WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA PODSTAWIE "UCZTY DLA WRON" GEORGE'A R. R. MARTINA
GRA O TRON
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
- Wasza Miłość... - Nie odzywaj się.
- Skąd mam wiedzieć, że nim jesteś? - Chciałbym być kimś innym.
W takim razie powinnam cię zabić, żeby zemścić się za nasze krzywdy.
Chcesz się mścić na Lannisterach?
W dniu narodzin zabiłem matkę, Joannę Lannister.
Ojca, Tywina Lannistera zabiłem z kuszy.
Jestem wielkim zabójcą Lannisterów.
Mam przyjąć twoje służby, bo zabijałeś Lannisterów?
Moje służby?
Dopiero się spotkaliśmy. Nie wiem, czy na nie zasługujesz.
Wolisz wrócić na arenę? Wystarczy słowo.
Dawno temu usłyszałem o dziewczynce zrodzonej podczas zawieruchy.
Nie miała bogactw, ziemi czy armii, jedynie imię i garstkę zwolenników,
którzy zapewne chcieli ją wykorzystać do własnych celów.
Przewozili małą z miejsca na miejsce, o włos unikając pościgu.
Potem sprzedali ją mało znaczącemu wodzowi
i historia dobiegła końca.
Lecz kilka lat później mężczyzna, który wie wszystko,
oznajmił mi, że dziewczynka zdobyła już bogactwa, ziemię i armię,
a na dodatek smoki
i jest naszą ostatnią szansą na to, by zbudować lepszy świat.
- Uznałem, że warto cię poznać. - Ciebie też warto?
- Dlaczego mam cię słuchać? - Bo sama nie naprawisz świata.
Nie masz nikogo, kto znałby twoje przyszłe królestwo,
- silne i słabe strony rodów. - Będę miała wielką armię.
- I wielkie smoki. - Zabijanie nie zawsze jest polityką.
Dobrze się spisywałem jako namiestnik,
zwłaszcza że król wolał dręczyć zwierzęta, niż władać.
Godnej tego miana królowej doradzę lepiej. O ile nią jesteś.
Chcesz mi doradzać?
Dobrze.
Co byś z nim zrobił?
Przysięgłam, że jeśli wróci, zabiję go.
Wiem.
Kto zaufa królowej, która nie dotrzymuje przysiąg?
Ser Jorah nie jest już taki, jak wtedy, gdy na ciebie donosił.
Nie znam drugiej tak bardzo oddanej ci osoby.
Twierdzi, że chętnie dla ciebie zginie,
a ja nie mam powodu, by w to wątpić.
Ale zdradził.
Miał okazję wyznać winy?
Tak.
Wiele razy.
Zrobił to?
Nie.
Dopiero przymuszony.
Ubóstwia cię,
zapewne też kocha, ale nie zaufał ci na tyle,
by wyjawić ci tę nieprzyjemną, lecz istotną prawdę.
Nie wierzył, że będziesz dość mądra, by wybaczyć.
Powinnam go zabić?
Kto zabija wiernych sobie ludzi, nie znajdzie wielu wiernych.
Jeśli chcesz władać Westeros, musisz znaleźć ich wielu.
Ale wtedy nie możesz go mieć przy sobie.
Usunąć ser Joraha z miasta.
Przyznaj się.
Syn.
- Chcę z nim pomówić. - Przyznaj się.
Mówiłam szczerze. Moja twarz będzie ostatnim...
Mam na imię Lanna.
Jestem sierotą.
Jako ośmiolatka żebraniem zarobiłam na wiadro ostryg.
Sprzedałam je i zarobiłam na dwa.
Po pewnym czasie stać mnie było na kupno wózka.
Każdego ranka chodzę do kanałów.
Mijam sprzedawców ryb i piekarzy.
Zwykle spotykam Lharę, moją pierwszą klientkę.
Potem skręcam w lewo w Zaułek Śpiewaka.
W Zaułek Łachmaniarza. Tam sprzedaję towar.
Lanna jest wspaniała. Przedsiębiorcza.
Będzie dobrze służyć Bogu o Wielu Twarzach.
- W jaki sposób? - Przestanie skręcać w lewo,
a zacznie w prawo, do Portu Łachmaniarza.
Po co?
Zobaczy.
Co zobaczy?
Skąd mężczyzna ma wiedzieć?
Gdyby wiedział, nie posyłałby dziewczynki.
Sercówki, małże, ostrygi!
Świeże te ostrygi?
- Najlepsze w mieście. - Nie kłamiesz starcowi?
Dobre. Daj cztery. Z octem.
To moja 18. podróż. W żadnej nie byłem nawet ranny.
Nie mogę.
Mam troje dzieci! Beze mnie...
Musisz wziąć! Mam troje dzieci!
Co zrobią? Mają tylko mnie!
Musisz! Proszę! Nie rozumiesz!
Żyje z zakładów.
Obstawia, czy statek wróci do portu.
Co ma z tego kapitan? Wygrywa, jeśli straci życie.
Dlaczego się na to zgadza?
Co widziała dziewczynka?
Jeśli kapitan umrze, hazardzista zapłaci rodzinie.
A jeśli przegra zakład i postanowi tego nie zrobić?
Co może zrobić samotna matka, jeśli hazardzista postanowi oszukać?
Do kogo może się zwrócić?
Do boga.
- Mówiłeś, że nie wiesz, co zobaczę. - Mężczyzna tego nie wiedział.
Lanna wróci do doków.
Będzie obserwować hazardzistę i dobrze go pozna.
A potem?
Przekaże mu dar.
Nie jest gotowa.
- Może tak, a może nie. - A jeśli nie?
Bogu o Wielu Twarzach to bez różnicy.
Wkrótce odbędzie się proces. Wielki Wróbel zamierza cię oskarżyć.
- O co? - Cudzołóstwo, zdradę, kazirodztwo,
- zamordowanie króla Roberta. - Kłamstwa.
Oczywiście.
Niestety Wielki Wróbel
nie zadowoli się taką prawdą jak korona.
Wybacz, że to mówię, ale wiara oznacza śmierć rozumu.
Mogłeś powiedzieć wcześniej.
- Jaime się odezwał? - Niestety nie.
Wielki maester Pycelle
wezwał twojego wuja Kevana, by objął godność namiestnika.
Przewodzi małej radzie.
- Powiedz, że musi tu przyjść. - Błagałem, ale odmówił.
A mój syn?
Skoro wpuścili ciebie...
Król źle zniósł aresztowanie matki i królowej.
Nie opuszcza komnat. Służba twierdzi, że nie tyka jadła.
Musisz mu powiedzieć, żeby odwiedził matkę.
Próbowałem, pani.
Nikogo nie przyjmuje.
Nie mogę tu zostać!
Istnieje pewien sposób.
Wyjście.
Przyznanie się?
Wielkiemu Wróblowi? Nie.
Stworzyłam go.
Był nikim, a ja dałam mu władzę. Nie będę błagać zwykłego przybłędy!
Żegnaj, królowo.
Praca trwa.
Dlaczego?
- Dlaczego, Theonie? - Nie. Theon nie istnieje. Fetor.
Dlaczego mu powiedziałeś?
Żeby ci pomóc. Chciałaś uciec, a to niemożliwe.
Nigdy.
Theon próbował uciec.
Pan wiedział.
On wie wszystko.
Znalazł go i pochwycił, a potem rozciągnął na krzyżu.
Odcinał mu kawałek po kawałku, aż nie było już Theona.
To dobrze.
Gdyby nie ty, nadal miałabym rodzinę.
Gdybym mogła ci zrobić to, co Ramsay, nie wahałabym się.
Zasłużyłem.
Zasłużyłem, by być Fetorem.
Robiłem okropne rzeczy.
Zdradziłem Robba.
Zdobyłem Winterfell.
- Zabiłem tych chłopców. - Brana i Rickona,
twoich braci, których znałeś od kołyski!
- Oni nie byli... - Czym?
- Nie mogę. Nie mogę tego powiedzieć! - Czym nie byli?
Powiedz, dlaczego Bran i Rickon musieli zginąć, a ty oddychasz?
Mów!
- Powiedz, że nie byli twoimi braćmi! - To nie oni!
Nie znalazłem ich.
To byli chłopcy farmera.
Spaliłem ciała, żeby nikt nie zauważył.
Nie zabiłeś ich?
- Dokąd poszli? - Nie mogę z tobą rozmawiać.
- Dokąd poszli, Theonie? - Jestem Fetor!
Zwiadowcy twierdzą, że ma jedynie 6 tys. Ludzi,
- ale połowa to konnica. - Jak wysoko może skoczyć koń?
Mury zostały naprawione, a bramy wzmocnione.
Zapasy wystarczą na 6 miesięcy. Jesteśmy przygotowani na oblężenie.
Musimy zaczekać, aż zmarzną,
zgłodnieją i się zbuntują.
- Nie zgadzasz się? - Stannis nie pochodzi z północy,
a ty tak.
Powinieneś pokazać północy, jak Boltonowie traktują najeźdźców.
- Co proponujesz? - Nie czekajmy na ruchy Stannisa.
Uderzmy pierwsi, uderzmy mocno i zgotujmy ucztę dla wron.
Roztropny wódz nie porzuca umocnień.
Za tymi murami nic nam nie zrobią,
a w tak głębokim śniegu nie poprowadzimy armii.
Niepotrzebna mi armia, tylko 20 dobrych ludzi.
Zdecydowałeś już, czy jestem godna twych służb?
- Zdecydowałaś, czy mnie stracisz? - Tak byłoby najbezpieczniej.
Rozumiem cię. To samo zrobiłby twój ojciec.
A twój?
Mój ojciec, który publicznie skazał mnie na śmierć?
- Jego intencje były akurat jasne. - Dlatego go zabiłeś?
Któregoś dnia, jeśli mnie nie stracisz,
opowiem ci, dlaczego go zabiłem. Jeśli ów dzień nadejdzie,
będziemy potrzebować więcej wina.
Wiem, kim był i co zrobił mój ojciec.
Zasłużył na swój przydomek.
A teraz siedzimy tutaj.
Okropne dzieci okropnych ojców.
- Ja też? - Słyszałem opowieści.
A mimo to postanowiłeś mnie poznać?
- I ocenić. - Czy jestem okropna?
Czy jesteś okropna po to, żeby twoi ludzie nie byli.
Otworzyłam areny.
- Pozwoliłam zabijać dla rozrywki. - To było mądre.
I dla dobra ogółu poślubisz kogoś, kim gardzisz. Imponujące.
Moja rodzona siostra zrobiła to samo,
choć nie z wyboru i na pewno nie dla dobra ogółu.
Potem zabiła męża.
Być może do tego nie dojdzie.
Być może Varys miał rację?
Varys? Szpieg króla Roberta?
To on namówił mnie na tę wyprawę.
Jechaliśmy razem, dopóki nie wtrącił się ser Jorah.
Który mu na mnie donosił.
Przez 20 lat Pająk próbował mnie zabić.
Robił to, by przetrwać. Robił też to, czego nie musiał.
Podejrzewam, że zawdzięczasz mu życie.
- Ufasz mu? - Tak.
Na całym świecie ufam tylko jemu.
I bratu.
Który zabił mi ojca?
- Tak. - Chyba cię jednak zabiję.
Królowej wolno.
Nie chciałem żyć.
Varys przekonał mnie, że dla ciebie warto.
Jeśli zetniesz mi głowę, przynajmniej przeżyłem przygodę.
Nie zabiję cię.
Nie? Wygnasz?
Nie.
- Nie zostanę zabity ani wygnany... - Będziesz mi doradzał.
Na trzeźwo i składnymi zdaniami.
- Po co? - Żebym osiągnęła cel.
Żelazny Tron?
- Powinnaś pomyśleć o czymś innym. - Od żartów mogę mieć błazna.
Nie żartuję.
Świat nie kończy się na Westeros.
Ilu tysiącom ludzi pomogłaś?
Być może tu zdołasz zdziałać najwięcej.
Walczyłam, żeby żadne dziecko nie musiało poznawać losu niewolnika.
Będę kontynuować swoją walkę,
- ale to nie jest mój dom. - A zatem wrócisz.
- Kto cię poprze? - Ludzie.
Załóżmy, że tak się stanie.
W Zatoce Niewolniczej popierają cię tylko oni.
Jak się włada bez poparcia bogaczy?
Targaryenów nie ma. Twój ród za tobą nie stanie.
Dzięki naszym okropnym ojcom nie ma też Starków.
Lannisterowie nigdy cię nie poprą.
Stannis też tego nie zrobi.
Twierdzi, że twój ród nie ma prawa do tronu.
Zostają Tyrellowie. To możliwe, ale oni nie wystarczą.
Lannisterowie, Targaryenowie, Starkowie, Tyrellowie...
Są niczym elementy koła. Raz jeden, raz drugi jest na górze,
a koło toczy się i miażdży tych, co na dole.
Piękne marzenie. Zatrzymać koło.
Nie ty pierwsza na to wpadłaś.
Nie chcę zatrzymać koła.
Zamierzam je strzaskać.
Powiedziałeś, że kto wygra, będzie walczył przed królową.
- Wygrałem. - Uderzyłeś mnie.
Więc każ mnie wychłostać. Lepszego nie znajdziesz.
Jeśli wygram na wielkiej arenie, za ile mnie sprzedasz?
Jesteś wolny.
Mogłeś pójść wszędzie. Dlaczego wróciłeś?
Pozwól mi dla niej walczyć, a będę twój.
Spragniona?
Przyznaj się.
Dobrze wiesz, że niedługo stąd wyjdę.
- Przyznaj się. - Mogę ci dać bogactwa.
- Przyjąć na dwór. - Przyznaj się.
Albo sprawić, że umrzesz najgorszą możliwą śmiercią,
a mam dużo czasu na rozmyślanie, w jaki sposób cię zabić.
Boli?
Nie.
Dobrze.
A ty?
To nie mnie kopali po twarzy.
Wiesz, o co pytam.
- Dobrze. - Boisz się?
- Trochę. - Ja też.
- Kto to? - Olly.
Wejdź.
- Słyszałem, co się stało. - Bez obaw.
Mężczyźni czasem się kłócą.
- Przyniosłem jedzenie. - Dziękuję. Dobry z ciebie chłopak.
Chcę o coś spytać. Mogę?
Muszę zajrzeć do dziecka.
W czym mogę ci pomóc?
- Chodzi o lorda dowódcę. - Tak?
Pojechał do Hardhome, żeby ocalić dzikich.
Dzicy zabili moich rodziców.
- Wszystkich w wiosce. - Od lat z nimi walczymy.
To nie była walka. Uprawialiśmy ziemię.
A oni nas mordowali.
Dlaczego ich ratuje?
Dzicy to ludzie.
- Są wśród nich dobrzy i źli. - Ten, z którym jedzie, ten rudobrody
dowodził atakiem na wioskę. Jak może mu ufać?
Widziałem armię umarłych.
Widziałem Innych.
Oni idą po nas, po żywych.
Kiedy nadejdzie czas,
będziemy potrzebować wszystkich.
A jeśli wpuścimy tu dzikich, a oni poderżną nam gardła?
Jon musi zaryzykować.
Inaczej nie mamy szans.
Czasem trzeba dokonać trudnego wyboru.
Innym może się on nie podobać, ale ty wiesz, że jest słuszny.
- Wierzysz w to? - Całym sercem.
Spokojnie. Ja od lat martwię się o Jona.
On zawsze wraca.
Ufasz mi, Jonie Snow?
- To czyni mnie głupcem? - Obaj nimi jesteśmy.
Lordzie Kości.
Witaj.
Ostatnio to mała wrona była twoim jeńcem.
- Co się stało? - Wojna.
To nazywasz wojną?
Największa armia północy zniszczona przez południowego króla.
Zbierz starszych.
Musimy porozmawiać.
- Nie rozkazuj mi. - Nie robię tego.
- Czemu nie masz łańcuchów? - Bo nie jest moim jeńcem.
Nie? A kim?
Sprzymierzeńcem.
Pieprzony zdrajca!
Walczysz dla wron?
Nie walczę dla wron.
Nie chcemy walczyć, a rozmawiać.
Naprawdę?
Często rozmawiasz z tą śliczną wroną?
A kiedy skończysz gadać, klękasz i ssiesz mu kutasa!
Zwołajcie starszych. Porozmawiajmy.
Jestem Jon Snow.
Lord dowódca Nocnej Straży.
Nie ma między nami przyjaźni. Nigdy jej nie było.
I dziś też nie będzie.
Tu nie chodzi o przyjaźń,
lecz o przetrwanie.
O odgrodzenie was Murem od tego, co nadchodzi.
- Sami go zbudowaliście. - Od kiedy wronom na nas zależy?
Zwykle nie zależy, ale to nie są zwykłe czasy.
Inni nie dzielą nas na wolnych ludzi i wrony.
Jesteśmy dla nich mięsem.
Razem możemy ich pokonać.
Innych? Życzę szczęścia. Możemy najwyżej uciec.
Nie oszukuję was.
To dar dla tych, którzy się przyłączą.
Smocze szkło.
Brat z Nocnej Straży zabił takim sztyletem Innego.
- Widziałeś to? - Nie, ale mu ufam.
Słyszałam opowieści o smoczym szkle.
A ja o wielkich lodowych pająkach.
Dalej w nie nie wierzysz?
- Chodźcie ze mną, a dam wam broń. - Dokąd?
Za Murem są dobre ziemie. Przepuścimy was tunelem
i pozwolimy je uprawiać.
Znałem Mance'a.
Nie chodziło mu o wojnę z nami, tylko o nowe życie dla was.
- Damy wam nowe życie. - A w zamian?
Pomożecie nam walczyć z prawdziwym wrogiem.
Gdzie Mance?
- Umarł. - Jak?
Strzeliłem mu w serce.
Odeślijmy lorda dowódcę do Czarnego Zamku.
Bez oczu!
Nie widzieliście tego.
A ja tak.
Południowy król, Stannis,
pokonał nas i kazał go spalić żywcem.
Jon Snow sprzeciwił się rozkazowi.
To była łaska.
Wykazał się odwagą, której nam trzeba.
By zawrzeć pokój z tymi, których zabijamy od wieków.
Straciłam w walce z nimi ojca, wuja i dwóch braci!
Nie każę wam zapomnieć o poległych! Ja o swoich nie zapomnę.
Tamtej nocy straciłem 50 braci.
Proszę was, byście pomyśleli o własnych dzieciach.
Zginą, jeśli się nie zjednoczymy.
Nadchodzi długa noc.
A z nią śmierć.
Nie powstrzyma ich ani klan,
ani wolni ludzie, ani Nocna Straż, ani południowi królowie!
Tylko razem mamy szansę.
Niewielką, ale przynajmniej postawimy się skurwielom!
Ręczysz za niego?
Jest gładszy niż moje córki,
ale potrafi walczyć. Jest młody,
ale umie dowodzić.
Nie musiał tu płynąć. Zrobił to, bo nas potrzebuje.
A my potrzebujemy jego.
Przodkowie oplują mnie, jeśli przełamię się chlebem z wroną.
Moi też, ale pieprzyć ich.
Nie zaufam nikomu w czerni,
ale ufam tobie.
Jeśli powiesz, że tak trzeba, pójdziemy z tobą.
Tak trzeba.
Zgadzam się. Jeśli zostaniemy, zginiemy.
Z królem wron przynajmniej mamy szansę.
Nie przyjmuję darowanego życia.
Ani twojego szkła, królu wron.
Kiedy wsiądziecie, poderżną wam gardła,
a trupy wyrzucą za burty.
To nasz wróg.
Odwieczny wróg.
Nienawidzę Thennów.
- Ilu płynie? 5 tysięcy? - Nie liczę za dobrze.
- Zbyt wielu zostawiamy. - Są uparci.
Wiesz, jak długo jednoczył ich Mance? 20 pieprzonych lat!
A znał ich najlepiej.
Kończy im się żarcie, a zwierzyny brakuje.
Przyjdą.
Johnna będzie was pilnować. Macie jej słuchać.
- Chcę być z tobą. - Muszę zadbać o ludzi.
Będę tuż za wami.
Płyńcie.
Na co się gapisz?
Zamknąć bramę.
Łuki!
Stójcie! Po kolei!
Po kolei!
Czekajcie na swoją kolej!
- Lordzie dowódco! - Odwieźcie ich i wracajcie!
- Zginiesz! - Już!
- Powinnaś płynąć! - Ty też!
Tam są moje dzieci. Przepuszczą je, jeśli nie wrócisz?
Wydałem rozkazy.
Jak dopilnujesz, żeby je wykonali?
Jeśli przejdą, ci ludzie zginą!
Nocna Straż za mną!
Sanie, Tormundzie!
- Smocze szkło! - Pójdziemy razem!
Idźcie!
Bierz szkło.
Chodź!
- Smocze szkło! - Pieprzyć je! Zginiemy!
Do wody, Wun Wun!
Szybko! Wiosłuj!
Naprzód!
Na podstawie "Uczty dla wron" George'a R. R. Martina
wydanej przez Wydawnictwo Zysk i Spółka
Tekst: Wojtek Stybliński