W poprzednich odcinkach...
Co on na sobie ma?
Kostium orła.
Jastrzębia, głąbie.
- Powinnam cię tak zostawić. - Skoro tak lubisz.
- Kim są twoi znajomi? - Nieważne.
- Jestem Rachel. - Jason.
Chwila, ty też jesteś Robinem?
- Myślałam, że ty nim jesteś. - Jestem.
Był.
Niezły zbieg okoliczności, że pojawia się akurat przed robotą.
Ale skoro już tu jest, mógłby nam pomóc.
Nie potrzebujemy go.
Dokonalibyśmy tego, czego pragniesz. Potem zajęlibyśmy się zdrowiem.
Witam waszą czwórkę.
Co to za jedni?
Hank!
Nie!
Czujesz coś?
Rachel, to raczej...
- Dobra. Gotowy? - Na twój znak.
- Osłona, stary. - Racja.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY Jest 24 kwietnia 2009 roku. Pierwszy dzień...
Pierwsza noc. No tak.
Dobra, jeszcze raz.
- Dobra. Gotowy? - Tak.
Dobra.
Jest 24 kwietnia 2009 roku. Pierwsza noc Jastrzębia i Gołębia.
Ja jestem Jastrzębiem.
A ja Gołębiem.
Szykujemy zasadzkę.
Szukamy pewnego zboka...
- Szlag. - Nic ci nie jest?
Nic w tym nie widzę.
Olejmy te kaski. Nie możesz.
Lekarz mówił, że kask jest potrzebny.
Jebać lekarza. Nic mi nie jest.
Dobra. Szykujemy zasadzkę.
Szukamy jednego zboka.
Tak jest. To on.
- Pokaż. - Dwayne Wainwright.
Aresztowany wczoraj za wrzucanie nieprzyzwoitych zdjęć
dziesięciolatki w kawiarni.
Wyparł się i wziął prawnika. Zmarnuje czas i forsę podatników.
My zmusimy go, by się przyznał.
Moja kolej.
- Teraz ja. - Dawaj.
Nie! Batmanie i Robinie, macie towarzystwo.
Jesteśmy superbohaterami!
Będzie super.
Witam waszą czwórkę.
Hank!
Nie! Dawn!
Na miejsca! Gotowi! Start!
Biegnij, Hank!
Świetnie, Hank! Dobra robota!
Tak jest, Hank!
Dobra, ustawcie się!
- Do jutra, Hank. - Na razie, Jeremy.
Pa, Hank. Świetna gra.
Co robicie?
Trener Vincent pokaże mi siłownię.
Donny chce zostać futbolistą.
Jak jego starszy brat.
Dzięki, ale musimy iść.
Mama na nas czeka.
Ale chyba jej tu nie ma?
Donny mówił, że ma drugą pracę.
Pracuje na nocną zmianę. Sprząta biura w centrum.
Macie szczęście, że wasza mama tak ciężko dla was pracuje.
Dwóch ojców,
a tak naprawdę żadnego.
Musi być wam ciężko.
- Chodź, Donny. - Chcę zobaczyć siłownię.
Natychmiast.
Jeśli Donny chce zostać, mogę go później podwieźć.
To żaden problem.
Musimy stąd spieprzać.
Waszej mamie spodobałoby się takie słownictwo?
Nie.
A gdybym poszedł do pana Sheridana
i powiedział mu, jak z bratem mówicie?
Donny nic nie mówił.
Gdybym powiedział mu, że Hank i Donny Hall przeklinają
w rozmowie z nauczycielem?
Odebrałby ci stypendium.
Wyrzuciłby cię.
Was obu.
Wrócilibyście do szkoły publicznej,
to miejsce dla patologii o niewyparzonej gębie.
Chcesz tak rozczarować matkę?
Nie chcę zostać wyrzucony.
Pójdę obejrzeć siłownię.
Ale ja też chcę.
- Nie! - Dlaczego?
Nigdy nie będziesz grał tak jak ja.
Dlatego nie pójdziesz. Idź do domu. Już!
Ale Hank...
Idź do domu! Wynocha!
Jesteś wredny! Chodź.
W tym sezonie Kesel Lions byli niepokonani na Pratt Field.
Jednak dziś Dayton Hogs grają agresywnie i zdobywają kolejne punkty.
Reeves podaje piłkę. Patrzy w lewo.
Hank Hall odbiera na środku boiska.
Odwraca się. Biegnie na 45., 50. jard.
- Tak. - Unika powalenia.
Kieruje się ku linii bocznej.
Obalony!
- Nie, Hank. - Źle to wygląda.
Personel medyczny zajmuje się Hankiem Hallem, biegaczem Kesel Lions.
- Cholera. - Oby był cały.
Hank!
Jak tam, stary?
Świetna robota, chłopaki.
Dobrze wyglądasz.
- Hej! - Jak tam? Dobrze...
- Świetna robota. - Dzięki. To tylko...
Hank.
Donny! Cześć!
Co u ciebie, stary?
Słuchajcie, to mój braciszek!
Chodź, napijesz się piwa.
Myślałem, że po meczu wrócisz do domu.
A ja że przyjdziesz na mecz.
Oglądałem w telewizji.
Zbadali cię? Mogłeś doznać wstrząsu mózgu.
Jutro idę do doktor Kraft.
Chodź, gdzieś tu jest Ren. I Linda.
Wyglądają jak milion dolców.
Powinieneś pić? Przecież...
Znowu gadasz jak mama.
Wcale nie. Martwię się, że...
Proszę, daj spokój. Wygraliśmy. To rozgrywki.
Wszyscy dobrze się bawią. Wyluzuj, dobra?
Martwić się będziesz jutro. Hakuna matata, braciszku.
Chodź. Znajdziemy ci...
Donny? Hank?
Od kiedy ma pan te migreny?
Jakie migreny? Nie mówił, że ma migreny.
- Od kilku miesięcy. - Co?
Dużo wygranych, a więc dużo świętowania. To chyba jasne?
Wrażliwość na światło?
Utrata pamięci?
- W jakim sensie? - Problemy z zapamiętaniem imion?
Nie.
No może czasem.
Mam pamiętać wszystkich poznanych ludzi?
Wszędzie spotykam fanów.
Nic mi nie jest. Jestem zdrowy. Przysięgam. Jasne?
Za dużo wypiłem. To wszystko.
Zespół powstrząsowy to nie żarty, panie Hall.
Sportowcom zdarza się doznać go po jednym uderzeniu. Pan miał ich...
Wiele, stary.
Objawy mogą przejść same, ale...
przepiszę panu leki przeciwbólowe...
Nie lubię leków.
Hank.
Nie zmuszę pana do ich brania, ale gdyby ból był zbyt silny...
Ale nadal mogę grać, prawda?
Musi pan odpocząć.
Proszę wrócić najpierw do zdrowia, by nie ryzykować poważniejszego urazu.
Po zakończeniu sezonu.
Chodźmy stąd.
Przepraszam.
- Co ty odpierdalasz? - O co ci chodzi?
Zadzwoniłeś do dyrektora sportowego?
Powiedziałeś mu? Czemu to zrobiłeś?
Posłuchaj. Doktor zaleciła przerwę.
- Tylko upewniam się... - Przerwę?
W przyszłym tygodniu rozgrywki, a ja grzeję ławkę!
Pieprzyć rozgrywki! Chcę ci pomóc.
To nie twoja decyzja!
Tylko moja! Rozumiesz?
- Nie twoja. Moja! - Uspokój się.
- Nie każ mi się uspokoić. - Stary...
Nie każ mi się uspokoić!
Tylko się o ciebie troszczę.
Nie prosiłem cię o to!
Nie wtrącaj się do mojego życia!
Nie chcę, by stała ci się krzywda!
Nie jesteś moją matką!
To biblioteka, dupku.
Spierdalaj, stary!
- Szlag. - Nic ci nie jest?
Będziemy mieli kłopoty.
Mogą wnieść oskarżenia.
I pewnie wniosą.
Teraz to ja muszę podjąć trudną decyzję.
Jesteś dobrym studentem, Don.
Choć nie tak powinieneś wykorzystywać wiedzę z zajęć ze sztuk walki.
Ale nigdy wcześniej nie sprawiałeś kłopotów.
Wręcz przeciwnie.
Ale Hank...
Nie chcę cię tracić. Drużyna tym bardziej.
Ale wszędzie są kamery, które potwierdziły, że zacząłeś tę bójkę.
Dobra, zaczął i przeprasza.
Jakoś nie słyszałam. Przepraszam.
Niestety to nie wystarczy.
Musisz napisać formalne przeprosiny...
- A co wystarczy? - Napisać...
Co?
Mój brat oddał już tej szkole wszystko.
Nawet zdrowie.
Ale wy nadal chcecie więcej.
On potrzebuje pomocy. Rozumie pani?
Powinien być z dala od tego miejsca
i takich ludzi jak wy.
Więc proszę to po prostu zrobić.
Co?
Wypieprzyć nas
na zbity pysk.
Hank.
Mama zawsze mówiła, że jestem zły.
Nigdy tak nie mówiła.
Ale o tym wiedziała.
Jestem.
Gdy gram, uwalniam to zło w inny sposób.
W dobry sposób.
Dlatego tego potrzebuję.
Futbol to wszystko, co mam.
Wcale nie.
To wszystko moja wina.
Co...
Dlaczego twoja?
Wtedy w szatni.
Nic się nie stało.
Hank...
Nic się nie stało.
Musisz jakoś sobie z tym poradzić.
Uwolnić gniew i przekuć go w coś dobrego.
Tak jak mówił. Jeśli nie futbol, to...
może coś innego.
Boks.
Może założymy własny podziemny krąg.
Pierwsza zasada kręgu.
Nie rozmawiaj o kręgu.
Wiesz co?
Mam inny pomysł.
Nie wierzę. Monitorują tych chorych zjebów?
Tak. Muszą. Tego wymaga prawo.
Przestępcy seksualni muszą zostać zarejestrowani.
Czemu wszyscy są w naszej dzielnicy?
Bo wszyscy mają ją gdzieś.
Ją i jej mieszkańców. Tak było, odkąd byliśmy dziećmi.
Spójrz na niego.
Złapano go, jak zaczepiał w parku ośmiolatkę.
I co się z nim stało?
Policja go spisała i odesłała do domu.
Dwie ulice dalej.
Wywalili nas ze szkoły.
Mama by się wściekła.
Ten system jest do bani, Hank.
Zawiódł mamę, gdy zachorowała. Zawiódł nas, gdy zmarła.
Zawiódł wiele dzieciaków.
Czyli sugerujesz...
Nie jesteś taki jak ja.
To byłoby proszenie się o kłopoty.
Ty ich nigdy nie lubiłeś.
Więc spraw, bym je polubił.
Damy radę, Hank.
Ty dasz radę.
Ci faceci nie są zbudowani jak twoi kumple z boiska.
To jak się nazwiemy?
SZKOŁA PRYWATNA ELMOND KONIEC WIEKU - 1999
Hank.
Czyż nie są wspaniałe?
Brawo!
Byłaś znakomita, skarbie.
Dzięki, mamo.
Mają tu dobrą herbatę! Kto by pomyślał?
I to od czasów kolonii.
Bułka ci nie smakuje?
Skąd.
Jest pyszna. Bardzo dobra.
O co chodzi?
Wracam w piątek.
- Co? - Do Londynu.
Do niego.
Jezu, mamo.
Myślałam, że zostawiłaś go na dobre. Obiecałaś.
Że zaczniesz od nowa.
To nie jest takie proste.
Owszem, jest. Nie wracaj!
Kiedy będziesz miała dość?
Pamiętasz, jak złamałaś mu rękę?
Powinnam była złamać obie.
Wtedy przestał.
Na długo.
Bardzo się poprawił.
Potrafi się zmienić.
A potem twoja siostra znowu wplątała się w kłopoty.
Że też musiała akurat kraść. Wyprowadziła go z równowagi.
Mamo, posłuchaj,
bo zaraz bardzo się zdenerwuję.
Nie zrobiłaś nic złego.
Mam gdzieś, w co wpakowała się Holly.
Nie powinien był jej bić.
Ani mnie. Ani ciebie. Nigdy.
Musisz go zostawić na dobre. Tak jak ja i Holly.
To pieprzony potwór, mamo.
Bardzo mi przykro.
Pewnie myślisz, że jestem słaba.
Jesteś silniejsza, niż ci się wydaje.
Bardzo cię kocham.
JASTRZĄB I GOŁĄB ROZBIJAJĄ GANG PEDOFILI
Jest! Na pierwszej stronie!
Ja pieprzę, nie pomylili ksyw!
- Nie pomylili ksyw! - Patrz. Ekstra.
- Musimy ją kupić. - Jasne.
Patrz na swój kostium.
- Zgadza się? - Patrz. Samozwańczy stróże prawa.
- Trochę ciepło jak na święta, co? - Tak, ale podoba mi się.
- Świetnie wyglądasz. - No weź.
- Dzięki. - Ty masz ekstra nagolenniki.
- Wszystko jak trzeba. - Zaczęło się od...
- O Boże. - Jezu.
- Przepraszam. Wszystko OK? - To moja wina.
- Przepraszamy. - My też.
Dziękuję, skarbie. Jacy przystojni chłopcy.
I do tego dżentelmeni. Prawda, skarbie?
Tak, mamo. Bardzo.
- Przepraszam za to. - Nic się nie stało.
Uwaga!
- Mamo! - Donny!
GRUPA WSPARCIA: TRAGEDIA NA B STREET
Cieszę się, że w najbliższym czasie nie będzie żadnych świąt.
One mi tylko przypominają...
Już na nic nie czekam.
Staram się nie czekać.
To chyba wszystko.
Dawn?
Chcesz coś powiedzieć?
Nie.
Kto jeszcze nie mówił?
Ty? Nie, dzięki.
Cześć.
Jestem Dawn.
Poznaliśmy się wtedy.
Hank.
Moja mama zginęła na B Street.
Gdybym chciał gadać,
stanąłbym w kółeczku i śpiewał „Kumbayę”.
Przepraszam.
Dupek ze mnie. To nic.
- Czasem mi to pomaga. - Rozumiem.
To był mój młodszy brat.
Jedyny.
Najlepszy przyjaciel. Opowiedz mi o nim.
Miał na imię Donny.
Do zobaczenia za tydzień.
Może.
Chcę, byście wiedzieli,
że to poczucie pustki...
jest normalne.
Ale próby jej wypełnienia...
mogą być wyzwaniem.
Ktoś jeszcze?
To, co zdarzyło się mojej mamie...
i ludziom, których kochamy, a którzy wtedy zginęli...
to był wypadek.
To niesprawiedliwe.
To niesprawiedliwe, że to nie była niczyja wina.
Że nie ma kogo obwinić.
Nie ma kogo ukarać.
Ani kogo nienawidzić.
Życie jest niesprawiedliwe.
Dlaczego?
Dlaczego nie może być sprawiedliwe?
Postawić ci drinka?
Chętnie posłucham o twojej mamie.
Jasne.
Połóż masło na talerzu.
Czemu nie na bułce?
Żeby go potem nie ubrudzić nożem.
Teraz dżem.
Nie na to wszystko!
- Tak jest najlepiej. - W porządku.
Teraz weź kawałek i nałóż masło z dżemem.
Boże!
Zamierzasz zjeść...
Dobre. Mógłbym się przyzwyczaić.
Popołudniowa herbatka.
Nigdy jej nie opuszczała.
To była jego ulubiona.
Twój brat wiedział, co dobre.
Polubiłby cię.
Wiadomo.
Pomóc ci?
Nie. Poradzę sobie.
Próbuję go bardziej opalić.
Chyba pali ci się kuchnia.
Nie, tylko upewniam się, że...
Robiłeś to już kiedyś?
Tak ma być.
W porządku.
- Jest dobre. - Jasne.
Przynajmniej próbowałeś.
Zamówimy coś?
Stawiasz mi kolejnego drinka?
Jesteś u Hanka. Damy nie płacą.
Niezły refleks.
Siedem lat gimnastyki, tańca i jiu-jitsu.
- Imponujące. - Wiem.
Mam nadzieję, że lubisz przegryzać wino lodami.
O nie.
Bak pusty. Mój też.
Chcesz przenocować?
- Na kanapie. Nic więcej. - Na pewno?
Tak.
- Myślisz, że chcę cię w moim łóżku? - Nie.
Myślisz... Pomóc ci?
Poradzę sobie.
Tak mnie oczarowałeś, że spadły mi gacie. Dosłownie.
Choć tyle mogę zrobić.
Czekaj, Dawn. Nie ruszaj tego. Proszę.
Co to?
My zmusimy go, by się przyznał.
Moja kolej.
- Teraz ja. - Dawaj.
Batmanie i Robinie, macie towarzystwo.
Jesteśmy superbohaterami!
Będzie super.
Jastrząb i Gołąb.
Ty i twój brat.
Dlaczego?
By pomóc ludziom z naszej dzielnicy.
I te przebieranki im pomogły?
Mnie też.
W jaki sposób?
Hank.
Możesz mi powiedzieć.
Nie chcę o tym rozmawiać.
W końcu będziesz musiał.
Widzę, że cię to gnębi.
Nie chodzi tylko o śmierć twojego brata, prawda?
O cokolwiek chodzi, obiecuję, że zrozumiem.
W dzieciństwie
miałem trenera.
Po treningu zabierał mnie do szatni
i mówił, jak świetnie się spisałem.
Byłem jego gwiazdą.
Bardzo mi przykro.
Co mu zrobiłeś?
Nic.
Nic?
Myślałam, że to właśnie robiliście z bratem.
- Karaliście takich ludzi. - Tak było.
Ale nie jego.
Dlaczego?
Nie mogłem.
Gdybym to zrobił...
to stałoby się rzeczywistością.
Nie chciałem tego. Nie chciałem, by brat się dowiedział.
Ale on wiedział.
Wiedział.
SPORTOWCY
HANK HALL NA PROWADZENIU
POZNAJ ZAWODNIKÓW
NASZ NIEUSTRASZONY LIDER
Dawn?
Mogę w czymś pomóc?
Przyznaj się, co zrobiłeś.
Słucham?
Co zrobiłeś Hankowi Hallowi.
Musisz się przyznać.
Nie wiem, o czym pani mówi.
Nie odejdę, póki się nie przyznasz.
Nic nie zrobiłem.
- Dzwonię na policję. - Dobrze. Dzwoń.
Wynoś się z mojego domu.
Wynocha!
W porządku.
Nie...
Przepraszam.
Ja nie...
Hank. On ma zdjęcia dzieci.
To chory człowiek.
On jest chory.
Nie było cię tu.
Co?
Wracaj do domu.
Idź, już!
Nie.
Dawn.
Dziś...
się nie wydarzyło.
Nie możemy być razem.
Nie w ten sposób. Dawn.
Pomóż mi.
Pomocy.
Co, do chuja?
Pomóż mi! Hank.
Dawn.
Hank. Musimy...
Potrzebny jest lekarz!
Już dobrze.
Musimy znaleźć Jasona Todda.
Co? Kim jest Jason Todd?
Nie wiem.
Ale Rachel potrzebuje naszej pomocy.