Gdzie ta chwila, w której pragnęliśmy mocno tak
ALVIN I WIEWIÓRKI
Kopiesz w stertę liści i nagle magii brak
Mówią, że błękit nieba się kurzy
Mówią, że każda pasja się nuży
Ale ja wcale nie chcę w tym trwać
Bo miałeś zły dzień Lepiej zapomnij o nim
Śpiewaj smutny song Niech dzień się rozpłoni
Powiedz, że nie wiesz Powiedz i nie kłam
Spróbuj się uśmiechnąć i unieść twarz
Miałeś zły dzień Widzisz, jak grasz
Więc może jeszcze raz?
Miałeś zły dzień
Tak, miałeś zły dzień
Idzie. Idzie.
No i poszło.
Wszystko jedno.
Może zróbmy sobie przerwę.
Dość. Dłużej tego nie zniosę.
Nie mogę. Poddaję się.
Mam dosyć walki o przetrwanie.
Rywalizacji z susłami, dżdżownicami i tym nieudacznikiem, wróblem,
co mi zawsze podbiera orzeszki.
A najbardziej mam dość tego głupiego,
głupiego drzewa.
- Co się dzieje? - Chłopaki,
chyba się wkurzyło.
Szkółka leśna
Już nie śpię.
Wstałem.
I jestem spóźniony.
Demo. Dave Seville.
Klucze. Torba.
Spodnie.
Moje spodnie. Spodnie to podstawa.
Claire.
- Dave. - Cześć.
Jak leci?
Nie widziałem cię od...
Od czasu, jak powiedziałaś, że nie chcesz mnie widzieć.
Chyba podziałało.
Ależ to był fajny dzień.
Niech zgadnę. Znów się na coś spóźniłeś.
- Cały Dave. - Nie nadążam.
No wiesz, facet, który zawsze się wygłupia,
którego nie interesują poważne związki.
To dawny Dave.
Może się spotkamy i pomówimy o tym obecnym?
Jutro wieczorem. U mnie.
- Ja... - Świetnie.
- Nie... - Dobrze wyglądasz, Claire.
SZKÓŁKA LEŚNA
Gdzie my jesteśmy?
Chyba przebudowali nasz las. Fajnie. Stylowo, ale funkcjonalnie.
Gdzie się podziały góry?
Nie marudź. Jesteśmy w budynku, Teodorze.
Dave.
- Ian. - Cześć, stary.
Podziwiałeś kiedyś widok z 80. piętra?
- Nie. Nigdy nie puszczali mnie przez hol. - Co? Nie mogę...
Zejdź z drogi, człowieku, to Dave Seville.
Panie Seville, może babeczkę albo ciasteczka?
Nie. Nie chcę sprawiać kłopotu.
To nie kłopot. Mamy stanowisko omletowe.
Stanowisko omletowe?
Może wody albo latte z mlekiem sojowym?
Szklaneczka soku z trawy pszenicznej?
Może później. Dziękuję.
WCZYTYWANIE DYSKU
Pomówmy o twoim utworze, Dave.
Może to zabrzmi obłędnie,
- ale zainspirowało mnie... - Piosenka jest do bani, Dave.
- Co? - Twoja piosenka. Jest okropna.
Kto niby ma ją wykonać? Justin, Fergie? Nie ma szans.
Potrzebuję czegoś nowego. Czegoś świeżego.
- To jest coś nowego. - Jakiegoś przeboju.
Dave, znamy się od dawna.
Przebyliśmy długą drogę od czasów szkoły. Ty trochę krótszą.
Chciałem polubić tę piosenkę, ale sam słyszałeś. Nic dobrego.
Gdybyśmy nie byli kumplami, powiedziałbym:
"Dave, wyjdź natychmiast z tego gabinetu
i nie przestawaj komponować. Kiedyś ci się uda".
Ale jesteśmy kumplami, więc powiem ci,
że nie ma sensu komponować utworów,
których nikt nigdy, przenigdy nie zaśpiewa.
Nigdy?
Przepraszam.
Mógłbym prosić o tę wodę?
Skończyła się.
Ej!
- Z drogi. - Alvin,
- zwolnij. - Rusz kuper, Teodorze.
Przydepnąłeś mi kitkę.
Kto ostatni, ten sztywniak.
Dobra.
Co to za świecidełka?
Teodorze, idziemy.
Dobra, to nie był najlepszy pomysł. Uwaga!
Szaleniec!
Spadamy na drzewo. Na drzewo!
Z powrotem do psa. Do psa!
- Koszyk! Na trzecią. - A która to trzecia?
- Tutaj. - Chłopaki, czekajcie na mnie.
Zaczekajcie. Mam jeszcze trochę tłuszczyku.
- Skacz. Musisz się postarać. - Staram się.
- Staram. - Nie mogę tu tak wisieć.
Skaczesz w końcu?
Babeczki.
Ohyda. To jego dom?
Nie. Jego śmietnik.
Tu pewnie chowa zapasy na zimę.
Została tylko jedna...
Mysz uwięziona na gałęzi, skąd nie ma drogi ucieczki.
Gdy boa przygotowuje się do ataku,
mysz zdaje się czekać na pewną śmierć.
Wrażliwy język węża czuje obecność ofiary.
Mysz daje nura przez listowie.
No, dalej, otwórz się!
Witajcie, smakołyki.
Trafiliśmy na żyłę złota.
W tropikalny las, gdzie jedzenia jest pod dostatkiem.
To najwspanialszy dzień mojego życia.
Eureka! Znalazłem chrupki serowe.
Alvin, co ty wyprawiasz? Nie rób bałaganu.
Kula armatnia.
Szybko. Kryć się.
Chłopaki, szybko.
Kładłem to tutaj?
Tu jesteś. Mam cię.
Już długo się nie rusza.
Chłopaki, on nie żyje.
Nie panikujcie. Trzeba wszystko wytrzeć.
Dajcie mi trzy worki na śmieci, łopatę, środek dezynfekujący,
rękawice gumowe i oregano. Już!
Chwila, Sherlock. Odzyskuje przytomność.
Chyba mam omamy słuchowe.
I jakieś zwidy.
Czy nic panu nie jest?
Nie podchodźcie!
Wiewiórki nie mówią.
Ej.
Uważaj, geniuszu.
Jesteśmy pręgowcami. Pręgowcami amerykańskimi.
Pręgowce też nie mówią.
Ruszamy pyszczkami i mówimy.
To niemożliwe.
Nie rozmawiam z wiewiórkami. Nie rozmawiam z nimi.
No to, jak ci się wiedzie, Dave?
Skąd znacie moje imię?
Ja to wyjaśnię. Przeczytaliśmy pocztę. Przez przypadek.
Musisz zapłacić rachunek za wywóz śmieci.
- Wiesz, co to zdolność kredytowa? - Co to takiego?
Przestańcie... Wyłączcie to.
Przepraszam.
Spadł z drzewa przy narodzinach.
Czy wszystkie zwierzęta mówią?
Ryby używają chyba języka migowego.
Dave, czy domy wszystkich ludzi śmierdzą jak stare skarpety?
Dave nosić lubi
Brudną bieliznę, z której się chlubi
Źle zaczynamy.
Pozwól, że się przedstawimy.
Witam, jestem Szymon, bystrzak.
- To Alvin. - Robię najlepsze wrażenie.
A ja jestem Teodor.
Miło mi was poznać. A teraz wynoście się z domu.
Ale my mówimy.
Przez co tym bardziej macie się wynosić.
To chore. Nienormalne. Jakieś takie złe.
Chyba wolałem go nieprzytomnego.
- Mam was. - Ej.
Nie rób tego, Dave.
Możemy ci wygryźć dziurę w drzwiach.
Cześć.
Tylko ty
Sprawiasz, że świat promienieje
Tylko ty
Sprawiasz, że ciemność jaśnieje
Przeszkadzamy?
To wy potraficie też śpiewać?
To nie było śpiewanie. Posłuchaj tego.
Mówi mi tak, mów mi tak Mów i kołysz się
- Och ach - O zabierz mnie...
- Och ach - W rozkołysany świat
- Och ach - O zabierz mnie...
- Och ach - ...rozkołysany świat
- Och ach - O zabierz mnie...
- Och ach - ...rozkołysany świat
- Och ach - O zabierz mnie
- Och ach - ...rozkołysany świat
Och
To niesamowite.
Wchodźcie.
- Proszę. - Dziękuję.
Dobra, zawrzemy układ.
Będziecie śpiewali moje piosenki, a ja pozwolę wam tu spać.
Chwila. Moment. Śniadania też są wliczone?
Niech wam będzie.
A co z oglądaniem telewizji?
Dobra, byle nie po 19.00.
- 20.00. - Stoi.
Ale nie rozgadajcie kumplom, bo nie chcę wrócić do domu
i zastać zające i skunksy na kanapie.
To brudasy, Dave. Nie zadajemy się z nimi.
Jesteś naszym jedynym przyjacielem.
Nie, nie śpieszmy się zbytnio.
Na początek wystarczy, że będę wam pisał piosenki.
Pozwól, że spytam. Napisałeś kiedyś jakąś piosenkę?
- Tak. - A czy to twój sprzęt tam na zewnątrz?
Tak.
O, nie!
Pośpiesz się.
No to, chłopaki, musimy tylko znaleźć odpowiedni utwór, poćwiczyć...
- Dave. - Szymon.
Moja wina.
To moje nuty.
Alvin.
To nie hula-hop. To wieszak na ręcznik.
- Sztywniak. - Czy wy zawsze się tak zachowujecie?
Jesteśmy dzieciaki, Dave.
A gdzie są wasi rodzice?
O wiewiórki rodzice troszczą się tylko przez tydzień.
Potem się zmywają.
Nasi byli hipisami. Zostawili nas, by żyć w komunie.
- Jestem robot Robert. - Pomocy! Szalony robot. Goni mnie!
- Chce mnie dorwać. - Ostrożnie z tym.
- Przepraszam. - To okaz kolekcjonerski.
- Dostałem go rok temu na Gwiazdkę. - Gwiazdka! Uwielbiamy Gwiazdkę.
Mimo że nigdy jej nie świętowaliśmy.
Ale chcemy.
Gwiazdka zawsze się udaje.
Może moglibyśmy ją świętować z tobą.
Może.
Słuchajcie, to był długi i dziwny dzień. Pora spać.
Już.
Jutro zaczynamy pracę.
O ósmej macie być wyspani i uczesani.
Mnie nie da się uczesać przed dziewiątą.
To nie mój problem. A teraz spać.
Żeby ta Gwiazdka już przyszła.
Też bym chciał.
Chcesz samolot, co ma kop?
Kop.
Hop.
Hula-hoop.
Mamy kłopot. Pożar w szparze!
Co wy wyprawiacie?
Nic. A ty co porabiasz?
Odsuń się, Dave. Zaraz wybuchnie!
Złapię to, chłopaki. Chodź tu do mnie.
- Gdzie to poleciało? - Szymon, spadło tuż przed tobą.
Nie widziałeś?
Ile palców mam w górze?
Cztery. Nie, chwila. Osiem? Licząc z kciukiem?
- Czekaj, zaraz... - Zaczekaj chwilę.
Moja odpowiedź to sześć.
Teraz zobacz.
I jak?
Ktoś ci zdemolował dom.
Jak się kładłem spać, było czysto.
Rysowaliśmy sobie, ale zgłodnieliśmy.
Obejrzysz nasze rysunki?
Chcę wam coś zagrać.
Napisałem dla was piosenkę, więc...
Odłożyliśmy kilka gofrów na zimę.
Nie podzielimy się nimi.
W zimie też będziemy mieli jedzenie, a jak zaczniecie robić zapasy,
to wszystko się zepsuje i zalęgną się tu gryzonie...
Takie złe, które nie potrafią mówić.
Chodźmy. Bierzmy się do pracy.
Dobra, wiewiórki. Gotowi do śpiewania?
- Jesteśmy gotowi. - Tak, śpiewajmy już.
- Gotowy, Szymon? - Jasne.
- Gotowy, Teodor? - Pewnie.
Alvin?
Lepsze od kołowrotka chomika.
Alvin!
Gotowy!
Gwiazdki, Gwiazdki idzie czas
Czas ten oczaruje nas
Grzeczni byliśmy w tym roku
Przyjdź nam, Gwiazdko, już o zmroku
Chcesz samolot, co ma kop
Ja tam wolę hula-hop
To czekanie dręczy nas
Nasza Gwiazdko, przyjdź na czas
Co?
Dave Seville jest w holu.
Mówi, że nie wyjdzie, póki się z panem nie zobaczy.
Znowu ten nieudacznik?
- Dave. - Ian.
- Dobra. - Mam coś dla ciebie.
- To będzie przebój. - Dave.
Nic nie mów.
Co to?...
Dave, nie poniżaj się, stary.
One śpiewają.
Nie. Raczej nie.
Naprawdę. Daj mi tylko chwilę.
Dalej, chłopaki.
Chcesz samolot, co ma kop
Ja tam wolę hula-hoop
Wiesz, Dave,
są tacy, co powiedzą, że to dziwne,
jak dorosły facet chce hula-hoop.
Jeszcze inni powiedzieliby: "Wiesz, co jest dziwniejsze?
Jak dorosły facet przynosi innemu dorosłemu
wielkie pudło z wiewiórkami w środku,
które ani nie mówią, ani nie śpiewają".
Ale one śpiewają. Ćwiczyliśmy cały ranek.
Ćwiczyliście. Nie miałem pojęcia. No dobrze.
W porządku. Nie śpiewają. Dave, będę teraz udawał,
że muszę iść na lunch.
Muszę iść na lunch.
Co to było?
Nic takiego. Tylko trema przed występem.
Myślałem, że mi serce eksploduje.
Nie jesteśmy małpami w cyrku.
Czemu mieliśmy dla niego śpiewać?
A co powiecie na to?
Nie mam pieniędzy, nie lubię swojej pracy,
a wy u mnie mieszkacie i jesteście mi coś winni.
Przykro nam, Dave.
To bardzo pomocne.
Nieważne. Spóźnię się do pracy.
Możemy iść z tobą?
Żeby tam też namieszać?
Wracacie do domu.
Dasz mi chwilę poprowadzić?
Możemy chociaż potrąbić?
Nieważne.
Przepraszamy za opóźnienie. Zaczniemy za parę minut.
Budujemy napięcie.
- Oto i on. - Przepraszam za spóźnienie.
Ależ jestem ożywiony tą naszą reklamą Mniamuśnych Batonów Energetycznych.
To reklama Dobro-tliwego Batona Energetycznego.
Racja, Dobro-tliwego.
Dobra, oto nasz chwyt.
Zaczynamy od grupy ospałych dzieci.
Zbliżenie twarzy dziewczynki. Jest smutna.
Nasi klienci nie chcą, żeby ich dzieci były smutne.
Może będzie puszczała latawiec?
Lubię latawce.
Dobrze.
Świetnie. Puszcza latawiec.
Biegnie z latawcem. Zaczyna jej brakować energii.
Jest zmęczona i wypuszcza latawiec z ręki.
Widzimy jej twarz. Jest smutna.
- Ale nie za bardzo. - Jasne.
Wyciąga więc Dobro-tliwego Batona Energetycznego...
To moja mama. Przepraszam.
- Cześć, mamo. - Mamy mały problem, Dave.
Teodor wessał Alvina.
- Alvin. - Dave, pomocy!
- Co? - Dobrze, że nie wpadł w młynek.
Zachowaj spokój.
Teodor też wessany.
Nie mogę się teraz tym zająć.
Doskonale to rozumiem, ale... Przepraszam, Dave?
Szybkie pytanko.
Masz coś przeciwko basenowi w domu?
Jak mi zalejesz dom, nie żyjesz.
Będziesz spać na ulicy.
Mamuśki.
Przyjrzyjmy się teraz przewidywanej sprzedaży.
Gdy zobaczyłem to po raz pierwszy, nie wierzyłem własnym oczom.
Spojrzałem więc raz jeszcze.
WIELKOŚĆ TYŁKA TEODORA
Wielkość tyłka Teodora?
Wrócimy do tego później.
Dziesięć lat temu udział zdrowych przekąsek w rynku
był niezauważalny w grupie sześcio- do dwunastolatków.
Szymon myśli, że jest mądry?
W przeciwieństwie do tego, jaki jest.
Co to za Szymon?
- To nie ja... - Przewróć stronę.
TAK ŚMIERDZI ALVIN
Wiecie co? Chyba sprzątnę swój gabinet.
W porządku.
SpongeBob. Spóźniłeś się o kwadrans.
Przepraszam, panie Krabs, przez całą noc szukałem Gary'ego.
Udało mu się uciec.
Chłopaki, co to ma być?
Tyłek Teodora, oczywiście.
Mówiliśmy, że rysowaliśmy.
Po mojej prezentacji? Przez was mnie zwolnili.
Nie wiedzieliśmy.
- Przykro nam, Dave. - Przykro wam? To wspaniale.
Wasza przykrość nie przywróci mi pracy, prawda, Teodorze?
Co tu robią moje ubrania?
Użyliśmy ich do wytarcia wody. Dobry pomysł, co?
Boże, Teodor, czy ty właśnie...?
To rodzynek, Dave.
Udowodnij to.
Przekonałeś mnie.
Chcę z wami pomówić. Gdzie Alvin?
- Alvin? - Wisisz mi za to poświęcenie.
Alvin.
Dalej. Jazda.
Chcesz, żeby twoja dziewczyna była taką laską jak ja?
Chcesz, żeby twoja dziewczyna była taką świruską jak ja?
Jest taki zwyczaj, że najpierw się puka.
- Wyłaź. - Czekam na płukanie.
- Już. - Biorę prysznic.
Gdybym zrobił listę najgorszych dni w moim życiu,
dzisiejszy dzień byłby na jej czele.
A jest jeszcze wcześnie.
Ani słowa więcej.
Dobra. Powiem wam to w ten sposób,
nie mam pracy ani kariery, a w domu bajzel. Wielkie dzięki.
Cześć, Dave. Tu Claire Wilson. Czemu ja się przedstawiam z nazwiska?
Dziwnie to zabrzmiało. Chyba jestem podenerwowana tą dzisiejszą kolacją.
- Kolacja. - To rozłączę się teraz.
Będę u ciebie o siódmej. Na razie.
To za pół godziny.
Kto to jest Claire?
Claire jest samicą Dave'a.
Nie jest moją samicą.
Jest moją byłą samicą.
Dobra. Wspaniale.
Dave. Dave, wyluzuj.
Ty skombinuj jedzenie. My się zajmiemy resztą.
Czemu tak trudno mi w to uwierzyć?
To bolało, Dave. Naprawdę bolało.
- Tak. To dotyczy nas wszystkich. - Jak w rodzinie.
Nie. Nie jak w rodzinie.
Tik-tak, Dave. Lepiej się pośpiesz.
Dobra.
Urządzamy też biura i samochody turystyczne.
Co to za zapach?
Twoja woda kolońska. Bardzo męski zapach.
Co zrobiliście? Wylaliście ją całą na dywan?
Nazywamy to znaczeniem terenu.
Muszę przyznać, że jestem zaskoczony.
Dom wygląda super.
Cóż, Dave, wiewiórki są znane z utrzymywania porządku.
Właśnie widzę.
- Te bagietki nieźle pachną. - Tak.
To kiedy kolacja?
Chłopaki, nie wiem, jak wam to powiedzieć,
ale przy kolacji będę sam z Claire.
Zaczekaj, Dave.
- Nie możemy... - Nie.
- Nawet... - Nie.
- Myśleliśmy... - Nie. Macie siedzieć w pokoju.
Rety.
Co za sztywniak z niego.
- Nie wiedziałam, że tak dobrze gotujesz. - Trzeba powoli zapiekać.
Trwa to dłużej, ale po co się śpieszyć?
Jestem pod wrażeniem.
- Widziałem twoje zdjęcia w gazecie. - Świetnie mi idzie.
A co u ciebie? Jak tam praca?
Świetnie. Uwielbiam ją.
No i jak im idzie?
Strasznie. Nawet się nie wąchają.
Alvin. Dave powiedział...
Dave potrzebuje pomocy specjalisty od uczuć.
I jego asystenta.
Wracaj tu.
Wiesz, to urocze.
Dwoje znajomych przy kolacji, spędzających z sobą czas.
Bez presji. Bez dziwnych sytuacji.
Chcę ci zrobić dziwny kawał
Moja wieża cały czas tak robi. Jakby żyła własnym życiem.
Co mówiłaś?
Nic. Denerwowałam się trochę tymi odwiedzinami.
Mogłeś przecież pomyśleć, że to randka.
Randka? Nie.
Chcę się wślizgnąć...
Instalacja elektryczna mi nawala.
Musisz wezwać elektryka, żeby to naprawił.
Już nikt nie musi niczego mi naprawiać.
W porządku.
Mogę cię na chwilę przeprosić? Sprawdzę bezpieczniki.
Hej.
Wiem, co kombinujecie. Alvin.
- Oddech. - Gdzie Al?...
Dave, nic ci nie jest?
Wszystko w porządku.
Czemu to zrobiłeś?
Próbowałem tylko pomóc, Dave. Czuć od ciebie czosnek.
Przestańcie mi pomagać. Wszystko psujecie.
Chyba mam coś w oku.
Pokaż mi się.
Wygląda na podrażnione. Jest czerwone. Co się stało?
Co to było?
Myślałem, że to szczur.
- Szczur? - Nic takiego.
Skończmy spokojnie kolację.
Jutro wezwę deratyzatora.
Bara-bara, lalunia
- Co? - Claire.
Dave? Dave?
- Powiedz jej, że ci z nią dobrze. - Co ty robisz?
- Uda się, Dave. - Dave.
Dave, puść mnie.
Przepraszam, Claire. Ja tylko...
Straciłem pracę, Claire.
Potrzebowałem się przytulić.
Czemu nic nie mówiłeś? Powiedz mi, co się stało.
To zabrzmi naprawdę dziwnie.
Żadnych gierek. Żadnego wygłupiania się.
- Cała prawda? - Proszę, błagam cię.
Moje życie zostało zniszczone przez gadające wiewiórki.
- Wiesz co? - Nie oszalałem, przysięgam.
Wcale się nie zmieniłeś.
Zaczekaj. Claire. Nie idź. Wyjaśnię ci to.
Wiewiórki.
Trzeba było ją pocałować, Dave.
Chciała cię.
Alvin, nie pomagasz.
Nie poddawaj się, Dave.
Wynocha. Zostawcie mnie.
Dave, chcesz ciasteczko?
Mówiłem już, zostawcie mnie.
Zdaje mi się czy on jest trochę wkurzony?
Ciekawe, czy jest wkurzony? Tak.
Naprawdę śmierdział czosnkiem.
Świetnie to rozegraliście.
Mam pomysł.
Kto zna ceny taryf?
Ceny taryf? My nawet kieszeni nie mamy.
Moi drodzy, przykro mi, ale nic z tego nie będzie.
Nie wiem, czemu myślałem, że dam sobie z wami radę,
skoro nie daję sobie rady z własnym życiem.
Powinniście wracać do swojego domu w lesie.
Tak będzie lepiej dla nas wszystkich.
Przepraszam, że w taki sposób, ale...
Chłopaki?
Szymon, Teodor?
Chłopaki?
Alvin?
Alvin!
Szymon?
Teodor?
Alvin.
Kto tam?
Kto to?
Dzieciaki.
Gwiazdki, Gwiazdki idzie czas
Czas ten oczaruje nas
Grzeczni byliśmy w tym roku
Przyjdź nam, Gwiazdko, już o zmroku
Witamy w Jett Records.
Nowe zasady. Żadnego wychodzenia po dziewiątej.
A przed wyjściem meldować, gdzie idziecie.
Martwiłeś się o nas, Dave?
Nie, chcę tylko wiedzieć.
Chwila. Skoro się nie martwisz, to po co chcesz wiedzieć?
Muszę to wiedzieć.
Alvin.
Przepraszam za to.
- Przepraszam. - Dzieciaki, co?
Trzymają nas w ryzach. Ma pan dzieci?
Trzech chłopców.
Czasem jest lepiej, czasem gorzej.
A czasem ma się ochotę zamknąć ich w pudle,
zostawić pudło w parku i uciekać.
Szybko, kryć się.
Chłopaki, co to jest?
Gofry!
Nie stać mnie na to wszystko.
- Co? - Jakbyście nie zauważyli,
nie mam już pracy.
Moja piosenka?
- Dobra nasza. - Tak.
- Słucham? - Cześć, Dave.
Co słychać u mojego ulubionego kompozytora?
- Ian? - Powiedz, że słyszałeś piosenkę.
Tak. Właśnie jej słucham.
Ale jak to...? Kiedy...?
Tempo biznesu, mój drogi. Tak to robimy. Tak szybko działam.
Kumpel z radia satelitarnego puścił to w obroty.
A wideoklip tych facecików... Widziało go dziesięć milionów na YouTube.
Istne szaleństwo. Muszę lecieć.
Załóż im jakieś ubranka. Wyglądają nieco żenująco.
Byliśmy ci coś winni, Dave.
No to chyba możemy sobie pozwolić na te gofry, co? Dave?
KUPNO - SPRZEDAŻ - WYMIANA
ALVIN I WIEWIÓRKI DEBIUTANCKI ALBUM
Nr 1 WIEWIÓRCZA PIOSENKA (Gwiazdka)
"ALVIN" NA SZCZYCIE LISTY!!!
Zupa gotowa.
Alvin.
WYWIAD NA WYŁĄCZNOŚĆ
I jak wam się podoba?
Super.
GRUDZIEŃ
NAJLEPSZY NOWY ARTYSTA
Dobra.
Szczoteczka? Dobrze.
Nie.
Dave?
Nie śpisz?
Teraz już nie.
Miałem zły sen.
Mogę spać z tobą?
Nie będę przeszkadzał.
W porządku. Ale śpij z tamtej strony.
Dobrze.
Teodorze, to nie twoja połowa łóżka.
- Teodorze, wstawaj. Gwiazdka. - Wstawać, już Gwiazdka.
O, rety, rety.
W pierwszym dniu Świąt Dave obudził się
Wstawaj, człowieku, Gwiazdka. Alleluja.
Wstawaj, obiboku.
No tak, Gwiazdka.
- Do dzieła! - Wyśpisz się po śmierci.
- Wstaję. - Dalej, Dave.
Szybciej, tato.
- Tato? - Dave. Powiedziałem Dave.
To chyba będzie najlepsza Gwiazdka w życiu.
- Mój otwórz jako pierwszy. - Najpierw mój.
- Mój jest lepszy. - Macie dla mnie prezenty?
Oczywiście.
W porządku. Szymon?
Rany, to jest...
Kompas ze spinaczem.
Teraz już się nie zgubię.
Teraz ja.
Alvin.
- Mój portfel. - Podoba ci się?
Chciałem dać ci coś, co ci się przyda codziennie.
Przydaje mi się codziennie już od prawie dziesięciu lat.
Miło z twojej strony. Dziękuję.
Twoja mina mówi wszystko, Dave.
Bardzo ładne, Teodorze. "Dla Dava".
Zobaczmy. "Wesołych Świąt. Uściski, Teodor".
Narysowałeś tutaj ananasy?
To nie są ananasy. To nasza rodzina.
Słuchajcie, chłopaki. Musimy sobie coś wyjaśnić.
Ja nie jestem waszym...
No wiecie, tatą. Zgadza się?
Ale jesteś jak tata.
Niezupełnie.
Jesteśmy oczywiście przyjaciółmi.
Piszę dla was piosenki, zajmuję się waszą karierą.
- Robisz nam sweterki. - Karmisz nas.
Pozwalasz nam z sobą spać, jak mamy złe sny.
Od tego właśnie są przyjaciele.
Kto chce zobaczyć swój prezent?
- To podchwytliwe pytanie? Wszyscy. - Tak.
- Prezenty. - O, rety.
Prezenty. Prezenty!
Już się nie mogę doczekać.
Koperty.
Certyfikaty oszczędnościowe.
Super.
Za siedem lat kupicie sobie za to coś naprawdę fajnego.
A masz może coś fajnego, co kupiłeś siedem lat temu?
- Alvin, zachowuj się. - Dziękujemy, Dave.
Właśnie. Dziękujemy, Dave.
- Ian? - Kto chce prezenty?
- W porządku. - Super.
Jest tego dużo więcej.
Wnoście, chłopaki.
- Fajnie. - Wygrana!
Co ty wyprawiasz?
- Troszczę się o swoje maluchy. - O to właśnie chodziło.
Dziwne. Co z twoimi prezentami?
- Który jest mój? - Ten duży jest pewnie dla mnie.
Co im dałeś?
Certyfikaty oszczędnościowe.
Wspaniale. Marzenie każdego dzieciaka.
Macie szczęście. Pojawił się wujek Ian.
- Super. - Wujek Ian?
Czy to... To dla mnie?
Nie, to dla Szymona.
- Dla Teodora. - Rety.
- I dla Alvina. - Dziękujemy, Mikołaju.
A to dla ciebie. Lubisz Oak Ridge Boys, co?
No. Proszę bardzo.
I jeszcze jedno.
Wujek Ian robi przyjęcie z okazji wydania nowego albumu.
Dokładnie. Prasa, paparazzi. Gwiazdy Hollywood.
Wielka feta.
- Super. - Ekstra.
Tak. Dave, masz tydzień na napisanie kolejnego hiciora.
Coś fajnego i świeżego.
- Pokój z wami. Idziemy. - Pa, wujku Ian.
- Wesołych Świąt. - Teraz to naprawdę wesołe Święta.
Uwaga, uwaga.
Tędy, tutaj.
W porządku. Proszę się rozgościć. Dziękuję za przyjście.
Mamy dziś szczególną okazję.
Jett Records słynie z wydawania muzyki przyszłości już w teraźniejszości.
I wiecie co? Znów to zrobiłem.
Szanowni państwo, swój najnowszy przebój
zaśpiewają teraz Alvin, Szymon i Teodor.
Tutaj, w odpowiednim gronie
Wiewióry przy mikrofonie "Szaman"
Czy oni to potrafią?
Czy potrafią?
Niech pokażą, niech zabawią
Niech zabawią
Ruszaj się, zwinny bądź Na parkiecie dzisiaj rządź
Ruszaj się, zwinny bądź Z Wiewiórami dzisiaj rządź
Mówiłem szamanowi Że zakochałem się
Mówiłem szamanowi Że wcale nie chcesz mnie
A szaman na to mi Powiedział, co robić
Powiedział: Ochy, achy, ochy, achy
Dzyń, dzyń, dzyń Przez cały dzień
Ochy, achy, ochy, achy Dzyń, dzyń, cały dzień
Ochy, achy, ochy, achy
Dzyń, dzyń, dzyń Przez cały dzień
Ochy, achy, ochy, achy Dzyń, dzyń, cały dzień
Panie DJ, podkręć imprę!
Czy oni to potrafią?
- Czy potrafią? - Tak! Tak! Tak!
Niech pokażą, niech zabawią
Tak! Tak! Tak!
Ruszaj się, zwinny bądź Na parkiecie dzisiaj rządź
Ruszaj się, zwinny bądź Z Wiewiórami dzisiaj rządź
Alvin! Szymon! Teodor!
Mówiłem szamanowi Że ty nie kochasz mnie
Mówiłem szamanowi Że nie obchodzę cię
A szaman na to mi Dał swoje porady
Powiedział mi:
Dzyń, dzyń, dzyń Przez cały dzień
Ochy, achy, ochy, achy Dzyń, dzyń, cały dzień
Kryłeś przede mną miłość
- Mądre to nie było - Mądre nie było
Znalazłam więc kogoś takiego Kto wie, jak dotrzeć do serca twego
Mój przyjaciel szaman Powiedział, co mówić mam
Mój przyjaciel szaman Powiedział, co robić mam
Wiem, że będziesz moja Gdy powiem ci to coś
- O, moja mała! - Ochy, achy, ochy, achy
Dzyń, dzyń, dzyń Przez cały dzień
Ochy, achy, ochy, achy Dzyń, dzyń, cały dzień
Ochy, achy, ochy, achy
Dzyń, dzyń, dzyń Przez cały dzień
Ochy, achy, ochy, achy Dzyń, dzyń, cały dzień
Brawo.
Dobra, imprezowicze. Bawimy się na całego.
Wszyscy na parkiet. Niech zobaczę, co potraficie.
ALVIN I WIEWIÓRKI
- Dziękujemy. - Dziękuję.
- Mogę pstryknąć kilka zdjęć? - Claire.
ALVIN I WIEWIÓRKI
- Nie ma sprawy. Pstrykaj. - Super.
Dostałam nowe zlecenie. Reportaż z waszej drogi do sławy.
- To jest Alvin, Szymon i Teodor. - Cześć.
- Cześć, Claire.
Laska z ciebie.
Poprzednio ci ich nie przedstawiłem.
Dave...
przepraszam za tamten wieczór. Naprawdę myślałam...
Że oszalałem?
Doskonale cię rozumiem.
Gadające wiewiórki. To ciężkostrawna wiadomość.
Za to teraz robisz karierę, masz obiecującą przyszłość i dzieciaki.
Zupełnie jak rodzina.
Nie mów przy nim słowa "rodzina". Zapowietrza się wtedy.
- I robi się nieprzyjemnie. - Nieprawda.
On nie chce mieć rodziny.
Może się pobawicie albo zaatakujecie stół z przekąskami?
Nie przejmujcie się tym.
Niektórzy nie potrafią docenić tego, co mają.
Prawda, Dave?
Claire.
Bez obrazy, gościu, ale kiepsko ci to idzie.
Co o tym sądzisz?
- A co to jest? - Alvin.
Wcale nie wygląda jak Alvin.
To tylko prototyp. Sprzedamy takich milion.
Reaguje na głos. Powiedz coś do niego.
Cześć, paskudna kukło, która ani trochę nie przypomina Alvina.
- Widzisz? Super. Mówi po hiszpańsku. - To dziwactwo.
Daj spokój, Dave. Dave.
Musimy poszerzyć grono fanów wiewiórek.
Zapomnij o muzyce.
Muzyka jest tylko środkiem na zdobycie dużej kasy.
Mówię tu o naszej własnej marce ubrań futerkowych czy perfum.
Wiewiórcza Ruja czy coś takiego. Napoje niskoalkoholowe.
- Znaczy... - To dzieciaki.
Nie, to szczury.
Mogą zarobić dla nas kupę szmalu,
- jak tylko dasz mi z nimi pracować. - Nie słyszę cię, muzyka za głośno gra.
Nie sprzeciwiaj mi się, Dave. Ja nigdy nie przegrywam.
Próbował już ktoś tych czekoladowych pulpetów?
Pewnie doznam wstrząsu insulinowego. Ale warto.
Pychota. Cud, miód i orzeszki.
Alvster. Uwielbiam twój utwór, brachu.
- Piąteczka. - Jak leci?
Widzę, że podoba wam się uczta, jaką wam przygotowałem.
Co ja wygaduję? Pewnie codziennie jecie takie rzeczy.
Dave mówi, że nie chce nas rozpieścić.
Stary, jesteście gwiazdami. Powinniście być rozpieszczani.
Powinniście jeździć limuzynami, latać prywatnymi samolotami.
A na takich przyjęciach powinniście bywać codziennie.
Naprawdę? Dave mówi, że potrzeba nam snu.
Alvin, ciężko mi to mówić, ale będę z tobą szczery.
Dave wam przeszkadza. Ze mną zarobicie 20 klocków dziennie.
- A to dużo? - Tak.
Jest jeszcze coś, ale nie powiem. Dobra, powiem.
Za waszymi plecami Dave mówi na was
"szczury".
- Szczury? - Tak. Wszystko jedno, co? Wiem.
Nie przejmujcie się tym. A ja? Ja traktuję was jak rodzinę.
Gdybyście czegoś potrzebowali, czegokolwiek,
zadzwońcie do wujka Iana. Dobra?
- Dobra. - Ciao.
Dawaj, koleś. Prowadzisz jak moja babcia.
Kup sobie wózek inwalidzki.
Chłopaki, patrzcie na mnie. Do góry i w chmury!
Alvin.
Nie mogę ci pomóc, Szymon. Zaraz obejmę prowadzenie.
Mam pomysł na następną piosenkę.
Cześć, Dave.
Co się tutaj dzieje? Kazałem wam sprzątać.
Sprzątamy.
- Kto to jest? - Wujek Ian wynajął nam gosposię.
Jest też masażystką.
Z drogi, ty chamie za kierownicą!
Rusz się albo zaparkuj, koleś. Zjeżdżaj na prawy pas.
- Skąd masz tę grę? - Od wujka Iana.
Gazujesz albo wylatujesz! Wykup sobie jazdy, stary.
Wiecie co?
Dosyć tego.
Co ty robisz? Właśnie pobijałem swój rekord.
To szkoda. Gdzie Teodor?
Wypluj to.
- Wypluj to. - Nie.
JETT RECORDS SMACZNEGO! WUJEK IAN
Jett Records.
Dobra. Dość. Zebranie. Już. Wszyscy na kanapę.
Da nam pani chwilkę?
Chłopaki, słuchajcie. Wiem, że to trudne.
Trzy miesiące temu siedzieliście na jakimś drzewie, a teraz jesteście...
Wielkimi gwiazdorami.
Wszystko jedno. Chodzi mi o to, że bycie...
Wielkimi gwiazdorami.
Nie oznacza, że możecie robić, co chcecie.
Wujek Ian mówi, że powinniśmy się tylko bawić.
Wiecie co?
To nie jest wasz wujek.
Powiedział też, Davidzie, że z nim zarobimy 20 dolarów dziennie.
Wiecie co? Zarabiacie znacznie więcej.
A ponieważ się o was troszczę, odkładam to dla was.
To jak gromadzenie orzeszków na zimę.
Zima jest dla frajerów.
A sami nie możemy decydować, jak inwestować swoje pieniądze?
Skąd macie takie pomysły? Jesteście jeszcze dziećmi.
- Dziećmi, Dave, czy szczurami? - Co?
Wujek Ian mówi, że jesteśmy dla niego jak rodzina.
Tak? Skoro tak bardzo kochacie wujka Iana,
i uważacie, że ja się o was nie troszczę,
to może zamieszkacie z wujkiem Ianem?
Dave?
Jesteś jeszcze zły?
Dave?
"Moi drodzy, przykro mi, ale...
powinniście wracać do swojego domu w lesie".
Chyba naprawdę chce, żebyśmy się wynieśli.
Mówiłem ci, Dave.
Ja nigdy nie przegrywam.
Chłopaki, witajcie w swoim nowym domu.
WIEWIÓRKI, WITAJCIE W DOMU
- Super. Domek tatusia. - Właśnie.
Możemy się tym wszystkim bawić?
Jasne, czemu nie? To wasz dom.
A jakie tu panują zasady?
Mam tylko jedną zasadę,
- że nie ma żadnych zasad! - Super.
Wysokość cztery stopnie.
Azymut sześć stopni.
Ognia!
WIEWIÓRKOMANIA - KIM SĄ CI GOŚCIE?
Przygotuj się na mą zemstę.
Nie rozśmieszaj mnie.
Módl się o szybki koniec, młody wiewiórze.
Hak. W lewo. Oszustwo.
Wasze kung-fu to nic w porównaniu z moimi rakietami.
Podstępny atak.
Dobra, Szymon. Wystarczy.
Już się nie bawię. Szymon.
- Daj mi to. - Puszczaj, Alvin.
No, dawaj.
- Teraz moja kolej. - A kto tak mówi?
Dawaj to.
Szymon!
- Tylko spróbuj. - Zabieraj te wyliniałe łapy.
- Spływaj. - To moje.
Alvin, nie będziesz decydował.
- Czemu nie otworzyły się poduszki? - Teodor, nie idź w stronę światła.
- Powtórzmy to. - Super.
- Dobrze się bawicie? - Tak.
To dobrze.
Bo od jutra zaczyna się ciężka praca. Pięciodniowa trasa po kraju.
Dave mówi, że dzieci nie powinny jeździć w trasy.
Zwykłe dzieci nie. Ale wy jesteście gwiazdami.
- Tak. - A propos,
Szymon, wyrzućmy te okropne okulary.
I przymierzmy te super ekstra modne.
Mój Boże.
Byłoby fajnie, gdybym jeszcze coś w nich widział.
Przyzwyczaisz się. Chodźcie, chłopaki. Ruszamy w drogę.
- Ja z przodu! - W drogę.
Alvin...
WŚCIEKŁA TRASA
ALVIN I WIEWIÓRKI
DZIŚ ALVIN I WIEWIÓRKI NA ŻYWO
ALVIN I WIEWIÓRKI WŚCIEKŁA TRASA
LOS ANGELES, 4 LIPCA SAN FRANCISCO, 7 I 8 LIPCA
BILETY WYPRZEDANE
BUFFALO NOWY JORK
DZIŚ NA ŻYWO ALVIN I WIEWIÓRKI
Dajcie z siebie wszystko. Alvin, dawaj.
Nie chować się. Dalej, ukochajcie obiektyw.
Szymon, uśmiech. Tak. Teodor, podbródek. Tak. O to chodzi.
Dobrze. Jeszcze raz. Dajcie z siebie wszystko.
Mocne. Pokaż kawałek kupra.
I klapsik. O to chodzi. Teraz łapiesz.
CHRUPKI KĄSEK BRIAN MANIS
Wiewiórki lubią Chrupki Kąsek, więc wasz pupil też go polubi.
Cięcie.
Proszę bardzo.
Dobra? W porządku?
Przerwa.
Nie skończyliśmy.
- I co? - Dobijasz mnie.
- Czego ty chcesz? - Ty mnie dobijasz.
Nie mam tu przycisku, którym mógłbym nimi sterować.
Żartujesz? Tu jest 5000 przycisków.
- To który mam nacisnąć? - Dobra. Już wiem.
Chłopaki, zobaczcie, co wujek Ian dla was ma. Kaweczka.
Uwielbiam ciasteczka.
Nie, to kaweczka, Teodorze. Kawa. Taki fajny napój energetyczny,
z bitą śmietaną i karmelem i z dodatkiem czekolady.
Smacznego.
To powinno ich obudzić.
WESOŁYCH ŚWIĄT TEODOR
- Powiewiórz - Tak, tak, tak
Wiewióry Wiedzą jak wiewiórzyć
Hej, hej, hej
Chodź powiewiórz Z Wiewiórami, gryzoniami
Chodź powiewiórz z wiewiórami Z Wiewiórami, gryzoniami
Chodź powiewiórz z wiewiórami
Przerwijcie. Ludzie, tu potrzeba więcej energii.
Więcej suchego lodu. Więcej entuzjazmu. Rozumiemy się?
Jesteśmy Wiewióry, na litość boską.
To jakiś absurd. Czuję się jak futrzasty P. Diddy.
Szczerze mówiąc, te nowe piosenki brzmią jakoś obco.
A wiecie, co ja myślę? Że ten nowy kierunek jest idealny.
Musimy być na fali.
Dave mówił, że najważniejsza jest muzyka.
"Dave mówił..."
Wiecie co? Dave, Dave, Dave. Dave'a tutaj nie ma. Ja tu jestem.
Zabawny wujek Ian. Rozumiemy się?
Co ty tam?... Co chciałeś powiedzieć? Jak ci na imię?
- Taffy. - Taffy? A co to za imię?
Czym się zajmujesz?
- Choreografią. - Nie wiem, co to "choreografia".
- Co to jest? - To taniec.
To taniec? Następnym razem mów, że jesteś od tańca... Słucham?
Kto? Dave Seville.
Nazwisko wydaje mi się znajome. Pierońsko znajome.
- Pozwól mi pogadać z chłopakami. - To chyba nie jest dobry pomysł.
Jeszcze się nie otrząsnęli po tym, jak ich wyrzuciłeś.
- To nie było tak. - Zaprzeczenie.
O co chodzi z tą trasą po Europie?
Zabierasz ich stąd na pół roku?
Nie. Na rok. Jeśli w Chinach też powiewiórzymy.
Na rok?
Chcę się tylko przywitać i usłyszeć, co u nich.
Wszystko dobrze. Świetnie im się żyje.
Żyją na całego.
Spójrz prawdzie w oczy, Dave. Jest im teraz lepiej.
- Są szczęśliwi. - Ian, chcę z nimi pogadać.
Daj im słuchawkę.
Nie mogę tego zrobić, Dave.
Jutro ruszamy w światową trasę.
Nie potrzeba im dodatkowych stresów.
- Przyślemy ci pocztówkę. - Ian, nie rób tego.
Oni nie są na to gotowi. To tylko dzieci.
- Przyjdę się z nimi zobaczyć. - Dave, ja... Chwila.
- Ian? - Tak? Co?
- Ian. - Nie słyszę...
Ian...
czy to był Dave?
Tak. Tak, to był on.
Chciał, żebym wam przekazał, że jest szczęśliwy.
Jest naprawdę bardzo szczęśliwy. I to tyle.
A przyjdzie na nasz występ?
Wiecie co? Wysłałem mu bilety. I wiecie, co zrobił? Odesłał mi je.
Tak, wiem. Pewnie jest zajęty. Może ma ciekawsze zajęcia.
Przestańcie. Smuteczki na futrzastych buziach?
Będziemy się bawili. Damy świetny występ.
Mam pomysł. Lubicie głęboki masaż, chłopaki?
Znam dobrego masażystę. Zaraz do niego zadzwonię.
Szefie, chodź no tu.
Słuchaj.
Dave Seville. Pamiętaj to nazwisko i szukaj twarzy.
Jak się jutro pokaże, ma się nie zbliżać do wiewiórek.
- Rozumiesz? - Rozumiem.
Wujku Ian?
- Co ty tu robisz? - Mogę spać z tobą?
Miałem zły sen.
Miałeś zły sen?
Ja też miałem zły sen. W moim śnie
musiałem zmieścić 37 terminów w 42 dniach, w 16 różnych krajach.
I musiałem nadzorować 121 wywiadów radiowych i prasowych
w pięciu różnych językach.
Ale wiesz co, Tosiek? Różnica polega na tym,
że kiedy ja otwieram oczy, to mój zły sen się nie kończy.
Czy to znaczy "nie"?
Chłopaki,
chcę wracać do domu.
Jak to? Przecież jesteś w domu.
Nie, do prawdziwego domu.
No wiecie, do Dave'a.
Teodorze, daj spokój. Obudź się i przejrzyj na oczy.
Dave nas nie chce. Nie chce nawet przyjść na nasz występ.
Oto Jillian Reynolds z najnowszymi wiadomościami.
Zmęczeni muzyką? Wiewiórki chyba tak.
Krążą pogłoski o przemęczeniu i nadwyrężeniu strun głosowych.
Czy powodem jest nadmiar gofrów? Czy napięty harmonogram występów?
Trudno powiedzieć. Ale menedżer i producent Ian Hawke zapewnia,
że trio da dziś występ,
który rozpocznie ich wielką trasę, w Orpheum Theatre w Los Angeles.
Dość tego.
ALVIN I WIEWIÓRKI
ROZPOCZĘCIE ŚWIATOWEJ TRASY
Alvin i Wiewiórki
Dobrze.
Wydajecie dźwięki, jakbyście płukali gardła gwoździami.
- Zastąpię cię. - Dzięki.
Można tu prosić garderobianą?
No i?
Mogłabym podać wiele dziwnych nazw, ale przede wszystkim są przemęczeni.
Dobra, to proszę im dać zastrzyk, jakąś maść albo tabletki.
Włożyłem w nich kupę szmalu.
Potrzebny im długi odpoczynek.
Długi odpoczynek. Czyli...? Dobra. Tak, długi odpoczynek.
W porządku. Nie jestem lekarzem, więc...
Dam im ten długi odpoczynek. Dziękuję. Zajmę się tym.
Bardzo dziękuję. Doceniam. Pani doktor,
Szaleństwo Wiewiórek dla pani.
Puk, puk.
Słuchajcie chłopaki, rozmawiałem z lekarką.
Ale chyba nie powinienem pozwolić wam na występ.
Odwołasz nasz występ?
Nie. Nie, bo musiałbym zwrócić ludziom pieniądze.
Nie. Będziecie dzisiaj śpiewali z playbacku.
A to nie jest oszukiwanie?
Nie, to nie jest oszukiwanie. Nie wolno oszukiwać.
To tylko taka pomoc. Wszystkie gwiazdy tak robią.
Musicie tylko ruszać ustami w odpowiednich momentach.
- Inaczej ludzie się zorientują. - Że oszukujemy.
- Nie. - Chłopaki, a jakie mamy wyjście?
Właśnie. Widzicie? Dlatego to on nosi literkę.
Dobra, przygotujcie się.
I pamiętajcie, ruszajcie ustami, to nikt się nie zorientuje.
Kocham was.
Masz w końcu to, co chcesz
Nowym kabrio czadu dajesz
Superfajny gość Gruby portfel, dziewczyn dość
Hej, pij śmietankę tę
Masz w końcu to, co chcesz Tłumy ludzi, fanek też
Na chwilę wpadasz I już wypadasz
Wszystko w jeden dzień
Pij śmietankę tę
- Nie wiesz, że to tak się kręci? - Kręci, kręci, kręci
Z Wiewiórami funkuj dzisiaj Bez pamięci
Przecież wiesz
Funk, funk, funk z Wiewiórami
Na pewno został jeszcze jakiś bilet.
Przykro mi.
Teodor zapodaje
Zostaniesz tu Zawsze będą płacić już
To nie skończy się, o nie Cokolwiek mówią o tobie
- Żyj tym snem - Przejmij, Simon
Zostaniesz tu Bo dziewczyny miękną już
Mamy to coś Wszystkim na złość
Podoba mi się. A wam? Szaleństwo Wiewiórek. Śpiewajcie.
Dave Seville.
Nie, na liście nie ma żadnego Dave'a Seville'a.
Nic nie szkodzi. Jestem redaktorem L.A. Music Journal.
- Nie wolno panu. - On jest ze mną.
To mój asystent.
W porządku.
Dzięki, Claire.
O co chodzi, Dave? Co ty?...
Chcę zabrać swoich chłopców, ale Ian próbuje mi przeszkodzić.
Swoich chłopców?
Pewnie dziwnie to zabrzmiało w moich ustach.
Dziwnie, ale pozytywnie.
Po tym wszystkim co zrobiłem, tobie również...
- Dave, twoi chłopcy. Idziemy. - Racja. W porządku.
My kręcimy
Czy czujecie?
- Jak kręcimy - Tak, tak, dalej
Jeśli zamierzasz coś zrobić, zrób to szybko. Proszę.
- Jesteś z prasy, pamiętasz? - Dzięki.
Kręcimy
- Idziemy, koleś. - Jestem fotografem.
- Mam przepustkę. - Wynocha.
Alvin! Alvin!
Alvin!
- Dave! On tu jest. - To Dave.
Co się dzieje?
Alvin, co ty wyprawiasz?
Wysyłam wiadomość do naszego drogiego wujka Iana.
- Wchodzę w to. - Ja też.
Chodźcie, chłopaki.
Hej, Ian,
cmoknij mnie w moje futrzaste pośladki.
Potrzymaj to.
Moje uszanowanko.
Spadaj z perkusji.
Gotowe na zabawę?
Dawaj, mała.
My kręcimy
Jak kręcimy
Bajerka.
Alvin, Szymon, Teodor! Chodźcie, chłopaki, wracamy do domu.
Z drogi.
Idziemy.
- Łapcie ich. - Uważajcie. W nogi!
Cześć.
Pa.
Ele, mele, dutki
Mnie nie złapiesz, boś wolniutki.
Uwaga na kolana.
- Przepraszam. - Chodź tu, grubasku. No, chodź.
Troszkę bliżej.
Chodź. Tutaj. Idealnie.
Rano będzie go bolał łebek.
- Chłopaki. - Dave!
Nigdzie nie pójdziecie.
Co ty robisz?
- Puść nas. - Puszczaj.
Zacznijcie się uczyć francuskiego.
- Wylatujecie do Paryża. - Puszczaj. Dopiero co czesałem kitę.
- Zaczekaj. - Weź to do mnie.
- Wypuść nas stąd. Wypuść nas. - Nie.
Ian, oni tego nie chcą. Wypuść ich.
Ale ten facet już poszedł. Mogłeś wcześniej mówić.
Wracaj.
Ian, oni muszą żyć normalnie. Nie potrzebują tego wszystkiego.
Poza tym właśnie popsuli koncert.
Pójdzie fama, nikt nie będzie chciał ich oglądać.
Dave, to gadające wiewiórki. Ludzie będą przychodzili.
Wy ze mną.
Kręcimy, jak my kręcimy
WŁASNOŚĆ JETT RECORDS
Nie weźmiecie nas żywcem.
Właśnie to zrobili, Alvin.
Tak się tylko mówi, Szymon.
Zamiast mnie krytykować, wykorzystaj swój wielki umysł i wyciągnij nas stąd.
Jedź już, jedź.
ZAPLECZE
Dalej.
Pośpiesz się, Dave. Zaraz go stracisz.
Jak wy się?...
Jesteśmy gadające wiewiórki.
Umiemy się wydostać z transportera. To nic trudnego.
Wróciłeś po nas.
Oczywiście, że wróciłem. Jesteśmy rodziną.
Jasny orzeszek!
- Co? - Czy mi się zdawało?
Czy on powiedział "rodzina"?
Wiem...
Bardzo za wami tęskniłem.
Ja też za tobą tęskniłem, Dave.
Ja też.
- Alvin też. Ale on się nie przyzna. - Właśnie, macho z niego.
Też tęskniłem.
Przepraszam, sentymentalność utknęła mi w gardle.
Mówiłem, że też tęskniłem.
Wszystko jedno. Nie oceniajcie mnie.
Dobra, wiecie co? Tęskniłem za swoim przyjacielem, Davem.
Wykrzyczę to z dachu. I nie boję się. Nie wstydzę się.
Zgadza się. Kocham cię, Dave.
Chodź tu.
- Dave? - Tak, Alvin?
Mogę kierować? Proszę, proszę, proszę.
- Zawsze chciałem włączać wycieraczki. - A ja chciałbym potrąbić.
Do dzieła, chłopaki.
- Dobry ze mnie trębacz. - Zostaw trochę dla nas.
- Dalej, Dave, jedź szybciej. - Nie z tobą za kierownicą.
Dave, jeździsz jak śnięty niedźwiedź.
- Alvin, już dość. - Dość czego? Bycia świetnym?
Alvin, mówiłem, już dość.
Patrz, Dave, nie trzymam.
Jak będziecie grzeczni, pozwolę wam znowu nazywać mnie wujkiem Ianem.
Stoi?
Nie!
Claire.
- Cześć. - Wejdź.
- Cześć, Claire. - Witaj, Clarino.
- Cześć. - Mam nadzieję, że jesz gofry.
A dla nas, wiewiórek z klasą, odrobina bąbelków.
Głupi korek. Nie chce...
Nic nie powiem.
Dobry Boże.
Nadal nic nie powiesz?
Nie.
Teraz powiem. Alvin!
Dobra!
Dobra, chłopaki, spróbujmy jeszcze raz.
Proszę bardzo, śpiewamy.
Dalej, śpiewajcie dla wujka Iana. No, śpiewajcie.
Czemu?... Czemu nie chcecie śpiewać?
Przecież mówiłem, śpiewajcie.
Śpiewajcie.
TEN FILM JEST DEDYKOWANY ROSSOWI BAGDASARIANOWI SR.
SZALEŃCOWI KTÓRY WYMYŚLIŁ TRZY ŚPIEWAJĄCE WIEWIÓRKI
PRAWIE 50 LAT TEMU.
Przetłumaczone przez: Anna Dyba