W poprzednich odcinkach...
Połóż dłonie na moim rozszarpanym ciele.
Mówi, że twoja biologiczna matka żyje.
Co?
Twierdzi, że trzymają ją w niewoli.
Pójdę z tobą. Jeśli twoja mama tam jest, odnajdziemy ją.
Jasna cholera!
Według oficjalnych danych placówka została zamknięta i opuszczona.
Głupio byłoby się teraz wycofać.
W środku nadal będą mieć liczebną przewagę.
- Gar! - Bywało gorzej.
Bez obaw. Tylko ucina sobie drzemkę.
Proszę się rozluźnić.
Będzie panu dużo łatwiej.
Co to jest, do chuja?
- Gdzie oni są? - Są poddawani badaniom.
Jesteśmy sługami wyznaczonymi, by cię odszukać,
Zmieniłam zdanie.
Ty jesteś Angela?
Kim jesteś?
Twoją córką.
Ty idziesz ze mną, mała.
Natychmiast!
To musi się skończyć.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zawsze takie chciałam.
Słyszałem, jak Bruce rozmawiał z kimś na dole.
Z Dianą.
Sprawy Ligi Sprawiedliwości.
Namówiłam ją, żeby mnie zabrała. Myślałam, że trochę zaszalejemy.
Ale chyba zabawa mnie ominęła.
To nie jest zabawa.
To Joker.
Nawet Diana się go trochę boi.
Bruce mnie tam nie chciał.
Ale i tak poszedłem.
Chyba jednak miał rację.
Co się stało?
Zginęło wielu ludzi.
Nie udało się ich ocalić.
Mam ochotę to wszystko rzucić.
Trudno cię winić.
Myślisz, że on też odpuści?
Kto?
Joker.
Nie.
Bruce mówi, że Joker zabija, bo może.
Nigdy nie odpuści.
Cholera.
Czemu zawsze musisz mieć rację?
Bo jestem starsza, mądrzejsza i ładniejsza od ciebie.
Razem z Bruce'em go powstrzymacie.
Jestem pewna, zawsze to robicie.
Dzięki.
Bruce jest dobry w wielu rzeczach.
Ale motywować nie potrafi.
Jeśli będzie ci ciężko i zechcesz porozmawiać,
jestem przy tobie.
W końcu...
my pomocnicy musimy trzymać się razem.
Rach?
Aleś mnie wystraszył.
Ironia losu.
Wiesz, że jest bardzo wcześnie?
Chciałam zrobić śniadanie.
Ja zrobię kawę.
Dzięki.
Czyli...
- Dick i Kory. - Wiem. Nawet nie mów.
- Wiedziałaś? - Proszę cię.
Obrzydliwe.
To tak, jakby myśleć o seksie rodziców?
Skąd mam wiedzieć?
Dzień dobry.
Cześć, mamo.
Cześć, skarbie.
Zrobiłam śniadanie.
Widzę.
Jesteś głodna? Za chwilę.
Pięć lat.
Ale piękna wschodu słońca się nie zapomina.
Chodź.
Mogę cię objąć?
Bardzo bym chciała.
- Mogę... - Nie musisz.
Zależy ci na mojej córce. Bardzo.
Mam oczy.
Przytulisz się?
- Nie trzeba. - Chodź do nas.
Postoję.
Wszystko gra?
Nie mogę przestać myśleć o tym szpitalu.
Mówiłaś przez sen.
Coś ważnego?
Gdybym zrozumiał choć słowo, powiedziałbym ci.
Ten kompletny brak wiedzy o samej sobie
zaczyna mnie kurewsko męczyć.
Wybierasz się dokądś?
Szpital był siedzibą tych drani.
Nie będą już niepokoić Rachel. Jest bezpieczna.
Nawet odzyskała matkę.
Może zacząć normalnie żyć.
Ale ty nie.
O to chodzi?
Nie mogę być Robinem. Ale nie mogę też nim nie być.
A przynajmniej nie bez pomocy.
Pomocy, której tu nie znajdziesz.
Nie.
Może...
gdy przypomnę sobie, kim jestem,
a ty dowiesz się, kim chcesz być...
Może wtedy...
Spróbujemy jeszcze raz.
Nie zaszkodzi.
Nie powiem wam, co w szpitalu nazywali naleśnikami, ale...
nic podobnego do tego.
Gratulacje dla kucharza.
Większość robił on.
- Rachel... - Zastanawiałam się...
Proszę.
Rachel wyjaśniła mi waszą sytuację.
Rozumiem, że ktoś udostępnia wam to miejsce.
Nieoficjalnie.
Nie otrzymałem pozwolenia od właściciela, ale...
Jest inna opcja.
Mam dom.
W Ohio. Jest w mojej...
naszej rodzinie od lat.
Miałam nadzieję, że...
Możecie tam zostać, jak długo chcecie.
Jest wystarczająco dużo miejsca.
Choć tyle mogę zrobić.
Ale zastanawiam się, co czeka w domu,
którego właściciel pięć lat siedział w niewoli.
Pewnie zaległe podatki i tona nieotwartych listów.
Zostawiłaś coś w lodówce?
To mogłaby być nasza tajna baza. Super, nie?
Nie, Dick?
I co? Rozpad zespołu?
W zasadzie nie byliśmy zespołem...
Byliśmy.
Jeszcze się spotkamy.
Rachel...
Poradzi sobie.
Zawiozę ich bezpiecznie do domu
i upewnię się, że nikt nas nie śledzi.
A potem?
Potem przyjdzie czas, by być Kory Anders.
A kim ona jest?
Może tym, kim zechcę, by była.
Ciekawie musi być nie mieć przeszłości.
O tak, bardzo ciekawie.
Mam nadzieję, że odnajdziesz siebie, Dicku Grayson.
I ty, Kory Anders. Czy jak tam się nazywasz.
Czekaj.
Dupek.
Na pewno sobie poradzisz?
A jak myślisz?
Dwadzieścia...
Odszedłem.
Ciebie też miło widzieć.
Jestem spóźniona.
Idziesz czy nie?
Myślałam, że już dawno zostawiłeś Batmana.
Nie chodzi o Batmana.
- Zostawiam Robina. - OK. Co się stało?
Nie radziłem sobie z przemocą. Było coraz gorzej.
Trudno to sobie wyobrazić.
Wiem. Nie cackałem się. Spaliłem kostium.
Cóż za dramatyzm. Ja swój schowałam do szafy. To są drogie rzeczy.
- Jak to zrobiłaś? - Co?
- Odeszłaś. - Nie odeszłam.
Po prostu przestałam to robić.
Co za różnica?
Sam zobaczysz.
Najtrudniejsze jest czekanie.
Mogę się u ciebie zatrzymać? Mogę spać na kanapie.
Już na ciebie czeka.
Zostań, jak długo chcesz...
jeśli jeszcze dajesz radę.
- Ja pieprzę. - Czekam.
Tęskniłam, Cudowny Chłopcze.
Moja ulubiona ksywa.
Dziś mam wystawę moich zdjęć.
Może przyjdziesz i spędzisz trochę czasu ze wspaniałymi, normalnymi ludźmi?
- Co ty na to? - Super.
- Przesadziłem? - Trochę.
Czemu już wątpię w sens tego pomysłu?
„Wegański budyń waniliowy bez cukru.
Specjalnie dla tych, którzy poszukują bezglutenowych, lekkich deserów”.
- Wygląda na zdrowy. - I obrzydliwy.
Zaraz wracam.
- Trzy shoty burbona. Otwórz rachunek. - Oczywiście.
Rach napisała. Siedzą z Angelą z przodu.
- Chodźmy. - Nie.
Rano pomysł z pociągiem wydawał się fajniejszy.
Powinny pobyć same, nie sądzisz?
Chcesz w coś zagrać?
- Pobaw się telefonem. - Super.
- To wszystko dla ciebie? - Tak.
Niektóre już publikowałam w Internecie,
ale większość to osobiste zdjęcia z podróży. - To jest świetne. - Nie bądź taki zaskoczony.
- Mówię serio. - Wiem.
Muszę z kimś pogadać. Wmieszaj się w tłum.
Wmieszać się?
No wiesz. Wejdź w jakieś niezaplanowane interakcje.
- Rozmawiaj, zamiast przesłuchiwać. - Po co?
Nauczysz się prowadzić niezobowiązujące rozmowy.
Umiem je prowadzić.
- Bywasz zbyt agresywny. - Wcale nie.
- Na przykład teraz. - Wcale nie.
Dojrzałe zachowanie.
Ja muszę iść pobyć Donną Troy. A ty postaraj się dobrze bawić.
- I jesteś. - Nie.
Bułka z masłem.
Co widzisz, gdy na mnie patrzysz?
Tak sobie mnie wyobrażałaś?
W porządku.
Gdy się urodziłaś,
nie pozwalałam pielęgniarkom mi cię zabierać.
Naprawdę?
Próbowały,
ale cały czas chciałam trzymać cię w ramionach
i na ciebie patrzeć.
Co jeszcze?
Zobaczmy.
Nigdy nie płakałaś. Nigdy.
Patrzyłaś na mnie tymi wielkimi, poważnymi oczami.
Tak jak teraz.
Spokojnie. Patrzyłaś, jakbyś chciała o coś zapytać.
A ja patrzyłam na ciebie i mówiłam: „Nie martw się, dziecinko,
mamy mnóstwo czasu, porozmawiamy, gdy urośniesz”.
Ale go nie miałyśmy.
Straciłyśmy tyle czasu. Tyle lat.
Znałaś Melissę?
Była moją przyjaciółką. Dobra przyjaciółką.
Ludzie ojca chcieli mi cię odebrać
i wiedziałam, że nie spoczną, gdziekolwiek byśmy nie uciekły.
Więc poprosiłam, by cię wzięła.
Obiecała mi, że zniknie. I zerwie wszelki kontakt.
Przysięgła, że nigdy ci o mnie nie powie.
To było najtrudniejsze, co musiałam w życiu zrobić.
Przykro mi.
Nie, Rachel. Niech nie będzie ci przykro.
Wiem, że ją kochałaś, a ona kochała ciebie. Tego chciałam.
Chciałam, żebyś miała mamę.
Ludzie, którzy mnie ścigali, pracują dla mojego ojca?
Tak. Twój tata miał charyzmę.
Bardzo wcześnie dostrzegł twoją moc
i chciał ją wykorzystać.
Zdobył wielu wyznawców. Zbudował wokół swej osoby rodzaj sekty.
Któreś z was było takie jak ja? Ta moja moc...
Odziedziczyłaś ją po nim.
- Gdzie on teraz jest? - Odszedł, Rachel. Dawno temu.
Ludzie, którzy cię ścigali, to jego wyznawcy.
Już nie może cię skrzywdzić.
A dzięki twoim przyjaciołom jego ludzie też nie.
Nawet o tym nie śniłam.
Tyle lat w tym strasznym miejscu.
- Ale nadzieja trzymała mnie przy życiu. - Jaka nadzieja?
Że jesteś bezpieczna.
Że kiedyś w końcu będziemy bezpieczne.
- Myślisz, że Rachel jest na mnie zła? - Niby czemu?
Mogła się przestraszyć, gdy zaatakowałem tego faceta w szpitalu.
Może sam się przestraszyłeś.
Jakie to uczucie?
Dziwne.
Nie najgorsze.
To dobrze. To część ciebie.
- Zabiłem go. - On mógł zabić ciebie.
Nie wstydź się tego, że się bronisz.
W ciele tygrysa nie jestem do końca sobą.
Czuję, jakbym ze środka to kontrolował,
ale to też kontroluje mnie.
Macie z Rachel coś wspólnego.
Oboje uczycie się kontrolować swoje zdolności.
Dzięki temu dobrze się rozumiecie.
- Pocałowałbyś ją, co? - Co? Nie.
Naturalna rzecz.
Ta rozmowa mnie trochę krępuje.
- Wzburzyłeś się. - Tak sądzisz?
- Mogę? - Proszę. Jak widać, pomaga.
Albo i nie.
Zostań tu.
- Cześć. - Cześć.
- Masz pięć sekund. - Na co?
Żeby powiedzieć mi, kim jesteś.
Nazywam się Jerry.
Czemu się na mnie gapiłeś?
Bo jesteś gorąca. Atrakcyjna. Wybacz.
Kłamiesz. Przysłali cię z tego szpitala.
Co?
- Gdzie reszta? - Nie wiem, o czym mówisz.
Nie kłam.
Nie mogę oddychać.
Wynocha.
Ma świetne oko, nie sądzisz?
Tak. I znakomity lewy sierpowy.
Znamy się od dziecka.
Ze szkoły?
Nie, jej mama pracowała z moim ojcem, więc spędzaliśmy razem dużo czasu.
Pamiętam, jak dostała pierwszy aparat.
- Ciekawe. Czyli... - Nikon F5.
W pierwszym tygodniu zużyła chyba z 50 klisz.
To było jeszcze przed epoką cyfryzacji.
Ja wolę zdjęcia analogowe. Piksel to piksel, nie?
Kto nie lubi manipulować nasyceniem koloru?
- To dopiero... - Paul.
Przepraszam.
Dziękuję.
Kto to był?
Ciekawe, co teraz robi Pingwin.
Spring Street 177. Za godzinę. Bądź.
Będę.
Jak leci?
Poznałeś kogoś? Może się czegoś dowiedziałeś?
Zjadłem chyba ze sto daktyli w boczku.
Super. Dostałam wiadomość. Z pracy.
- Muszę się z kimś spotkać. - Czyli stąd idziemy?
Ja idę. Ty się baw. Serio, Dick, wyluzuj trochę.
Zrelaksuj się. Wypij drinka lub dwa.
Udawaj, że jesteś z Bruce'em na jachcie.
Mam chorobę morską.
Dlatego tylko udajesz.
Wrócę w ciągu godziny.
- Potrzebujesz towarzystwa? - Nie, dzięki.
Agencie Franklin? Jerry Ridley z US Marshals.
Kobieta, której poszukujecie w związku z napadem w Illinois...
Mam ją.
Drętwienie to normalny objaw?
Ile wypiłeś?
Jednego.
Na tym powinieneś zakończyć.
Panie i panowie,
przeszkoda na torach półtora kilometra przed nami.
Po jej usunięciu będziemy kontynuować podróż.
Przepraszamy za niedogodności.
Co się dzieje?
Chyba mam paranoję.
Donna Troy.
- Graham Norris. - Dzięki za spotkanie.
Mój kontakt mówił, że można ci ufać.
Ale nie, że jesteś taka piękna.
A mój kontakt ostrzegał, że powiesz coś takiego.
Główna zasada: żadnego nagrywania.
Możesz fotografować towar,
ale o mnie nawet nie myśl.
Czemu zgodziłeś się spotkać? To ryzykowne.
Nie boję się ryzyka.
Pracowałem dla Andrew Ullmana,
zajmowałem się jego interesami w Kapsztadzie.
Ostatnio zdecydował się na zmiany w personelu.
Więc ja zdecydowałem, że przyda mu się rozgłos.
Pokaż, co tam masz.
Większość z nich sam ustrzeliłem.
Stamtąd nic nie widać. Wejdź do środka.
Nie trzeba.
Wiesz, że patrzysz
na towar za ponad pół miliona dolarów?
Jak wwiozłeś to do kraju?
Chyba jak Ullman to robi.
Celnicy nie zarabiają dużo w żadnym kraju.
Część z nich bardzo potrzebowała pieniędzy.
No wiesz... spłonęły im domy,
ich dzieci potrzebowały pilnej opieki medycznej.
Aresztują Ullmana, a ty pozbędziesz się konkurencji.
Zmonopolizujesz rynek.
Albo twoje zdjęcia zrównają go z ziemią.
Kto wie?
Ale czym jest życie bez odrobiny ryzyka?
Tylko szczerze, panno Troy.
Nie jest pani ciekawa, jak to jest wypoczywać przy kominku...
otulając się futrem niedźwiedzia?
Terry!
Pokaż Donnie naszą największą atrakcję.
Handel narządami niedźwiedzi to w Chinach lukratywny biznes.
Są gotowi zapłacić fortunę za przywilej upolowania tego niedźwiedzia
i sprzedawania jego części.
Upolowania?
Na czym to polega?
Niedźwiedź jest otumaniony, myśliwi uzbrojeni,
wynik jest oczywisty.
Tobie pozwolę zrobić to za darmo.
No, dalej. Strzelaj.
Przykro mi.
Jedyne, czym celuję w zwierzęta, to aparat.
W takim razie masz już to, po co przyszłaś.
Dziękuję za pański czas, panie Norris.
Bardzo pouczająca wizyta.
Cała przyjemność po mojej stronie. Jeszcze się spotkamy.
- Dick, co ty tu robisz? - Chciałaś go tak puścić?
Wykonywałam swoją pracę.
Graham to jeden z wielu kłusowników.
Moje zdjęcia zniszczyłyby cały ten biznes
od Chicago po Kapsztad.
A teraz zostało mi tylko...
- to. - Zawsze to jednego mniej.
Resztę możesz załatwić jednego po drugim. Pomogę ci.
Graham mnie lubi. Jeśli przekonam go, że nie brałam w tym udziału...
Chcesz go wypuścić?
Wyjmij telefon.
- Telefon? - Zrób to.
- Donno. - Zrób zdjęcie.
- Co robisz? - Zrób zdjęcie,
jak oboje leżymy nieprzytomni.
To ta ikonka z aparatem.
- Wiem. Umiem zrobić... - To zrób. Najlepiej kilka.
- Dobrze razem wyglądacie. - Spierdalaj.
Mamy do pogadania.
Teraz, proszę!
Czemu przy tobie zawsze czuję, że mam kłopoty?
Bo masz.
- Wcale nie. - Słyszę.
- Ptasi móżdżku. - Jednak ta jest moja ulubiona.
Człowiek czynu, co?
Owszem, jeśli to oznacza robienie porządku z bandytami.
Jesteś na to za mądry. Znasz mnie.
Wiedziałeś, że mam wszystko pod kontrolą. Po co się wtrącałeś? Serio.
- Martwiłem się. A gdyby uciekł? - Wiedziałeś, że mu się nie uda.
- Że mam plan. - A gdyby jednak?
Gdy Diana mnie do siebie wzięła...
pokazała mi, jak wypełnić pustkę, którą zostawił we mnie pożar,
miłością i rodziną.
Tak robią Amazonki.
Kierują się siłą i samopoznaniem.
Twoją pustkę Bruce wypełnił tak jak swoją.
Gniewem i przemocą.
Wonder Woman narodziła się, by chronić niewinnych.
Batman, by karać winnych.
Ale my nie jesteśmy nimi.
Żadne z nas.
Nie przestałam być Wonder Girl.
Zrozumiałam, że więcej dobrego zrobię jako Donna Troy.
Rozumiesz?
Staram się.
Nigdy nie będziesz zwykłym obywatelem.
Straciłeś tę szansę, gdy stałeś się Robinem.
A nim nie możesz już być, bo mimo dobra, które czyniłeś,
Robin był tylko echem bólu Bruce'a...
i twojego własnego.
Chcesz walczyć ze złem?
Chcesz mieć pewność, że żaden z tych bandytów,
choćby jeden, się nie wywinie?
Więc to zrób.
Nie będę Batmanem.
To nie bądź.
Nie bądź Batmanem ani Robinem.
- Bądź czymś innym. Kimś innym. - Kim?
Skąd mam wiedzieć?
Ale kimkolwiek będziesz...
nigdy nie będziesz dobry w niezobowiązujących rozmowach.
Może i nie.
Są gorsze cechy.
Czemu zawsze musisz mieć rację?
Starsza, mądrzejsza i ładniejsza. Wiesz, jak jest.
Dobra. Teraz dawaj telefon.
Muszę użyć zdjęć, jak leżymy nieprzytomni,
by udowodnić mu, że nie brałam udziału w tym twoim cyrku.
Serio?
Co?
Czemu masz w telefonie zdjęcia liter dziwnej odmiany
alfabetu sumeryjskiego?
To nie sumeryjski. Sprawdziliśmy wszystkie bazy.
Powiedziałam „odmiana”.
Ten alfabet został zapomniany wieki temu.
Trochę się go uczyliśmy w Themyscirze.
Chwila. Umiesz to przetłumaczyć?
Mam jakieś książki.
Panie i panowie, proszę pozostać na miejscach.
Zatrzymamy się na krótko i za parę minut znów ruszamy.
Dziękuję.
Obudź się. Musimy znaleźć Angelę i Rachel. Chodź!
- Powiesz, co się dzieje? - Ruszaj się.
- Gdzie Rachel? - W łazience. A co?
- Musisz ją znaleźć... - Co się dzieje? - ...i wyprowadzić z pociągu. - Konduktor...
Zrób to.
- A ty? - Poradzę sobie. Idź.
Mamy ją.
Na ziemię!
Wyjdź z podniesionymi rękami!
Nie dziś.
- Kory kazała iść do końca drogi. - Nie możemy jej zostawić.
Kazała iść, więc idziemy. Ona da sobie radę.
Chodź. Jest samochód.
- Chcesz prowadzić? - Jeśli mogę.
- Co to za muzyka? - AC/DC.
Niezła. Fajnie.
Chodźcie.
Kory?
- Co? - Nic ci nie jest?
Coś jest ze mną nie tak. Moja głowa.
Coś się stało w tym szpitalu.
Sama nie wiem.
Jeśli uszkodzili twój mózg...
może mogę go uleczyć,
tak jak leczę rany.
Może nawet odzyskasz pamięć.
To chyba tak nie działa.
Jest tylko jeden sposób, by się dowiedzieć.
Wiesz, co robisz?
- Nie. - Spoko.
Dobra, to spróbujmy.
Jeśli zacznie cię boleć, powiedz.
Dobrze.
- Sprawdź jeszcze raz. - Sprawdzałam.
To opis misji twojej znajomej, Kory,
którą nazywają w nim Nocą albo Gwiazdką.
Te słowa często mają dwojakie znaczenie.
Tak jak aloha albo szalom używa się i na powitanie, i na pożegnanie.
Tu jest napisane: „Jej misja to zabezpieczenie Raven”.
Co może oznaczać „kontrolę” albo „unieszkodliwienie”.
Czujesz coś?
Nie.
Może lekkie mrowienie.
Rachel, to raczej...
Kory?
„Unieszkodliwienie”?
Jeśli dobrze to odczytałam...
twoja znajoma ma zabić Rachel.