‪นายทวาร นี่ยานแม่
‪จตุรอาชาออกควบไปแล้ว
‪เปิดคอกให้ด้วย ขอย้ำ เปิดคอกให้ด้วย
‪สัมภาระเรียบร้อยดี จตุรอาชากำลังเดินทาง
‪(เขตหวงห้าม ห้ามรุกล้ำเกินจุดนี้)
‪ถ่ายให้ฉันน่ารักๆ นะ
‪มานี่เลย
‪เวกัสจ้ะ ยาหยี
‪เวกัส
‪เอาเลย ที่รัก นั่นแหละ
‪- เราแต่งงานกันแล้ว ‪- ใช่
‪ฉันว่าถ่ายแล้วนะ ไปค่ะ ที่รัก
‪ไปกันเถอะ
‪(เขตเมืองลาสเวกัส)
‪(เพิ่งแต่งงาน)
‪- ไปกันเถอะ ‪- ได้เลย
‪ชีวิตโคตรดีเลยจ้า!
‪ดี ดี๊ ดี…
‪ทำอะไรน่ะ เข้ามาเถอะน่า
‪รู้มั้ยว่าเรากำลังขนส่งอะไร
‪ทำไมต้องใช้กำลังอาวุธคุ้มกันเยอะขนาดนี้
‪อาจเป็นอะไรก็ได้
‪ตั้งแต่กระเป๋าใส่ระเบิดนิวเคลียร์ ‪ไปจนถึงรัฐธรรมนูญฉบับจริง
‪ฉบับที่เขียนด้วยเลือดของบิดาผู้ก่อตั้งฯ น่ะ
‪เออ ไม่ก็…
‪ไอ้ตีนโต
‪ฉันว่าเป็นหัวไม้เท้าของเทพเจ้ารามากกว่า
‪ไม่ก็อะมีเลีย แอร์ฮาร์ต แต่ตัวเป็นๆ นะ
‪- ยิ่งรู้น้อยยิ่งเป็นศรีแก่ตัว ‪- จริง
‪ฉันมีของขวัญเล็กๆ จะมอบให้คุณ ‪ที่ทำให้ฉันเป็นฝั่งเป็นฝา
‪โอเค อะไร เดี๋ยว พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪โอ้ ใช่เลย
‪โอเค
‪มาเลย แจ๋ว
‪เสร็จแน่งานนี้ คุณขา
‪เอาละ ฉันนึกออกแล้ว
‪หรือจะเป็นยานลงจอดของอะพอลโล ‪ที่ควรจะถูกทิ้งไว้บนดวงจันทร์ล่ะ
‪ใช่ ชอบนะที่นายอ้างอิงอะไรเกี่ยวกับอวกาศ
‪ในเมื่อเราเพิ่งมาจาก… นายก็รู้ว่าที่ไหน
‪- แปลว่ามีโอกาส ‪- โอกาสอะไร
‪โอกาสที่เรากำลังขนย้าย… ไอ้นั่นน่ะ
‪จอกศักดิ์สิทธิ์
‪ใช่ อาจเป็นจอกก็ได้
‪ไม่ใช่จอกศักดิ์สิทธิ์ของจริง
‪แต่ของระดับจอกศักดิ์สิทธิ์ที่เราไม่ควรขนย้าย
‪นายจะให้ฉันพูดออกมาจริงๆ เหรอ
‪ฉันไม่เข้าใจจริงๆ นายพูดกำกวมเกิน
‪แอเรีย 51 ไง
‪ที่จอดเครื่องบินลับ การชันสูตร
‪ก็ได้ พูดก็ได้ เอเลี่ยนไง
‪- พระเจ้าจ๊อด ‪- ระวัง!
‪แบล็กวิงได้รับบาดเจ็บ
‪เร็วเข้า ทุกคน ให้ไว
‪- ขนของออกมา ‪- เร็วเข้า
‪ดูตรงนี้ เร็วเข้า
‪เสียชีวิตในที่เกิดเหตุหลายศพครับ
‪ช่างมัน พวกเขาตายไปแล้ว มาดูนี่แทน เร็วเข้า
‪- ทุกคน ไปดูสัมภาระหมายเลขสอง ‪- รับทราบ
‪ยานแม่ นี่จตุรอาชา ได้ยินมั้ย
‪ได้ยิน ว่ามาเลย จตุรอาชา
‪เราอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ยานแม่ ‪ขอความช่วยเหลือ
‪รับทราบ จตุรอาชา
‪สถานการณ์ฉุกเฉินแบบไหนคะ
‪เราเจออุบัติเหตุร้ายแรง ยานแม่
‪ผู้เสียชีวิตหลายคนแน่ๆ
‪ส่งฮ.หน่วยแพทย์มาด่วน
‪รับทราบ จตุรอาชา ‪จะส่งฮ.หน่วยแพทย์ไปเดี๋ยวนี้
‪เปิดอุปกรณ์สื่อสารไว้ ‪ระหว่างที่ฉันติดต่อฮ.หน่วยแพทย์
‪จตุรอาชา ขอทราบสถานะสัมภาระ
‪สัมภาระ
‪ครับ สัมภาระเสียหาย
‪ดูเหมือนฝาถูกกระแทกเปิดออกอยู่กลางถนน
‪รอคำสั่ง จตุรอาชา
‪เอาละ ฟังให้ดี
‪รวบรวมทุกคนที่ยังเดินไหว ‪แล้วไปให้พ้นจากสัมภาระทันที
‪เดี๋ยว คุณบอกให้ผมทำอะไรนะ
‪หุบปากแล้วฟังให้ดีๆ ‪พาคนของคุณเผ่นไปซะ จตุรอาชา
‪ถ้าใครเดินไม่ไหวก็ทิ้งเลย เข้าใจมั้ย
‪เผ่นไปจากที่นั่นเดี๋ยวนี้ ได้ยินมั้ย
‪ครับ รับทราบ
‪นี่ เฮ่!
‪ช่างมัน
‪อะไรนะ
‪- เขาบอกว่าอย่าเข้าใกล้ ‪- อะไรนะ
‪เขาบอกว่าอย่า…
‪นี่ ต้องไปกันแล้ว
‪ได้ยินที่เขาพูดแล้วนี่ ต้องไปเดี๋ยวนี้
‪เราต้องกลับไป เราต้องช่วยพวกเขา
‪ไม่ ไม่เหลือใครแล้ว เข้าใจมั้ย ‪ทุกคนฉิบหายกันหมด เร็วเข้า
‪รอก่อนๆ เดี๋ยว!
‪ไม่ๆ หยุดไม่ได้ ต้องไปกันต่อ
‪เรามาไกลพอแล้ว โอเคแล้วแหละ
‪ไม่โอเคอย่างแรง
‪ก็ได้
‪เสียงอะไรวะ
‪มันกำลังล่าเรา
‪มันห่างออกไปแล้ว ไปกันเถอะ
‪- แม่งเอ๊ย ล้อกันเล่นหรือไง ‪- ใจแป้วเลย
‪พร้อมมั้ยจ๊ะ หนุ่มๆ
‪เอ้า หนึ่ง สอง สาม สี่…
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(ปริญญาโทสาขาวิชาปรัชญา)
‪ผู้ประท้วงหลายพันคน ‪พากันเดินขบวนที่อาคารรัฐสภาเมื่อเช้านี้
‪เพื่อตอบโต้ผลการลงคะแนนเสียง ‪ครั้งประวัติศาสตร์ในสภาเมื่อวานนี้
‪ผลโหวตที่ออกมาอย่างเฉียดฉิว ‪มีต่อข้อเสนอซึ่งเป็นประเด็นถกเถียง
‪โดยสั่งอนุมัติให้กวาดล้างซอมบี้ที่เหลืออยู่
‪ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เคยจบไม่สวยนัก
‪เนื่องจากกองทัพสหรัฐฯ ‪ต้องสูญเสียกำลังพลมหาศาล
‪และถูกบีบให้ล่าถอยออกมา
‪ขณะที่มีการสร้างกำแพงล้อมเวกัส ‪เพื่อขังซอมบี้เอาไว้ให้เป็นผีเฝ้าเมืองร้าง
‪นี่จะเป็นความพยายามขั้นสูงสุดของประธานาธิบดี
‪ในการทำตามคำสัญญา
‪ว่าจะกำจัดประชากรผีดิบ ‪ให้หมดสิ้นไปจากลาสเวกัส
‪ด้วยการใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด ‪อย่างการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ขนาดเล็ก
‪ใส่เมืองลาสเวกัสในอีกสี่วันข้างหน้า
‪ซึ่งบังเอิญตรงกับช่วงอาทิตย์ตกดิน ‪ของวันชาติสหรัฐฯ
‪คำสั่งดังกล่าวจากรัฐบาล ‪ส่งผลให้มีการอพยพผู้คนทั้งหมด
‪ออกจากค่ายกักกันแมคคาร์แรน
‪ซึ่งเป็นเป้าของกลุ่มสิทธิพลเมืองมานาน
‪โดยคนกลุ่มนี้แย้งว่าไม่มีหลักฐาน
‪ว่าพบการติดเชื้อภายในค่ายดังกล่าว
‪ขอโทษครับ
‪ขอคุยกับสุภาพบุรุษคนนั้นได้มั้ย
‪นี่ สก็อตต์ มีคนมาหาแน่ะ
‪คุณวอร์ด
‪ไง คุณคือบลาย ทานากะใช่มั้ย
‪มาหาผมเหรอ
‪หายากนะ คนที่ช่วยชีวิตรัฐมนตรีกลาโหมเอาไว้
‪จากฝูงอสุรกายกินคน
‪ได้รับเหรียญอิสรภาพ
‪แต่กลับมาลงเอย…
‪เป็นลูกจ้างในร้านเบอร์เกอร์
‪คุณทานากะ ผมเข้าใจสถานการณ์ตัวเองดี
‪คืองี้นะ
‪มีเงิน 200 ล้านซุกอยู่ในตู้เซฟใต้ถนนสตริป
‪เงิน 200 ล้านที่บริษัทประกันได้ชดเชยให้ผมแล้ว
‪ไม่ต้องเสียภาษี แกะรอยตามไม่ได้
‪ใช้ไม่ได้ด้วยใช่มั้ย
‪ผมถึงมาหาคุณไง
‪เหลือเวลาอีก 96 ชั่วโมง
‪รัฐบาลได้สั่งให้ทหารจำนวนมากกว่าครึ่ง
‪เคลื่อนพลออกจากพื้นที่กักกันแล้ว
‪เงินก็เลยไม่มีใครเฝ้า
‪ผมอยากให้คุณรวบรวมทีมแล้วไปขนเงินออกมา
‪เพื่อแลกกับ
‪เงิน 50 ล้านที่คุณจะแบ่งกับใครก็ได้ ‪ที่คุณพาไปด้วย
‪น่าสนมั้ยล่ะ
‪อย่าเพิ่งตอบ
‪เก็บไปนอนคิดสักคืน
‪เพื่อแสดงความจริงใจ
‪ไว้คุยกัน คุณวอร์ด
‪คุณน่าจะดีใจนะครับ
‪นี่เป็นทางออกด้านการดูแลสุขภาพ ‪ที่ออกทุนโดยรัฐบาล…
‪(การกักกัน: จริงหรือขู่)
‪ซึ่งจะช่วยยุติเรื่องนี้
‪ไม่เอาน่า ฌอน คุณก็รู้ว่าพวกเขาไม่ได้ติดเชื้อ
‪ถ้าติดเชื้อจริง ป่านนี้ต้องเป็นซอมบี้แล้วสิ
‪พวกเขาเป็นนักโทษทางการเมือง
‪คนที่รัฐบาลไม่อยากให้ออกมาเพ่นพ่าน
‪คุณรู้ดีพอๆ กับฉัน ‪ใครที่มีสถานะการเข้าเมืองที่ดูน่าสงสัย
‪สนับสนุนสิทธิของเกย์หรือการทำแท้ง
‪รู้ตัวอีกที
‪พวกเขาก็เอาปืนวัดอุณหภูมิจ่อหัวคุณแล้ว
‪ไม่ก็ลากคุณออกจากบ้านหรือรถของคุณ
‪โดยอ้างความปลอดภัยสาธารณะ
‪เราทดสอบระเบิดนิวเคลียร์มาเป็นพันๆ ลูก ‪ในทะเลทรายเนวาดา
‪ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน
‪โปรดฟัง ผู‪้‪ถูกกักตัว ‪ในค่ายกักกันแมคคาร์แรน ลาสเวกัส
‪เรากำลังอพยพคนออกจากค่ายแห่งนี้
‪โปรดขึ้นรถรับส่งไปบาร์สโทว์
‪เตรียมบัตรผ่านทางการแพทย์ชั่วคราว
‪ให้เจ้าหน้าที่ดูก่อนขึ้นรถรับส่ง
‪จำไว้ว่า รถรับส่งจะออกทุก 15 นาที
‪- ไง เด็กๆ ‪- เคท
‪ว่าไงจ๊ะ หายใจไม่ออก
‪- ตื่นเต้นมั้ยที่จะไปจากที่นี่ ‪- ฮะ
‪เคท ให้เด็กๆ เก็บของให้เสร็จ
‪เร็วเข้า รีบเก็บ
‪เคท รับปากกับฉันอย่างสิ
‪ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉันในสองสามวันข้างหน้า
‪พาเด็กๆ ไปถึงบาร์สโทว์อย่างปลอดภัย โอเคมั้ย
‪หมายความว่าไง จะเกิดอะไรขึ้น
‪รู้จักหล่อนใช่มั้ย
‪ไคโยตี้
‪กีต้า ไม่ต้องคิดเลย
‪เคท หล่อนช่วยพาคนเข้าไปในนั้น
‪ทุบตู้พนัน แล้วก็แอบออกมา
‪กว่าใครจะรู้ เราก็ออกไปแล้ว
‪เงินนั่นจะเป็นตั๋วพาเราออกไปจากที่นี่
‪ไม่งั้นเราจะต้องอยู่บาร์สโทว์ไปชั่วชีวิต
‪ฟังนะ ผู้คุมพวกนี้ไม่สนห่านอะไรหรอก
‪แต่ถ้ามีเงินห้าพัน ‪ฉันซื้ออิสรภาพให้ตัวเองกับลูกได้
‪ฉันต้องพาลูกๆ ออกไปก่อนวันศุกร์
‪และฉันจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องครอบครัว
‪กีต้า คนที่เข้าไปในนั้น
‪ไม่ได้รอดกลับมาทุกคน
‪ลืมมันซะเถอะ
‪- นี่ เดี๋ยว กีต้า ไม่เอาน่า ‪- ลืมมันไปซะ
‪- คือว่า… ‪- นี่
‪มีอะไรกันหรือเปล่า สาวๆ
‪อะไร ว่างมากหรือไงคุณน่ะ
‪เคท
‪- พูดกับฉันว่าไงนะ อาสาสมัคร ‪- เธอไม่ได้พูดอะไรค่ะ
‪- จริงหรือเปล่า อาสาสมัคร ‪- เคท
‪หุบปากซะ หุบปากไปเลย!
‪โอเค
‪อะไร พูดอะไรกับฉันหรือเปล่า
‪อย่า
‪เปล่า ไม่ได้พูดอะไร
‪รู้มั้ย สัญญาณแรกของการติดเชื้อ ‪คือการแสดงความก้าวร้าว
‪และทำตัวแปลกแยกจากสังคม
‪มองหน้าฉัน แล้วยืนนิ่งๆ
‪ผ่าน
‪รถรับส่งพนักงานจะออกในอีกห้านาที
‪ตาเธอแล้ว
‪ถ้าอยากเสียว
‪ฉันยัดปรอททางก้นให้ได้นะ
‪อุณหภูมิช่วงจุดทศนิยมต่ำไปนิดหน่อยแฮะ
‪แน่ใจนะว่าสบายดี
‪- แน่ใจนะว่าไม่ได้ติดเชื้อ ‪- ฉันสบายดี
‪ฉันสบายดี ฉันรู้สึกสบายดี
‪คืองี้นะ
‪อุณหภูมิพวกเธอยังอยู่ในเกณฑ์รับได้ ‪แต่ระวังตัวให้ดีเถอะ
‪ขึ้นรถรับส่งให้ทันล่ะ อาสาสมัคร
‪สารเลว
‪คิดอะไรของเธอ
‪รู้มั้ยว่าเขาทำให้เธอหายสาบสูญได้ง่ายแค่ไหน
‪เขาแค่ต้องพูดว่าตัวเธอเย็นลงหนึ่งองศา
‪และจะไม่มีใครตั้งคำถามเลย ไม่มี
‪- ฉันรู้ ‪- รู้เหรอ
‪ฉันแค่… เขา…
‪ฟังนะ ไม่สำคัญหรอก
‪ฉันขอโทษ ฉันแค่…
‪สัญญากับฉันสิว่าจะไม่ทำอะไรโง่ๆ
‪กีต้า มันไม่คุ้มเสี่ยงหรอก
‪จริง เธอพูดถูก
‪ฉันจะไม่ทำ
‪ฉันสัญญา โอเคนะ
‪ขอบใจ
‪รถรับส่งพนักงานจะออกในอีกห้านาที
‪แม่!
‪(มีโอกาส)
‪ครับ
‪คุณทานากะ ผมลำบากใจนะ
‪ผมเกลียดขี้หน้าคุณ
‪เลยไม่อยากรับงานนี้ให้สมใจคุณ แต่ว่า…
‪รวบรวมทีมของคุณซะ
‪คุณจะต้องการคนขับเฮลิคอปเตอร์ คนเปิดเซฟ
‪ผมจะส่งที่อยู่ไปให้
‪ไปที่นั่นสี่โมงเย็นวันพรุ่งนี้
‪เขาเอาด้วย
‪ฉันไม่อยากขอหรอกนะ แต่…
‪ฉันต้องพาลูกๆ ไปโรงเรียน ‪และถ้าฉันไปทำงานไม่ทัน…
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะซ่อมให้
‪ขอบคุณนะ มาเรีย
‪ไม่ต้องห่วง ระวังนะ ตัวฉันมีแต่น้ำมัน
‪ชาร์กี้ เอาคันขาวให้เธอยืมขับ
‪- กราเซียส มาเรีย ‪- ฝากทักทายเด็กๆ ด้วยนะ
‪บาย
‪เวร
‪ไง
‪คิดว่าไม่ดีเหรอ
‪ไม่เอาน่า สก็อตตี้
‪ไม่ใช่แค่คิด แต่มันไม่ดีจริงๆ
‪ความคิดนี้โคตรแย่
‪- ไม่เอาด้วยเหรอ ‪- ไม่ได้พูดอย่างนั้น
‪งั้นเอาด้วยเหรอ
‪ไม่ได้พูดอย่างนั้นเหมือนกัน
‪แต่คุณสนใจ
‪เรื่องนั้นฉันว่าคุณรู้ตั้งแต่ก่อนเดินเข้ามาแล้ว
‪ลองคิดดูสิ
‪ทุกอย่างที่เราทำ ทุกชีวิตที่เราช่วย
‪แล้วดูสภาพชีวิตเราสิ
‪แต่สมมติว่ารอบนี้
‪เราทำเพื่อตัวเองบ้าง
‪เราอาจตายได้เลยนะ
‪ใช่ เราคงตายแหละ
‪ต้องมีตายกันบ้างล่ะ
‪ห้าสิบล้านดอลลาร์
‪ห้าสิบล้าน
‪จะแบ่งกันยังไง แบ่งกี่คนเถอะ
‪คุณ ผม แล้วก็แวนเดอโรห์ ‪จะแบ่งกันคนละ 15 ล้าน ถ้าเขาเอาด้วย
‪ส่วนคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่ครอบครัว…
‪ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเราแบ่งกันเท่าไร
‪เริ่มเข้าใจแล้วสินะ
‪ใครอยู่ในลิสต์บ้าๆ ของคุณอีก
‪มีคนมาเยี่ยมคุณนี่เอง
‪เล่าให้ผมฟังหน่อย เป็นไงบ้าง
‪เธอมาเยี่ยมเป็นครั้งแรกในรอบหกเดือน
‪เราคุยสัพเพเหระกันได้ไม่เกิน 35 นาที
‪ก็เปลี่ยนเป็นทะเลาะ
‪แต่เธอยังดูมีความสุขดี
‪เท่านั้นแหละมั้งที่สำคัญ
‪ผมแน่ใจว่าเธอสำนึกในบุญคุณคุณนะ
‪ถึงคุณจะไม่รู้ตัวก็เถอะ
‪ผมพูดจริงๆ และถ้าเธอไม่สำนึก ก็ช่างหัวแม่ง
‪งานนี้โหดสัส
‪นายคิดว่าไงล่ะ
‪ตอนเราอยู่ในนั้น แบบว่าอยู่ใจกลางเมืองนั้น
‪ฉันไม่เคยนึกถึงใบหน้า ‪ของไอ้พวกตัวประหลาดยั้วเยี้ยนั่นเลย
‪แต่ฉันมาคิดเอาได้ทีหลัง
‪ว่าพวกเขาเคยเป็นคน
‪แต่ตอนนี้ใบหน้าพวกเขา
‪ตามหลอกหลอนฉันตลอด
‪ฉันเลยไม่รู้ว่าถ้าฉันกลับไปที่นั่น ‪มันจะดีขึ้นหรือแย่ลง
‪ให้ตาย ฉันไม่รู้จริงๆ
‪แต่เดาว่าถ้าหนามยอกก็คงต้อง…
‪เอาหนามบ่ง
‪นั่นไงล่ะ
‪ดูสิ
‪น่าจะระเบิดเวกัสไปตั้งแต่ต้นยุค 90
‪- เจ๋งว่ะ ‪- ปีเตอร์ส
‪พระเจ้าช่วยกล้วยเบิ้ม
‪ว่าไง
‪ลมอะไรหอบกันมาถึงนี่
‪งานเป็นไงบ้าง
‪ห่วยแตก พวกนายมาทำอะไร
‪- คือ… ‪- เรากำลังรวบรวมคนทำงาน
‪เหรอ จ่ายเท่าไร
‪ถ้าทำงานสำเร็จ
‪เธอจะได้สองล้านสำหรับงานวันเดียวจบ
‪- สองล้านดอลลาร์เหรอ ‪- แต่…
‪นั่นส่วนแบ่งฉันเหรอ ฉันคนเดียวเหรอ
‪สองล้านถ้าทำสำเร็จ
‪เอาด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์ แน่นอน
‪ไม่อยากรู้ความเสี่ยงหรืออะไรก่อน…
‪ทำไมฉันต้องอยากรู้ความเสี่ยง ‪สองล้านเชียวนะ เงินเหนาะๆ
‪ฟังนะ ฉันเกลียดชีวิตตัวเองสุดติ่ง
‪ถ้าฉันมีเงินสองล้าน
‪ชีวิตจะพลิกเลย
‪ใช่ ขอบคุณ ตกลง
‪แน่ใจนะว่าไม่อยากรู้
‪เดาว่าเกี่ยวกับเฮลิคอปเตอร์ใช่มะ
‪ใช่
‪- ฉันเป็นคนขับเฮลิคอปเตอร์ ใช่ ‪- ใช่
‪- ต้องลงชื่อที่ไหน ‪- โอเค
‪- ฉันเอาด้วย ‪- ขอบใจ เพื่อน ดีใจที่เจอกันนะ
‪เธอไม่เปลี่ยนไปเลยเนอะ
‪ใช่ พิลึกเหมือนเดิม
‪มาเถอะ คนต่อไปฉันเลือก
‪ออกสิ เชี่ย
‪นั่นแหละ ยาหยี มันต้องอย่างนี้สิวะ
‪ไมกี้ กูซแมน
‪ไมกี้ กูซแมน ชื่อคุ้นๆ
‪ดูนี่สิ
‪(กูซแมน เจ้าพญายม 420)
‪ไมกี้ กูซแมน ‪ถ่ายสดๆ จากลาสเวกัสตะวันออก
‪เราเจอกลุ่ม…
‪ฉันนับได้อย่างน้อยห้าตัว แต่ขอดูอีกที รอเดี๋ยวนะ
‪เจ็ด เราเจอผีดิบเจ็ดตัว
‪ตู้ม ตายห่าซะ เข้าหัวสองนัดเลย
‪- เด็กมันบ้า ‪- เชี่ย แจ่มแมว
‪มีฟอรัมของเว็บเรดดิตที่อุทิศให้เขาเลย
‪โคตรเท่ ทูนหัว
‪- โคตรเท่ เพื่อน สุดยอด ‪- มันต้องอย่างนี้สิ
‪ขอบใจมาก
‪@กูซแมนเจ้าพญายม420
‪อย่าลืมกดไลค์และสับตะไคร้
‪ไอ้ห่านั่นสวมโรเล็กซ์ด้วย อย่างต่ำๆ ก็หมื่น
‪เฮ่
‪ไมกี้ กูซแมน
‪ไงพวก
‪อยากทำเงินสักห้าแสนมั้ย
‪เฮียจะให้ไปฆ่าใครล่ะ
‪ถูกใจเฮีย
‪(บริษัทเกวนโดลีนเซฟแอนด์ล็อก)
‪เรามาทำอะไรที่นี่
‪คุณบอกว่าอยากได้คนเปิดเซฟ อาจหาเจอที่นี่ก็ได้
‪อยากทำเงินได้สองแสนห้าสำหรับงานวันเดียวมั้ย
‪พระเจ้าช่วย
‪เปิดได้มั้ย
‪- ผมเปิดได้มั้ยเหรอ ‪- ใช่
‪ผมเปิดได้มั้ยเหรอ
‪นี่เหมือนเอารูปพระแม่มารีแห่งความรุ่งโรจน์ ‪ของบอตติเชลลีมายั่วกันซึ่งหน้า
‪แล้วถามว่าผมอยากอึ๊บนางมั้ย
‪โอเค คนที่ออกแบบงานศิลป์ชิ้นเอกนี้
‪ฮานส์ วากเนอร์
‪เขาตั้งชื่อมันว่า แดร์ ก็อตเทอดามเมอรุง
‪ตามชื่อบทสุดท้ายของคนชื่อเดียวกัน
‪ริชาร์ด วากเนอร์กับเพลงโอเปร่าในตำนาน
‪แดร์ริงเด็สนีเบอลุงเงิน
‪ผมเปิดมันได้มั้ยน่ะเหรอ
‪ผมไม่รู้
‪- ไม่รู้จริงๆ ‪- โอเค
‪ระวังนิ้วหน่อย คุณพี่มือโต
‪แต่ในบรรดาช่างทำกุญแจทั้งหมด
‪คุณมาหาถูกคนที่สุดแล้วมั้ย
‪ผมขอตอบอย่างอ่อนน้อมว่าใช่
‪ตกลงเหรอ
‪มันคือประตูไปสู่อีกอาณาจักร
‪และพรหมลิขิตชักนำพวกคุณมาหาผม
‪เราจะผ่านมันไปด้วยกัน
‪- ว่าแต่ คุณชื่ออะไร ‪- สก็อตต์ วอร์ด
‪- อะไรนะ ‪- สก็อตต์ วอร์ด
‪ดีเธอร์ครับ สก็อตต์ วอร์ด
‪พร้อมจะเล่นมั้ย
‪(ลาส เวนเจียนซ์)
‪แจ๋ว
‪สก็อตต์ นี่เดม่อน นั่นเชมเบอร์ส
‪- พวกเขามากับฉัน ฉันจ่ายเอง ‪- โอเค
‪- ว่าไง ‪- ยินดีต้อนรับเข้าทีม
‪สก็อตต์ เอาเด็กนี่มาทำไม
‪ดูเขาสิ อย่าว่ากันนะ
‪แต่หน้าแบบนี้จะฆ่าซอมบี้ไหวเหรอ
‪สวัสดีครับ ผมชื่อดีเธอร์ ‪ผมจะเปิดสิ่งที่ไม่มีใครเปิดได้
‪ล้อกันเล่นหรือเปล่า
‪ไม่ เราต้องให้ไอ้หนุ่มนี่เปิดเซฟ
‪ไม่มีเขา เงินเราก็ชวด
‪มาเถอะ ทุกคน มายืนรวมกัน
‪คุณทานากะ ทีมผมครบแล้ว
‪ดีใจที่เห็นพวกคุณมารวมตัวกันในวันนี้
‪เชิญพบกับเป้าหมาย
‪ตึกเวกัส บลาย
‪คุณบินเข้าไปในเวกัสไม่ได้
‪มันเป็นเขตห้ามบิน
‪แต่คุณบินออกมาได้
‪มีฮ.กู้ภัยถูกทิ้งไว้ลำหนึ่ง ‪บนดาดฟ้าตึกฝั่งเหนือ ชื่อตึกโซดอม
‪ถ้าคุณประสานงานกันและสื่อสารกัน
‪งานนี้แค่เข้าไปแล้วก็ออกมา
‪มีเวลา 32 ชั่วโมงในการเข้าเมือง
‪ถ้ามียังซอมบี้เพ่นพ่านอยู่
‪คงไม่เหลือบ่ากว่าแรง ‪แก๊งคนแกร่งอย่างพวกคุณหรอก
‪เดี๋ยว เดี๋ยวๆๆ
‪ขอประทานโทษ
‪เราจะฆ่าซอมบี้ได้ยังไงกันแน่
‪เวรกรรม
‪มีใครในนี้ยังไม่เคยฆ่าซอมบี้มั้ย
‪เราทุกคนรู้เรื่องพื้นฐานกันเนอะ
‪ซอมบี้ ผีดิบ ศพคืนชีพ หรือจะเรียกอะไรก็แล้วแต่
‪จุดตายของพวกมันคือสมอง
‪สมอง
‪ตัวไหนเจ๋อเข้ามา เป่าสมองมันเลย ‪ง่ายๆ มีคำถามอะไรมั้ย
‪มี ถ้าผมเอาหินก้อนใหญ่ทุบหัวมันล่ะ
‪จะได้ผลมั้ย
‪ใช่ ก็ยังถือว่าโจมตีที่สมองเนอะ ได้ผลแหละ
‪รับทราบครับ
‪ขอโทษครับ คุณทานากะ เชิญพูดต่อ
‪จากตรงนั้น ให้เดินไปตามถนนสตริป
‪แล้วจะถึงกาสิโนภายในสองชั่วโมง
‪เข้าไปแล้วหาเครื่องปั่นไฟ
‪ตู้เซฟที่ใต้ตึกฝั่งทิศใต้ ชื่อตึกกอมอร์รา
‪จะอยู่สุดทางเดิน
‪คุณจะเจอกับดักเบาๆ หลายด่าน
‪คุณต้องหาทางทำให้กับดักเหล่านั้นทำงาน
‪ระหว่างรอ นักบินควบช่างกลใจหาญของเรา
‪จะเติมน้ำมันเฮลิคอปเตอร์
‪กลับมาที่ประตูหลัก
‪คนเปิดเซฟของเราจะเริ่มทำงาน
‪เฉกเช่นศัลยแพทย์หรือจิตรกร
‪เขารังสรรค์ผลงานชิ้นเอกผ่านเสียงคลิกแผ่วเบา
‪จนในที่สุดมันก็ยอมแพ้ให้แก่ความมุ่งมั่น ‪ในสัมผัสอ่อนโยนของเขา
‪จากนั้นคุณก็แค่ขนเงินขึ้นเฮลิคอปเตอร์
‪แล้วโผบินไปสู่อาทิตย์อัสดง
‪ภารกิจสำเร็จ…
‪เสร็จสิ้นก่อนทหารปล่อยระเบิดนิวเคลียร์หนึ่งวัน
‪ง่ายๆ สบายๆ สไตล์พี่ยุ่น
‪ขอโทษครับ
‪พูดแบบนั้นไม่ได้แล้ว ‪ต้อง "ง่ายๆ สบายๆ สไตล์มยุรา"
‪ใช่ แต่ผมเป็น…
‪ฉันว่าเขาพูดได้นะถ้าเขาเป็นพี่ยุ่น
‪เอางั้นก็ได้
‪ง่ายๆ สบายๆ สไตล์มยุรา
‪เข้ามาดูสิ
‪โอเค เก่งมาก
‪เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อน
‪นี่แผนเหรอ ต้องเจอซอมบี้เหรอ
‪ใช่ พวก มีอะไรเหรอ นึกว่านายโอเค
‪เห็นพูดตลอด ว่าถ้าเจอซอมบี้จะอัดแม่งให้เละ
‪ฉันโม้ไปงั้นแหละ
‪อะไรนะ
‪ไม่เอาว่ะ ขอบาย
‪นี่มันบ้าไปแล้ว พวกคุณจะตายกันหมด
‪- ปวดตับ ‪- โทษทีพวก
‪มือสมัครเล่น
‪เดม่อน เดี๋ยวก่อนสิ
‪เอาละ ทีม หยิบกระเป๋าอุปกรณ์ของตัวเอง ‪เจอกันเช้ามืด หกโมงตรง
‪รับทราบ กัปตัน
‪เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป
‪ผมชื่อมาร์ติน เป็นหัวหน้ารปภ.ของคุณทานากะ
‪ถ้าต้องการอะไรบอกผมได้
‪ผมเข้าถึงอุปกรณ์ทุกอย่างที่คุณอาจต้องการ
‪งานนี้ผมจะไปกับพวกคุณด้วย
‪เพราะผมรู้จักตึกกาสิโนนั่นทะลุปรุโปร่ง
‪มีคำถามอะไรมั้ย
‪ดี เจอกันหกนาฬิกา
‪หกนาฬิกาเหรอ
‪รู้สึกเป็นไงบ้าง
‪คุณมันบ้า รู้ตัวใช่มั้ย
‪แต่ถ้าต้องเลือกระหว่างตายที่สตริป
‪กับทอดเนื้อแฮมเบอร์เกอร์ที่ลัคกี้บอยอีกวัน
‪ผมขอลงเดิมพันกับเงินสักสองสามล้านดีกว่า
‪ได้คิดหรือยังว่าจะเข้าไปยังไง
‪คิดแล้ว
‪ผู้ที่มาใหม่ต้องตรวจร่างกายโดยละเอียด
‪ศูนย์กักเชื้อบาร์สโทว์ไม่รับความเสี่ยงทุกกรณี
‪หากไม่มีสติกเกอร์สีเขียวบนคีย์การ์ดของคุณ
‪คุณจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าพื้นที่ส่วนรวม
‪ไง เคท
‪- มาทำอะไรที่นี่น่ะ ‪- ขอคุยด้วยหน่อย
‪- ไม่ๆ ‪- เดี๋ยวก่อน
‪ฟังพ่อก่อน ฟังก่อนสิ
‪พ่อมีโอกาส…
‪และพ่ออยากให้ลูกช่วย
‪ฟังนะ เรื่องนี้จะฟังดูบ้ามาก
‪แต่ทำอะไรเพื่อพ่ออย่าง
‪เพื่อพ่อเหรอ
‪แค่อย่างเดียว
‪แล้วพ่อจะให้เงินลูก 15 ล้าน
‪- สิบห้าล้านเหรอ ‪- สิบห้า…
‪พ่อไม่มีเงิน 15 ล้านสักหน่อย
‪ถ้าลูกทำสิ่งนี้เพื่อพ่อ พ่อจะมีเงิน
‪พ่อรู้ว่านี่ไม่อาจชดเชยสิ่งที่พ่อทำลงไป
‪หรือสิ่งที่พ่อเคยเป็น
‪แหงล่ะ
‪แต่ถ้ามีเงิน 15 ล้าน ลูกจะช่วยคนพวกนี้ได้
‪กลับไปเรียนหรือทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
‪ไม่ว่าลูกจะทำอะไรกับเงินนี้ ‪พ่อรู้ว่าจะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
‪จะให้หนูทำอะไร
‪นี่ อย่าค่ะ นี่
‪คุณคือไคโยตี้ใช่มั้ย
‪พาเราเข้าไปหน่อยนะ
‪ขอล่ะ
‪ไม่เลวสำหรับครั้งแรก
‪โอเค ผมเก็ทแล้ว เข้าใจล่ะ
‪ผมเข้าใจเครื่องมือเล็กๆ ที่งดงามชิ้นนี้
‪เฮ้ย อย่าชี้ปากปืนมาทางฉัน
‪ขอโทษครับ
‪รถเรามาแล้ว
‪ดีเลย เอาน้ำมั้ย
‪ล้อกันเล่นแน่ อะไรเนี่ย
‪อะไรล่ะ
‪สาบานได้ ถ้าภารกิจนี้
‪เป็นวิธีการเพี้ยนๆ ที่คุณจะใช้คืนดีกับลูก…
‪ไม่ใช่ เชื่อผมเถอะ
‪เธอเป็นอาสาสมัครที่ค่าย เธอรู้จักคน
‪เธอแค่จะพาเราไปส่งในเขตกักกัน
‪คิดว่าผมจะพาลูกเข้าไปในเมืองหรือไง
‪(ยินดีต้อนรับสู่เนวาดา)
‪(คำเตือน - เข้าสู่เขตกักกันโรค ‪ไม่อยู่ใต้อำนาจกฎหมายรัฐธรรมนูญสหรัฐฯ )
‪เป็นไงบ้าง คิดว่าเรายังไม่รู้จักกัน ผมชื่อมาร์ติน
‪อย่ามาคุยกับฉัน ‪ฉันไม่ไว้ใจคนพวกนี้ โดยเฉพาะนาย
‪ไสหัวไปไกลๆ เลย
‪ครับ คุณผู้หญิง
‪ผู้ถูกกักตัวในค่ายกักกันแมคคาร์แรน ลาสเวกัส
‪ค่ายจะปิดภายในวันนี้ ห้ามบุคลากร…
‪อาชญากรทั้งหลาย เชิญพบไคโยตี้ของคุณ
‪ไคโยตี้คนนี้มีชื่อมั้ย
‪ลิลลี่ แต่ "ไคโยตี้" ก็เท่ดี
‪เรียกฉันอย่างนั้นก็ได้
‪เอาละ เชิญตามสบาย
‪เจอกันนอกบาร์สโทว์ในอีก 24 ชั่วโมง
‪- โอเคนะ ‪- โอเค
‪พยายามอย่าโดนระเบิด
‪หรือโดนผีดิบฆ่าซะก่อนล่ะ
‪นี่ ร้องไห้ทำไม
‪แม่หายไปค่ะ
‪เอาไป
‪มีคำถาม
‪ว่ามา ดีเธอร์
‪มันไม่เล็กไปหน่อยเหรอ
‪ถ้าฉันให้ของใหญ่กว่านี้ ป่านนี้นายคงตายไปแล้ว
‪ตายเหรอ
‪ตายหยังเขียด
‪อันนี้เกี่ยวตรงไหน
‪จะบ้าตาย เอาจริงเหรอเนี่ย
‪ดีเธอร์ พยายามอย่ากวนโมโหแวน
‪ขอบคุณครับ
‪ไง
‪- คุณทำอะไรลงไป ‪- หมายความว่าไง
‪หยุดนะ
‪ปล่อยฉันนะ
‪- หยุด ‪- มีเรื่องอะไรกัน
‪ทำบ้าอะไรน่ะ
‪คุณพาเธอเข้าไป
‪คุณพากีต้าเข้าไป
‪ใช่ ฉันพาเข้าไปเอง รวมกับอีกสองคน
‪ฉันพาเข้าไปหลายคนแล้ว
‪พวกเขาต้องการเงินเพื่อไปจากที่นี่
‪- เธอก็รู้ ‪- กีต้าไม่กลับออกมา
‪ใช่ว่าจะกลับมากันทุกคน
‪- พวกเขารู้ความเสี่ยง ‪- เธอมีลูกสองคน
‪หล่อนไม่ได้บอกฉัน
‪ฟังนะ ถ้าฉันรู้ว่าหล่อนมีลูก ฉันคงไม่พาเข้าไป
‪เห็นเธอตายมั้ย
‪ไม่
‪พวกเขาไปต่อกันเอง ฉันรออยู่ข้างหลัง
‪ฉันไม่เห็นใครกลับออกมา เสียใจด้วย
‪ฉันรอนานเท่าที่จะรอได้แล้ว แต่สุดท้าย…
‪หนูจะไปด้วย
‪- ไม่ได้ ‪- หนูจะไป
‪ไม่ ไม่ต้องต่อรอง ไปด้วยไม่ได้
‪มีเด็กสองคนกำลังรอแม่ที่เข้าไปหลงในนั้น
‪เด็กสองคนที่หนูช่วยดูแล
‪หนูต้องไปตามหาเธอ
‪บอกมาว่าเธอหน้าตายังไง เราจะหาให้เอง
‪- คิดว่าหนูจะไว้ใจพ่อเหรอ ‪- เคท!
‪- พ่อไม่ให้ไป ‪- หนูไม่ได้ขอ
‪แค่บอกให้รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪มานี่
‪ฟังพ่อนะ ในฐานะคนที่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน
‪ลูกไม่อยากเจอมันหรอก พ่อจะไม่ยอมให้ลูกไป
‪ลูกต้องรออยู่ที่นี่
‪เราจะตามหาเพื่อนลูกให้เอง ‪ไว้เจอกันตอนเราออกมา
‪- ตกลงนะ ‪- ไม่ค่ะ ไม่ ไม่ตกลง
‪พ่อนั่นแหละฟัง
‪ยังไงหนูก็จะเข้าไปอยู่ดี
‪จะให้ไปกับพ่อ มีพ่อคอยคุ้มกัน
‪- เคท ‪- หรือ…
‪แอบมุดเข้าไปทีหลัง…
‪แล้วหนูอาจจะตาย
‪พ่อเลือกเอาแล้วกัน
‪จะเอายังไง พ่อ
‪ถ้าเราเจอเพื่อนลูกก็ดีไป
‪แต่ห้ามแยกตัวออกไปตามหาเธอ ‪นี่คือความเป็นความตาย
‪ถ้าลูกทำเป็นเล่น จะต้องมีคนตายแน่ๆ
‪เข้าใจมั้ย
‪พวกเขาก็มีครอบครัวเหมือนกัน
‪ดังนั้นห้ามอยู่ห่างสายตาพ่อเป็นอันขาด
‪นั่นคือเงื่อนไขของพ่อ เข้าใจมั้ย
‪ค่ะ เข้าใจ
‪ทุกคน นี่เคท
‪สมาชิกคนใหม่ล่าสุดของทีม
‪- ไง สวัสดี ‪- ว่าไง
‪สก็อตต์ อะไรวะ
‪สนุกกันอยู่เหรอ
‪เขาพูดเรื่องอะไร
‪ระเบิดที่จะลงกบาลพวกนายน่ะ ‪คุยเรื่องนี้กันอยู่ใช่มั้ย
‪นั่นรถรับส่งคันสุดท้ายแล้ว
‪ไปเร็ว ไอ้โก้ลมกรด อารีบ้า
‪นี่เป็นเขตบังคับอพยพ
‪- เราต้องการคนเพิ่มอีกคน ‪- เพื่ออะไร
‪คุณไม่รู้ว่าข้างในนั้นมันเป็นยังไง ‪มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
‪- ทีมเรามีคนพอแล้ว… ‪- เชื่อฉันเถอะ เราต้องการอีกคน
‪ตรงนี้มีอะไรกัน
‪อยากได้เงินสองหมื่นมั้ย
‪สองหมื่นดอลลาร์เหรอ
‪อยากสิ ฉันอยากได้เงินสองหมื่น
‪โคตรไม่เข้าใจ ทำไมต้องพาไอ้เชี่ยนั่นไปด้วย
‪ลูกรัก เบาได้เบา โอเคนะ
‪- พูดเล่นหรือเปล่าเนี่ย ‪- เลื่อยไฟฟ้า
‪เรากำลังจะบุกเข้าไปในดงผีดิบ ‪แล้วก็ขโมยเงินก้อนใหญ่
‪- แต่ขอโทษนะคะที่พูดหยาบ ‪- นายถือไอ้นั่น
‪ฉันเหรอ แจ๋ว
‪ฉันถือเอง
‪ไปสนุกกันนะจ๊ะ
‪ขอบอกว่าเลือกถูกคนแล้ว
‪แล้วก็ถ้าเกิดกลัวหรือกังวลขึ้นมาในนั้น
‪มาอยู่ข้างๆ ฉันนี่
‪- ฉันจะดูแลเธอเอง ‪- ขอบใจ
‪มีไร พวก
‪ถังน้ำมัน เอาไปถือ
‪อย่าแตะต้องเลื่อยของฉันอีก โอเคมั้ย
‪อย่าริอ่านคุยกับเธออีก…
‪พวก
‪- โอเค ได้สิ ‪- ตอบได้ดี
‪เอาละ ทุกคน ไปกันเถอะ
‪มองหาเตี่ยมึงเหรอ
‪มาอยู่หลังฉันนี่
‪ยกปืนขึ้นมา เจ้าบื้อ
‪นี่ กลับไปตอนนี้ยังไม่สายนะ
‪นี่ไง พวกผีดิบ
‪ซากพวกมันน่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นกับพวกมันเหรอ
‪ดูเหมือนอะไรล่ะ
‪ไม่ฉลาดพอที่จะหลบแดด
‪น่าจะเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นตอนฝนตก
‪พวกมันจะฟื้นขึ้นมาสองสามชั่วโมง
‪โอเค เซลฟี่ เร็วเข้า
‪ฝนต้องตกหนักแค่ไหน…
‪ถ่ายมุมนี้ด้วย
‪นักท่องเที่ยว
‪นี่ คุณชื่อลิลลี่ใช่มั้ย
‪คุณรู้ที่ทางแถวนี้ดีนี่
‪แล้วมันสำคัญต่อคุณตรงไหน
‪อาจจะสำคัญมาก
‪คุณรู้เกี่ยวกับปฏิบัติการนี้แค่ไหน
‪รู้ทุกอย่างนั่นแหละ
‪ถามทำไม
‪รู้ไว้ก็ดีน่ะ
‪แม่เจ้า นี่มันอะไรกัน
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪จุดที่ตำรวจกับทหารพ่ายแพ้ในที่สุด
‪ที่มั่นสุดท้ายของเวกัส
‪ทุกคนเงียบ
‪ได้ยินเสียงนั่นมั้ย
‪- เสียงอะไรน่ะ ‪- ไปหลบหลังรถ ไปสิ
‪ตัวอิหยังวะ
‪วาเลนไทน์
‪วาเลนไทน์เหรอ
‪แม่งเป็นเสือซอมบี้นี่หว่า
‪แบบนี้ก็ได้เหรอ
‪- สุดยอด ‪- โคตรเจ๋ง
‪เคลียร์
‪โอเค
‪เมื่อกี้มันตัวอะไร
‪มันเคยเป็นสัตว์เลี้ยงของซิกฟรีดกับรอย
‪มันเฝ้าช่วงต้นของอาณาเขตพวกมัน
‪- มีทางอื่นอ้อมไปมั้ย ‪- ไม่มี
‪นี่ คัมมิ่งส์ ขอดูปืนนายหน่อยสิ
‪อะไร ไม่มีทาง
‪ขอดูแป๊บเดียวน่า
‪ฉันชอบ มันสวยดี
‪ใช้งานได้ดีด้วย
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่
‪ขอจับได้มั้ย
‪- อยากจับเหรอ ‪- อยาก
‪แป๊บเดียวพอนะ
‪แป๊บเดียวพอ
‪- โอ๊ย… ‪- เฮ้ย
‪ฉันอยากพูดได้ว่าไม่อยากทำแบบนี้เลย ‪แต่พูดไปก็โกหก
‪- พูดเรื่องอะไรของคุณ ‪- เธอทำบ้าไรน่ะ
‪ยัยนี่ยิงฉัน ยิงเธอสิ!
‪เดี๋ยวพวกมันก็รู้ว่าเรามา ‪พวกมันจะไม่ถือสาอะไร ตราบใดที่เราทำตามกฎ
‪- กฎเหรอ นางพูดเรื่องอะไร ‪- แม่นี่เพี้ยน
‪ถ้าเราอยากเข้าไปลึกกว่านี้ เราต้องแลกเปลี่ยน
‪- แลกเปลี่ยนเหรอ ‪- ไม่แลกนะ
‪ใช่ จ่ายส่วยเพื่อแสดงการยอมจำนน
‪- พูดอะไรของคุณ พวกมันคิดไม่เป็น ‪- ยิงนังนี่เลย
‪- ถ้าพวกมันมา เราก็ฆ่าทิ้ง ‪- คุณไม่เข้าใจ
‪- พวกมันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ‪- ยิงแสกหน้านังนี่เลย
‪ให้ตายสิ เราไม่ได้พูดถึงผีดิบธรรมดาๆ
‪คุณพูดถูก เจ้าพวกนั้นคิดไม่เป็น
‪แค่ขยับตัวกับกิน แต่เรากำลังพูดถึงอีกพวก
‪- พวกจ่าฝูง ‪- ใช่ พวกมันฉลาดกว่า ว่องไวกว่า
‪จัดตั้งเป็นกองทัพ อย่างกับออกมาจากฝันร้าย
‪ได้โปรด
‪พวกคุณพูดเหมือนเมืองนี้เป็นคุกของคุณ
‪แต่ไม่ใช่เลย นี่เป็นอาณาจักรของพวกมัน
‪พวกมันไม่ถือสาถ้าเราด้อมๆ มองๆ อยู่ข้างนอก ‪ตราบใดที่เราทำตามกฎ
‪- พระเจ้า ‪- แต่เราจะบุกเข้าไปตรงกลาง
‪ฉันมีแม่นะ ฉันรักแม่
‪ใครๆ ก็มีแม่กันทั้งนั้น ไอ้หน้าหมี
‪แต่ไม่ใช่ทุกคนที่อวดเบ่งใช้อำนาจ ‪กับพวกผู้หญิงในเขตกักกัน
‪ยัยนี่โกหก ไม่จริงนะ
‪หุบปากซะ ฉันเห็นว่าแกทำอะไรผู้หญิงพวกนั้น
‪ไอ้ชั่วตัวข่มขื่น
‪พระเจ้า ไม่เป็นความจริงเลย
‪- เชี่ยแล้ว ไม่ ‪- เธอกำลังมา
‪ใครกำลังมา อะไรกำลังมา
‪- เธองั้นเหรอ เธอคือใคร ‪- ไม่นะ แก้มัดเถอะ ขอร้อง
‪ไม่นะ ไม่ อย่าไว้ใจยัยนั่น
‪- โทษที ‪- ไม่ๆ ขอร้องล่ะ
‪ช่วยด้วย อย่าไป ไม่นะ เราเป็นทีมเดียวกัน
‪อะไรวะ…
‪อะไรวะนั่น
‪ช่วยด้วย ยิงมันเลย นี่มันตัวอะไรวะ
‪ฟังก่อน ไม่นะ ไม่ สวัสดี
‪ฉันไม่ได้มาทำร้ายเธอ
‪เร็วเข้า ช่วยกันหน่อย
‪ไม่นะ ไม่ๆๆ
‪ช่วยด้วย
‪อย่านะ ไปให้พ้น
‪จะทำอะไรน่ะ
‪ไม่ โอ้ พระเจ้า
‪ไปให้พ้น ไปตรงโน้นไป
‪ไม่!
‪ช่วยด้วย ไม่!
‪ไม่!
‪- คุณเคยเห็นเธอฆ่าใครมั้ย ‪- เคย สองสามครั้ง
‪ไม่!
‪พวกเขาฟื้นกลับมามั้ย
‪ฟื้น กลับมาเป็นผีดิบ
‪ไม่!
‪ฉันสันนิษฐานว่ามันเริ่มจากตัวหนึ่ง ตัวต้นแบบ
‪พระเจ้า ไม่!
‪ไม่ว่าเจ้าตัวนั้นจะเป็นใครก็ตาม ถ้ามันกัดคุณ…
‪- คุณจะกลายเป็นจ่าฝูง ‪- ถูกต้อง
‪ดูเหมือนพวกมันจะพาเขาไปที่ตึกโอลิมปัส
‪ดี ทีนี้เราก็รู้แล้วว่าไม่ควรไปที่ไหน
‪ฉันยังคิดไม่ออกว่าพวกมันมีขั้นตอนยังไง
‪ฉันรู้แค่ว่าเวลาพวกมันพาใครไปที่นั่น ‪ออกมาอีกทีก็เป็นซอมบี้แล้ว
‪ตัวที่ว่องไว
‪- แปลว่าพวกมันพาเขาไปกลายสภาพเหรอ ‪- ใช่
‪สก็อตต์ กีต้าอาจอยู่ที่นั่น
‪เคท พ่อนึกว่าเราคุยเรื่องนี้กันแล้ว
‪- เรามีเวลา ‪- นั่นไม่ใช่ทางเลือก
‪ก็ได้
‪คิดเอาไว้อยู่แล้ว
‪ไอ้หัวกรวยนั่นเป็นค่าผ่านทางให้เราเหรอ
‪ใช่ ไอ้หัวกรวยนั่นน่าจะซื้อมิตรภาพให้เราได้
‪แต่ฉันจะไม่ไปเดินกร่าง ‪บนถนนของพวกมันหรอกนะ
‪ถ้าอยากไปลึกกว่านี้ เราต้องเดินในตึก
‪ไปกันเถอะ
‪นี่ ได้คิดเรื่องลำดับชั้นบ้างหรือยัง
‪หมายความว่าไง
‪ไม่ต้องบอกก็รู้ ไอ้หนุ่มเยอรมันนั่นสำคัญที่สุด
‪เพราะเขาเปิดเซฟได้
‪แต่ต่อจากเขาก็ต้องเป็นฉัน ถูกมั้ย
‪เพราะถ้าไม่มีฉัน นายก็เอาฮ.บินหนีไปไม่ได้
‪แปลว่าฉันสำคัญเป็นอันดับสอง
‪และฉันไม่รู้ว่าพวกนายสองคน ‪ครองอันดับสามร่วมกันหรืออะไรก็ตามแต่
‪แต่ฉันมั่นหน้าว่าฉันสำคัญกว่าหมอนั่น
‪โทษที ไม่รู้ว่าฟังอยู่ ฉันสำคัญกว่า…
‪โอเค ฉันสำคัญกว่าหมอนั่นแน่ๆ
‪ฉันไม่ไว้ใจเขา
‪นายก็รู้ว่าเขามาด้วยทำไม
‪เขามาจับตาดูเรา
‪ให้แน่ใจว่าพอเปิดเซฟได้ ‪เราจะไม่หอบเงินหนีไป
‪เราควรมีแรงจูงใจ
‪ฉันไม่ได้จะร้ายอะไรหรอกนะ
‪แต่เราควรมีแรงจูงใจ
‪ด้วยการให้เขาตายก่อน
‪อะไร ทุกคนมองฉันทำไม
‪ที่นี่ประเทศเสรี
‪ใครจะมองใครก็ได้
‪จริงๆ แล้วที่นี่ไม่ใช่ประเทศเสรี ‪เราไม่ได้อยู่ในอเมริกาอีกต่อไป
‪ไม่ได้ข่าวเหรอ
‪แปลว่าที่นี่เสรียิ่งกว่าอีก จริงมั้ย
‪แล้วแต่เหอะ
‪อะไรวะเนี่ย
‪ไปให้พ้น!
‪อะไรวะ
‪ตัวอะไรน่ะ
‪ไม่
‪นี่
‪ขอคุยด้วยเดี๋ยวเถอะนะ
‪ฉันช่วยนายได้ แค่ปล่อยฉัน…
‪โอเค ก็ได้
‪อะไรวะ
‪ไม่นะ ไม่
‪ไม่
‪โอเค ฟังก่อน
‪มาเปิดอกคุยกันก่อน ฉัน…
‪เวร
‪อย่าแตะพวกมัน
‪อย่าส่องไฟใส่ตาพวกมัน
‪ฉันเคยเห็น พวกมันกำลังจำศีล
‪ถ้าเรามองไม่เห็นพวกมัน ‪แล้วเราจะไปกันต่อได้ยังไง
‪ฉันจะเคลียร์ทางให้
‪นายไปก่อน
‪ทำไม อยากมองก้นผมเหรอ
‪เปล่า ฉันไม่ไว้ใจให้นายเป็นคนระวังหลัง ‪ถ้าเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันจับตาดูนายอยู่ นายมีแผนอะไรแน่ๆ
‪เมื่อเราทุกคนไปถึงกาสิโน
‪ฉันคิดว่าเราต้องคุยกันหน่อยแล้ว
‪ว่านายมาทำอะไรที่นี่กันแน่
‪ตามสบายเลย
‪โดนซะ อีบ้า
‪ไอ้ชาติชั่ว
‪เวรแล้ว
‪บ้าเอ๊ย!
‪ทางนี้
‪- เชมเบอร์สอยู่ไหน ‪- ฉันนึกว่าเธอตามหลังมา
‪- เกิดอะไรขึ้น นายทำอะไร ‪- ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย
‪จู่ๆ เธอก็เริ่มยิง ฉันอยู่ห่างออกมา
‪ตอแหล เธออยู่ข้างหลังนั่นกับนาย ฉันรู้
‪- พรรคพวก… ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- นายไม่อยาก… ‪- ไอ้สารเลว
‪เธอไม่รอดแล้ว มาเถอะ ‪ปล่อยเธอซะ ยังไงก็ตาย
‪เชมเบอร์ส เชมเบอร์ส!
‪เร็วเข้า
‪ไป
‪หนีไป หนีไปสิ
‪กูซ เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪กูซแมน กูซ เธอตายแล้ว
‪เราต้องไปกันแล้ว เร็วเข้า ไป
‪ลิลลี่
‪ไม่มีทางที่กีต้าจะยังรอดใช่มั้ย
‪ดูเจ้าพวกนี้สิ
‪อย่าแน่ใจนัก ฉันเคยพาผู้ชายคนหนึ่งมาที่นี่
‪คลาดสายตาจากเขา ‪ต้องทิ้งเขาไว้ นึกว่าตายแล้ว
‪สามวันต่อมา เขาเดินออกมาเฉยเลย
‪เกิดอะไรขึ้นกับเขา
‪เขาบอกว่าพวกมันพาเขาไปตึกโอลิมปัส
‪ผลักเขาเข้าไปในห้องกับอีกสองคน
‪ไอ้ตัวหัวหน้ามาพาไปทีละคน
‪ถ้าคนของฉันไม่หนี เขาคงเป็นรายต่อไป
‪เป็นเรื่องปกติสำหรับคุณสินะ
‪ทิ้งคนไว้ข้างหลัง
‪คิดว่าฉันสนุกกับการทิ้งคนไว้เหรอ
‪ฉันพยายามแก้ไขความผิดพลาดอยู่นี่ไง
‪คุณพี่
‪มานี่ ดูนี่สิ
‪อะไรวะ
‪นั่นใช่…
‪ใช่ แผนที่ไปหาตู้เซฟอีกชุด
‪แผนที่อีกชุด
‪ไอ้ปลาไหลทานากะ
‪ทานากะเคยส่งทีมอื่นๆ มาก่อนเรา
‪รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้มั้ย
‪ฉันเองก็เพิ่งรู้
‪ปีเตอร์ส ขึ้นไปบนดาดฟ้า
‪สตาร์ทเฮลิคอปเตอร์ให้เร็วที่สุด ครูซ ไปกับเธอ
‪เธอพูดมาก
‪นี่ ฉันแค่ตื่นเต้นที่ได้เจอเพื่อนๆ อีก โอเคนะ
‪ฟ้องฉันเลยสิ
‪ฉันกับไคโยตี้จะไปตรวจดูรอบๆ ‪หากระดานมาปิดประตู
‪ได้ เคทกับฉันจะไปหาเครื่องปั่นไฟ
‪เครื่องปั่นไฟสำรองอยู่บนดาดฟ้าชั้นสาม ‪อันนั้นน่าจะมีโอกาสที่สุด
‪ดาดฟ้าชั้นสาม ได้เลย
‪แวน พาดีเธอร์ไปที่ตู้เซฟ
‪พากูซแมนไปด้วย
‪รับทราบ
‪ดีเธอร์ บัตรผ่านสำหรับประตูด้านนอก ‪ไปยังตู้เซฟ แล้วก็ลิฟต์ขนของ
‪อยู่ข้างหน้าต่างแคชเชียร์ทางนั้น
‪ใช้ไอ้นี่เข้าไป รับไปสิ
‪ขอบคุณ
‪อันนั้นของฉัน ฉันมีอีกอัน
‪ทุกคนรู้หน้าที่ตัวเองนะ มาลุยให้เสร็จกัน
‪ครับผม
‪นี่มันขยะชัดๆ
‪อย่าทำพลาดล่ะ เพื่อน
‪เออ
‪บาย
‪นี่มันอะไรวะ
‪เอาเงินไปถลุงกับไอ้ฮ.จิ๋วนั่นหมดหรือไง
‪เกลียดไอ้เสือนั่นจริงๆ
‪มันผิดธรรมชาติ
‪เหตุผลคืออะไรล่ะ
‪จู่ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมางั้นเหรอ
‪ทิ้งคนไว้ให้ตายมากไปงั้นเหรอ
‪อันที่จริง ก็ใช่นะ
‪แม่เด็กที่เคทตามหาน่ะ…
‪ยิงแม่นั่นที่ขาด้วยหรือเปล่า
‪เปล่า เราแค่คลาดกัน
‪ฉันไม่เคยทิ้งใครที่ไม่จำเป็นต้องทิ้ง…
‪หรือคนที่ไม่สมควรตาย
‪คุณไม่รู้หรอกว่าฉันเห็นอะไรในค่ายนั่น
‪ว่าพวกเขาต้องทำอะไรบ้างเพื่อเอาชีวิตรอด
‪อย่างน้อยในเขตกำแพงนี้ กฎมันชัดเจน
‪พวกมันไม่หักหลังกันเอง
‪ถ้าเล่นตุกติกกับฉัน…
‪จะโดนสองนัดกลางแสกหน้า
‪สองนัดเหรอ ทำไมสอง
‪นัดที่สองเพื่อความสะใจ
‪เวร
‪ทีนี้จะยังไงต่อ
‪เรารอ
‪เข้าใจใช่มั้ยว่าพ่อจำเป็นต้องทำ
‪ทำอะไร
‪จบชีวิตเธอ
‪ข่าวลือทั้งหมดที่คนพูด… เกี่ยวกับพ่อหลังจากนั้น
‪- ลูกรู้นะว่าพ่อรักแม่ ‪- ค่ะ
‪เรารักกัน
‪ถ้าพ่อเคยทำอะไร ‪ที่ดูแล้วชวนให้เข้าใจผิด พ่อขอโทษ
‪หนูเข้าใจ ไม่เป็นไร
‪- จริงเหรอ ‪- ค่ะ
‪พ่อทำสิ่งที่พ่อต้องทำ
‪แม่เป็นซอมบี้ไปแล้ว
‪ไม่เป็นไร โอเคนะ
‪เดี๋ยว
‪พ่อคิดว่าที่หนูไม่พูดด้วย ‪ตลอดหลายปีมานี้เพราะเรื่องนี้เหรอ
‪ก็มันดูเหมือน…
‪ดูสมเหตุสมผล ใช่
‪เปล่า
‪สิ่งที่พ่อทำ แล้วก็สิ่งที่เกิดขึ้นกับแม่…
‪หนูไม่เคยโทษพ่อเลยนะ ไม่เคย
‪พ่อไม่เข้าใจ
‪ถ้าไม่ใช่เหตุผลนั้น แล้วอะไรล่ะ
‪มันไม่ใช่…
‪ไม่ใช่เรื่องที่…
‪พ่อฆ่าแม่หรอก
‪แต่เป็นเพราะพ่อไม่เคยโผล่หน้ามาหลังจากนั้นน่ะ
‪พ่อ…
‪พ่อหายหัวไป สก็อตต์
‪ไม่โทรมา ไม่มาเยี่ยม
‪ไม่… พูดถึงเรื่องนั้น
‪ไม่ปลอบใจหนู
‪ใช่ ลูกพูดถูก
‪เพราะทุกครั้งที่พ่อมองหน้าลูก…
‪พ่อเห็นเธอ
‪และมันโคตรเจ็บ
‪เจ็บสุดขั้วหัวใจ
‪แล้วพอพ่อพยายามจะกลับมา ลูกก็แค่…
‪ลูกทำท่าเหมือนไม่อยากให้พ่ออยู่ด้วย ‪พ่อเลยคิดว่าพ่อไปดีกว่า
‪รู้มั้ย เราน่าจะยังมีโอกาส…
‪โอกาสอะไรคะ
‪ไม่รู้สิ
‪ลูกน่าจะดูมหาวิทยาลัยสักที่
‪เราไม่ควรต้องกังวลเรื่องเงิน ‪พ่ออาจจะเปิดร้านอาหาร
‪รถขายอาหารคันใหม่
‪ใช้ชีวิตของเราไป
‪พ่อคิดว่า…
‪พ่อว่ากริลด์ชีสแซนด์วิชตำรับชาววังก็ดีนะ
‪กริลด์ชีสแซนด์วิชตำรับชาววังเหรอ
‪ใช่ คิดว่าไง
‪ค่ะ
‪ไม่รู้สิ ไอเดียบรรเจิด แต่ว่า…
‪หนูเกลียดพ่อมานานจนเลิกเกลียดปุบปับไม่ได้
‪ขอโทษค่ะ
‪- หนูไม่ได้ตั้งใจจะพูดแรงขนาดนั้น ‪- ไม่ ไม่เป็นไร
‪ไม่ พ่อเข้าใจ
‪ทำงานเราให้เสร็จกันเถอะ
‪กูซ
‪ผมฆ่าเจ้าสาว ผมฆ่าเจ้าสาวได้
‪ยิงเธอไปสามนัด
‪สี่ต่างหาก
‪สี่
‪หน้าแบบนี้ฆ่าซอมบี้ไม่ไหวงั้นเหรอ ‪คุณแวนเดอโรห์
‪ขอโทษครับ เอาละ
‪โอเค
‪ก็อตเทอดามเมอรุง
‪แกรอฉันอยู่ในความมืด
‪งดงามอะไรอย่างนี้ เห็นมั้ย
‪ดูสิ
‪โจรปล้นสุสานอีกทีม
‪พวกเขาพยายามจะตัดเหล็กเข้าไป
‪โง่ชะมัด
‪โครงกระดูกหน้าโง่ที่น่าสงสาร
‪ไม่ ไม่ๆ
‪ไม่นะ พวกนี้ดันทำเครื่องสแกนบัตรพัง
‪เป็นอีกทีมหรือเป็นเรากันแน่ ดีเธอร์
‪ลองคิดดู เรานี่แหละ
‪ดูพวกเขาสิ นี่เราชัดๆ
‪อาจเป็นเราจากช่วงเวลาอื่น
‪แล้วเราก็ติด…
‪อยู่ในวังวนไม่รู้จบ
‪ของการต่อสู้แล้วก็ตาย
‪สู้แล้วก็ตาย สู้แล้วก็ตาย และทานากะ…
‪คือคนชักใยอยู่เบื้องหลัง
‪จอมปีศาจ พระเจ้า
‪เรา นาย ฉัน กูซ แล้วคนอื่นๆ ในทีม
‪เป็นแค่เบี้ยในเกมวิปริต
‪ที่เราถูกลิขิตให้ล้มเหลวซ้ำๆ
‪แล้วในที่สุด
‪ก็มีการเฉลยชวนพิศวงและตลกร้าย…
‪ว่าทุกอย่างเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
‪เจ๋ง
‪ตูม
‪น่าทึ่ง
‪นั่นไง
‪ตัวกระตุ้นกับดักอันแรกอยู่นั่น
‪มันเป็นกับดักอาวุธอย่างหนึ่ง เชื่อเถอะ
‪ถ้าหาอะไรมาแหย่ให้กับดักทำงานได้…
‪- นั่นไง ‪- เห็นล่ะ
‪ว่าแต่ ผมนายปั๊วะมาก
‪ขอบใจ
‪พระเจ้า
‪ไม่
‪พระเจ้า
‪ไง ทูนหัว
‪ได้ตัวล่ะ
‪- โอเคมั้ย ‪- อืม
‪อือ
‪โชคดีนะ
‪ไง คนสวย
‪เฮ้ย
‪โอเค
‪ใจเย็นๆ
‪โอเค แจ๋ว
‪ไม่นะ ไม่
‪ไม่
‪ทำอะไรน่ะ
‪ไหนบอกว่าต้องการเลือดแค่หลอดเดียว
‪ลืมเลือดไปได้เลย
‪รู้มั้ยว่าทั้งหัวมีค่าแค่ไหนต่อเจ้านายผม
‪ต่อรัฐบาล
‪ถ้าคนเหมาะๆ ได้ไป ‪นี่คืออำนาจในการสร้างพวกมันเพิ่ม
‪อำนาจที่จะควบคุมกองทัพซอมบี้ของเราเอง
‪นั่นคือสุดยอดอาวุธทำลายล้าง
‪นี่มันไม่ใช่ที่เราคุยกันไว้นะ
‪ยังอยากให้ทำตามข้อตกลงมั้ยล่ะ
‪ก็คิดงั้นแหละ
‪ดังนั้นรูดซิปปากให้สนิท
‪โอเค ไปกันได้แล้ว
‪ทำไม พวกมันจะออกตามหา ‪ถ้านางไม่วอกลับไปที่ฐานงั้นเหรอ
‪เสียงร้องก่อนตาย พวกมันได้ยินแน่
‪เจอศพเธอเมื่อไหร่ การแลกเปลี่ยนเป็นอันยุติ
‪พวกมันจะทำอะไร
‪ฉันไม่รู้
‪ต้องงี้สิ
‪เดินไปเลย
‪เร็วเข้า ไปเลย อย่างนั้นแหละ
‪ไปสิ ไอ้บื้อ
‪ผมโอเค
‪ไม่มีปัญหา
‪ไปเอามาจากไหนเนี่ย
‪ใครเอามือร้อนๆ มาให้เอ่ย
‪ใช่ นั่นแหละ ชิมดูก็ได้
‪โอเค ไปคาบมา
‪ดูนะ กูซ
‪เห็นมั้ย ดีธ
‪- ไม่ใช่เนื้อหรอก แต่เป็นความร้อน ‪- โอเค
‪กับดักน่าจะทำงาน
‪ตอน… นี้
‪ถามจริง แค่นี้เนี่ยนะ
‪โห น่ากลัวตายแหละ
‪แม่ง
‪ไหนว่ากับดักเบาๆ ไง
‪- แบบนี้น่าจะผิดกฎหมายแล้วนะ ‪- สมเป็นทานากะ
‪เดาว่าเขาไม่ทำเล่นๆ
‪แค่นี้ใช่มั้ย ดีเธอร์ เขาปลอดภัยแล้วใช่มั้ย
‪น่าจะปลอดภัย มั้งนะ
‪โอเค คงปลอดภัยแล้วแหละ
‪ขอให้โชคดีนะ
‪ไม่เอาน่า กูซ เพิ่งเริ่มสนุกเอง
‪เยส
‪แจ๋ว เยส!
‪ติดเลย ติดเลย
‪เยี่ยม นั่นแหละ!
‪ไอ้ของซังกะบ๊วยห่วยแตก
‪แม่ง!
‪โอเคดีมั้ย ดีเธอร์
‪- ผมโอเค ‪- เหรอ
‪ช่วยหน่อยได้มั้ย คุณแวนเดอโรห์
‪- ได้สิ ไอ้น้อง ได้เลย ‪- ขอบคุณ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪ถ้าผมเปิดมันได้
‪ถ้าไม่ใช่จุดจบก็เป็นการเริ่มต้น
‪ความตาย หรือการเกิดใหม่
‪หม่นโคตร ไอ้น้อง แต่พี่ชอบ
‪พวกเขาตัดสินใจไม่ได้จนนาทีสุดท้าย ‪แต่ในที่สุด ปธน.ก็ยอมแพ้
‪ต่อแรงกดดันที่จะเลื่อนวันปล่อยระเบิด ‪ไม่ให้ตรงกับวันชาติ
‪นี่จะเป็นการพลิกจุดยืนของเขาในตอนแรก
‪ที่บอกว่าการทิ้งระเบิดในวันชาตินั้น
‪"เจ๋งมากๆ และจะเป็นการแสดงพลุที่สุดยอด
‪เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณรักชาติอีกด้วย ‪ถ้าลองคิดดูดีๆ "
‪แต่เนื่องจากกลัวว่าความโกรธ ‪ที่ทวีคูณขึ้นของกลุ่มนักมนุษยชน
‪จะทำให้การทิ้งระเบิดต้องเลื่อนออกไป ‪อย่างไม่มีกำหนด
‪คณะบริหารจึงได้เลือกวิธีที่น่าตกใจ
‪ด้วยการไม่เลื่อนการระเบิดออกไป ‪แต่เลื่อนขึ้นมาให้เร็วขึ้น 24 ชั่วโมง
‪อะไรวะ
‪มาเป็นเวลาอาทิตย์ตกดินวันนี้
‪- อย่าเพิ่งไปไหน… ‪- แม่เจ้า
‪ล้อกันเล่นเหรอเนี่ย
‪อะไรนะ
‪ติดตามฟังข่าวจากเราที่นี่
‪- ข่าวที่เกี่ยวข้อง… ‪- บ้าไปแล้ว
‪สมาคมผู้ลอกเลียนแบบเอลวิสนานาชาติ…
‪คิดว่าเด็กนั่นเปิดเซฟได้หรือยัง
‪เราควรเผ่นกัน
‪ปีเตอร์ส
‪ว่าไง
‪เรามีปัญหาแล้ว
‪พวกเขาจะทิ้งระเบิดเร็วขึ้น
‪แจ๋ว ฉันดีใจนะที่พวกเขาจะทิ้งระเบิดเร็วขึ้น
‪เริ่มประสาทเสียอยู่พอดี
‪มีเวลาประมาณ 90 นาทีก่อนที่นี่จะเป็นจุณ
‪ข้างบนนั่นเป็นไงบ้าง
‪ดี ฉันเจอสระว่ายน้ำด้วย
‪ฉันกำลังอาบแดดเลย
‪ต้องปิ้งให้สีมันเสมอกัน เข้าใจกันเนอะ
‪ทางนั้นล่ะเป็นไง
‪เปิดเซฟได้หรือยัง
‪ช้ากว่าที่คิดไว้ แต่…
‪ใกล้แล้ว
‪โอเค ฉันจะขัดสีฉวีวรรณไอ้นี่ให้ใหม่เอี่ยม ‪เร็วๆ เข้าล่ะ
‪รอนายนี่แหละ พวก
‪ทางนี้พร้อมแล้ว
‪ฉิบหายแล้ว
‪นี่ ดีเธอร์ เปิดเซฟไปถึงไหนแล้ว
‪สก็อตต์ เขาพยายามอยู่
‪เห็นนี่มั้ย ล็อกสี่ตัวนี่
‪รู้มั้ยว่ามันคืออะไร
‪- ไม่ ‪- นั่นสิ แหงอยู่แล้ว
‪มันเป็นกลไกการหมุนแบบสุ่ม ‪ใช่มั้ย คุณแวนเดอโรห์
‪- ครับผม ‪- ใช่
‪คุณ พ่อนิ้วขึ้นอืด…
‪คุณทำผมเสียสมาธิ เราเลยต้องเริ่มต้นใหม่
‪ถ้าคุณทำพังอีก มันจะล็อกถาวร
‪เข้าใจมั้ย ถาวร
‪โอเค ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน
‪โอเค
‪- สามสิบนาที ‪- โอเค
‪สามสิบนาทีแห่งความเงียบ
‪- ได้เลย ‪- เงียบกริบ
‪เงียบกริบๆ โอเคนะ
‪คุณแวนเดอโรห์ บอกทีมคุณให้เงียบด้วย
‪ผมต้องใช้สมาธิ ขอบคุณ
‪สามสิบนาที ก็ไม่เลวแหละเนอะ
‪พวกเขาจะทิ้งระเบิดใส่เรา ‪ในอีกหนึ่งชั่วโมง 20 นาที
‪ใช่ เราจะมีเวลาหนึ่งชั่วโมง ‪ที่จะไปให้ถึงเฮลิคอปเตอร์และเผ่นจากที่นี่
‪- เวลาเหลือเฟือ ‪- เหลือเฟือ
‪แผนสำรองล่ะ
‪วิ่งไปที่กำแพงเหรอ
‪ฉันว่าเราไปไม่ทันหรอก
‪ไม่ ไม่ต้องมีแผนสำรอง เราเชื่อใจเขา
‪- ใช่ ‪- เขาทำได้
‪แน่นอนที่สุด
‪ใช่มั้ย แวน
‪เออ เขาทำได้
‪- ดีเธอร์น้องเราทำได้ ‪- เวร
‪น่าจะเป็นทางหนีไฟ
‪ค่ะ หนูขึ้นไปเอง
‪ทีมก่อนคงเข้ามาทางนี้ ‪พวกผีดิบก็เลยเข้ามาทางนี้ด้วย
‪นี่ ลูกว่าเต้าหู้ดีมั้ย
‪อะไรคะ
‪เต้าหู้ รถขายอาหารคันต่อไปของพ่อ
‪พ่อว่าเต้าหู้เอามาทำได้ทุกอย่าง
‪เบอร์เกอร์เต้าหู้ เฟรนช์ฟรายส์เต้าหู้ ‪นมปั่นเต้าหู้ ชีสเค้กเต้าหู้
‪ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ชีสเค้กเต้าหู้ ไม่รู้สิ
‪พ่อคิดว่า ไหนๆ คนก็เริ่มกินวีแกนกัน
‪มนุษย์คิดออกแล้วว่า ‪ตัวเองไม่ได้อยู่ชั้นบนสุดของห่วงโซ่อาหาร
‪คิดว่าไง
‪ค่ะ ก็โอเค
‪- ใช่ ‪- คิดต่อไปเรื่อยๆ
‪บนนั้นเรียบร้อยดีมั้ย
‪ค่ะ เรียบร้อย
‪โหย
‪ได้จากรถมาเท่าไร
‪น่าจะสองแสนเหนาะๆ
‪- คิดดูสิว่าจะมีอยู่ในเซฟเท่าไร ‪- เอาไปดู
‪ผมไม่เคยถือเงินเยอะขนาดนี้ในชีวิต
‪ทันทีที่เซฟเปิด เงินในนั้น…
‪ไอ้นี่ก็กระดาษเช็ดตูด
‪ฉันเอาเองถ้าคุณไม่เอา
‪ไม่ ไม่เป็นไร ผมเก็บเอง
‪- แน่ใจนะ ‪- ผมเก็บเอง
‪(โอลิมปัส)
‪พระเจ้า
‪ทุกคน ผม…
‪ผมทำได้แล้ว
‪เดี๋ยว อะไรนะ ทำได้แล้วเหรอ
‪"ทำได้" แบบเปิดได้น่ะเหรอ
‪เขาทำสำเร็จแล้ว
‪ที่เหลือก็แค่หมุนวงล้อนี่
‪เราชนะศึกนี้แล้ว
‪คุณแวนเดอโรห์ กรุณาให้เกียรติได้มั้ย
‪เอาละ เร็วเข้า ไปกันทุกคน
‪เราเหลือเวลา 20 นาทีก่อนที่นี่จะเป็นผุยผง
‪- โกยเงินแล้วไปกันเถอะ ‪- ใช่
‪แวนนี่ ตอนนี้นายคิดว่าไงล่ะ
‪ฉันดีใจ สก็อตต์
‪โคตรดีใจเลย
‪คุณแวนเดอโรห์
‪เร็วเข้า กูซ รีบเก็บ
‪เหมือนวันเก่าๆ เลยเนอะ
‪ไม่ได้เหมือนจริงๆ หรอก
‪แค่บ้าระห่ำพอกัน
‪ใช่
‪เป็นอะไรไป
‪ไม่รู้สิ สก็อตต์
‪นี่ คุยกับผมได้นะ มีอะไร
‪- คิดงั้นเหรอ ‪- ใช่
‪คุณนี่โง่จริงๆ รู้ใช่มั้ย
‪ผมพลาดอะไรไปเหรอ เพราะเรารวยขึ้น…
‪ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเงิน ตาทึ่ม
‪อย่าเข้าใจผิด ฉันยินดีรับเงินล้าน
‪แต่
‪ฉันมาที่นี่เพื่อคุณ
‪ฉันนึกว่าเราไปต่อกันได้ แต่คุณแค่…
‪หายไป
‪พอได้เห็นคุณอีกครั้ง มันก็เลย…
‪คิดเรื่องเก่าๆ ขึ้นมา
‪ฉันก็ไม่ได้รอคุณหรอกนะ เปล่าเลย
‪ฉันมีความสุขดี
‪ฉันสบายดี
‪แค่คิดว่า…
‪บางที…
‪ผมนึกว่าผมพลาดโอกาสนั้นไปแล้ว
‪ตลอดกาล
‪ตลอดกาลนี่มันนานนะ
‪ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมคิดผิดทุกอย่าง
‪เรื่องคุณกับผม ผมกับเคท
‪คุณเห็นเคทมั้ย
‪เคท
‪- นี่ เคทอยู่ตรงนั้นมั้ย ‪- ไม่อยู่
‪- เคท! ‪- เธอหายไปไหน
‪เคท
‪เคท!
‪ให้ตายสิ ผมรู้ว่าเธอไปที่ไหน
‪สก็อตต์ โอเค ฟังฉันนะ คิดให้ดีๆ ก่อน
‪- รอคนอื่นก่อน ‪- ไม่มีอะไรให้คิดแล้ว ไม่ต้องรอแล้ว
‪ผมรู้ว่าเธอไปไหน เธอเป็นลูกผม ‪ผมพาเธอมาด้วย ผมจะตามเธอกลับมาเอง
‪- ก็ได้ ฉันจะไปด้วย ‪- ไม่ได้
‪ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณออกไปคนเดียวหรอกนะ
‪ขอบคุณ
‪ออกทางนี้
‪ไปกันเถอะ
‪ไปเร็ว
‪คิดว่าไง
‪เงิน
‪เงิน โอเค
‪กูซแมน คุ้มกันมุมนี้
‪เวร!
‪เร็วเข้า ดีเธอร์ เร็วเข้า
‪ไม่นะ
‪เฮ้ย ทำอะไรน่ะ
‪มาร์ติน ปล่อยเราออกไปนะ
‪พับผ่าสิ ฉันหลอกเธอได้สองรอบ
‪ไม่เรียนรู้เลย
‪ทานากะไม่สนเงินนั่นหรอก
‪สิ่งที่อยู่ในกระเป๋านี่มีค่ากว่าเงินในเซฟสิบเท่า
‪โอเค ฉันจะไปฆ่าไอ้นักบินซื่อบื้อนั่น
‪เพราะยัยนั่นซ่อมฮ.เสร็จแล้ว ‪จากนั้นฉันจะบินไปจากที่นี่คนเดียว
‪- อีโง่ ‪- ปล่อยเราออกไปนะ
‪เวรแล้ว
‪ไม่นะ
‪ระวังระเบิด!
‪ไงจ๊ะ ยาหยี
‪ยังอยู่กับพี่มั้ย
‪ไม่เอาน่า
‪ให้ตายสิวะ
‪สาม
‪เอาละ เราจะวิ่งไปที่ลิฟต์แล้วขึ้นไปบนดาดฟ้า
‪ห้ามหยุดเด็ดขาด
‪ไป!
‪เวร!
‪เร็วเข้า!
‪เร็ว!
‪ติดสิ ติด
‪เออ!
‪ติดสิ
‪ปีเตอร์ส อะไรวะ
‪ขอ 30 วิ
‪นั่นอะไรน่ะ
‪หัวราชินีของเขา
‪มาร์ตินบอกว่าจะช่วยทุกคนออกจากค่าย ‪ถ้าฉันช่วยเขา
‪ถ้าฉันปิดปากสนิท
‪แม่งโกหก
‪ให้ตายสิ มาเร็ว
‪เร็วเข้า ไปกัน
‪ฉันรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ไปเถอะ
‪ฉันจะถ่วงเขาไว้เอง
‪ไปซะ! เดี๋ยวนี้!
‪ไป!
‪ใช่แล้ว ไอ้ชาติชั่ว
‪เข้ามาอีกก้าว ฉันจะเป่าหัวแม่นี่ให้ขาด
‪ขาดยิ่งกว่านี้
‪ให้ทำไง
‪ไปซะ
‪ไปกันเถอะ
‪บ้าเอ๊ย
‪สก็อตต์ นั่นซอมบี้ใส่ผ้าคลุมเหรอ
‪บินไปเถอะ
‪เงินอยู่ไหน
‪ไม่มีเงิน
‪แต่ปีเตอร์ส
‪เคทอยู่ที่โอลิมปัส เราต้องไปรับเธอ
‪เราเหลือเวลาเท่าไร
‪- ประมาณเก้านาที ‪- บัดซบ
‪ไอ้สารเลว ถ้าเราไป…
‪นายต้องหาเธอให้เจอนะ เพื่อน
‪พระเจ้า
‪- เคท ‪- กีต้า
‪- เคท ‪- กีต้า ฉันหาคุณเจอแล้ว คุณยังไม่ตาย
‪- พระเจ้า เคท โอ้ เคท ‪- พระเจ้า
‪เคท เธอกลับมาช่วยฉัน
‪นี่ ปีเตอร์ส
‪อย่าทิ้งกันล่ะ
‪ไปเถอะน่า
‪- ถูกกัดหรือเปล่า ‪- เปล่า
‪- ถูกกัดหรือเปล่า ‪- เขายังไม่ได้ทำอะไรเรา
‪โอเค เราต้องไปกันแล้ว มากับฉัน
‪โอเค
‪เคท
‪เคท! พระเจ้า
‪แม่งเอ๊ย!
‪เซดี้!
‪เคท
‪เคท ไปกันเถอะ
‪ไปเร็ว
‪เคท!
‪บ้าเอ๊ย
‪เคท
‪ไป!
‪เธอทิ้งเรา
‪ให้ตายสิ เธอทิ้งเราไป
‪เดี๋ยว ได้ยินอะไรมั้ย
‪เออน่า ระหว่างลังเลว่า ‪จะทิ้งพวกนายไว้หรือเอาตัวรอดดี
‪ฉันเกิดมีสำนึกขึ้นมา
‪คิดแล้วเหนื่อย
‪ขึ้นมา เร็วเข้า ไปกัน
‪- ไปเลย ไป! ‪- ซวยแล้ว หาที่เกาะ
‪หาที่เกาะ
‪ไม่!
‪ไม่นะ!
‪(ข่าวด่วน ‪ระเบิดนิวเคลียร์ทำลายลาสเวกัสแล้ว)
‪พ่อ พ่อ
‪นี่
‪พ่อ เรารอดแล้ว
‪โอเค
‪ขอบคุณพระเจ้า ลูกไม่เป็นไร
‪นี่ แผลไม่แย่นักหรอก
‪ไม่แย่
‪ไม่เป็นไร ไม่ลึกเท่าไร
‪ไม่ต้องปลอบพ่อหรอก
‪อย่าทำอย่างนั้น
‪พ่อรู้ว่ามันหมายความว่ายังไง
‪อย่า
‪- นี่ ‪- ไม่
‪พ่อมาคิดๆ ดู
‪พ่อคิดเยอะมาก เคท
‪ต้องเป็นล็อบสเตอร์โรลแล้วแหละ
‪ไอ้รถขายอาหารนั่นน่ะ
‪ค่ะ
‪สก็อตต์ล็อบสเตอร์โรล
‪เพราะใครๆ ก็ชอบกินล็อบสเตอร์โรล ใช่มั้ยล่ะ
‪ใช่ค่ะ
‪ใครๆ ก็ชอบกินล็อบสเตอร์โรล
‪นี่
‪นี่ พ่อมีอะไรจะให้
‪เอาไปสิ
‪พ่อรู้ว่าไม่ใช่เงินล้าน แต่…
‪น่าจะช่วยให้ลูกๆ ของกีต้าออกจากค่ายได้ถาวร
‪นี่ รับไปสิ
‪เอาไปทำให้ถูกต้อง
‪ได้ค่ะ
‪พ่อโคตรภูมิใจในตัวลูก
‪พ่อรักลูกนะ เคท
‪ขอโทษที่พ่อหายหัวไป
‪พ่อมันขี้ขลาด
‪พ่อไม่ได้ขี้ขลาด
‪พ่อกล้าหาญที่สุดในโลก
‪หนูรักพ่อมาก
‪หนูขอโทษ
‪นี่
‪- คะ ‪- ขอพ่อมองหน้าลูกหน่อย
‪พ่อ พ่อ
‪หนูขอโทษจริงๆ
‪เฮ่!
‪(ยินดีต้อนรับสู่รัฐยูทาห์)
‪ผมอยากเช่าเครื่องบินสีเทาดำลำนั้น
‪ขอโทษด้วยค่ะ นั่นเป็นเครื่องบินส่วนตัว
‪ฉันให้คุณเช่าไม่ได้
‪ฉันจะถามให้นะคะ
‪รับประทานให้อร่อยค่ะ
‪น่ากินมาก
‪ถามจริง พวกคุณทำอาหาร ‪ในครัวเล็กๆ ข้างหลังนั่นได้ไง
‪อย่างกับเวทมนตร์
‪โอมมะลึกกึกกึ๋ย
‪เราควรดื่มฉลองกัน
‪ไม่ได้ค่ะ เรากำลังทำงาน
‪ไม่ แค่แก้วเดียว
‪แก้วเดียว ชนกันแก้วเดียว ผมจะมีความสุขมาก
‪มันจะมีความหมายกับผมมาก
‪- ก็ได้เนอะ ฉลองกันค่ะ ‪- ต้องอย่างนี้สิ
‪ผมขอยกคำพูดของโจเซฟ แคมป์เบลล์ผู้ยิ่งใหญ่
‪"เมื่อเราตกลงไปในขุมนรก
‪เราจะค้นพบคุณค่าของชีวิต เมื่อเราสะดุดล้ม
‪จะค้นพบสมบัติที่แทบเท้า"
‪ดื่มให้แก่ความพลิกผันอันน่าขันของสิ่งที่เราไม่รู้
‪- หมดแก้ว ‪- ดื่ม
‪ดื่ม
‪รสชาติดีจัง
‪เอาละ นั่งลงก่อนค่ะ
‪ค่อยๆ นะคะ โอเค
‪นี่ เอาไป
‪- ขอโทษครับ ผมเขินเลยเนี่ย ‪- โอเค ไม่เป็นไรค่ะที่รัก
‪ผมไม่เป็นไร
‪สีหน้าคุณดูไม่ดีเท่าไรนะคะ
‪- วันนี้โดนมาหนัก ‪- ตัวคุณเย็นมาก
‪ฉันจะไปแจ้งให้กัปตันทราบ
‪ไม่ ให้ผมไปเข้าห้องน้ำ
‪ล้างหน้าล้างตาซะหน่อย เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง
‪- โอเค ก็ได้ค่ะ ลุกขึ้น ‪- โอเค
‪- ค่ะ ฉันช่วยพยุง ‪- โอเค ขอบคุณ
‪- ไปห้องน้ำกันค่ะ ‪- ตรงนี้เหรอ
‪- ค่ะ ตรงนั้น นั่นแหละ ตรงนั้น ‪- ได้ โอเค
‪- แน่ใจนะคะว่าคุณไหว ‪- ผมไหว
‪- โอเคค่ะ ก็ได้
‪ไม่เอาน่า
‪สวัสดีครับ นี่กัปตันพูด
‪เราจะเริ่มลดระดับครั้งสุดท้าย ‪เพื่อเข้าสู่กรุงเม็กซิโก
‪โปรดกลับไปยังที่นั่งและคาดเข็มขัดนิรภัย
‪เวลาท้องถิ่นคือ 21:30 น.
‪และอุณหภูมิอยู่ที่ 19,4 องศาเซลเซียส
‪ขอบคุณที่บินกับเราครับ
‪ฉิบหายแล้ว
‪คำบรรยายโดย: ต้องตา สุธรรมรังษี