/- Norwegia /- Norwegia
/Ty glodny
Kurwa.
- To chyba pyta czy jestem głodny. - A jesteś?
/Ty glodny
/Niet
- No dobra. - Czekaj...
Ruszaj.
Zatrzymaj się. Na prawo.
Jeszcze, jeszcze.
Stop.
Dobrze. Teraz prosto.
Jedziesz.
Stop. Płasko. Niżej...
Dobrze. Teraz ukośnie w lewo.
Ukośnie w lewo.
Jeszcze.
Schowaj rękę.
- Płasko. - Jasny gwint.
W porządku. Przed siebie.
Jedziesz.
Stop.
Sprzęt.
Szybciej.
Stop. Płasko.
W porządku. Ruchy.
Najszybciej jak możesz.
Dobrze.
To działa. Idziemy.
Zatrzymaj.
- Przewód. - W porządku. Zajrzyjmy tam.
Kiedy? Cholera.
Nie ruszaj się stamtąd. Już tam jedziemy.
Tak, jestem ci winien.
Wyprzedaż u Romanova.
To znaczy?
To moja wtyczka. Godzinę temu mieli niewyjaśniony alarm.
Chcę mieć wszystkie dostępne jednostki.
Z Voutim i Michaelsem spotkamy się na miejscu.
- Tak jest. - Teraz moja kolej.
Gotowe.
W porządku.
Spokojnie...
- Jest w środku. - Dobrze.
- Jeszcze trochę. - Gotowy?
Przysuń jeszcze trochę.
No dalej, jeszcze...
Jeszcze. Stop. Właśnie tak.
- W porządku. - Dobra.
Jeden.
Nie.
Dwa.
Nie. Trzy.
Nie. Cztery.
Jest.
Cztery, jeden.
Nie. Cztery, dwa...
Bingo!
- No jazda, szybciej! - Tak jest.
Żebyśmy jeszcze dziś dojechali, dobra?
- No dobra. - No dobra.
4, 5, 6, 1, 2.
Jest.
4, 5, 6, 1, 2, 3.
Nie.
4, 5...
Psiakrew.
4, 5, 6, 1, 2, 6.
- Bingo. - Dobra.
W porządku.
4, 5, 6, 1,
2, 6... 1.
Jeden. No dalej.
Wciskaj. Co ty odpierdalasz?
Improwizuję.
- Zdejmijmy to cholerstwo. - Ostrożnie.
No dalej, wyprzedź go.
Niech się usuną! Jedź na czerwonym!
Są tam.
Spróbuj odsunąc te skrzynie.
No dobra.
Załatwione.
- Co ty wyprawiasz? - Daj mi pudełko.
- Nie rób tego, Gabrielu. - Dawaj pudełko.
Chcesz więcej kasy? Rozejrzyj się, chłopie. Bierz, co chcesz.
Zamknij się i daj mi pudełko.
A co z Alex? Nicky ją zabije. Wiesz o tym.
Poproszę cię raz jeszcze.
Dlaczego to robisz?
Jestem gliną.
Od 10 lat w policji Miami.
Weber o mnie poprosił. Specjalnie dla ciebie.
Więc jesteś gliną. Chcesz mnie aresztować? Śmiało.
I tak nie mam dokąd pójść.
Ale za minutę te drzwi się zamkną i będziemy tu uwięzieni na dobre,
a Alex będzie martwa.
Nie wierzę, że jesteś aż tak nieludzki,
że mógłbyś ją wykorzystać, a potem zabić,
bo to tak jakbyś sam pociągnął za spust.
A wszystko po to, by zapuszkować wielkiego Keitha Ripleya.
Ty żałosny, pojebany skurwielu.
Zostało ci 30 sekund.
Jak znajdę Nickyego?
W kieszeni mam jego numer telefonu.
Daj mi ten numer i jajka.
- Chcesz, żeby przeżyła czy nie? - A ty?
10 sekund.
Przykro mi.
Metro, chłopcy.
W porządku, ruszamy.
Skarbiec, zgłoś się.
Gregor!
Bogdan, sprawdź windę. Natychmiast.
Jestem policjantem! Posłuchajcie mnie!
W wewnętrznym skarbcu zamknięty jest złodziej.
Strażnik jest w piwnicy.
Odsunąć się!
Odsuńcie się, ale już!
Każ im rzucić broń!
No już!
No dobrze.
Odłóżcie je.
Już!
Kopnijcie je!
Czego chcesz?
Pozwolicie mi wyjść i dołączyć do swoich.
Otoczyli cały budynek.
Pójdziecie na dół, odszukacie złodzieja i waszego towarzysza.
- Zrozumiano? - Drzwi są podłączone do alarmu...
Jak masz problem, to go rozwiąż!
Nie zmuszaj mnie, żebym go zabił.
- Rzućcie broń. - Jesteśmy z policji!
Tak? Sami policjanci się dziś trafiają.
Mam, czego chciałeś. Nie. Jestem sam.
Tych policjantów zamknęliśmy w sali konferencyjnej.
Niech tam zostaną.
Możemy porozmawiać? Mam dla was propozycję.
Gdzie ona jest?
Nie ruszaj się. Za pudełkiem schował broń.
Niegrzeczny chłopiec.
Oddaj mi pudełko, a Andriejowi swoją broń.
Nie chcemy tu kłopotów.
Nie, nie, nie. Nic nie rozumiesz.
Najpierw ją wypuścisz, potem oddam ci pudełko.
Jeśli przestrzelę to pudełko,
a długo się nie będę zastanawiał,
Nicky nie będzie zachwycony.
Wtedy wszyscy staniemy się zbyteczni.
O ile rozumiesz znaczenie tego słowa.
Otwórz pudełko.
Opuść broń.
Opuść ją.
W porządku.
- Nic ci nie jest? - Cała jestem w skowronkach. Dzięki.
Idź.
Daj mi pudełko.
- Wsiadaj. - Po co?
Nicky chce cię widzieć.
Oddaj mi broń.
Między nami spoko, co?
Dlaczego nas tu zamknęliście?
Bardzo przepraszam, poruczniku Weber.
Moi ochroniarze byli nieco zmieszani.
Proszę pójść z panem Siergiejewem do skarbca.
Mamy to, czego pan chce.
- A gdzie drugi? - Nie ma nikogo poza nim.
Gdzie, do cholery, jest mój facet?
Poruczniku, pańskie życie osobiste, to nie moja sprawa.
Wybacz, że cię tu ściągnąłem...
ale musiałem się upewnić, że jajka są prawdziwe, zanim cię wypuszczę.
Pański brak zaufania jest przygnębiający, panie Petrovich.
Ja dotrzymuję słowa.
Powinna już być ze swoim chrzestnym.
Przekonajmy się.
- Mogę? - Oczywiście.
Tak.
/- Halo? - Gdzie jesteś?
W więzieniu. Musiałam się z nim zobaczyć.
/Jak on się trzyma?
A jak ci się zdaje?
Nie miałem wyboru, Alex.
/Nikt go nie miał.
Pamiętasz? Mówiłam ci. Żadne z nas nie może niczego obiecać.
Posłuchaj. Obietnice uleciały z wiatrem.
Ale uczucia są prawdziwe.
Chcę wiedzieć, czy one też kłamały?
/Posłuchaj. /Chodzi mi o to czy...
to było na poważnie?
- Muszę kończyć, Gabrielu. Dobranoc. /- Zaczekaj.
Nie rozłączaj...
Zadowolony?
Widziałeś je?
- Trochę nam się spieszyło. - Patrz.
One są ze zwykłego...
drewna?
- Mój Boże. - Zwykłe drewno?
To był rok 1917, Gabrielu.
Rosja. Ludzie głodowali.
Nie było klejnotów, diamentów.
Nie było nadziei.
Jednak caryca Aleksandra musiała mieć swoje jajka.
Być może rozumiesz teraz, dlaczego mieliśmy rewolucję.
Ludzie musieli w coś wierzyć.
Zawieźcie go do domu.
Gabrielu.
Wiem, co o mnie mówią, ale nie jestem mordercą.
Jedynie skromnym imigrantem.
Pewnie takim jak ty.
Nie sądzę, panie Petrovich.
Nie jest pan taki jak ja.
Wspaniale. Dzięki. Mamy Petrovicha.
Dzwonił nasz kapuś. Po tylu latach poszukiwań, wiecie gdzie był?
Z pewnością nas uświadomisz.
Oglądał sobie wschód słońca na promenadzie.
Właśnie go przywożą. Zaraz wracam.
Nie spodziewałem się, że tak zwany profesjonalista
pozwoli sobą manipulować jakiejś lasce.
Co wy tam macie za policjantów w tym Miami?
Dobrych, Weber. Dobrych.
Nie pojmuję tego.
Wszystkie te lata służby. Jak mogłeś dać się wykorzystać?
Niektóre rzeczy... się zmieniają.
Zmieniają się? Jak na przykład: "po której jestem stronie"?
To teraz Ripley jest twoim najlepszym przyjacielem?
Na pewno lepszym niż pan.
A, już rozumiem. To ja jestem dupkiem.
Teraz mi powiesz jaki to z niego porządny facet,
albo jak uwikłał się w sytuację, której nie mógł kontrolować,
albo jak to grzechy ojca nie powinny ciążyć na córce?
Daj mi coś lepszego niż "rzeczy się zmieniają"!
Mogę panu dać jedynie prawdę.
Pieprzyć to. Wracaj do Miami, Martin.
Kiedy twoi przełożeni dostaną mój raport, będziesz miał szczęście, jeśli zachowasz posadę.
Zobaczymy.
Mów sobie o Ripleyu co chcesz,
faktem jest, że wreszcie go dorwałem.
Teraz może wyjść z pierdla jedynie w sosnowej skrzynce.
Chodźmy zobaczyć się z panem Petrovichem.
Nie.
- To nie jest Nicky Petrovich. - Co?
To nie on.
Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej potwierdził, że to Nicky Petrovich.
I co z tego? To nie on.
Ja tam byłem, pamiętacie?
No to nie mamy sprawy.
- Co? Oczywiście, że mamy sprawę. - Naprawdę sądzisz, że pozwolę mu zeznawać?
Tajniakowi z Miami, który niekoniecznie musi być wiarygodny?
- Bez obrazy. - Nic nie szkodzi.
Gliniarzowi, który był w centrum spieprzonej, tajnej operacji,
której oficjalnie zakazaliśmy?
Nie zamierzam pakować w to Biura, nie mówiąc już o twoim wydziale,
który dostawał tony pieniędzy i sprzętu od rosyjskiej mafii.
A co będzie z Romanovem? Co ze skradzionym rosyjskim skarbem?
A co ma być, Weber?
Kiedy Zykov znalazł Ripleya w skarbcu,
wyczyścił go do zera, zanim tam wszedłeś.
/Mam dla was propozycję.
Nie ma szans, żeby Romanov wniósł oskarżenie przeciwko Ripleyowi.
Musieliby wtedy przyznać, że te rzeczy w ogóle istniały.
Nie mamy więc żadnego dowodu, że detektyw Martin i Ripley
ukradli stamtąd choćby centa.
Przecież musicie mieć ich zdjęcia.
Rosyjska mafia, znani wspólnicy, cokolwiek.
To on.
To właśnie Nicky Petrovich.
- Detektywie Martin... - Tak?
To jest Wiktor Korolenko.
Uznany za martwego.
Po prostu nie znaleźliśmy ciała.
I nigdy nie znajdziecie...
poruczniku.
Weber.
Co?
Jego prawnik załatwił mu widzenie z sędzią w sprawie kaucji.
I po tym po prostu sobie poszedł.
- Kim on był? - Niby kto?
- Ten prawnik. - A jak, kurwa, myślisz?
Alex. Korolenko.
/Ty też nie możesz mi /niczego obiecać, więc...
/może w ogóle /nie powinniśmy próbować.
Tato.
Idziemy?
Słucham?
/Nie chciałem wyjeżdżać /bez pożegnania.
/Jestem ci coś winien, Gaby.
Prawdziwy Nicky Petrovich
to gość, który szmugluje towar dla Zykova.
Dzięki, ale Zykov i Petrovich zapadli się pod ziemię.
- Sprawdź w klubie o nazwie... - Riga Rose?
/Widzę, że zapoznałeś się już terenem.
No cóż... Jestem gliniarzem, pamiętasz?
Nigdy o tym nie zapomniałem.
Kiedy się zorientowałeś?
/Wiedziałem o tym, /zanim jeszcze tu przyjechałeś.
/Widzisz, Weber i ja...
powiedzmy, że korzystamy z tych samych informatorów,
tylko że ja lepiej płacę.
Jesteśmy gotowi do odlotu.
/Dlaczego mi pomagasz, Ripley?
Czyżbyś czuł się winny?
Tego słowa nie ma nawet w moim słowniku.
Miałem nadzieję, że zmienisz punkt widzenia.
Razem wiele moglibyśmy zdziałać.
Tak. To prawda.
Skontaktuję się jeszcze z tobą, o ile jesteś zainteresowany.
Tymczasem udaję się na spotkanie z człowiekiem, który chce sporo zapłacić za coś,
co chciałby trzymać w piwnicy jako swoją własność.
- Owocnych łowów, Gaby. /- Zaraz, chwileczkę.
Pozwól mi z nią przez chwilę porozmawiać.
- To on? - Skąd pomysł, że ona w ogóle wyjeżdża?
Nie popełniła przestępstwa.
Ona tylko okłamała kogoś, kto okłamywał ją.
Bądź grzeczna.
Postaram się, wujku Keith.
Choć pewnie moja prawnicza kariera legła w gruzach.
Dzięki Bogu.
Co wieczór tu przychodzisz, i co wieczór mówię ci to samo,
nic nie wiem o żadnym Petrovichu, ani Zykovie.
To nocny klub, przyjacielu.
Wiesz, co myślę?
Myślę, że potrzeba ci zmiany nastawienia i dobrego ciupciania.
- Jasne. - Wiesz, co mam na myśli?
Znajdź sobie jakąś laskę.
Wódka, czysta. A dla kolegi zakąska.
Zakąska?
Rosjanie używają tego dla ochrony żołądka.
- A mój żołądek potrzebuje ochrony? - Mam taką nadzieję.
Wydawało mi się, że nie pijesz.
Wiele rzeczy ci się wydawało,
ale chyba mówiłam ci coś o założeniach.
Może powinniśmy o tym pojęciu zapomnieć. I to natychmiast.
Nazywam się Gabriel Martin.
Jestem z Miami.
Aktualnie poszukiwałem prawniczki, ale kancelaria była zamknięta.
Więc...
Przyszedłem tutaj.
No dobrze.
Ja nazywam się Aleksandra Korolenko.
Przyjechałam tu z Sankt Petersburga.
Zauroczona filmem "Mała Odessa".
I...
Uwielbiam taniec.
Dlatego właśnie dziś tu przyszłam.
Chciałbyś ze mną zatańczyć?
Tak.
Mam ochotę zrobić z siebie durnia.
Ja też.
- Alex. - Tak?
Tej nocy, gdy dzwoniłem do ciebie z Coney Island,
nie odpowiedziałaś na moje pytanie.
Które?
Chciałem... Chcę wiedzieć...
czy to wszystko było kłamstwem?
Nie ta część, która naprawdę się liczy.
Czyli to prawda.
To było na poważnie. Czułam to.
To było prawdziwe. Nareszcie.
Tłumaczenie: sinu6